Кіріспе
Thirty Three & (альбом мұқабасында Thirty Three & 1/ॐ деп стильделген) – ағылшын музыканты Джордж Харрисонның 1976 жылғы қарашада жарық көрген жетінші студиялық альбомы. Бұл Харрисонның Dark Horse лейблінде шыққан тұңғыш альбомы болды, оның әлемдік дистрибуциясы A&M Records-тен Warner Bros. компаниясына өзгерді, себебі ол альбомның мастерленген таспаларын кешіктіріп тапсырған. Альбомның жаралуына кедерлес болған басқа да қиындықтардың арасында Харрисон жазу кезінде гепатитпен ауырды, ал 1970–71 жылдардағы "My Sweet Lord" хитіне қатысты авторлық құқық бұзу туралы сот ісі талапкер – Bright Tunes Music компаниясының пайдасына шешілді. Альбомда АҚШ-тың үздік 30-ға кірген "This Song" (Харрисонның осы сотқа жасаған сатирасы және поп музыкадағы плагиат туралы ойлар) және "Crackerbox Palace" синглдары бар. Альбоммен байланысты мәселелерге қарамастан, көптеген музыка сыншылары Thirty Three & альбомын Харрисонның 1974–75 жылдардағы сәтсіз жұмыстарынан кейін қайтадан жақсы формаға енгені деп бағалады және оны 1970 жылғы атышулы "All Things Must Pass" альбомынан бергі оның ең күшті әндер жинағы деп санады. Харрисон Thirty Three & альбомын өзінің Friar Park үй студиясында Том Скотттың продюсерлік көмегімен жазды. Жазуға қатысқан басқа музыканттар: Билли Престон, Гэри Райт, Вилли Уикс, Дэвид Фостер және Альвин Тейлор. Харрисон альбомды кеңінен насихаттады, оның ішінде үш әнге комедиялық бейнеклиптер түсірді, олардың екеуін Монти Пайтон тобының мүшесі Эрик Айдл түсірді, сондай-ақ бірқатар радио және телешоуларға қатысты. Олардың арасында NBC телеарнасының "Saturday Night Live" бағдарламасында әнші-күйші Пол Саймонмен бірге тікелей эфирде өнер көрсетуі болды. Альбом 2004 жылы Харрисонның 2001 жылы қайтыс болғаннан кейін шығарылған Dark Horse Years 1976–1992 жинағының бір бөлігі ретінде қайта жаңартылды.
Өмірбаян
1976 жылдың қаңтарында, The Beatles тобымен EMI компаниясы арасындағы келісімшарт бойынша шыққан «Extra Texture (Read All About It)» атты соңғы альбомынан кейін төрт ай өткен соң, Джордж Харрисон өзінің «Dark Horse Records» жеке лейблінде жазуды жоспарлағанын мәлімдеді. Харрисон лейблді 1974 жылдың мамыр айында A&M Records компаниясымен бес жылдық тарату келісіміне қол қойғанда құрған. Келісімшартта басқа «Dark Horse» әртістерінен өзге, Харрисонның төрт жеке альбомын шығару көзделген, ал біріншісі 1976 жылдың 26 шілдесіне дейін дайын болу керек еді. Канн қаласындағы жылдық «Midem» музыкалық көрмесінде бұл туралы хабарлағаннан кейін, Харрисон 1976 жылдың басында музыкадан басқа да әрекеттерге белсенді қатысты. Олардың ішіндегі ең маңыздысы – Нью-Йорктегі «Bright Tunes» музыкалық баспагерлігі тарапынан оған қарсы қозғалған, ұзаққа созылған плагиаттық сот ісі. Баспагерлік Харрисонның 1970-1971 жылдардағы «My Sweet Lord» хит-синглінде «The Chiffons» тобының «He's So Fine» әнінің авторлық құқығын бұзғанын алға тартты. Ақпан және наурыз айларында Лос-Анджелесте болған кезде Харрисон 1974 жылы Солтүстік Америкада Рави Шанкармен бірге жасаған гастроль туралы деректі фильмнің жобасымен айналысты. 20 сәуірде ол Нью-Йорктегі сахнада «Monty Python» комедиялық труппасымен бірге «The Lumberjack Song» әнінің хорында Канадалық шапқыш полицей (Mountie) кейіпінде өнер көрсетті. Кейін «Python» тобының мүшесі Майкл Пэлин Харрисонның «шаршаған және ауру» көрінгенін еске алды. Автор Питер Доггет Харрисонның нашар денсаулығын 1974 жылы Патти Бойдпен ажырасқаннан кейін алкоголь мен кокаинге тәуелді болған өмір салтына байланысты деп санайды. Мамыр айының соңында альбомды жазуға кіріскен Харрисон гепатитпен ауырып, жаздың көп бөлігінде жұмыс істей алмады. Содан кейін Ариас акупунктура сияқты табиғи емдеу әдістерін зерттеді. Харрисонның денсаулығы Калифорниядағы акупунктурашы Зион Ю жасаған бірнеше емшаралардың арқасында жақсарды. Жаңа альбомның атауы «Thirty Three & …» Харрисонның жазу кезіндегі жасын, сондай-ақ винилдік пластинканың дискіде ойналатын жылдамдығын көрсетеді.
Әндер
Харрисон Кариб теңізіндегі Виргин аралдарында демалып жүргенде Thirty Three & үшін жазбаға дайындаған материалды жасады. Ариас оларға Виргин аралдарында Монти Пайтоннан Эрик Айдл қосылғанын, ал олардың тудырған шуы көрші үйдің иесі, теледидар продюсері Норман Лир мен белсенді және журналист әйелі Фрэнсис Лирдің наразылығын тудырғанын еске алды. Харрисонның мансабының рухани жақтарын зерттеген Дейл Эллисон мен Гэри Тиллери альбомды Extra Texture-де байқалған күйзелістен кейін суретшінің индуистік руханилығын қайта бекіту ретінде қарастырады. Автор Иан Инглис Thirty Three & туралы «қайта туған адам» деген пікірді білдіреді, себебі сенім, оң көзқарас және жетістіктер бұрынғы альбомның пессимизм, күдік және сәтсіздік тақырыптарын басып өтті. «Crackerbox Palace» Харрисонның 1976 жылғы қаңтарда Мидемде комик Лорд Баклидің бұрынғы менеджерімен кездесуінен шабыттанды. Наурыз айында жазылған бұл ән екі тараптың музыка зерттеушілері өздерінің аргументтерін талқылаған сот залындағы оның тәжірибесін көрсетеді. Харрисон оны «әндер жазу туралы паранояны жою үшін» жазғанын айтты. «Pure Smokey» - ол соул әншісі Смоки Робинсонға арналған музыкалық құрмет. «It's What You Value» Харрисонның 1974 жылғы гастрольдік тобында ойнағаны үшін төлемді қабылдамай, орнына жаңа Mercedes спорт машинасы сұраған барабаншы Джим Келтнерден кейін туды. Әннің мәтіні әншінің Формула-1 спортына деген қызығушылығын көрсетеді. Кейін ол Бинг Кросбидің 1956 жылғы әйгілі нұсқасы «аккордтарды дұрыс қоймаған» деп әзілдеді. «Woman Don't You Cry for Me» және «Beautiful Girl» 1960 жылдардың соңында жазылған басқа да әндер. «Beautiful Girl» әнінің мәтінін аяқтағанда, ол бұл әнді «осы жанның өмір сүруі үшін қажет болған махаббатты сыйлаған» Ариасқа арнады. «See Yourself» сияқты «Dear One» да Йогидің өмірбаянының авторы Свами Йоганандадан шабыттанды, ол Харрисонға 1966 жылдың қыркүйегінде Үндістанға сапарынан бері үлкен әсер етті. «Learning How to Love You» балладасы Ариаспен қарым-қатынасынан туды. Альбомдағы махаббат әндері құдайға да, әйелге де арналған сияқты екенін айтқан Харрисон, осы ерекшелікті білетінін және «барлық махаббат – жалпыға ортақ махаббаттың бір бөлігі. Әйелді сүйген кезде сіз оның ішіндегі Құдайды көресіз» деді. Харрисон джаз саксофонисі және аранжировщик Том Скотты шақырды. Скотттың Starsky & Hutch телесериалының музыкалық директоры ретіндегі кестесі оның Харрисонның альбомына өндірістік көмек көрсетумен шектелді. Сессияларда Солтүстік Америка музыканттарының толық құрамына бас гитарист Уилли Уикс, барабаншы Альвин Тейлор, клавишниктер Ричард Ти және Дэвид Фостер, сондай-ақ джаз перкуссияшысы Эмиль Ричардс кірді. Харрисонның тұрақты серіктестері Гэри Райт пен Билли Престон да клавиштерде ойнады. Taylor–Weeks ырғақ секциясымен бірге автор Майкл Фронтани Тейлор мен Уиксті Харрисонның ең тиімді ырғақ секцияларының бірі деп сипаттайды.
Үстіне қою
Харрисон бастапқы он екі тректің онын дауыстау үшін таңдады. Кейін ол "See Yourself" әнін бастапқы жазбаға қосымша аспаптар қосылған сайын көбірек ұната бастағанын айтты. Харрисон музыканттардың көпшілігі кеткеннен кейін "Dear One" әнін жазды. Extra Texture альбомындағы клавишалы аранжировкалардан кейін Харрисонның жетекші гитарасы оның дыбысындағы маңызды рөлге қайта оралды. Оның қолтаңба слайд-гитарасы альбомның ашылу тректері "Woman Don't You Cry for Me" және "Crackerbox Place" әндерінде басым рольде ойнайды. Харрисонның өмірбаяуын жазған Саймон Ленг "Beautiful Girl" әніндегі Beatles стиліндегі арпеджиоларын, сондай-ақ "Pure Smokey" әніндегі салыстырмалы түрде сирек кездесетін слайдсыз электр гитара сололарын атап көрсетеді. Жаздың соңына дейін жұмыстан уақытша тоқтатылғаннан кейін Харрисон 1976 жылдың 13 қыркүйегінде альбомды аяқтады. Ханк Цикало жазба сессияларының жаздыру инженері болды, оған Кумар Шанкар көмектесті. Бұл Харрисонның FPSHOT студиясында толығымен жазылған алғашқы альбомы болды.
Шығару
1976 жылдың ортасына қарай A&M Records компаниясы Dark Horse-тің құрамындағы Шанкар, The Stairsteps, Splinter, Jiva, Keltner және Foster тобы Attitudes сияқты әртістердің тізімінен компанияның соңғы екі жылдағы инвестицияларынан күткен пайданы алмағанына алаңдады. Сол айда Нью-Йорк судьясы Ричард Оуэн авторлық құқықтарды бұзу туралы сот ісінде шешім шығарып, Харрисонның 1970 жылы жазған шығармасында Шиффонс әнінің мелодиясының бір бөлігін "белгісіздей плагиаттағанын" мәлімдеді. Жеке авансын A&M компаниясына қайтарып, келісімге келгеннен кейін, оның досы Дерек Тейлор басшы лауазымда болды. Warner's 17 қарашада Батыс Голливудтағы Chasen's мекемесінде өткен шарада әлемдік тарату туралы келісімді жариялады, оған Харрисон қатысты. Thirty Three & альбомы Dark Horse лейблымен 19 қарашада Ұлыбританияда және 24 қарашада АҚШ-та шықты. Альбомның жетекші синглы "This Song" әні "Learning How to Love You" әнімен бірге 15 қарашада АҚШ-та және төрт күннен кейін Ұлыбританияда жарық көрді. Ол альбомның суретін де түсірді. Thirty Three & альбомы Америкада Dark Horse және Extra Texture альбомдарынан көп сатылды. Дегенмен, альбомның сатылымына EMI/Capitol компаниясының 1976 жылдың қараша айында Джордж Харрисонның үздік әндерінен жасалған жинағының шығуы кедергі келтірді. Ұлыбританияда альбом 35-орынға жетті. Музыка журналисі Пол Ду Нойер кейінірек қарама-қарсы қабылдау туралы былай деп жазды: "Панк-рок Харрисонды өз Отанында өткен заманға айналдырды, бірақ АҚШ радиосы оның тәжірибесі мен әуезділігіне ықылас көрсетті". "Әлемнің көз жастары" атты бонус трекі қосылды. Бұл трек Харрисонның 1980 жылғы Somewhere in England альбомының жазбаларынан қалған материал болатын.
Жылжыту
Харрисон Thirty Three & үшін кеңінен жарнама жасады, бұл оның альбомдарының бірі үшін жарнама жасаған алғашқы реті болды. Saturday Night Live Харрисонның Thirty Three & жарнамалау кезіндегі жалғыз музыкалық өнер көрсетуі болды, неміс телеарнасы үшін "This Song" әнін еріксіз орындауынан басқа. Науқанның басында ол 1977 жылдың жазында басталатын әлемдік концерттік турне мүмкіндігін талқылады. Еуропалық жарнамалық шараларына келгенде, ол бұл идеядан бас тартты, оның барысында ол Арияспен бірге 1977 жылғы Формула-1 әлем чемпионатымен бірге саяхаттады.
Қазіргі заманғы шолулар
1974–75 жылдардағы «Dark Horse» және «Extra Texture» альбомдарының сәтсіздігінен кейін «Thirty Three &» Харрисонның формаға оралуы ретінде кеңінен танылды. Ол суретшіге «All Things Must Pass» альбомынан бері ең жақсы пікірлерді әкелді, ал көптеген сыншылар оны 1970 жылғы үш дискілік альбоммен салыстырды. «Billboard» журналы осы альбомды «көңіл көтеріп, сүйіспеншілік туралы әндер мен әзіл-қалжыңдарға толы, оның барлық жеке мансабындағы ең бақытты және коммерциялық жобасы, сонымен қатар ең аз мақтанға толы туындысы» деп сипаттады. Рецензент өндірісті «жоғары деңгейде» деп бағалап, мынадай қорытынды жасады: «Харрисонның әуен жазудағы керемет таланты осында толыққанды көрінеді». «Melody Maker» журналында Рей Коулман «Warner Bros.» компаниясының Харрисонның беделін қайта жаңарту қажеттігін айта келе, былай деді: «Сұрақ тек [«Thirty Three &»] альбомындағы музыка оған лайық па? Күмәнінсіз, жауабы – иә». Коулман Харрисонның осы «тамаша альбомдағы» вокалын жоғары бағалап, оның әуендерінің сапасын «The Beatles» тобының 1965 жылғы «Rubber Soul» альбомындағы әндермен салыстырды. Майкл Гросс «Swank» журналында Харрисонның «33⅓ альбомымен жаңа рухқа келгендей» екенін жазды. Ол: «Егер жаңа дискі компаниясы, жаңа дос қызы Оливия Ариас және жаңа альбом оны материалдық әлемде сенімдірек сезіндірсе, ол «The Beatles» тобындағы ең бағалы мүше ретіндегі орнын қайтарып алуы мүмкін» деді. Майкл Фронтани «әсіресе мақтауға лайық» деп атаған рецензиясында «The Village Voice» журналының Ричард Мелтзер Харрисонның жаңа туындысын «All Things Must Pass» альбомынан бері оның ең жақсы альбомы және, мысалы, [Боб Диланның] «Blood on the Tracks» альбомымен теңдес» деп сипаттады. «The Village Voice» журналының тағы бір сыншысы Роберт Кристагау альбомды B минус деп бағалап, «Бұл Джордж көрсеткісі келгендей әлемдік емес – немесе ол өзі солай ойлайды, менің білуімше, – бірақ ол мүлдем бекер емес» деді. Ол «This Song» әнін және альбомның екінші жағын, әсіресе «Crackerbox Palace» әнін атап өтті, ол Харрисонның «The Beatles» тобындағы күндерінен бергі ең жақсы әндерінің бірі деп есептеді. «Rolling Stone» журналы 1974 жылы Эллиот Хантлидің «көзқарасын түгелдей өзгертуінен» кейін Харрисонға бұрынғыдан да жағымсыз көзқараспен қарады. Журналдың рецензенты Кен Таккер «Woman Don't You Cry for Me» және «This Song» сияқты «шапшаң, көңілді әндердің» қол жетімділігін атап өтті, бірақ басқа жерлерде «Джорджтың әрдайым уағыздауына» және Скотттың қатысуына байланысты альбомды «целлофанның сезімі мен адалдығы бар музыка» деп таныды. «NME» журналында Боб Воффинден Харрисонның гитарада ойнауын жоғары бағалап, оны лирикалық жазушы ретінде қабылдамады, содан кейін: «Харрисонның жалпы мінез-құлқы көңіл көтеріп тұр. Бұл альбомның өзі ерекше емес болса да, оның ең жақсы жұмысы әрине оның артында қалмауы мүмкін деп ойлаймын» деді. 1977 жылы Николас Шаффнер «All Things Must Pass» альбомымен салыстырғанда «Thirty Three &» альбомындағы әндердің «таң қалдыратын оркестрлеу мен өндіріс орнына таза әуенге және Джорджтың жеке музыкалық шеберлігіне сүйенгенін» жазды. Шаффнер былай деді: «Оның ең сүйікті екі аспабы – слайд-гитара мен синтезаторда орындаған әндерінің шеберлігі рок-музыкада теңдесі жоқ, ал «Thirty Three &» альбомында Харрисонның әуендерінің ең әртүрлі және әуенді жинағы бар». 1978 жылы жарық көрген «The Beatles: An Illustrated Record» басылымында «NME» журналының сыншылары Рой Карр мен Тони Тайлер «Thirty Three &» альбомын «All Things Must Pass» альбомынан бері Харрисонның «ең жақсы жұмысы» деп сипаттады. Карр мен Тайлер былай деді: «Бұл өндіріске байланысты болуы керек. Өйткені, бірде-бір ән жаңа Харрисонның стилін көрсете алмайды, бірақ альбомның тұтастай әсері, сөзсіз, теңгерімді, салмақты және "ешнәрсеге қарамастан" Харриге ұқсайды».
Ретроспективті талдаулар мен мұра
2001 жылы қарашада Харрисонның қазасынан кейін Rolling Stone журналында жарияланған шолуында Грег Кот «Thirty Three &» туралы былай деді: «Crackerbox Palace» әнінде бір жарқындық бар, мұндай ән бұрынғыда өзін-өзіне тым мән беруге бейімделген Харрисоннан шыққан емес. Әннің мелодиялық кеңдігі «This Song» әнімен шамалас. 1987 жылы «Guitar World» журналына берген сұхбатында Рип Ренс «Learning How to Love You» және «Beautiful Girl» сияқты тректердегі сололарды жоғары бағалады, сонымен қатар Харрисонның «бағаланбаған жеке [карьерасы» туралы пікір білдірді: «оның жұмысы мен үшін бұрынғы The Fabs арасындағы ең жақсысы, мелодиясы, құрылымы және мазмұны жағынан ең маңыздысы. Мысалы, «Thirty Three and a Third» кішкентай шедевр деп танылуы мүмкін». 2004 жылғы Rolling Stone альбомдық нұсқаулығында Мак Рэндалл «Beautiful Girl» әнін «поп-формаға қуатты оралудың көптеген жарқын тұстарының бірі» деп атады. Сол жылы The Word журналында Пол Дю Нойер осы альбомды Харрисонның Dark Horse Years қайта шығарылған альбомдарының арасында «жоғалған қазына» деп сипаттады, ал Blender журналындағы бірдей шолуда «Crackerbox Palace» және «Learning How to Love You» әндерін ең керемет тректер ретінде атады. Джейсон Коренкевич «remaster альбом гитараның дыбысын ашып береді, ал перкуссия бұрынғы шығарылымдарда жасырылған айқындыққа ие» деп жазды. Коренкевич «керемет «Dear One» әнін альбомдағы «сансыз классикалық тректердің» қатарында санады және «Thirty Three &» альбомы «All Things Must Pass» альбомынан бері Харрисонның кез келген альбомына қарағанда тұрақты жоғары деңгейде» екенін айтты. Керісінше, Uncut журналынан Кит Айкен оны «My Sweet Lord» ісі бойынша сот шешімінің нәтижесінде «сенімі мен шабытына соққы тиген» «көңілсіз қарапайым альбом» деп сипаттады. 2012 жылдың шілдесінде осы журналға жазған Дэвид Квантик «Thirty Three &» альбомын Харрисонның ең жақсы жеке шығарылымдарының бірі деп атады, оған «All Things Must Pass» және «Cloud Nine» альбомдары да кірді. Родригес былай қосты: «Егер бір альбом концерттік турға шақырылса, онда ол осы жанды, қуатты және түрлі-түсті оптимистік жинақ болар еді». Бұрынғы Mojo редакторы Мэт Сноу оны «сенімді, бірақ классикалық емес» альбом деп санайды, онда Харрисон «өзінің өнерін қайта тапты», ал New Zealand Herald сыншысы Грэм Рид Харрисонның жаңа лейблінде «көтеріліс жасағанын» және альбомдағы «Коул Портердің «True Love» әніне лайықты жаңаша келгенін» атап өтті.
In the 2004 Rolling Stone Album Guide, Mac Randall named "Beautiful Girl" as "one of the many highlights of his upbeat return to pop form, Thirty Three & ". Writing for The Word that year, Paul Du Noyer referred to the album as "the lost treasure" among Harrison's Dark Horse Years reissues, and in a concurrent review for Blender, he highlighted "Crackerbox Palace" and "Learning How to Love You" as the standout tracks.|source= – Bud Scoppa, Uncut, 2018|width=25%|align=left|style=padding:8px;
In another 2004 appraisal, for PopMatters, Jason Korenkiewicz wrote that the remaster "allows the guitars to ring, and the percussion has a crispness that was hidden in past releases". Korenkiewicz included "the magnificent 'Dear One'" among the album's "countless classic tracks" and considered that Thirty Three & "features more consistent high points than any Harrison album since All Things Must Pass". Conversely, Kit Aiken of Uncut described it as an "oddly ordinary album" that reflected the "blow to his confidence and inspiration" as a result of the court's ruling on "My Sweet Lord". Writing for the same magazine in July 2012, David Quantick included Thirty Three & among Harrison's best solo releases, along with All Things Must Pass and Cloud Nine. Rodriguez adds: "If ever an album cried out for a tour, it was this lively, energetic, and colorfully upbeat collection." Former Mojo editor Mat Snow views it as a "confident, if not quite classic" album on which Harrison "had his groove back", while New Zealand Herald critic Graham Reid writes that Harrison got off to "a flying start" on his new label and he notes the consistent quality across the album, which includes "a more than decent treatment of Cole Porter's True Love".