Джордж Харрисон: «Extra Texture» альбомы және оның тарихы

Кіріспе

Extra Texture (Read All About It) – ағылшын музыканты Джордж Харрисонның 1975 жылғы 22 қыркүйекте жарық көрген алтыншы студиялық альбомы. Бұл Харрисонның Apple Records және EMI компанияларымен жасасқан келісімшарты бойынша соңғы альбомы, сондай-ақ Apple компаниясы шығарған соңғы студиялық альбом. Альбом 1974 жылы Рави Шанкармен бірге Солтүстік Америкада өткізген қиын турнесінен және жақсы қабылданбаған Dark Horse альбомынан кейін тоғыз ай өткен соң жарық көрді. Харрисонның The Beatles тобынан кейінгі жекелеген шығармаларының ішінде Extra Texture – оның өлеңдерінде ешқандай айқын рухани мәселеге орын берілмеген жалғыз альбомы. Альбом негізінен Англияда емес, АҚШ-та, Харрисонның Dark Horse Records басшысы қызметін атқару кезінде Лос-Анджелесте жазылды. Гари Райт, Дэвид Фостер, Джим Келтнер, Джесси Эд Дэвис, Леон Рассел, Том Скотт, Билли Престон және Джим Хорн – көптеген музыканттардың арасында болды. Клавиатураға көп көңіл бөлінген аранжировкалар соул музыкасының элементтерін және Смоки Робинсонның ықпалын қамтиды, бұл Харрисонның 1970-ші жылдардың басындағы танымал рок және фолк-рок дыбысынан одан әрі алшақтауын көрсетеді. Музыкалық мазмұнына қарағанда, альбомның көркемдік дизайны көтеріңкі көңіл-күйді білдіреді және текстуралы беті бар ерекше кесілген мұқабаны қамтиды. Альбомға сыншылар тарапынан көбінесе жағымсыз пікірлер айтылса да, Extra Texture жарық көргеніне екі ай ішінде Америка жазба индустриясы қауымдастығынан алтын сертификат алды. Ол 1971 жылы Лондонда продюсер Фил Спектормен бірлесіп жазылған Motown үлгісіндегі "You" хит-синглын дүниеге әкелді. Альбомға сондай-ақ Харрисонның 1968 жылғы "While My Guitar Gently Weeps" композициясының жалғасы және оның қарсыластарына жауап ретінде жазылған "This Guitar (Can't Keep from Crying)" әні де кірді. Альбом 2014 жылдың қыркүйегінде қайта жаңартылып, Харрисонның The Apple Years 1968–75 жинағының бір бөлігі ретінде қайта шығарылды.

Өмірбаян

1975 жылдың 13 ақпанындағы санында «Rolling Stone» журналы Джордж Харрисонның 1974 жылдың қараша-желтоқсан айларында Рави Шанкармен жасаған Солтүстік Америкалық гастролін және онымен бірге шыққан «Dark Horse» альбомын «апатты» деп сынады. Бұрын автор Николас Шаффнердің сөзімен айтқанда, «экс-Beatles лотереясының күтпеген жеңімпазы» саналған Харрисон, өзінің бұрынғы тобының жанкүйерлерін 1974 жылғы концерттерінде де, БАҚ-пен байланысында да Beatles мұрасын мойындамауымен көңілін қалдырды. Сонымен қатар, оның «Dark Horse» жазбалар үйін ашуға бағытталған күш-жігері Харрисонды концерттерге дайындалғанда альбомды аяқтауға асықтырды; нәтижесінде ол дауыс байланысын жоғалтып, көптеген жазбаларда және тур аясында дауысы қысықтап айтты. «Dark Horse» Америкада бастапқыда жақсы сатылса да, Ұлыбританиядағы ең үздік 50 альбом тізіміне ілесе алмады. Харрисон тур кезінде жағымсыз сын оны одан да жігерлендірді деп мәлімдегенімен, бұл сын оған қатты тиді, өйткені ол Патти Бойдпен некесінің аяқталуын бастан өткеріп жатқан еді. 1975 жылдың сәуір айында Лос-Анджелесте WNEW FM радиосының тілшісі Дейв Херманмен сұхбаттасуда Харрисон кәсіби сынның дұрыстығын мойындағанын, бірақ ол үнемі «бір ғана көзден» келгенде қарсылық білдіргенін айтты; содан кейін ол бұл «жеке мәселеге» айналғанын қосты. Автор Саймон Ленг Харрисонның сезінген «ашуы мен көңілсіздігі» «Dark Horse» альбомынан кейін шыққан «Extra Texture (Read All About It)» альбомында көрініс тапқанын жазды, бұл Beatles-тің «Apple» жазбалар үйінен шыққан соңғы студиялық альбом болды. Альбом Харрисон Лос-Анджелесте «Dark Horse» компаниясымен келісім шарт жасаған бірнеше жобаны бақылап отырғанда пайда болды, олардың бірі – «Splinter» тобы A&M Studios-та олар үшін алдын ала брондалған жазбалар сессиясына қатыса алмады. Харрисон жазбалар студиясынан әсерленбесе де, «Dark Horse» альбомын аяқтағаннан бері алты айдың ішінде жаңа ән жаза алмады. 1974 жылдың қазан айының соңында ол жартылай аяқталған әндерін аяқтап, «бірнеше жаңа ән» жазды. Ленг осы жағдайларды, сондай-ақ Харрисонның «Capitol/EMI келісім-шартынан шығу үшін мүмкіндігінше тезірек жаңа альбом шығару» ниетін «Extra Texture» альбомының жедел сапасын анықтайтын факторлардың бірі деп атады.

In its 13 February 1975 issue, Rolling Stone magazine derided George Harrison's North American tour with Ravi Shankar over November–December 1974, and the accompanying Dark Horse album, as "disastrous". Previously viewed as "the surprise winner of the ex Beatle sweepstakes", in the words of author Nicholas Schaffner – the dark horse – Harrison had disappointed many fans of his former group by failing to acknowledge the Beatles' legacy, both in the content of his 1974 shows and in his dealings with the media. In addition, his commitment to launching his Dark Horse record label had left Harrison rushing to finish the album while rehearsing for the concerts; as a result, he contracted laryngitis and sang hoarse on many of the recordings and throughout the tour. While Dark Horse sold well initially in America, it failed to place at all on Britain's top 50 albums chart. Despite Harrison's claims during the tour that the negative press only made him more determined, the criticism hit him hard, following the end of his marriage to Pattie Boyd. In a radio interview with Dave Herman of WNEW FM in April 1975, recorded in Los Angeles, Harrison said that he accepted the validity of professional criticism, but objected when it came continually from "one basic source"; then, he added, it became "a personal thing". Author Simon Leng writes that the "bitterness and dismay" Harrison felt manifested itself on his follow up to Dark Horse, titled Extra Texture (Read All About It), which would be the final studio album issued on the Beatles' Apple record label. The album came about while Harrison was in Los Angeles overseeing projects by some of his Dark Horse signings, one of which, Splinter, became unavailable to attend sessions pre booked for them at A&M Studios. Although Harrison was unimpressed with the recording facility, Having barely written a song in the six months since completing Dark Horse, in late October 1974, he swiftly completed some half finished compositions and wrote "a couple of new ones". Leng cites these circumstances, together with Harrison's eagerness "to cut a new album as soon as possible, to extricate himself from the Capitol/EMI contract", as part of an expedient quality that defines Extra Texture.

Әндер

2002 жылы Rolling Stone журналына жазған Микал Гилмор «Харрисонның 1970-жылдардың ортасында басынан өткен дағдарыстар оны өзгертті» және депрессия оның күйзелісінің басты факторы болды деп түсіндірді. Депрессия Харрисонның осы кезеңде жазған көптеген әндеріне сіңіп кірді, оның ішімдік ішуі мен кокаин қолдануы жағдайды нашарлатты. Лирикалық тұрғыдан алғанда, «Жауап соңында», «Бұл гитара (ағламай тоқтамайды)», «Тас әлемі» және «Сұр бұлтты жалған» әндері әдеттегі тақырыбынан – индуист дінінен – ауытқып, тыңдаушыдан мейірім сұрағандай көрінеді. Автор және теолог Дейл Эллисонның айтуынша, Extra Texture – «Харрисонның теологиялық тұрғыдан ешқандай оң пікір білдірмейтін жалғыз альбомы». Харрисонның Кришна санасынан алшақтауы «Тас әлемі» әнінде ең айқын байқалады, дейді автор Гари Тиллери: «Ол үйден қанша алыс», – дейді ол, бірақ автобиографиясында оны «Омнан қанша алыс» деп аударады, осылайша сенімінен тайып қалғанына іштей мазасыз екенін білдіреді. Сол үмітсіздік «Grey Cloudy Lies» әнінде де көрінді, Харрисон 1975 жылдың қыркүйегінде Пол Гамбачиниге осы әнді сипаттаған. Харрисон 1973 жылы «World of Stone», «Grey Cloudy Lies» және соул-поп махаббат әні «Can't Stop Thinking About You» әндерін жаза бастады. Бұл ән Харрисонның танымал Beatles әні «While My Guitar Gently Weeps» әнінің жалғасы, ал мәтіні оның сыншыларына, әсіресе Rolling Stone журналына қарсылық ретінде қызмет етеді, ол турнесін кешірмейтін. Харрисон «Tired of Midnight Blue» әнін Лос-Анджелесте жазды, ол 1975 жылдың көп бөлігінде Dark Horse Records компаниясымен байланысты жұмыстармен айналысып, онда болды. Харрисон АҚШ-тағы Jiva, Stairsteps, Henry McCullough және Attitudes тобымен келісімшарт жасады. 1980 жылы жазған «Мен, мен, менің» атты автобиографиясында ол әннің мәтіні «көптеген сұр шашты, тәртіпсіз адамдармен» Лос-Анджелес клубында өткен түнден кейін өзінің «депрессияға ұшыраған» күйін көрсетеді дейді. Тиллеридің бағалауынша, «Мені сүйекке дейін салқындатты» деген қосымша жолы бар «Tired of Midnight Blue» әні Харрисонның «тастың түбіне» жеткенін көрсетеді. Альбомдағы соул музыкасын қабылдауының ең айқын мысалы ретінде ол 1960 жылдардың басынан бері Miracles тобымен жұмыс істеген әнші Смоки Робинсонға арналған екі құрметтің біріншісі ретінде «Ooh Baby (You Know That I Love You)» әнін жазды. Осы композициялардан басқа, Харрисон екі пайдаланылмаған жазбаны қайта қарады: Motown стиліндегі «You» және «His Name Is Legs (Ladies and Gentlemen)», олар альбомды ашып, жабады. Лондонда Фил Спектормен бірге шығарылған «You» әні 1971 жылы ақпанда Спектордың әйелі Роннидің, бұрынғы Ronettes тобының Вероника Беннеттінің жоспарланған Apple жеке альбомы үшін жазылған негізгі тректердің бірі болды. Аяқталған әннің «A Bit More of You» атты қысқаша инструментальді түріндегі қайталануы Extra Texture альбомында екінші жағын ашады. «His Name Is Legs» әні 1974 жылғы турнеге дейін Білли Престон, Том Скотт, Уилли Уикс және Энди Ньюмаркпен бірге Харрисонның Friar Park студиясында жазылған. Әнді тыңдаушылардың көпшілігі бағалай алмаған жеке әзіл-сықақ ретінде, әнде бұрын Bonzo Dog Doo Dah Band мүшесінің түсініксіз монологы бар. FPSHOT және Швейцарияда негізгі жазу жүргізілгеннен кейін. 1975 жылы шыққан осы альбомынан басқа, 1970 жылдан бері Харрисонның барлық альбомдары бойынша жұмыс FPSHOT немесе Англиядағы басқа студияларда жүргізілді. Extra Texture үшін жазылғандардың басым бөлігі АҚШ-та жасалды. Сессиялар Голливудтағы Ла Бреа даңғылы бойындағы A&M блогының бір бөлігінде өтті, онда студия мен жазба компаниясы орналасқан. 1975 жылдың көктемі мен жазында Харрисон A&M Ode Records компаниясымен бөліскен бунгалода орналасқан Dark Horse кеңсесіне үнемі қатысып, бес жыл бұрын Beatles тобы тарағаннан кейін алғаш рет Пол Маккартнимен араласып отырған көрінді. Көп жағдайда Ариаспен бірге Харрисон Боб Марли мен Уэйлерстің, Смоки Робинсон мен Сантананың концерттерін көріп, Ринго Старрмен араласып, Престон мен Ронни Вудпен сахна артында кездесті. Сол жазда Эрик Идл сияқты жаңа достар Харрисонның әлеуметтік шеңберіне кірді, бірақ Python әсері оның музыкалық мазмұнына қарағанда Extra Textures-тің ерекше суреттері мен таңбаларына ғана қатысты. Норман Киннимен бірге Харрисон жаңа әндердің негізгі тректерін 1975 жылдың 21 сәуір мен 7 мамыр аралығында жазды, бастапқыда «Tired of Midnight Blue» және «The Answer's at the End» әндерін жазды. Альбомдағы музыканттардың арасында Харрисонның бұрынғы әріптестері мен серіктестері болды, соның ішінде Джим Келтнер (барабан), Гэри Райт (кебордтар), Джесси Эд Дэвис (гитара), Клаус Вурман (бас) және Том Скотт, Джим Хорн және Чак Финдли (барлығы мүйіздер). Келтнермен бірге ең тұрақты қатысушы жас Дэвид Фостер болды, ол кезде Келтнердің Attitudes тобының фортепианошысы, ал топтың бас гитары мен әншісі Пол Сталворт та өз үлесін қосты. Көптеген кибордтармен дыбысталған әнге Леон Рассел мен Никки Хопкинс та қонақ ретінде қатысты. Харрисонмен 1960 жылдан бері жақын дос Клаус Вурман сессия кезіндегі атмосфераны жағымсыз деп тапты; ол Лос-Анджелес музыкалық ортасының көптеген есірткі қолдануын және Харрисонның «осы альбомды жасайтын кездегі ой-сезімін» айтты. 2014 жылы Extra Texture сессияларын еске алған Вурман музыка журналисі Мэт Сноуға былай деді: «Лос-Анджелесте мен Харрисонның қалай дамып бара жатқанына риза болмадым, менің ойымша ол да осыдан ұялды. Олар кокаинді тым көп қолданғанда, адамдар сенімділігін жояды. Бұл бұрынғы Харрисон емес еді». Ол Харрисон үшін осы кезеңде Лос-Анджелес қолайлы орта емес екенін айтты, сонымен қатар Ариас «қараңғы, ең қиын уақытта келді» деді. Харрисон альбомның бас партияларын өзі орындады.

Writing for Rolling Stone in 2002, Mikal Gilmore commented that "the crises [Harrison] faced in the mid 1970s changed him", and that depression was a key factor. Depression permeated many of the songs that Harrison wrote during this period, an issue that was not helped by his continued heavy drinking and cocaine use. Lyrically, "The Answer's at the End", "This Guitar (Can't Keep from Crying)", "World of Stone" and "Grey Cloudy Lies" all steer clear of his usual subject matter – Hindu spirituality – and instead appear to ask the listener for compassion. According to author and theologian Dale Allison, Extra Texture is "the sole Harrison album that fails to make any positive theological statements". Harrison's wavering from his Krishna conscious path was most evident in "World of Stone", writes author Gary Tillery: "'Such a long way from home,' he says, but in his autobiography he renders it, 'Such a long way from OM' – confessing inner turmoil at having strayed from his faith." The same despair was evident in "Grey Cloudy Lies", a track that Harrison described to Paul Gambaccini in September 1975

Harrison had begun writing "World of Stone", "Grey Cloudy Lies" and the soul pop love song "Can't Stop Thinking About You" in 1973. a secretary at Dark Horse's LA office. The song is a sequel to Harrison's popular Beatles track "While My Guitar Gently Weeps", and the lyrics serve as a rebuttal to his critics, particularly Rolling Stone, whose savaging of the tour he would never forgive. Harrison wrote "Tired of Midnight Blue" in Los Angeles, where he continued to be based for much of 1975 on business relating to Dark Horse Records. Harrison had signed the US based acts Jiva, Stairsteps, Henry McCullough and Attitudes to Dark Horse. In his 1980 autobiography, I, Me, Mine, he says that the song's lyrics focused on his "depressed" state following a night in an LA club with "a lot of grey haired naughty people". In Tillery's estimation, with its chorus line "Made me chill right to the bone", "Tired of Midnight Blue" was Harrison reaching "rock bottom". As the most obvious example of his embracing of soul music on the album, he wrote "Ooh Baby (You Know That I Love You)" as the first of two tributes to Smokey Robinson, a singer whose work with the Miracles he had admired since the early 1960s. In addition to these compositions, Harrison revisited two unused recordings: the Motown styled "You", and "His Name Is Legs (Ladies and Gentlemen)", which open and close the album, respectively. Co produced with Phil Spector in London, "You" was among the basic tracks taped in February 1971 for a planned Apple solo album by Spector's wife, Ronnie, formerly Veronica Bennett of the Ronettes. A reprise of the completed song, in the form of a brief instrumental titled "A Bit More of You", also appears on Extra Texture, opening side two in the LP format. "His Name Is Legs" was recorded at Harrison's Friar Park studio, FPSHOT, shortly before the 1974 tour, with Billy Preston, Tom Scott, Willie Weeks and Andy Newmark. In a private joke that few listeners were able to appreciate, the song features a hard to decipher monologue formerly a member of Bonzo Dog Doo Dah Band. after the main recording had taken place at FPSHOT and in Switzerland. Otherwise, except for this 1975 release, the majority of the work on all Harrison albums since 1970 took place at either FPSHOT or other studios in England. most of the recording for Extra Texture was carried out in the United States. The sessions took place on part of A&M's block along La Brea Avenue in Hollywood, where both the studio and the record company were based. Throughout the spring and summer of 1975, Harrison regularly attended Dark Horse's office, located in a bungalow shared with A&M distributed Ode Records, was seen socialising with Paul McCartney for the first time since the Beatles' break up five years before. Often accompanied by Arias, Harrison caught shows by Bob Marley & the Wailers, Smokey Robinson and Santana, socialised with Ringo Starr, and met up with Preston and Ronnie Wood backstage after one of the Rolling Stones' concerts at the LA Forum. New friends such as Eric Idle entered Harrison's social circle that summer, although the Python's influence only extended to Extra Textures quirky artwork and packaging rather than its musical content. With Norman Kinney as engineer, Harrison recorded the basic tracks for the new songs between 21 April and 7 May 1975, beginning with "Tired of Midnight Blue" and "The Answer's at the End". Among the musicians on the album were many of Harrison's previous collaborators and associates, including Jim Keltner (drums), Gary Wright (keyboards), Jesse Ed Davis (guitar), Klaus Voormann (bass), and Tom Scott, Jim Horn and Chuck Findley (all horns). Along with Keltner, the most regular participant was a young David Foster, then the piano player in Keltner's band, Attitudes, while the group's bassist and singer, Paul Stallworth, also contributed. On what would turn out to be a keyboard dominated sound, Leon Russell and Nicky Hopkins made guest appearances as well. Voormann, a close friend of Harrison's since 1960, found the atmosphere at the sessions unpleasant; he later cited the heavy drug use typical of the LA music scene, and the ex Beatle's "frame of mind when he was doing this album". refn|group=nb|Recalling the Extra Texture sessions in 2014, Voormann told music journalist Mat Snow: "In LA I was not happy about the way George was developing, and I think he felt embarrassed about that. When they do too much cocaine, people lose their reliability It was not the old George." has similarly spoken of Los Angeles as an unsuitable environment for Harrison during this period, while commenting that Arias "came into the picture at just the right time, a crazy, dark time". Harrison played some of the album's bass parts himself,

Үстіне жазу және араластыру

Бірнеше апталық үзілістен кейін 31 мамырда A&M студиясында дауысты қайта жазу кезеңі басталды. Сол күні "You" әнінің 1971 жылғы негізгі трегіне аспаптар қосылды, оның ішінде саксофон солосы (Хорн орындады), қосымша клавиатуралар және екінші барабан партиясы. Тамыз айында Скотттың «Нью-Йорк байланысы» үшін де жазбалар жасалды. Бұл альбомдардың барлығында Харрисонның гитаралық камеолары бар (көбінесе оның «Хари Жоржсон» псевдонімімен көрсетілген), бірақ «Extra Texture» альбомында оның ойнауы күрт азайды. «Tired of Midnight Blue» әнінде ғана ерекше көзге түскен слайд-гитара, Харрисонның дауысы ларингиттен толыққанды қалпына келді, бұл оған фальцетке жетуге және госпел стилінде импровизация жасауға мүмкіндік берді. Автор Алан Клейсонның пікірінше, Харрисон жаңа, «жақын микрофонмен» жұмсақ вокал стилін қабылдағаннан кейін, «Extra Texture» альбомының көп бөлігі «The Stylistics және Jerry Butler сияқты Филадельфиядан келген жұмсақ әуендерге» ұқсас болды. Ленг Харрисонның «АҚШ-тың негізгі тыңдаушыларын бағыттап алғанын» және «рухани лириканың азайып, Кришнаға сілтемелердің жоқтығын» айтады, сондай-ақ оның көп сынға ұшыраған вокалы күштірек болғанымен, төмен деңгейде жазылған, «дегендей, мақсат – жанкүйерлерге арналған Харрисонның жанды альбомын жасау» болды. Альбомның дизайны әзілге толы, «ерекше» тақырыбын қолданды. Алдыңғы мұқабасында «EXTRA TEXTURE» сөздерінің айналасында кесілген сурет болды, одан ішкі қаптамадағы Харрисонның көк түсті суреті көрінетін. Альбом атауына сәйкес, LP мұқабасы үшін қолданылған жұқа картон «футболға қолданылатын жануар терісіне» ұқсас болды, деп мәлімдеді Beatles туралы жазған Брюс Спицер. Ішкі қаптаманың артқы жағында Харрисонның сахнадағы қуанышты екінші Генри Гроссманның суреті орналасқан. «Extra Texture» альбомындағы Apple логотипі желінген алманың өзегі ретінде бейнеленген. Бұл – көшедегі газет сатушылардың газеттерінің соңғы жаңалықтарын сату үшін айқайлап жариялаған слоганының пародиісі: «Ерекше! Ерекше! Бәрін оқыңыз!». Харрисон альбомды «Ohnothimagen» деп атауды жоспарлаған, бірақ Пол Сталлвортпен студиядағы әңгімеден кейін басқа атау ұсынылды. Бірақ бұл жолы қатыспағандардың тізімі де қосылды. Альбомның жасалу жылдамдығы Харрисонға тән емес еді. Альбом 1975 жылдың 22 қыркүйегінде Америкада (Apple SW 3420) және 3 қазанда Ұлыбританияда (Apple PAS 10009) шығарылды. «Extra Texture» альбомының шығуымен бірге Харрисонның Германмен жасаған сұхбаты АҚШ-тың көптеген радиостанцияларында таратылды. refn|group=nb Сұхбат өте танымал болғандықтан, «Джордж Харрисонмен әңгіме (Бәрін естіңіз)» деген атпен пираттық жазба ретінде шығарылды. Осы іс-шаралардың бірі, 6 қыркүйекте BBC Radio 1 арнасындағы «Rockweek» бағдарламасында Пол Гамбаччинимен тректер бойынша талқылау болды. Сол күні «Melody Maker» журналы Харрисонмен жасаған сұхбатын жариялады, журналдың мұқабасында: «Джордж қайта келді!» деп жазылған. «Melody Maker» журналындағы сұхбат Харрисонның жақсы көңіл-күйін көрсетті, келесі жылы жақсы формаға оралатынын білдірді; «Мен бұрынғы нацистке қарағанда бұрынғы Битлз болғанды қалаймын!» деді ол, «Джон, Пол, Джордж, Ринго және Берт» мюзиклімен байланысты болған жағдайға сілтеме жасап әзіл айтты. 1975 жылдың соңында Харрисонның басқа да іс-шаралары комедияға бағытталған, қараша айында Монти Пайтонның «The Lumberjack Song» синглінің өндірісінен басталып, Ротленд Weekend Televisions Рождестволық арнайы бағдарламасында Эрик Айдлмен бірге ойын-сауық көрсетімімен аяқталды. «Extra Texture» альбомы 25 қазанда Billboard Top LPs & Tape чартында 8-орынға ие болды және үш апта бойы сол орында тұрды. Американың жазба индустриясы қауымдастығы 11 қарашада альбомды алтын статусына ие деп мойындады. Альбом Харрисонның ресми Ұлыбритания альбомдар чартында (қазіргі топ 60) сәтті оралуын білдірді, қазан айының соңында 16-орынға жетті. «You» әні Billboard Hot 100 синглдер тізімінде 20-орынға жетті, ал Ұлыбританияда әннің Radio 1 арнасындағы эфирде көрсетілуі «Dark Horse» синглінің «Ding Dong, Ding Dong» әнімен теңесті. «You» әнінің жалғасы ретінде Apple компаниясы 1974 жылғы «Māya Love» трегімен бірге «This Guitar (Can't Keep from Crying)» әнін желтоқсан айында шығарды, ал Ұлыбританияда 1976 жылдың ақпан айында жарық көрді. Apple компаниясының түпнұсқалық нұсқасындағы соңғы сингл «This Guitar» Америкада да, Ұлыбританияда да чартқа ілесе алмады, Родригес бұл жағдайды ішінара «бумен жүретін» лейблдің жарнамалық қолдауының жетіспеуіне байланысты деп санайды.

After a few weeks' break, the overdubbing phase began at A&M on 31 May. That day, instruments were added to the 1971 basic track for "You", including a saxophone solo (played by Horn), extra keyboards and a second drum part. and sessions took place in August for Scott's New York Connection. All of these albums include guitar cameos from Harrison (often credited to his pseudonym "Hari Georgeson"), yet his playing on Extra Texture was surprisingly minimal. the slide guitar, appeared significantly on "Tired of Midnight Blue" only,

Harrison's voice had fully recovered from the effects of laryngitis, allowing him to reach falsetto and indulge in gospel style scat singing. In author Alan Clayson's estimation, with Harrison adopting a new, "close miked" soft vocal style, much of Extra Texture reflected "the more feathery emanations from Philadelphia by the likes of The Stylistics and Jerry Butler". Leng considers that Harrison "was clearly targeting the mainstream U. S. audience" and adds: "There were few spiritual lyrics and absolutely no references to Krishna, while his much criticized vocals were stronger, but recorded at a low level, as if the goal was to create a Harrison soul album for lovers." which adopted a humorous, "wacky" theme throughout the packaging. The vivid orange front cover featured a die cut design around the words "EXTRA TEXTURE", through which an inner sleeve, blue tinted picture of Harrison was visible. In keeping with the album title, the thin cardboard used for the LP cover was similar in texture to the "animal skin used on a football", according to Beatles author Bruce Spizer. On the back of the inner sleeve, there was a second Henry Grossman tour photo of Harrison, enjoying himself on stage. the Apple logo was styled on Extra Texture as an eaten away apple core. it was a pun on the slogan that street corner paperboys would yell out to sell late breaking news editions of their newspapers: "Extra! Extra! Read all about it!" Harrison had intended to call the album Ohnothimagen, until a studio discussion with Paul Stallworth suggested an alternative. but this time with an additional list for those not appearing. The haste with which it was made was out of character for Harrison, the album was issued on 22 September 1975 in America (as Apple SW 3420) and on 3 October in Britain (Apple PAS 10009). Coinciding with the release of Extra Texture, Harrison's interview with Herman was broadcast on many stations around the US. refn|group=nb|The interview was sufficiently popular to gain release as a bootleg record, titled A Conversation with George Harrison (Hear All About It). One of these activities, broadcast on 6 September, was his track by track discussion with Paul Gambaccini on the BBC Radio 1 show Rockweek. The same day, Melody Maker published an interview with Harrison, the magazine's cover declaring: "George Bounces Back!" the Melody Maker interview found Harrison in good humour, pointing the way to a return in form the following year; "I'd rather be an ex Beatle than an ex Nazi!" he joked, referring to his recent uneasy experience with the musical John, Paul, George, Ringo and Bert. Harrison's other activities in late 1975 likewise centred on comedy, beginning with his production of Monty Python's single "The Lumberjack Song", released in November, and including a humorous star turn, again with Eric Idle, on Rutland Weekend Televisions Christmas special. Extra Texture peaked at number 8 on the Billboard Top LPs & Tape chart on 25 October, holding the position for three weeks, and was certified gold by the Recording Industry Association of America on 11 November. The album marked a welcome, though brief, return for Harrison to the official UK Albums Chart (now a top 60), reaching number 16 there in late October. "You" peaked at number 20 on Billboards Hot 100 singles listings, while in the UK, despite the song receiving substantial airplay on Radio 1, equalling that of his Dark Horse single "Ding Dong, Ding Dong". As the follow up to "You", Apple issued "This Guitar (Can't Keep from Crying)" backed by the 1974 album track "Māya Love", in December, with a UK release following in February 1976. Apple's final single in its original incarnation, "This Guitar" failed to chart in either America or Britain, a fate that Rodriguez partly attributes to a lack of promotion from a label that was "[r]unning on fumes".

Қайта шығару

Extra Texture (Read All About It) альбомы 1992 жылдың қаңтар айында CD форматта қайта жаңартылып шығарылды. Альбом тағы да жаңартылып, 2014 жылдың қыркүйегінде жеке шығарылым ретінде және Харрисонның The Apple Years 1968–75 жинағының бір бөлігі ретінде қайта шығарылды. 2014 жылғы қайта шығарылымда радио продюсері және жазушы Кевин Хаулетттің альбом туралы мақаласы бар, сонымен қатар Харрисонның 1992 жылы Дейв Стюарт үшін жазған демо-жазбасына негізделген "This Guitar" әнінің жаңа нұсқасы қосылды. Бұл трек бұрын 2006 жылы Дейв Стюарттың Platinum Weird жобасы үшін цифрлық жүктеме ретінде ғана шығарылған, және Стюарт, Харрисонның ұлы Дани, Ринго Старр және әнші Кара ДиоГуардидің қосымша орындауларымен толықтырылған.

Қазіргі заманғы шолулар

1977 жылы жарық көрген «The Beatles Forever» атты кітабында Николас Шаффнер альбомның қабылдануын былай сипаттады: «Харисонның уағыздарын ұзақ жылдар бойы шыдамсыздықпен қабылдаған әлемдік сыншылар, сыншылардың әрқашан «негізгі мәнді түсінбейтіні» туралы бірнеше зерттеулерді қамтитын «Extra Texture» альбомына қызыл туға шабуыл жасаған бұқалардай ден қойды». Шаффнердің сөзіне қарағанда, тіпті Харисонның адал «жақтастары» да альбомды «жарыссыз және мақсатсыз» деп санады. NME журналында Нил Спенсер: ««Extra Texture» көптеген адам күткен Харисонның жаңаруы емес, бірақ ол Гарридің соңғы жұмыстарынан әлдеқайда жоғары тұр. «All Things Must Pass» керемет бір альбом болғандай, «Extra Texture» да бір жақты альбом ретінде мақтауға лайық» деп жазды. Спенсер альбомның мазмұнын «біз танып, қорқатын әдеттегі қайғылы және апатқа толы Харисон, бірақ бұл жолы махаббаттың қиындықтары рухани мәселелерден басымдық алады» деп сипаттап, оқырмандарына: «Мен оны тыңдадым, маған ұнады. Харисон жанкүйерлері қуанышпен сатып ала алады. Ал қалғандары сақтықпен үмітпен қарайды» деп кеңес берді. Melody Maker журналына пікір білдірген Рей Коулман оны «керемет» деп атап, Харисонның 1960-шы жылдардағы музыкалық ықпалдарына оралуын қолдады. Коулман әсіресе алғашқы үш әнді жоғары бағалап, альбомды «біз бағалайтын негіздердің қайтадан жариялануы» деді. 1977 жылғы «The Beatles: An Illustrated Record» кітабында Рой Карр мен Тони Тайлер «Extra Texture» альбомын «көңілсіз ұсыныс» деп сипаттап, «тыңдаушының жеке Ecstatograph инесі әрқашан нөлге қарай бұрылады» деген қорытындыға келді. Харисонның төзімділік пен түсіністік туралы өтініштері, альбом обложкасындағы өзіндік сынағы сияқты, кері нәтиже берді. 1981 жылы жазған Боб Воффинден альбомда Харисонның «Dark Horse» альбомымен салыстырғанда «өзінің тыңдаушыларына енді соншалықты ашуланбайтынының» белгілері көрінетінін анықтады. Воффинден әндер туралы: «сыншыларды тым қатаң бағаламауға жалбарынады» деп жазды: «Бұл жағдайда мұндай жалбарынулар көбірек инабаттылыққа ие. Жарайды, онда біз бағамаймыз. «Extra Texture» музыкалық тұрғыдан аса жақсы емес еді, бірақ оның тартымды жақтары да болды, және жағымсыз ештеңесіз».

Discussing the album's reception in his 1977 book The Beatles Forever, Nicholas Schaffner wrote: "Harrison's worldly critics, who had long found his sermons insufferable, responded like bulls to a red flag to Extra Texture, which contains a number of treatises on how reviewers always 'miss the point.'" Even Harrison's loyal "disciples", Schaffner continued, tended to view the album as "plodding and aimless". In the NME, Neil Spencer wrote that "Though Extra Texture isn't the Harrison revival that many might have hopes for, it's still several leagues superior to Hari's more recent efforts; and just as All Things Must Pass would have made a great single album, so Extra Texture would make a more than commendable single side." Spencer described the album's content as "the customary mournful and doom laden Harrison we've come to know and fear, only this time the rigours of love take precedence over matters spiritual", and he advised his readers: "I've played it, I don't mind it Hari fans can anticipate purchase with glee. Others approach with cautious optimism." Reviewing for Melody Maker, Ray Coleman described it as "splendid" and approved of Harrison's return to his 1960s musical influences. Coleman especially admired the first three songs and said that the album was a "re statement of the fundamentals we should all cherish". In the 1977 edition of their book The Beatles: An Illustrated Record, Roy Carr and Tony Tyler described Extra Texture as "another lugubrious offering" and concluded: "the needle of the listener's personal Ecstatograph points sullenly towards zero throughout." Harrison's pleas for tolerance and understanding, like his self deprecation on the album sleeve, seemed to backfire. Writing in 1981, Bob Woffinden found that the album showed signs that Harrison was "no longer so scornful of his audience" compared with Dark Horse. Woffinden wrote of the songs that "plead plaintively with critics not to judge too severely": "In this different context, such pleas are more sympathetic. Very well, then, we will not. Extra Texture wasn't really very good musically but it did have some appealing qualities, and barely any disagreeable ones."

Ретроспективті талдаулар мен мұра

Роберт Родригес өзінің "The Beatles' Solo Years, 1970–1980" атты кітабында 1970 және 1980 жылдар аралығында төрт бұрынғы Beatles мүшесі шығарған ең нашар жеке альбомдарға арналған тарауда Extra Texture альбомын ұсынады. Бұл Харрисонның осы жинақта енгізілген жалғыз альбомы. Родригес былай деп жазады: «Әрине, Extra Texture бірнеше жақсы әндерді қамтиды, бірақ жинақтың қалған бөлігі шаршаған тонмен дымқыл болған, ұзаққа созылатын көңіл көтерудің жоқтығына тең». Ник Деризо музыкалық веб-сайт Something Else! сайтында оны Джон Леннон, Пол Маккартни немесе Харрисонның ең нашар бес жеке альбомының тізіміне қосады және оны «аяусыз, үнемі көңіл көтеруді тоқтататын альбом» деп сипаттайды, тіпті «Extra Texture» атауының өзі қатыгез әзілге айналған». Бірнеше Харрисонның өмірбаянын жазған авторлар да Extra Texture альбомын жоғары бағаламайды, олардың ішінде Аллан Клейсон оны «көркемдік құлдырауы» және «билеуге арналған емес, жатақханада тыңдауға арналған альбом» деп сипаттайды. Саймон Ленг Харрисонның Dark Horse альбомынан кейінгі «қайта жаңғырту дискісі» тым ерте шыққандығын жазады, нәтижесінде әншісі «сарысып қалған» сезімтал жұмыс туындайды. «You» әнінен басқа, екі автор да «Tired of Midnight Blue» әнін жалғыз құтқарушы фактор ретінде атайды. Гари Тиллери осындай «көңіл көтеруді тоқтататын» тректерге толы жинақтың «қараңғы сарказммен толған» альбомының атауын атап өтеді, олардың ішіндегі ең қараңғысы — «Grey Cloudy Lies». 1987 жылы Musician журналына берген сұхбатында ол оны «лақтырылған альбом» деп атады және былай қосты: «Жасалуы көп нәрсеге ұқсамайды, менің орындауым да солай. Кейбір әндерім ұнайды, бірақ кері қарасам, оған өте риза емеспін». Альбомның өз жанкүйерлері де бар. Rolling Stone Press құрмет кітабында Грег Кот Extra Texture альбомын «Харрисонның формаға оралуы» деп атайды. AllMusic-тің Ричард Джинелл «You», «The Answer's at the End» және «This Guitar (Can't Keep from Crying)» әндерін Харрисонның Beatles тобынан кейінгі ең жақсы композицияларының бірі деп санайды және уақыт өте келе жақсы сақталатын жинақтағы басқа да «музыкалық гүлдерді» анықтайды. Джон Харрис 2011 жылы Mojo журналына берген шолуында оны «контракттық міндеттемелердің классикалық мысалы» деп сипаттаған, бірақ Dark Horse альбомынан «көрінетін жақсару» деп атады. Chaz Lipp Extra Texture туралы пікірін былай білдірді: «Бірнеше ерекше тректер болғанымен, бұл Харрисонның бүкіл мансабындағы ең қанағаттандырмайтын альбом. Басты трек — «Tired of Midnight Blue» әнінің ырғақтығы». Classic Rock журналына берген шолуында Пол Тринка альбомның «алдыңғы альбомдардың биіктігі де, төмендігі де жоқ» деп жазды және оны «сынға ұшыраған адамның еңбегі» деп атады. Тринканың бағалауынша, «You» әні «бүгін жайсыз естіледі», ал «World of Stone», «Tired of Midnight Blue» және «Grey Cloudy Lies» сияқты «жасырын әндер» «уақытқа төтеп берді». Vintage Rock веб-сайтына жазған Шон Перри «You» әнін «синхронды емес» деп санайды және «жақсы қартайып кеткен шығармашылық және интроспективті альбомдағы» «This Guitar» және «Grey Cloudy Lies» әндерін ерекше атап өтеді. 2014 жылы Lexington Herald Leader басылымына жазған тағы бір шолуында Уолтер Тунис былай деп жазады: «[Extra Texture (Read All About It)] — «You» әнінің жарқын оркестрленген поп-музыкасынан бастап, ойыншыл «His Name is Legs» әнінде аяқталатын жеңіл жанды сауатты арман-тілектерге дейін ләззат алатын альбом. Бұл жазба Харрисонның музыкасындағы секулярлық және рухани мәселелерді жанды тепе-теңдікке келтіріп, The Apple Years эпопеясын бақытсыз үйлесімділікпен аяқтайды». Mojo журналында жазған Том Дойл, бұл қораптың соңғы альбомы болғандықтан, «Бұл, мүмкін, аяқтау үшін көңіл көтерусіз нота», бірақ қайта шығаруды «бізге ластанған алмастарды қазуға уақыт бергені үшін» құттықтайды.

In his book subtitled The Beatles' Solo Years, 1970–1980, Robert Rodriguez features Extra Texture in a chapter dedicated to the worst solo albums released by the four ex Beatles between 1970 and 1980 – the only one of Harrison's albums to be included there. Rodriguez writes: "To be sure, Extra Texture boasted several fine cuts but the remainder of the collection was almost entirely weary in tone, amounting to a prolonged buzz kill." Nick DeRiso of the music website Something Else! includes it on his list of the five worst solo albums by either John Lennon, McCartney or Harrison, and describes it as a "grinding, relentlessly downbeat album, where even the name Extra Texture has come to feel like a cruel joke". Several Harrison biographers likewise hold Extra Texture in low esteem, with Alan Clayson describing it as his "artistic nadir" and "a bedsit record rather than a dancing one". Simon Leng writes that Harrison's post Dark Horse "rehabilitation disc" came way too soon, resulting in an uncharacteristically passionless work, with its singer sounding "punch drunk". Aside from the uplifting "You", both authors identify "Tired of Midnight Blue" as the only saving grace. Gary Tillery notes the "darkly sarcastic" album title for a collection full of such "downbeat" tracks, the darkest of which is "Grey Cloudy Lies". Speaking to Musician magazine in 1987, he dismissed it as "a grubby album" and added: "The production left a lot to be desired, as did my performance Some songs I like, but in retrospect I wasn't very happy about it." The album has its admirers. Writing in a Rolling Stone Press tribute book, Greg Kot labels Extra Texture as "something of a return to form for Harrison". AllMusic's Richard Ginell views "You", "The Answer's at the End" and "This Guitar (Can't Keep from Crying)" as some of Harrison's best post Beatles compositions and identifies other "musical blossoms" on a collection that stands up relatively well to the passing of time. while John Harris, in his 2011 review for Mojo, described it as "a classic case of contractual obligation" but still a "decided improvement" on Dark Horse. Chaz Lipp opines of Extra Texture: "Though not without a few notable tracks, it's the least satisfying album of Harrison's entire career The essential cut is the grooving 'Tired of Midnight Blue.'" In his review for Classic Rock, Paul Trynka writes that the album "boasts neither the highs nor lows of its predecessors" and is "the work of a man wounded by criticism". In Trynka's assessment, whereas "You" "sounds dull today", "confessional songs" such as "World of Stone", "Tired of Midnight Blue" and "Grey Cloudy Lies" "have worn well". Writing for the website Vintage Rock, Shawn Perry similarly considers "You" to be "out of sync", and he highlights "This Guitar" and "Grey Cloudy Lies" on "a creative and introspective album that's aged well". In another 2014 review, for the Lexington Herald Leader, Walter Tunis writes: "[Extra Texture (Read All About It)] is a delight from the start of the brightly orchestrated pop of 'You' to a series of light soul savvy reveries that culminate in the playful 'His Name is Legs'. The record places the secular and spiritual concerns of Harrison's music in animated balance to close out The Apple Years in a state of hapless harmony." Writing in Mojo, Tom Doyle concedes that, being the final album in the box set, "It's possibly a downbeat note to end on", but welcomes the reissue for "allow[ing] us time to dig for the diamonds in the dirt".