Генри М. О’Дей: Бейсбол тарихындағы көрнекті тұлға
Hank O'Day
Генри М. О’Дей: Американдық бейсбол ойыншысы, төреші және менеджер (1859-1935). 30 маусым төрешілік танымал тұлға, 10 әлем чемпионатына қатысты. Бейсбол тарихындағы ең тәжірибелі төреші.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсболшы, менеджер және төреші (1859–1935)
American baseball player, manager, and umpire (1859–1935)
Генри М. О'Дэй (8 шілде 1859 – 2 шілде 1935), «Реверенд» деген лақап атымен белгілі болған, американдық оң жақта тастайтын питчер, кейіннен Бас лига бейсболында төреші және менеджер болды. Жеті жыл Бас лигада ойнағаннан кейін, ол 1895 жылдан 1927 жылға дейін 30 маусым бойы Ұлттық лига (NL) төрешісі ретінде жұмыс істеді. О'Дэй он әлем чемпионаттарында төрелік етті – Билл Клемнің 18 ойынынан кейін екінші көрсеткіш, соның ішінде алғашқы жетісінің бесеуіне қатысты, және 1903 жылғы бірінші заманауи әлем чемпионатында алаңда болды. 68 жас 2 айлық шамасында зейнеткерлікке шыққан ол Бас лига тарихындағы ең егде төреші болып қала береді – бұл факт жақында ғана белгілі болды, өйткені ол мансабы бойындағы жылдарды бес-жеті жылға кемітіп көрсеткен. Оның төреші ретіндегі 3986 ойыны зейнеткерлікке шыққанда Бас лига тарихында үшінші орында тұрды, ал алаңдағы төреші ретіндегі 2710 ойыны әлі де Клемнің 3544 көрсеткішінен кейін Бас лига тарихында екінші орында тұр. Ол 1908 жылғы шешуші ойындағы даулы шешімімен ең көп танылды, бұл шешім бүгінге дейін пікірталас тудыруда. О'Дэй төрешілік мансабын екі рет, бір маусымдық менеджерлік қызметке үзіліс жасады, 1912 жылы Цинциннати Редс және 1914 жылы Чикаго Кабс командаларын басқарды. Ол NL-де ойыншы, менеджер және төреші ретінде толық маусым өткізген жалғыз адам болып қала береді. О'Дэй 2013 жылдың шілдесінде Ұлттық Бейсбол Даңқы залына енгізілді.
Henry M. O'Day (July 8, 1859 – July 2, 1935), nicknamed "The Reverend", was an American right handed pitcher and later an umpire and manager in Major League Baseball. After a seven year major league playing career, he worked as a National League (NL) umpire for 30 seasons between 1895 and 1927. O'Day umpired in ten World Series – second only to Bill Klem's total of 18 – including five of the first seven played, and was behind the plate for the first modern World Series game in 1903. Retiring at age 68 years, 2 months, he remains the oldest umpire in major league history – a fact which was not known until recently, as he routinely shaved five to seven years from his true age throughout his career. His 3,986 total games as an umpire ranked third in major league history when he retired, and his 2,710 games as the plate umpire still rank second in major league history to Klem's total of 3,544. He is largely known for his controversial decision in a pivotal 1908 game, a ruling that still causes debate today. O'Day interrupted his umpiring career twice for single seasons as a manager, leading the Cincinnati Reds in 1912 and the Chicago Cubs in 1914. He remains the only person ever to serve full seasons in the NL as a player, manager and umpire. O'Day was inducted into the National Baseball Hall of Fame in July 2013.
Ерте өмір
О'Дэй Чикаго қаласында теміржол инженері Джеймс О'Дэйдің (шамамен 1824 – 1885) және оның әйелі Маргареттің (шамамен 1822 – 1895) ұлы болып дүниеге келді. Олар Ирландиядан келген иммигранттар еді. Олардың кем дегенде жеті баласы болды: Джеймс кіші (шамамен 1854 – 1895 жылға дейін), Кэтрин (шамамен 1856 – 1901), Генри, Маргарет (шамамен 1864 – 1895 жылға дейін) және Джозеф (1870–1885). О'Дэйлер бастапқыда Нью-Йорктің Буффало қаласында қоныстанды; 1850-ші жылдардың ортасына қарай Цинциннатиге көшіп, 1858 жыл шамасында Чикагоға келді. Генри Юинг көшесінде (кейін Кабрини көшесі деп аталды) және Джефферсон көшесінің жанында дүниеге келді, бұл жер 1871 жылғы Чикаго өртінің басталу орнынан солтүстікке қарай бір блок қана қашықтықта болды. Алайда, 1870 жылға қарай отбасы батысқа қарай шамамен екі шақырымдай қашықтықтағы 1022 W. Джексон көшесіне (1909 жылы 2433 W. Джексон бульвары деп қайта нөмірленді) көшіп, ол 20 ғасырдың басына дейін отбасының тұрақты мекені болды. О'Дэй ұйымдасқан бейсболға келмес бұрын Чикагода бу қазандықтарын жинаушы болып жұмыс істеді.
O'Day was born in Chicago, the son of railroad engineer James O'Day (c. no – c. 1824 – 1885) and his wife Margaret (c. no – c. 1822 – 1895), who were immigrants from Ireland The couple had at least seven children:), James Jr. (c. no – c. 1854 – before 1895), Catherine (c. no – c. 1856 – 1901), Henry, Margaret (c. no – c. 1864 – before 1895), and Joseph (1870–1885). The O'Days originally settled in Buffalo, New York; by the mid 1850s, they had moved to Cincinnati, and they relocated to Chicago around 1858. Henry was born in the vicinity of Ewing Street (later renamed Cabrini Street) and Jefferson Street, which was just one block north of the starting point of the Chicago Fire in 1871; however, by 1870, the family had moved about two miles west to 1022 W. Jackson Street (renumbered in 1909 as 2433 W. Jackson Boulevard), which remained the family residence until the early 20th century. O'Day worked as a steam fitter in Chicago before entering organized baseball.
Ойын мансабы
О'Дэй 1883 жылы Бей-Сити клубы және Солтүстік-Батыс лигасының «Толедо Блю-Стокингс» клубымен кіші лигалық бейсбол ойнады, ал келесі жылы «Толедо» Америка Ассоциациясына (АА) қосылғанда ол жоғары лигаға жетті. «Толедо» құрамында ол Флит Уокермен бірге ойнады, ол жоғары лигада ойнаған алғашқы африкалық-американдық ойыншы болды. О'Дэй 1884 жылғы 2 мамырда жоғары лигада дебют жасады және Тони Муллейннен кейін команданың екінші питчері болды. «Блю-Стокингс» сапында өткізген 41 ойында ол 9 жеңіс, 28 жеңіліс, 3.75 орташа ұпай (ERA) көрсетті және 163 соққы жасады; ол сондай-ақ сол маусымда АА лигасында құтқарылған үш ойыншының бірі ретінде есептеледі. О'Дэй сол маусымда 23 ойында позициялық ойыншы ретінде де ойнады, көбінесе сол қанатта; ол басқа қанаттарда, сондай-ақ бірінші және үшінші базада да ойнады. Дегенмен, кейінірек ол алаңда тек 13 рет питчер емес, басқа позицияларда ойнады, оның ішінде 1887-88 жылдары шортстоп позициясында сегіз ойын өткізді. 1885 жылы ол АА лигасының «Питтсбург Аллегейнис» және Шығыс лигасының «Вашингтон Нэшнлз» командаларымен ойнау уақытын бөлісті. О'Дэй «Аллегейнис» үшін 5–7 есебін көрсетті; оның ойын уақыты шектеулі болды, өйткені ол ауру әкесіне күтім жасады. 11 мамырдан кейін ол тек бес рет стартқа шықты және 6 шілдедегі ойынынан кейін командадан соңғы рет кетті; оның әкесі 9 шілдеде 61 жасында қайтыс болды. Сол жылдың 5 қыркүйегінде оның кіші інісі Джозеф екі күн бұрын аттракцион вагонынан құлап алған жарақаттарынан 15 жасында қайтыс болды. Маусым соңында «Нэшнлз» командасы таратылып, О'Дэй Луисвилл командасына қосылды; оның олар үшін ойнағаны туралы ешқандай мәлімет жоқ. О'Дэй 1886 жылдың көп бөлігін Оңтүстік Ассоциациясының «Саванна» командасымен өткізді және сол кезде ол басқа ойыншылар арасында сүйікті болып саналды. «Саванна» сапында өткізген 39 ойында О'Дэй 26 жеңіс, 11 жеңіліс және 1.03 ERA көрсетті. 1889 жылы «Вашингтон» үшін өткізген 13 ойында О'Дэй 2–10 есебін көрсетті және 4.33 ERA-ға ие болды. О'Дэй содан кейін келесі тоғыз ойында жеңіске жетіп, жылды «Гиганттар» үшін 9–1 есебімен аяқтады. 1890 жылы О'Дэй жаңа құрылған «Плейерс Лигасының» «Нью-Йорк Гигантс» командасына ауысты. Олармен ол өзінің ең жақсы маусымын өткізді, «Гиганттар» үшін 22–13 есебімен және 4.21 ERA көрсетті, 43 ойында 329 иннинг ойнады, содан бері ол лигадағы 3 құтқарылған ойын бойынша тең рекордты көрсетті.
O'Day played minor league baseball with the Bay City club and the Toledo Blue Stockings of the Northwestern League in 1883, and he reached the major leagues when Toledo joined the American Association (AA) the following year. With Toledo, he played alongside Fleet Walker, the first African American to play in the major leagues. O'Day made his major league debut on May 2, 1884, and served as the team's second pitcher behind Tony Mullane. In 41 games pitched for the Blue Stockings, he had 9 wins, 28 losses, a 3.75 earned run average (ERA), and 163 strikeouts; he is also one of three pitchers who have been retroactively credited with a save in the AA that season. In addition to pitching, O'Day appeared in 23 games as a position player that season, primarily in left field; he also made appearances at the other outfield positions, as well as at first base and third base. However, he made only 13 other non pitching appearances in the field in later years, including eight games at shortstop in 1887–88. In 1885, he split playing time with the Pittsburgh Alleghenys of the AA and the Washington Nationals of the Eastern League. O'Day had a record of 5–7 for the Alleghenys; his playing time was limited because he was caring for his sick father. He made only five starts after May 11, and left the team for the last time after his July 6 start; his father died on July 9 at age 61. On September 5 of that year, his younger brother Joseph died at age 15 from injuries he had suffered two days earlier after falling from the front car of a roller coaster. At the end of the season, the Nationals folded, and O'Day joined a Louisville ball club; no record exists of him having played any games for them. O'Day spent most of 1886 with the Savannah team in the Southern Association, and during his time there he was considered a favorite among other players. In 39 games with Savannah, O'Day won 26 games, lost 11, and had an ERA of 1.03. In 13 games for Washington in 1889, O'Day had a 2–10 record and a 4.33 ERA. O'Day then went on to win his next nine starts to finish the year with a 9–1 record for the Giants. In 1890, O'Day jumped ship to the New York Giants of the newly established Players' League. With them, he enjoyed his best season by going 22–13 with a 4.21 ERA for the Giants, pitching 329 innings in 43 games, and he has since been credited with tying for the league lead with 3 saves.
Қазылық қызметі
О'Дэй ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін Чикаго қалалық тіркелімінің кеңсесінде кеңсе кызметкері болып жұмыс істеді. 1894 жылы бір жексенбіде Чикагодағы бейсбол ойынына көрермен ретінде келгенде, пойыз қызметінің тоқтатылуына байланысты ойынға бара алмаған төреші Томас Линчтің орнына ауыстыру үшін трибуналардан шақырылды. О'Дэй өте жақсы өнер көрсетті, сол себепті келесі жылы Ұлттық лиганың толық уақытты төрешісі болып қабылданды. 1901 жылдың 8 шілдесінде О'Дэй Сент-Луисте өткен ойында 7–5 есебімен Бруклиннің жеңісіне шешуші әсер еткен шешім шығарды; жанкүйерлер осы шешімге ашуланып, ойыннан кейін алаңға шабуыл жасады, ал О'Дэй ойыншылар мен полиция қызметкерлері құтқарып алғанға дейін ерінін жарылды. 1906 жылдың шілдесінде О'Дэйге 50 доллар айыппұл салынды (бұл 1906 жылы 50 долларға тең, ал қазіргі күні шамамен <есептелген сомаға> тең), Лига президенті Гарри Пуллиамның бұйрығымен, «Гиганттар» мен «Пираттар» командалары арасындағы ойында шайқас болғандықтан. О'Дэй шайқастың алдын алмағаны үшін кінәлі деп танылды; ол айыппұлға шағымдады, бірақ Пуллиам мойынсұнбады. Пуллиам айыппұлды қайтарудан бас тартқан соң, О'Дэй 31 шілдеде отставкаға кетті. Пуллиам отставкасын қабылдаудан бас тартты, бірақ О'Дэй айыппұл алынғанша жұмыс істемейтініне уәде берді. Ол күні О'Дэй Поло Граундс стадионындағы ойынға қатыспады. Оның Три-штат лигасында төрешілік қызметке түсуге тырысқаны туралы әңгімелер тарады, бірақ ол 10 тамызға дейін Ұлттық лига ойындарына оралды.
After O'Day finished his playing career, he worked as a clerk for the Chicago city recorder's office. While attending a Chicago baseball game as a spectator one Sunday in 1894, O'Day was recruited from the stands to substitute for umpire Thomas Lynch, who was unable to make it to the game due to a train service cancellation. O'Day performed so well that he was recruited into full time service as a National League umpire the following year. On July 8, 1901, O'Day made a ruling in a game at St. Louis which proved pivotal in a 7–5 Brooklyn victory; the fans were so infuriated that they rushed the field after the game, and O'Day suffered a split lip before being rescued by players and police. In July 1906, O'Day was fined $50 (USD), equal to $50.0 in 1906 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today, by NL president Harry Pulliam in connection with a fight that broke out between Giants pitcher Joe McGinnity and Pirates catcher Heinie Peitz during a game. O'Day was cited as being negligent for failing to prevent the fight; he appealed the fine, but Pulliam would not relent. When Pulliam did not withdraw the fine, O'Day submitted his resignation on July 31. Pulliam refused to accept the resignation, but O'Day pledged not to work until the fine was withdrawn. O'Day did not report for his scheduled game at the Polo Grounds that day. He was rumored to be seeking an umpiring position in the Tri State League, but he returned to the field for National League games by August 10.
Басқарушылық мансап
О'Дэйдің есімі 1905 жылы жоғары лигадағы бас бапкерлік лауазымға үміткер ретінде алғашқы болып айтылды. Ол сол кезде төрешілікті ұнататынын және егер ұсыныс түссе, бас бапкерлік қызметке келісетініне көзі жетпейтінін мәлімдеді. "Төрешіліктен бас тартып, бас бапкер болып өз өзімді жақсарта алатыныма ең аз сенімдімін", - деді О'Дэй. Бірнеше жылдан кейін О'Дэй екі маусымға жоғары лига клубтарын басқару үшін төрешілік карьерасына үзіліс жасады. 1912 жылы ол Цинциннати Редс клубының бас бапкері болуға келісті. Бұл шешім бейсбол әлемін таң қалдырды, себебі О'Дэй бұл лауазымға үміткерлер тізімінде болған жоқ. Команда маусымды алғашқы 25 ойынның 20-сын жеңіп бастады, бұл жаңа бас бапкердің жетекшілігімен әлем чемпионатын ұту мүмкіндігін тудырды. Алайда, "Редс" алғашқы табысын ұстай алмады және О'Дэй басшылығымен маусымды 75–78 есебімен аяқтады. Ол 1912 жылғы маусымнан кейін қызметтен кетті, себебі команда Джо Тинкерді алмастыру туралы келіссөздер жүргізіп жатты және Тинкердің бас бапкер болуы мүмкін деген қауесет тарады. 1912 жылдың соңында О'Дэй төрешілікке қайта оралмайтынын айтқандығы хабарланды, бірақ ол сәуір айында пікірін өзгертті және қайтадан Ұлттық лигамен келісімшарт жасасты. 1913 жылы төрешілік жасағаннан кейін ол тағы бір жыл бас бапкерлік етті, бұрынғы ойыншы-бас бапкер Джонни Эверстің алмасуынан кейін "Чикаго Кабс" клубын қабылдады. Ол "Кабс" командасын 78–76 есебімен және төртінші орынға жеткізді; О'Дэй бас бапкер ретінде екі маусымында да төртінші орынды иеленді. Желтоқсан айында "Кабс" Роджер Бреснаханмен бас бапкерлік келісімшартқа қол қойды, бұл О'Дэйді төрешілікке қайтаруға әкелді.
O'Day's name was mentioned in connection with a major league managing vacancy as early as 1905. At that time, he said that he liked umpiring and that he was unsure whether he would accept a managing position even if an offer came to him. "I am not the least bit sure that I could better myself by giving up umpiring for a managerial job", O'Day said. Several years later, O'Day interrupted his umpiring career to manage major league clubs during two separate seasons. In 1912, he agreed to become the manager of the Cincinnati Reds. This move surprised the baseball world, as O'Day had not been mentioned as a possibility to take the job. The team started off the year winning 20 of its first 25 games, creating the possibility that the Reds would win the World Series under their new manager. The Reds did not hold on to their early hot streak, however, and finished the season with a 75–78 record under O'Day. He resigned after the 1912 season, as the team was negotiating a trade for Joe Tinker and rumors surfaced that Tinker might become manager. In late 1912, O'Day was reported as saying that he would not return to umpiring, but he changed his mind by April and signed with the National League again. After umpiring in 1913, he managed for another year, taking over the Chicago Cubs ballclub after player manager Johnny Evers was traded despite a third place finish by the Cubs the previous year. He led the Cubs to a 78–76 record and a fourth place finish; O'Day earned fourth place finishes in both of his seasons as a manager. In December, the Cubs signed Roger Bresnahan to be their manager, effectively firing O'Day, who returned to being an umpire.
Төрешілікке қайта оралу
О'Дэй 10 әлем чемпионаттарында төрешілік етті: 1903, 1905, 1907, 1908, 1910, 1916, 1918, 1920, 1923 және 1926 жылдары. Тек Билл Клем ғана О'Дэй ұсынғаннан кейін көбірек жұмыс істеді. О'Дэйдің әлем чемпионаттарындағы қатысулары алғашқы бес өткізілген серияның төртеуін қамтиды. Оның алғашқы үш әлем чемпионатында екі төрешілік жүйе қолданылды, олар үй тақтасы мен базалар арасында кезектесіп жұмыс істеді. Келесі үш сериясында төрт төреші тағайындалды, бірақ олар ауыспалы ойындарды төрешілік еткен екі адамнан тұратын топтарда жұмыс істеді; 1918 жылғы серияға дейін барлық төртеуі әр ойында жұмыс істеген жоқ. 1920 жылғы әлем чемпионаттарында О'Дэй негізгі төреші болды, сол кезде Билл Уэмбсганс серия тарихындағы жалғыз көмексіз үштік ойынды орындады. Ол кезде бұл белгісіз болғанымен, О'Дэй 1925 жылғы маусымды 65 жас 9 айлық шақта бастағанда тарихтағы ең егде жастағы төреші болды; көптен бері Емсли бұл көрсеткішті сақтап тұр деп есептелді, өйткені ол 1924 жылғы маусым соңында 65 жас 8 айлық шақта зейнеткерлікке шықты. Мансабының соңында О'Дэй төреші ретінде 3986 ойын өткізді, бұл оны Томми Конноллиден (4337) және Эмслиден (4228) кейін қалдырды. О'Дэй төрт онжылдық бойында ешқандай соққышы үшін допты таңдап, соққыларды бағалады, мұндай жетістікке тек Гарри Вендельштедт қана қол жеткізді; ол Тед Брайтенштейн (1898 жылғы 22 сәуірде), Джонни Лаш (1906 жылғы 1 мамырда), Ход Эллер (1919 жылғы 11 мамырда) және Джесси Хейнс (1924 жылғы 17 шілдеде) осы жетістікті орындағанда тақтаның артында болды. О'Дэй көптеген жылдар бойы жоғары лига ережелері комитетінде жұмыс істеді және ережелерді өзгерту және қолдану туралы көптеген қызу пікірталастармен танылды. 1920 жылы комитет соңғы таңдаудағы жеңіс әкелген соққылар мәселесін қарастырды; О'Дэй, егер доп қоршаудан шығып кетсе де, жеңімпаз ұпандарды алу үшін қажетті базалардың ғана саны есептелуі керек деп, "ойын аяқталғаннан кейін ұпандарды есептеуге болмайды" деді, ал спорт журналисі Фред Либ қоршаудан шыққан әділ доп жағдайдан тәуелсіз түрде үйге соққы деп есептелуі керек деп қарсылық білдірді. Комитет Либтің ұстанымын қабылдады, О'Дэй Либ өзінің досы Бэйб Рут үшін көбірек үй соққыларын жинауға тырысады деп шағымданады; алайда, О'Дэй ереженің кері күшпен қолданылуын болдырмауға қол жеткізді. О'Дэй мансабын көптеген ойындарда бір төреші жұмыс істеген дәуірде бастады, ал қалған уақытын тек екеуі жұмыс істеген кезде өткізді. 1908 жылы О'Дэй бір төрешілік жүйені артық көретінін және екі төрешімен ойындарда көбірек қиындыққа тап болғанын айтты. "The National League Story" (1961) кітабында Ли Аллен О'Дэйді "1888 жылдан бері лигада төрешілік еткен және оны дәлелдейтін жарақаттары бар қарт питчер" деп сипаттады. О'Дэй жеке өмірін өте тыныш ұстады. Алайда, ол 1880 жылдары қарсыласы болған әріптесі Эмслимен ұзақ жылдарға созылған достық қарым-қатынас орнатты. Ол сондай-ақ 1890 жылдары О'Дэймен бірге жұмыс істеген және кейіннен NL президенті болып, О'Дэйдің жетекшісі болған Джон Хейдлермен және Вашингтонда үш жыл бойы О'Дэйдің ұстаушысы болған Конни Макпен ұзақ достық байланыс орнатты.
O'Day umpired in 10 World Series: 1903, 1905, 1907, 1908, 1910, 1916, 1918, 1920, 1923 and 1926. Only Bill Klem, whose hiring was recommended by O'Day, worked more. O'Day's World Series appearances include four of the first five played. In his first three World Series, a two umpire system was used, with the two alternating between working home plate and the bases. In his next three Series, four umpires were assigned, but they worked in two man crews that officiated alternating games; not until the 1918 Series did all four work every game. During the 1920 World Series, O'Day was the base umpire when Bill Wambsganss executed the only unassisted triple play in Series history. Although it was not known at the time, O'Day became the oldest umpire in history at age 65 years, 9 months when he began the 1925 season; it was long believed that Emslie still held the mark, having retired at the end of the 1924 season at age 65 years, 8 months. At the end of his career, O'Day's total of 3,986 games as an umpire placed him behind only Tommy Connolly (4,337) and Emslie (4,228) in major league history. O'Day called balls and strikes for no hitters in four decades, a distinction that has been matched only by Harry Wendelstedt; he was behind the plate when Ted Breitenstein (April 22, 1898), Johnny Lush (May 1, 1906), Hod Eller (May 11, 1919) and Jesse Haines (July 17, 1924) each accomplished the feat. O'Day served for many years on the major league rules committee, and became known for its many heated debates over rule changes and applications. In 1920, the committee was considering the issue of game winning hits in the bottom of the last inning; O'Day argued that batters should only be credited with as many bases as were necessary to score the winning run, even if the ball was hit over the fence for an apparent home run, saying, "you can't score runs after a game is over", while sportswriter Fred Lieb counter argued that a fair ball hit over the fence must be counted as a home run regardless of the situation. Lieb's position was adopted by the committee, with O'Day complaining that Lieb was simply trying to accumulate more home runs for his friend Babe Ruth; O'Day did, however, succeed in preventing the rule from being applied retroactively. O'Day began his career in an era during which only one umpire worked in most games, and he spent the remainder in a time when only two were used. In 1908, O'Day was quoted as saying that he preferred the single man system and that he had run into more trouble in games with two umpires. In The National League Story (1961), Lee Allen described O'Day as "a crusty old pitcher who had umpired in the league as early as 1888 and had the scars to prove it." O'Day maintained an intensely private life. He did, however, develop a lasting friendship with fellow umpire Emslie, one of his pitching opponents in the 1880s, after both had been in the league for a number of years. He also enjoyed long friendships with John Heydler, who had been a fellow umpire in the 1890s and later became O'Day's supervisor as NL president, and with Connie Mack, who was O'Day's catcher for three years in Washington.
Кейінгі өмірі
О'Дэй 1927 жылы төрешілік қызметтен қанағаттанғаннан кейін төрешілерді іздеуші (скаут) болды. 1935 жылдың наурыз айында оның асқазан ауруының күшті күшейгені және "қайтадан тұруы екіталай" екені хабарланды. Ол 1935 жылдың 2 шілдесінде Чикагодағы Пресвитериан ауруханасында бронхтық пневмония мен қатерлі ісіктен көз жұмды. О'Дэй Иллинойс штатының Эванстон қаласындағы Кальварий зиратында жерленді. О'Дэй 2012 жылдың 3 желтоқсанында Ұлттық бейсбол даңқы залына залдың жаңа, 1947 жылға дейінгі кезең комитетімен сайланды. Бұл комитет үш жылда бір рет 1947 жылға дейінгі кезеңдегі үміткерлерді қарастырады және ол келесі шілдеде даңқ залына енгізілді.
O'Day became an umpiring scout after he retired from active umpiring in 1927. In March 1935, he was said to be seriously ill with a stomach condition and it had become "doubtful if he will ever get up again". He died of bronchial pneumonia and cancer at the Presbyterian hospital in Chicago on July 2, 1935. O'Day was buried in Calvary Cemetery in Evanston, Illinois. O'Day was elected to the National Baseball Hall of Fame on December 3, 2012, by the Hall's new Pre Integration Era Committee, which considers candidates from the era prior to 1947 once every three years, and was inducted the following July.