Кінәлі Азаматтар: Германияға қарсы саясат пен соғысқа дайындық туралы polemikaлық кітап
Guilty Men
«Кінәлі адамдар» (Guilty Men) – 1940 ж. жарық көрген британдық памфлет. Германияға жасалған қате саясатты, әскери дайындықсыздықты сынап, соғысқа дейінгі үкіметті айыптайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1940 жылы жарық көрген қысқаша polemical кітабы. "Guilty Men" – 1940 жылдың шілдесінде, британдық күштердің Норвегия мен Францияны нацистік Германияның басып алуына жол бергеннен кейін "Като" псевдонімімен жазылған британдық polemical кітабы. Ол Германия саясатындағы қателіктері және британдық қарулы күштерді қайта жарақтандырудағы сәтсіздіктері үшін он бес қоғамдық қайраткерді сынады. Бейімделу саясатын айыптап, оны "Гитлердің ашық зорлық-зомбылығына қарсы кішігірім елдердің қасақана бас иісі" деп сипаттады. Бұл бұрынғы үкімет саясатының классикалық айыптамасы болды және келесі екі онжылдық бойына халықтың және ғалымдардың ой-пікірін қалыптастырды.
Short polemical book published in 1940the Colombian film
Guilty Men is a British polemical book written under the pseudonym "Cato" that was published in July 1940, after the failure of British forces to prevent the defeat and occupation of Norway and France by Nazi Germany. It attacked fifteen public figures for their failed policies towards Germany and for their failure to re equip the British armed forces. In denouncing appeasement, it defined the policy as the "deliberate surrender of small nations in the face of Hitler's blatant bullying". A classic denunciation of the former government's policy, it shaped popular and scholarly thinking for the next two decades.
Авторлығы
"Кіналы адамдар" атты кітапты үш журналист жазды: Майкл Фут (кейіннен Лейборист партиясының жетекшісі), Фрэнк Оуэн (бұрынғы Либерал партиясының депутаты) және Питер Ховард (консерватор). Олардың пікірінше, Ұлыбритания нашар басшылардың тізбегінен зардап шекті, олар төменгі министрлер, кеңесшілер және шенеуніктермен бірге Германияға қатысты апатты сыртқы саясат жүргізіп, елді соғысқа дайындаудан сәтсіз болды. Солтустік кітап клубының негізін қалаушы Виктор Голланц кітапты басып шығаруға көндірілгеннен кейін, авторлар 24 тарауды бөлісіп, төрт күнде жазып, 1940 жылдың 5 маусымында аяқтады. Голланц, қандай реакция болатынынан қорқып, кейбір сөздерді жұмсартуды сұрады, бірақ кітапты төрт апта ішінде баспаға жіберді. Кітап псевдониммен жарық көрді, себебі авторлар Лорд Бивербруктың қызметкерлері болды, ол өз журналистеріне өзінің басылымдарынан басқа жерде жазуға тыйым салған. Консервативтік партияда белсенді болған Бивербрук, кітапта есімдері аталмаса да, келісімдік саясатын жақтады. Катоның кім екені жөнінде көп болжам жасалды. Бір кезде Анеурин Беван оның авторы деп аталды. Рэндольф Черчилль (Уинстонның ұлы, сондай-ақ Бивербрук журналисі) да теріс айыпталып, кітаптың авторы деп есептелді. Ал осы уақытта нақты авторлар өздерінің еңбегін қарап, көңіл көтерді. Майкл Фут "Бұл Като кім?" деген мақала жазды. Бивербрук та бұл жайында білмеді, бірақ "Кіналы адамдардан түскен гонорармен қанағаттанатынын" әзілдеп айтты. Авторлар кітаптан ешқандай пайда таппады, себебі олардың әдеби агенті Ралф Пинкер, әлдеқайда сәтті Джеймс Б. Пинкердің ұлы, гонорарды алып қашып кетті. Кітап бірнеше апта ішінде 200 мың дана сатылды. "Кіналы адамдар" әлі де қолданыста және 2000 жылы оның 60 жылдығын атап өту үшін Penguin Books тарихи маңызы бар екендігіне байланысты қайта басып шығарды.
Guilty Men was written by three journalists: Michael Foot (a future leader of the Labour Party), Frank Owen (a former Liberal MP), and Peter Howard (a Conservative). They believed that Britain had suffered a succession of bad leaders who, with junior ministers, advisers and officials, had conducted a disastrous foreign policy towards Germany and had failed to prepare the country for war. After Victor Gollancz, creator of the Left Book Club, had been persuaded to publish the book, the authors divided the 24 chapters among themselves and wrote it in four days, finishing on 5 June 1940. Gollancz asked for some of the rhetoric to be toned down, fearing the reaction it might provoke, but he rushed it into print in four weeks. It was under a pseudonym because the writers were employed by Lord Beaverbrook, who barred his journalists from writing for publications other than his own. Beaverbrook, who was active in the Conservative Party, was also a vocal supporter of appeasement, though he was not mentioned in the book. There was much speculation as to who Cato was. At one time Aneurin Bevan was named as its author. Randolph Churchill (Winston's son, also a Beaverbrook journalist) was also wrongly attributed as its author. In the meantime, the real authors had some fun reviewing their own work. Michael Foot wrote an article, "Who Is This Cato?" Beaverbrook was as much in the dark as anyone but joked that he "made do with the royalties from Guilty Men". The authors earned no money from the book as their literary agent Ralph Pinker, son of the much more successful James B. Pinker, absconded with the royalties. selling 200,000 copies in a few weeks. Guilty Men remains in circulation and was reprinted for its historical interest by Penguin Books to mark its sixtieth anniversary in 2000.
Бағалау
Кітаптың аргументтері мен қорытындылары саясаткерлер мен тарихшылар тарапынан күмәндануға түсті. 1945 жылы Quintin Hogg, MP, «Сол жақ ешқашан дұрыс болған емес» деген кітабын жазды, ол «Кінәлі адамдарды» сынап, «соғысқа дейінгі дайындықсыздық сол жақ партияларының саясатының салдары болды» деген пікірді келтірді. 1944 жылы Джеффри Мандер «Біздің бәріміз де қателік жасаған жоқпыз» деген еңбегін жариялады. Татуластыру идеясы, қателік және батылсыздық ретінде, тарихшы А. Дж. П. Тейлордың «Екінші дүниежүзілік соғыстың бастауы» (1960) атты кітабында сынға алынды, онда ол аталған жағдайларда мұны рационалды саясат деп қарастыруға болатынын айтты.
The book's arguments and conclusions have been questioned by politicians and historians. In 1945, Quintin Hogg, MP, wrote The Left Was Never Right, which was critical of Guilty Men and argued that "unpreparedness before the war was largely the consequence of the policies of the parties of the Left". In 1944, Geoffrey Mander had published We were not all wrong. The idea of appeasement as error and cowardice was challenged by historian A. J. P. Taylor in his book The Origins of the Second World War (1960), in which he argued that, in the circumstances, it might be seen as a rational policy.