Кіріспе

Аргентиналық саясаткер Карлос Федерико Рукауф (1944 жылдың 10 шілдесінде туған) – Аргентинаның перонист саясаткері, Justicialist партиясының мүшесі. 2002 жылдың қаңтарынан 2003 жылдың наурызына дейін Сыртқы істер министрі қызметін атқарды. Бұрын ол 1995 жылдан 1999 жылға дейін Карлос Менеммен бірге Аргентинаның вице-президенті, ал оның алғашқы әкімшілігі кезінде Ішкі істер министрі болып қызмет еткен. Демократиялық үкімет қайта орнатылғаннан кейін ол екі рет Ұлттық Ассамблеяға сайланды. Мансабының басында ол еңбек сотының судьясы болып тағайындалды, содан кейін 1974 жылдың шілдесінде Еңбек министрі болды.

Ерте өмір және білім

Карлос Федерико Рукауф Буэнос-Айрестің батыс маңындағы Рамос-Мехиа қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы ол жеті жасында ажырасып, балалық шағының қалған бөлігінде Мар-дель-Плата, Салта және Буэнос-Айрес қалаларында өмір сүрді. Рукауф Буэнос-Айрес университетіне түсіп, 1967 жылы заң докторы дәрежесін алды. Ол сақтандыру компаниясына саусақ іздерін талдаушы болып жұмысқа қабылданды және 1969 жылы CGT мүшесі, Сақтандыру қызметкерлері одағының орынбасар хатшысы болып сайланды. Ол Мария Изабел Сапатероға үйленді, олардың үш баласы болды.

Саяси мансап

CGT-дегі байланыстар арқылы Рюкауф Болат жұмысшылар одағының басшысы Лоренцо Мигельдің жақын серігіне айналды. 1973 жылы перонистер билікке қайта келгеннен кейін, ол еңбек сотының судьясы болып тағайындалды. Родригазо дағдарысынан кейін үкіметтік құрамдағы өзгерістерден соң, Мигель оны 1974 жылдың шілдесінде президент Изабель Перонға Еңбек министрі лауазымына ұсынды, осыған дейін Хуан Перонның қайтысынан кейін ол президенттік міндеттерді атқарған болатын. Өкілеттігі кезінде Рюкауф 1974 жылдың 6 қазанында 261/75 нөміріндегі жарлыққа қол қойды. Бұл жарлық "көтерілісшілерді жою" үшін Қарулы Күштерге толық кешірім берді. Бұл саяси қарсыластарға қарсы мемлекет жүргізген "кір соғысының" маңызды бастапқы кезеңі деп есептеледі. Кейіннен Рюкауф 1975 жылы 14 "Мерседес-Бенц" жұмыскерінің жоғалып кетуіне жауапты деп айыпталды. Ол 1976 жылдың наурыз айындағы әскери төңкеріске дейін лауазымында қалды. Перон үкіметіндегі көптегендерден айырмашылығы, ол тұтқындалудан құтылды, әлде адмирал Эдуардо Массераның қолдауымен, Федералды полицияның қызметкері Рамон Рамирес арқылы деген қауесет бар.

Демократияны қалпына келтіру

1983 жылы демократиялық билік қайта орнатылғаннан кейін Карлос Рукауф Буэнос-Айрес қалалық бөлімінің «Жустисиалист» партиясының президенті болып сайланды. 1987 жылы Аргентинаның депутаттар палатасына сайланған ол, 1989 жылы жаңадан сайланған президент Карлос Саул Менем тарапынан Италияда, Мальтада және БҰҰ Тамақ және ауыл шаруашылығы ұйымында (FAO) Аргентинаның толық өкілетті елшісі болып тағайындалды. Ол 1991 жылға дейін елші қызметін атқарды. 1991 жылы сайлаушылар оны Конгреске қайта сайлады, ал 1993 жылдың 1 наурызында Менем оны Ішкі істер министрі етіп тағайындады. 1994 жылы АМИА жарылысының құрбандарының туыстары кейіннен оның осы дағдарыс кезіндегі рөлін сұраққа салды. Ол 1995 жылғы қайта сайлау науқанында Менемнің серігі ретінде ұсынылды және 1995 жылдан 1999 жылға дейін Аргентинаның вице-президенті болып қызмет етті. 1999 жылы Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы болып сайланған ол, 2001 жылғы Аргентина экономикалық дағдарысының ең қиын кезеңінде Аргентина песосының тапшылығын шешу үшін 2001 жылдың тамызында провинциялық «Патакон» облигацияларын шығарды. Конгресс тарапынан дағдарыс кезінде тағайындалған жаңа президент Эдуардо Дуальде 2002 жылдың 2 қаңтарында Рукауфты Сыртқы істер министрі етіп тағайындады. Ол осы лауазымда 2003 жылдың 25 мамырына дейін, Дуальде үкіметі биліктен кеткенге дейін қызмет етті. Кейін 2003 жылы Рукауф Буэнос-Айрес провинциясынан Аргентинаның депутаттар палатасына сайланды. Ол 2007 жылы Конгрестен кеткенге дейін Нестор Киршнер үкіметіне қарсы тұрып, оңшыл-орталық «Федералды Перонизм» фракциясында отырды.