Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1905–1975)
British politician (1905–1975)
Уильям Джеффри Фиске, Барон Фиске, CBE (3 шілде 1905 – 13 қаңтар 1975) – Ұлы Лондон Кеңесінің тұңғыш басшысы және ондық валюта жөніндегі кеңестің төрағасы ретінде фунт стерлингтің ондық жүйеге көшуін басқарған британдық саясаткер.
William Geoffrey Fiske, Baron Fiske, CBE (3 July 1905 – 13 January 1975) was a British politician who was the first Leader of the Greater London Council and oversaw the decimalisation of the pound sterling as Chairman of the Decimal Currency Board.
Ерте өмір
Фиске радикалды көзқарастарды ұстанатын орта таптық отбасында өскен, олар жиі саясат талқылаған, әсіресе анасының әкесі оған зор әсер еткен. Фискетің бала кезіндегі басты қызығушылығы ежелгі Грекия өнері болды. Ол Беркхамстед колледжіне жіберілді, бітірген соң Англия банкінде жұмыс істеді. Банкте он екі жыл жұмыс істегеннен кейін, ол банктің жомарт зейнетақы жүйесін пайдаланып, 1935 жылы кетіп, компания хатшысы болып жұмыс істеуге кірісті.
Fiske came from a middle class family with radical sympathies who often discussed politics, with his maternal grandfather being a particularly strong influence. In his early life, Fiske's main interest was in the art of ancient Greece. He was sent to Berkhamsted Collegiate School, and upon leaving, went to work for the Bank of England. After twelve years at the Bank, he took advantage of its generous pension scheme and left in 1935, and began to work as a Company Secretary.
Мансап
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Фиске азаматтық қызметке маман ретінде шақырылды, онда ол Азаматтық қызметкерлер қоғамын құрды. Соғыс оған саясатта белсенді болуға көмектесті және ол 1945 жылғы жалпы сайлауда Лейборист партиясынан Хорнси сайлау округінде сәтсіз сайысқа түсті. Келесі жылы Фиске Лондон қалалық кеңесіне Хаммерсмит Оңтүстігінен сайланды, бұл орынды бұрын консерваторлар иеленген еді. Ол 1949 жылғы қалалық кеңес сайлауында өзінің орындығынан айырылды, бірақ алты жылдық мерзімге кеңесші ретінде таңдалғанда кеңес мүшесі болып қала берді. 1955 жылы ол Баронс-корттың жаңа округінен кеңесші болып сайланды және 1965 жылға дейін осы лауазымда қалды. Фиске Лейборист тобындағы әріптестері арасында танымал болды және 1960 жылы 12 жыл бойы лауазымда болған және Лейборист партиясының жетекшісі Исаак Хейвардтың жақын одақтасы Фреда Корбетті орнынан ығыстырып, Бас камшы болып сайланды. Ол Лейборист партиясының жеке мүшелері арасында осылай танымал болған жоқ, ал қалалық кеңес таратылғаннан кейін ол Хавингтегі жаңа Ұлы Лондон кеңесіне кандидат ретінде таңдалды, бұл округ шешімді болатын. Алайда ол ҰЛК сайлауы үшін Лейборист тобының жетекшісі болып сайланды. Ол 1964 жылғы сайлауда дәстүрлі бағытта күресті, сол кезде сапалы деп есептелген жаңа кеңес үйлерін салудағы қалалық кеңестің жетістіктерін насихаттады. ҰЛК-ның кеңейтілген шекаралары билікті консерваторларға береді деген болжамдарға қарамастан, Фиске өзінің округінен қайта сайланды және Лейборист партия ыңғайлы жеңіске жетті. Сол жылы Лейборист партия жалпы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Фиске рыцарь атағын алды. Билікке келгеннен кейін Фиске әкімшілігі ҰЛК-ны кеңейтілген шекаралары бар қалалық кеңестің нұсқасы ретінде қарастырды, жаңа Лондон аудандарының күшейген өкілеттігін ескермеді. ҰЛК саясатын қарсылатын аудандарға қысым көрсетуге тырысты, бірақ енді олар оған қарсы тұра алды. ҰЛК сонымен қатар автокөліктер санының өсуіне байланысты көлік мәселелерінің күшеюімен де күресуге тиіс болды. Фиске Лондонның орталық бөлігінде автотұрақ үшін төлемді арттыруды ұсынды, аймақта тұратындар үшін тұрақ рұқсатнамасын қажет етуді талап етті, осылайша көбірек адамдар көліктерін тастап, қоғамдық көліктерді пайдаланады деп үміттенеді. Бұл ұсыныс автокөлік жүргізушілер арасында танымал болған жоқ. Фиске өнерге субсидия беру саясатын жүргізді және оның басшылығымен Оңтүстік жағалауда Корольдік ұлттық театрының құрылысы туралы шешім қабылданды. Ол өзі де кеңес мүшесі болды. Алайда, ол қалалық тұрғын үйлердің жалға ақысын қалаған деңгейде төмендетуге қол жеткізе алмады. 1967 жылғы сайлау Гарольд Уилсонның Лейборист үкіметінің танымалдылығы төмендеген кезде өтті және Фискеге орынды сақтап қалу қиын болады деп есептелді. Алайда, нәтижелер ойдағысынан да жаман болды. Фиске өзінің орындығынан ғана емес, Лейборист партия тек 20 мүшеге дейін азайды. Фиске жергілікті саясаттағы мансабының аяқталғанын бірден қабылдады. 1967 жылдың 18 қыркүйегінде ол Ұлы Лондондағы Брент бароны Фиске атағымен өмір бойына пэрлікке ие болды. Ол бұрыннан-ақ қаржы министрі Джеймс Каллаганнан көмек алған еді, ол оның Англия банкіндегі тәжірибесін ескере отырып, оны 1966 жылдың 12 желтоқсанында Ондық валюта кеңесінің төрағасы етіп тағайындады. Фискеге 20 шиллингтен тұратын фунттан 100 жаңа пенстен тұратын ондық фунтқа өтуді ұйымдастыру тапсырылды. Фиске ауысуға дейінгі жылдарда ауқымды қоғамдық науқан жүргізді, барлық бизнес пен тұтынушы осы өзгерістердің салдары туралы білуін қадағалады. Халыққа ақпараттық фильмдер түсіріліп, теледидар арқылы көрсетілді, сондай-ақ үкімет тарапынан буклеттер таратылды. "Ондық күн" немесе "D күні" деп аталған ауысу күні 1971 жылдың 15 ақпанындағы дүйсенбіге белгіленді, бірақ жаңа ондық монеталар (олардың кейбіреулері ескі монеталармен бірдей құнға ие болды) біртіндеп енгізілді. Апаттық болжамдарға қарамастан, D күні сәтті өтті, басты алаңдаушылықтар бөлшек саудагерлердің бағаларды жоғарылатып, инфляцияны арттыру мүмкіндігін пайдалануы болды. Ондық валюта кеңесі 1971 жылдың соңында таратылды, содан кейін Фиске зейнетке шықты. Ол Лордтар палатасындағы орынды кеңес жалға алушыларын қолдау, мүліктік агенттерді заңмен бақылау және диабетпен күресуді жақтап науқан жүргізу үшін пайдаланды.
When World War II broke out, Fiske was drafted as a specialist into the Civil Service where he founded the Society of Civil Servants. The war helped to energise him in politics generally and he unsuccessfully fought the constituency of Hornsey for the Labour Party in the general election of 1945. The next year saw Fiske elected to the London County Council for Hammersmith South, a seat previously held by the Conservatives. He lost his seat at the next LCC election in 1949, but remained a member when he was chosen as an alderman for a six year term. In 1955, he was elected as a councillor for the new seat of Barons Court, holding it until 1965. Fiske became popular among his colleagues in the Labour Group, and in 1960, was elected as Chief Whip, deposing Freda Corbet who had held the job for 12 years and was a close ally of the Labour leader Isaac Hayward. He was less popular among individual members of the Labour Party, and when the LCC was abolished, he was selected as a candidate for the new Greater London Council in Havering, which was marginal. He was however selected as the Leader of the Labour Group for the GLC elections. He fought the 1964 elections on traditional lines, campaigning on the record of the LCC in building new council housing which was regarded as good quality at the time. Despite predictions that the wider boundaries of the GLC would hand power to the Conservatives, Fiske was returned in his own seat and Labour won a comfortable victory. When Labour won the general election later that year, Fiske was given a knighthood. In power, Fiske's administration treated the GLC as a version of the LCC with wider boundaries, which ignored the increased power of the new London Boroughs. Attempts to press GLC policy on unwilling boroughs were made but could now be resisted. The GLC also had to cope with increasing road transport problems because of the increase in the number of cars. Fiske proposed to increase charges for parking in inner London, with residents' parking permits required for those living in the zone, stating that he hoped more people would leave their car and use public transport. The scheme proved unpopular among car drivers. Fiske carried out a policy of subsidies for the arts, and it was under his leadership that the decision was made to build the Royal National Theatre on the South Bank site. He, himself, served as a member of the board. However, he was unable to hold council house rents down as far as he wished. The 1967 elections took place when the Labour Government of Harold Wilson had become unpopular and it was accepted that Fiske would find it difficult to hold on. However, the result was shattering. Not only did Fiske lose his own seat, but the Labour Party was reduced to only 20 members. Fiske accepted immediately that his career in local politics was over. On 18 September 1967 he received a life peerage with the title Baron Fiske, of Brent in Greater London as a consolation. He had already been handed a lifeline by Chancellor of the Exchequer James Callaghan who, thinking of his Bank of England experience, appointed him Chairman of the Decimal Currency Board on 12 December 1966. Fiske was charged with arranging the changeover from a Pound consisting of 20 shillings, with each shilling containing 12 pence, to a decimalised Pound of 100 new pence. Fiske led an ambitious public campaign in the years leading up to the switch, trying to make sure every business and every consumer was aware of the implications. Public information films were made and shown on television and leaflets were distributed by the Government. The date for the switch, which became known as 'Decimal Day' or 'D day', was set for Monday 15 February 1971 but the new decimal coins (some of which were the same value as existing pre decimal coinage) were introduced gradually. In the event, despite some predictions of disaster, D day went off smoothly, with the main concerns being over retailers using the opportunity to round prices up and thereby boost inflation. The Decimal Currency Board was wound up at the end of 1971, and Fiske then went into retirement. He used his seat in the Lords to campaign in support of council tenants, statutory control of estate agents, and for better treatment of diabetes.