Жапондық "Мёко" ауыр крейсерлері: Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі, құрылысы, қасиеттері. Вашингтон келісімі шектеулеріндегі алғашқы 10,000 тонналық кеме.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Myōkō класындағы ауыр крейсер
Myōkō class heavy cruiser
Myōkō (妙高) – Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен Жапон Императорлық Әскери-теңіз күштерінің (IJN) төрт ауыр крейсерінің бас кемесі. Ол Ниигата префектурасындағы Myōkō тауының құрметіне аталған. Осы кластағы басқа кемелер – жапондық крейсер Начи, жапондық крейсер Ашигара және жапондық крейсер Хагуро.
Myōkō (妙高) was the lead ship of the four member of heavy cruisers of the Imperial Japanese Navy (IJN), which were active in World War II. She was named after Mount Myōkō in Niigata Prefecture. The other ships of the class were Japanese cruiser Nachi, Japanese cruiser Ashigara, and Japanese cruiser Haguro.
Өмірбаян
Миоко 1922–1929 жылдар аралығындағы Теңіз күштерін жаңғырту бағдарламасы бойынша, Вашингтондық теңіз келісімінің шектеулеріне сәйкес, Жапонияда салынған алғашқы ауыр крейсер ретінде мақұлданды және кез келген ел салып, "10,000 тонналық" крейсерлердің біріншісі болды. Теңіз сәулетшісі вице-адмирал Юзуру Хирага, Жоғарғы палубаларға қосымша жабдықтар орнату туралы Императорлық жапон теңіз күштері Бас штабының талаптарын үнемі қабылдамау арқылы, алғашқы жылдары конструкцияның қауіпті түрде ауырлауын болдырмауға қол жеткізді. Бірақ 1930 жылдардағы модификациялар мен қайта құрулар кезінде, соңғы суыру салмағы 15,933 тоннаға жетті, бұл келісім шектерінен әлдеқайда асып түсті.
Myōkō was approved under the 1922–1929 Fleet Modernization Program, as the first heavy cruiser to be built by Japan within the design constraints imposed by the Washington Naval Treaty, and was the first of the "10,000 ton" cruisers built by any nation. Naval architect Vice Admiral Yuzuru Hiraga was able to keep the design from becoming dangerously top heavy in its early years by continually rejecting demands from the Imperial Japanese Navy General Staff for additional equipment to the upper decks. During modifications and rebuildings in the 1930s, though, the final displacement rose to 15,933 tons, well over the treaty limits.
Дизайн
Миоко класының кемелері, корпусының дизайны Миоконың кеңейтілген нұсқасына негізделген, ұзындығы , ені және сусымасы бар, және оның класы бойынша бірінші болып салынғанмен, үшінші болып аяқталды. Миоко өзінің қызметі барысында әуе шабуылдарының өсіп келе жатқан қаупіне қарсы тұру үшін бірнеше рет жаңартылып, модернизацияланды. Соңғы жаңартудан кейін ол 52 Type 96 25 мм AT/AA Gun зениттік пулеметтері мен екі зениттік қарумен жабдықталды. Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Миоко 1938 жылғы 10-12 мамыр аралығында Амой операциясына, ал 1939 жылғы ақпанда Хайнань аралы операциясына қатысты, бұл кезде ол IJN 5-ші флотының 9-шы жасағының флагмандық кемесі болды. 1941 жылғы сәуірде екінші реконструкция және қайта жабдықтау аяқталды, торпедалардың саны 16-ға дейін екі есеге артты, тағы сегіз 25 мм зениттік пулемет қосылды және тұрақтылықты жақсарту үшін корпустың бүйірлеріне ілгіштер орнатылды. Наурыз айында Миоко Сасебо теңіз арсеналында жөндеуден өтті. Сәуір айында ол Дулиттл рейдінің тобын ұстауға жасалған сәтсіз әрекетке қатысты.
The Myōkō class displaced , with a hull design based on an enlarged version of the Myōkō was long, with a beam of and draft of , and were capable of Although the first ship in her class to be laid down, she was the third to be completed. Myōkō was repeatedly modernized and upgraded throughout her career to counter the growing threat of air strikes. She eventually mounted 52 Type 96 25 mm AT/AA Gun guns and two antiaircraft guns after her final upgrade. During the Second Sino Japanese War, Myōkō participated in the Amoy Operation from 10–12 May 1938 as flagship of Sentai 9 of the IJN 5th Fleet along with the Hainan Island Operation in February 1939. A second reconstruction and retrofit was completed in April 1941, doubling the number of torpedoes to 16, adding another eight 25 mm antiaircraft guns, and bulges to the hull to improve stability. Later in March, Myōkō received a refit at Sasebo Naval Arsenal. In April, she participated in the unsuccessful pursuit of the Doolittle raid task force.
Коралл теңізіндегі шайқас
Мамыр айында Мёко "Мо" операциясы барысында авианосецтер тобының құрамына кірді, нәтижесінде Тулагиге шабуыл жасаушы күштер және одан кейін Коралл теңізі шайқасы болды. Ол вице-адмирал Такагидің штаб-квартирасы болды, ол авианосецтер тобының бас командасын жүргізді. Бұл топқа жапондық авианосецтер Шокаку және Зуикаку кірді, олар контр-адмирал Чуичи Хараның тактикалық басқаруында болды, сондай-ақ ауыр крейсерлер Мёко және Хагуро, және бес эсминец. Шокаку американдық ұшақтардан зардап шекті, ал Зуикаку Коралл теңізі шайқасында көптеген ұшақтарын жоғалтты, осыдан кейін флот Порт-Морсбиге шабуыл жасамай кері шегінуге мәжбүр болды.
In May, Myōkō was part of the carrier strike force during the Operation Mo that resulted in the Tulagi invasion force and subsequently the Battle of the Coral Sea. She served as a flagship of Vice Admiral Takagi, who was in the overall command of the carrier strike force, which consisted of the aircraft carriers Japanese aircraft carrier Shōkaku and Japanese aircraft carrier Zuikaku, which were under a tactical command of Rear Admiral Chūichi Hara, the heavy cruisers Myōkō and Haguro, and five destroyers. Shōkaku was damaged by American aircraft and Zuikaku lost most of her aircraft in the Battle of the Coral Sea, forcing the flotilla to withdraw without invading Port Moresby.
Мидуэй шайқасы
Маусым айында Миоко вице-адмирал Нобутаке Кондоның Мидуэй шайқасындағы қолдау күшінің құрамына кірді. Оған жапондық жауынгерлік кемелер Конго мен Хие, ауыр крейсерлер Хагуро, Атаго және Чокай, жеңіл крейсер Юра, жеңіл ұшақ тасымалдаушы Зюйо және жеті эсминец кірді. 23 маусымда жаумен қақтығыспай, қолдау күштері Солтүстік Жапониядағы Сендайға қайтып келді, ал 28 маусымда Миоко Алеут аралдарындағы кампаниядағы күшейту конвойын сүйемелдеуге жіберілді. Бұл күшке Зюикаку ұшақ тасымалдаушысы, Зюйо және Жунё, Рюджо жеңіл ұшақ тасымалдаушылары, Майя, Такао, Миоко, Хагуро және Начи ауыр крейсерлері, сондай-ақ Абукума, Кисо және Тама жеңіл крейсерлері кірді. Миоко 1942 жылдың 12 шілдесінде Хаширажимаға оралды.
In June, Myōkō was part of Vice Admiral Nobutake Kondō's support force in the Battle of Midway, which included the battleships Japanese battleship Kongō and Japanese battleship Hiei, the heavy cruisers Haguro, Japanese cruiser Atago and Japanese cruiser Chōkai, the light cruiser Japanese cruiser Yura, the light aircraft carrier Japanese aircraft carrier Zuihō, and seven destroyers. The support force returned to Sendai in northern Japan on 23 June without engaging the enemy in this battle, and Myōkō was sent out on 28 June as escort for the reinforcement convoy in the Aleutian Islands Campaign. This force included the aircraft carrier Zuikaku, the light aircraft carriers Zuihō, Japanese aircraft carrier Jun'yō, and Japanese aircraft carrier Ryūjō, the heavy cruisers Japanese cruiser Maya, Japanese cruiser Takao, Myōkō, Haguro, and Nachi, and the light cruisers Japanese cruiser Abukuma, Japanese cruiser Kiso, and Japanese cruiser Tama. Myōkō returned to Hashirajima on 12 July 1942.
Соломон аралдарындағы науқан
1942 жылдың 11 қазанында Миоко ИЖН 2-ші флотының құрамында Труктан шықты. Бұл күшке сонымен қатар "Конго" және "Харуна" жапондық линкорлары, "Атаго", "Чокай" және "Начи" ауыр крейсерлері, "Исузу" жеңіл крейсері және 12 эсминец кірді. Оларды вице-адмирал Чуичи Нагумоның авианосецтік шабуыл тобы күшті. Миссияның мақсаты – тамыз айында американдық әскерлер басып алған Гуадалканал аралындағы жапон әскерлерін нығайту және жабдықтау. 14 қыркүйекте Миокоға 10 USAAF B-17 бомбалаушы ұшағы шабуыл жасады, нәтижесінде ол жеңіл зақымдар алды. 15 қазанда ол Майямен бірге американдықтар бақылап отырған Хендерсон аэродромын атқылау операциясына қатысты. 1943 жылдың 31 қаңтары мен 9 ақпаны аралығында Миоко Сасебода жөндеуден өткен соң Гуадалканалдан эвакуацияға қатысты. Күш құрамында "Зюикаку", "Зуйо" және "Дзюнъё" авианосецтері, "Конго" және "Харуна" линкорлары, "Атаго", "Такао", "Миоко" және "Хагуро" ауыр крейсерлері, "Нагара" және "Агано" жеңіл крейсерлері және 11 эсминец болды. Жапондықтар аралдан 11 700 әскерді эвакуациялауға жетті.
On 11 October 1942, Myōkō sailed from Truk as part of the IJN 2nd Fleet. This force also included the battleships Kongō and Japanese battleship Haruna, the heavy cruisers Atago, Chōkai, and Nachi, the light cruiser Japanese cruiser Isuzu, and 12 destroyers. They were followed by Vice Admiral Chuichi Nagumo's carrier strike force. The mission was the reinforcement and resupply of Japanese troops on the island of Guadalcanal, which had been invaded by American troops in August. Myōkō was attacked on 14 September by a flight of 10 USAAF B 17 bombers, suffering light damage. On 15 October, she participated in a shore bombardment operation against the American held Henderson Field together with Maya. Between 31 January and 9 February 1943, Myōkō, after a refit at Sasebo, took part in the evacuation of Guadalcanal. The force consisted of the carriers Zuikaku, Zuihō, and Jun'yō, the battleships Kongō and Haruna, heavy cruisers Atago, Takao, Myōkō, and Haguro, the light cruisers Japanese cruiser Nagara and Japanese cruiser Agano, and 11 destroyers. The Japanese transports were successful in evacuating 11,700 troops from the island.
Кейінгі науқандар
1943 жылдың мамыр айында Миоко мен Хагуро Кисканы эвакуациялауға көмектесу үшін солтүстікке қарай жүзіп кетті. Маусым айында олар Сасебоға тағы да қайта дайындалу үшін оралды. Миоко төрт екі ұңғылы 96 типті 25 мм зениттік/танкіге қарсы пулеметтермен жабдықталды, сондай-ақ 21 типті әуе іздеу радары орнатылды. Гилберт аралдарына шабуыл жасаған американдық авианосецтерге жауап ретінде Миоко вице-адмирал Джисабуро Озаваның флотымен бірге американдық авианосецтермен қақтығысу үшін шықты. Флотқа авианосецтер Шокаку, Зуикаку және Зуихо, жапондық жауынгерлік кемелер Ямато және Нагато, ауыр крейсерлер Миоко, Хагуро, жапондық крейсерлер Тоне, Чикума, Могами, Атаго, Такао, Чокай және Мая, жеңіл крейсер Агано және 15 эсминец кірді. Кенеттен іздеу жүргізілгеніне қарамастан, бұл күш американдық шабуыл тобымен байланыс орната алмады және Трукқа оралды. 1 қарашада Миоко мен Хагуро екі эсминецпен бірге Труктан оңтүстікке қарай жүзіп, Рабаулға бағытталған конвойды сүйемелдеді. Рабаульден Миоко Агано жеңіл крейсерімен, Сэндай жапондық крейсерімен және алты эсминецпен Бугенвиль аралына күштерді жеткізу үшін жолға шықты. Жапония армиясының шамамен 1000 әскері төрт жылдам эсминец-транспортерлермен тасымалданды. Соғыс кемелері транспортерлердің алдында жүзіп, 3 қараша күні сағат 12:50-де Императрица Аугуста шығанағындағы шайқаста американдық күшпен қақтығысты. Американдық күш, құрамында төрт жеңіл крейсер мен сегіз эсминец болды, 6 дюймдік (152 мм) артиллериялық оқтармен «Сендайды» батырды. Американдық артиллериядан қашып бара жатып, Миоко жапондық «Хацуказе» эсминцімен соқтығысты. «Хацуказе» кері қайтқанда артта қалды және американдық артиллериямен жойылды. «Хагуро» шайқаста аз ғана зақым алды, ал американдық «Фут» эсминці «Ұзын найза» торпедасымен мүгедек болды. 17 қарашада Миоко тағы бір жөндеу үшін Сасебоға келді. Тағы сегіз бір ұңғылы 25 мм зениттік пулемет қосылды, осылайша барлығы 24 пулемет болды. Қаңтар айында Миоко (Тоне және екі эсминецпен) Труктан Кавиенгке және кері бағытта оқиғасыз жүк тасыды. 10 ақпанда, «Атаго» мен «Чокай» және сегіз эсминецпен Труктан Палауға қарай жүзіп бара жатқанда, Миоко «Пермит» су асты кемесінің шабуылына ұшырады. Су асты кемесі төрт торпеда атып, бірақ барлығы өткіріп жіберді. Наурыз айында Миоко және «Ширацуй» жапондық эсминці бос танкерлік конвойды Палаудан Борнеоға сүйемелдеді. 6 сәуірде Миоко «Dace» су асты кемесінің шабуылына ұшырады. Ол барлық алты мұрындық торпедалық түтіктерді атып жіберді, бірақ қағып жібермеді. «Дартер» су асты кемесі де Миоконы байқады, бірақ шабуылға қажетті позицияға шыға алмады.
In May 1943, Myōkō and Haguro sailed north to assist in the evacuation of Kiska. In June, they returned to Sasebo for another refit. Myōkō was equipped with four twin Type 96 25 mm AT/AA gun mounts, and a Type 21 air search radar set was also installed. In response to American carrier aircraft raiding in the Gilbert Islands, Myōkō sortied with Vice Admiral Jisaburō Ozawa's fleet to engage the American carriers. The fleet consisted of the aircraft carriers Shōkaku, Zuikaku, and Zuihō, the battleships Japanese battleship Yamato and Japanese battleship Nagato, heavy cruisers Myōkō, Haguro, Japanese cruiser Tone, Japanese cruiser Chikuma, Japanese cruiser Mogami, Atago, Takao, Chōkai, and Japanese cruiser Maya, the light cruiser Agano, and 15 destroyers. Despite extensive searches, this force failed to make contact with the American strike force and returned to Truk. On 1 November, Myōkō and Haguro sailed south from Truk with two destroyers, escorting a supply convoy to Rabaul. From Rabaul, Myōkō sailed with the light cruisers Agano and Japanese cruiser Sendai and six destroyers to escort reinforcements to the island of Bougainville. About 1,000 Japanese Army troops were carried by four fast destroyer transports. The warships sailed ahead of the transports and engaged an American force in the Battle of Empress Augusta Bay at 12:50 on 3 November. The American force of four light cruisers and eight destroyers sank the Sendai with 6 inch (152 mm) gunfire. While avoiding the American gunfire, Myōkō collided with the destroyer Japanese destroyer Hatsukaze. Hatsukaze fell behind the task force as it withdrew, and was finished off by American gunfire. Haguro had received minor damage in the action, and the American destroyer Foote was crippled by a Long Lance torpedo. On 17 November, Myōkō arrived at Sasebo for another refit. Eight single mount 25 mm AA guns were added, bringing the total to 24 guns. In January, Myōkō (with Tone and two destroyers) made an uneventful transport run from Truk to Kavieng and back. On 10 February, while sailing from Truk to Palau with Atago and Chōkai and eight destroyers, Myōkō was attacked by the submarine Permit. The submarine fired four torpedoes, but all missed. In March, Myōkō and the destroyer Japanese destroyer Shiratsuyu escorted an empty tanker convoy from Palau to Borneo. On 6 April, Myōkō was attacked by the submarine Dace. She fired all six bow torpedo tubes, but missed. The submarine Darter also spotted Myōkō, but was unable to maneuver into position for an attack.
Филиппин теңізіндегі шайқас
1944 жылдың маусым айында Миоко Филиппин теңізіндегі шайқасқа қатысты. Жапон флоты Мариан аралдарына жасалған американдық шабуылға жауап ретінде Тави-Тавидегі бекінісінен шықты. Жапон жоғары басшылығы Мариана аралдарында орналасқан американдық ауыр бомбалаушыларының Жапонның ішкі аралдарындағы заводтар мен кеме құрылыс орындарына жете алатынын білген. Бұл шайқас кейіннен американдық теңізшілер тарапынан "Ұлы Мариана аң ауы" деп аталды, себебі 19 маусым күні бір күні ішінде 300-ден астам жапондық авиатасымалдаушы ұшағы жойылды.
In June 1944, Myōkō participated in the Battle of the Philippine Sea. The Japanese fleet sailed from its anchorage at Tawi Tawi in response to the American invasion of the Marianas Islands. The Japanese high command was aware that American heavy bombers, based in the Marianas, could reach factories and shipyards in the Japanese home islands. This battle was later called the "Great Marianas Turkey Shoot" by American sailors, because over 300 Japanese carrier aircraft were shot down in a single day on 19 June.
Лейте шығанағы шайқасы
Миоко вице-адмирал Такео Куританың төрт линкор мен 10 крейсерден тұратын Бірінші мобильді соққылау күшінің (Орталық күш) құрамында Лейте шығанағы шайқасына қатысты. Орталық күш Сибуян теңізі арқылы өтуге тырысқанда, АҚШ-тың 38-ші жедел әскер тобы оны байқап, шабуыл жасады. Көптеген әуе шабуылдары жапондық «Мусаси» линкорына бағытталған, бірақ «Миоко» кемесі оң жағынан торпедамен зақымданып, оң жақ бұрандаларына нұқсан келді. Ол жылдамдығын төмендетіп, 1944 жылдың 2 қарашасында Сингапурға бет бұрды. Уақытша жөндеуден кейін ол Камрань шығанағында тоқталып, Жапонияға аттанды.
Myōkō participated in the Battle of Leyte Gulf as part of Vice Admiral Takeo Kurita's First Mobile Striking Force (Center Force) consisting of four battleships and 10 cruisers. As the Center Force tried to force a passage through the Sibuyan Sea, it was spotted and attacked by US Task Force 38. Although most airstrikes concentrated on the battleship Japanese battleship Musashi, Myōkō was hit by a torpedo aft on the starboard side, which damaged her starboard screws. She broke off and headed for Singapore at a reduced speed of , arriving on 2 November 1944. After temporary repairs, she departed for Japan with a stop at Cam Ranh Bay.
Тағдыр
Камрань шығанағына бет алғанда, 1944 жылғы 13 желтоқсанда сағат 17:35-те «Бергалл» суасты қайығы атқан алты торпеданың бірі «Миокоға» соқты, оның артқы сол жақ бөлігін қиратып, бағыттау мүмкін емес етті. Кеме тоқталып қалды. Артқы бөлігі ауыр зақымдалғанға қарамастан, бір порт винті жұмыс істей берді, бірақ басқару мүмкін болмады. Оны «Ушио» жапондық эсминеці (Бергаллға зақым келтіруге көмектесіп, ол аман қалды және Фримантелге оралды) және бірнеше басқа кемелер жөндеу үшін Сингапур портына сүйреп әкелді. Бірақ Сингапурдағы материалдар «Миоко» мен «Такао» екеуінің жөндеу жұмыстарын аяқтауға жеткіліксіз болды. «Такао» Сибуян теңізі шайқасынан бұрын екі суасты қайығынан атылған торпедалардың салдарынан қатты зақымдалған еді. 1945 жылдың ақпан айында портың командирі «Миоконы» Сингапурда жөндеуге болмайтынын және оны Жапонияға сүйреп әкете алмайтынын хабарлады. Ол «Миоконы» Сингапурда әуеге қарсы батарея ретінде сақтауды ұсынды, және бұл ұсыныс мақұлданды. «Миоко» мен «Такао» екеуі де 26 шілдеде британдық мини-суасты қайықтарының шабуылына ұшырады, бірақ соғыстан аман қалды. «Миоко» 1945 жылғы 21 қыркүйекте Корольдік теңіз күштеріне ресми түрде тапсырылды, содан кейін Малакка бұғазына сүйреліп, 1946 жылғы 8 шілдеде Малайзияның Порт-Светтенхам (қазіргі Порт-Кланг) маңында, жапондық I 501 және I 502 суасты қайықтарының жанында батырылды.
En route to Cam Ranh Bay, Myōkō was hit by one torpedo from a spread of six, fired by the submarine Bergall at 17:35 on 13 December 1944 on her aft port side, blowing away her stern, and leaving her unable to steer. She went dead in the water. Despite the extensive damage to the aft, one port screw remained operable and she could make Unable to steer, she was towed by destroyer Japanese destroyer Ushio (which assisted in damaging Bergall, which survived and returned to Fremantle) and several other ships to Singapore harbor for repairs, but materials in Singapore were insufficient to complete the repairs for both Myōkō and Takao, the latter which had been severely damaged by two submarine launched torpedoes prior to the Sibuyan Sea battle. In February 1945, the harbor commander reported that Myōkō was irreparable at Singapore without more materials, and impossible to tow to Japan. He recommended that Myōkō be kept in Singapore as a floating antiaircraft battery, and this suggestion was approved. Both Myōkō and Takao were targeted by British midget submarine attacks on 26 July, but survived the war. Myōkō formally surrendered to Royal Navy units on 21 September 1945, and was subsequently towed to the Strait of Malacca and scuttled off Port Swettenham, Malaya (near present day Port Klang, Malaysia) at on 8 July 1946, near submarines Japanese submarine I 501 and Japanese submarine I 502.