Жаңа Зеландия саяхатшысы және саяси қайраткері Фрэнсис Диллон Белл
Dillon Bell
Фрэнсис Диллон Белл – новозеландский политик, 3-й министр финансов и спикер парламента. Узнайте о его жизни, семье и географических названиях в его честь!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия саясаткері, американдық футболшы.
New Zealand politician
the American football player
Сэр Фрэнсис Диллон Белл (8 қазан 1822 – 15 шілде 1898) – 19 ғасырдың соңындағы Жаңа Зеландия саясаткері. Ол Жаңа Зеландияның үшінші қаржы министрі (алғашқы парламенттік қаржы министрі) қызметін атқарды, содан кейін елдің үшінші Палата спикері болды. 1849 жылы Пукетапу івиінен сатып алған жерде орналасқан Нью-Плимут қаласының жанындағы Белл Блогы және Уаңғануи қаласындағы Белл көшесі оның құрметіне аталған. Беллдің ұлы, Фрэнсис Генри Диллон Белл 1925 жылы Жаңа Зеландияда туған алғашқы премьер-министр атанды.
Sir Francis Dillon Bell (8 October 1822 – 15 July 1898) was a New Zealand politician of the late 19th century. He served as New Zealand's third Minister of Finance (the first parliamentary finance minister), and later as its third Speaker of the House. The town of Bell Block near New Plymouth – on land Bell bought from the Puketapu iwi in 1849 – is named after him, as is Bell Street, Whanganui. Bell's son, Francis Henry Dillon Bell, became the first New Zealand born Prime Minister in 1925.
Ерте өмір
Белл Франциядағы Бордо қаласында туған деп саналады, онда оның әкесі Эдвард Белл саудагер және британ консулы болған. Оның анасы – пастор Дж. Мэттьюстің қызы Франсис Мэттьюс. Ол ағылшын және француз тілдерін жетік меңгерген. Отбасы қаржылық қиындыққа ұшырағанда, әкесінің туысы Эдвард Гиббон Уэйкфилд Беллге Лондондағы Жаңа Зеландия компаниясының бас кеңсесінде кеңсе қызметкері лауазымын алуға көмектесті. Бірақ кеңсе ішіндегі саяси тартыстардың салдарынан Беллдің компанияның өкілі ретінде жеке Жаңа Зеландияға баруы ыңғайлы болды.
Bell is believed to have been born in Bordeaux, France, where his father, Edward Bell, was a merchant and the British consul. His mother was Frances Matthews, daughter of Reverend J. Matthews. He grew up speaking both English and French fluently. When his family ran into financial problems, his father's cousin, Edward Gibbon Wakefield, managed to secure Bell a position as a clerk in the New Zealand Company's head office in London. As a result of office politics, however, it eventually became expedient for Bell to go to New Zealand in person, acting as an agent for the company.
Жаңа Зеландиялық компания
Белл 1843 жылы Жаңа Зеландияға келді. Ол Жаңа Зеландия бойынша көп жылдамды, Окленд, Нельсон және Вайрарапаны аралап, соңында Жаңа Зеландия компаниясының Нью-Плимуттегі резидентуралық агенті болды. Ол онда жергілікті маорилермен сәтті жер мәмілелерін жүзеге асырды. Кейін, Уильям Фокс компанияның Нельсон агенті лауазымынан кеткеннен кейін, Белл осы лауазымға тағайындалды. Бірақ, бұл қызметке бару үшін Веллингтон арқылы өтетін болғанда, Белл компанияның Жаңа Зеландиядағы директоры Уильям Уэйкфилдтің денсаулығының нашар екенін анықтады. Белл компания ісін басқаруға көмектесу үшін Нельсонға сапарын кейінге шегерді, ал Уэйкфилд қайтыс болмас бұрын оны өзінің ізбасары ретінде ұсынды. Дегенмен, соңында Беллді Нельсон агенті лауазымында алмастыруға тиіс болған Уильям Фокс басып өтті. Белл Фокс жеңіске жеткеніне қатты ашуланды, және бұл ашудың нәтижесінде Белл Фокс дұшпаны, губернатор Джордж Грейдің жақтасы болды. Грей Беллді Жаңа Мунстер провинциясының Заң шығару кеңесіне тағайындады. Бірақ Беллдің губернатормен байланысы оның беделіне зиян келтірді, көптеген адамдар оны пайдасы үшін жұмыс істейтін және жалтақтаушы деп ойлады. Белл ақырында Нельсонға компаниялық қызметіне оралды, бірақ Уэйкфилд қайтыс болғаннан кейін Жаңа Зеландия компаниясы көп ұзамай таратылды.
Bell arrived in New Zealand in 1843. He moved around New Zealand considerably, visiting Auckland, Nelson, and the Wairarapa before finally becoming the New Zealand Company's resident agent in New Plymouth. While there, he successfully negotiated land deals with local Māori. Later, following the resignation of William Fox as the company's agent in Nelson, Bell was appointed to this position. Passing through Wellington on his way to take up the post, however, Bell found the company's director in New Zealand, William Wakefield, to be in ill health. Bell postponed his journey to Nelson in order to help manage the company's affairs, and Wakefield consequently recommended Bell as his successor before he died. In the end, however, Bell was outmanoeuvred by William Fox, who Bell was replacing as the company's agent in Nelson. Bell was very bitter at Fox's victory, and it was possibly as a result of this bitterness that Bell became a strong supporter of Fox's enemy, Governor George Grey. Grey appointed Bell to the Legislative Council of the New Munster Province. Bell's reputation suffered considerably from his association with the Governor, however, and many thought of him as a time server and a sycophant. Bell eventually returned to his company post in Nelson, although the New Zealand Company did not survive long after Wakefield's death.
Саяси мансап
1851 жылы Грей Беллді Заң шығарушы кеңеске тағайындады. Заң шығарушы кеңес реформаланғанда, жаңа Бас Ассамблеяның (қазіргі Парламент деп аталады) жоғарғы палатасы ғана болды, Беллдің тағайындалуы қайта расталды. 1854 жылы Заң шығарушы кеңес өзінің бір мүшесін Фицджеральдтың Атқарушы кеңесіне (шамамен Кабинетке сәйкес) тағайындауын талап етті. Белл төменгі палатаның төрт мүшесіне қосылу үшін таңдалды және 30 маусымда оның орнын алды. Алайда 11 шілдеде ол әйелінің денсаулығының нашарлауына байланысты отставкаға кетуге мәжбүр болды. Ол Веллингтон провинциялық кеңесіне Вайрарапа және Хоукс Бей сайлау округінен қосылды және 1853 жылдың қарашасынан 1856 жылдың ақпанына дейін қызмет етті. Ол 1854 жылдың 16 наурызынан бастап Веллингтон Атқарушы кеңесінің мүшесі болды; оның аяқталу күні туралы дерек жоқ. 1855 жылғы сайлауда Белл Хатт сайлау округінен төменгі палатаға үміткер болды және сәтті сайланды. Генри Сеуэлл Жаңа Зеландияның бірінші премьер-министрі болып, Сеуэлл министрлігін құрған кезде, Белл 1856 жылдың 7 мамырында Отарлық қазынашы болып тағайындалды (қазіргі Қаржы министрі лауазымы осыдан басталады). Алайда Сеуэллдің премьер-министрлік қызметі екі апта ғана созылды, ал Белл өз лауазымын жоғалтты. Ол 1856 жылдың 10 қазанында Парламенттен кетіп, Отагоға көшіп барды. Белл 1858 жылдың 17 мамырында Чарльз Браунға қарсы Grey және Bell сайлау округінде сайлауға қатысты. Браун мен Белл 75 және 61 дауыс алды. Осылайша Браун сайланды деп жарияланды. 1859 жылы ол Уоллес жаңа сайлау округі үшін қосымша сайлауға қатысып, 30 қарашада сайланды. 1860 жылы қайта сайланып, келесі екі сайлауда Матаурадан депутат болып сайланды. Парламент депутаты ретінде ол Оңтүстік провинцияның тәуелсіз провинция болуына үгіт-насихат жүргізуде белсенді болды, бұл мақсат 1861 жылдың 1 сәуірінде іске асты. Ол Отаго провинциялық кеңесіне қосылып, Матау (1865–1867), Дунедин (1869–1870) және Отарамика (1871–1873) сайлау округтерін өкілдік етті. 1862 жылы Альфред Домет премьер-министр болған кезде, Белл тағы да Отарлық қазынашы және Маори істері министрі болды. Белл маорилермен келіссөздер жүргізуде тәжірибелі болған және маори тілін еркін сөйлеген. Алайда Белл Маори істері жөніндегі рөлінде аса белсенді болған жоқ, өйткені ол Маори қарым-қатынастары үшін бірінші кезекте Парламент емес, Губернатор жауапты болуы керек деп сенді. Дометті премьер-министр ретінде Уильям Фокс ығыстырған кезде, Белл екі лауазымын да жоғалтты. 1869–1871 жылдары Белл портфелі жоқ министр болды. 1871 жылғы сайлаудан кейін Белл Палатаның спикері болып тағайындалды. Ол жалпы алғанда, құзыретті спикер болып саналды, өйткені оның пікірлерінің күшті болуы оның бейтараптығына әсер етпеді. 1873 жылы ол рыцарьдық орденімен марапатталды.
In 1851, Grey appointed Bell to the Legislative Council. When the Legislative Council was reformed, becoming merely the upper house of the new General Assembly (now called Parliament), Bell's appointment was reconfirmed. In 1854, the Legislative Council demanded that one of its members should be appointed to Fitzgerald's Executive Council (roughly corresponding to Cabinet). Bell was selected to join the four members of the lower house who had already been appointed, and took his place on 30 June. On 11 July, however, he was forced to resign due to the ill health of his wife. He joined the Wellington Provincial Council for the Wairarapa and Hawkes Bay electorate and served from November 1853 to February 1856. He was a member of the Wellington Executive Council from 16 March 1854; the source does not state his end date. In the 1855 election, Bell stood for the lower house in the Hutt electorate, and was successful. When Henry Sewell became New Zealand's first Premier and formed the Sewell Ministry, Bell was appointed Colonial Treasurer on 7 May 1856 (the office from which the modern post of Minister of Finance is descended). Sewell's premiership lasted only two weeks, however, and Bell lost his position. He resigned from Parliament on 10 October 1856 and moved to Otago. Bell contested a 17 May 1858 by election against Charles Brown in the Grey and Bell electorate. Brown and Bell received 75 and 61 votes, respectively. Brown was thus declared elected. In 1859, he contested a supplementary election for the new electorate of Wallace, and was elected on 30 November. He was re elected in the 1860 election, and elected as MP for Mataura in the following two elections. As an MP, he was highly active in campaigning for Southland to become an independent province, a goal which came to fruition on 1 April 1861. He also joined the Otago Provincial Council and represented the electorates of Matau (1865–1867), Dunedin (1869–1870), and Otaramika (1871–1873). When Alfred Domett became Premier in 1862, Bell became Colonial Treasurer once again, and also Minister of Native Affairs. Bell was relatively experienced in negotiating with Māori, and spoke the Māori language fluently. Bell was not particularly active in his Native Affairs role, however, as he believed that the Governor – not Parliament – should have primary responsibility for Māori relations. When Domett was ousted as Premier by William Fox, Bell lost both roles. From 1869 to 1871, Bell was a minister without portfolio. After the 1871 election, Bell was appointed Speaker of the House. He is generally regarded to have been a competent speaker, having few strong views that might have biased him. He was knighted in 1873.
Кейінгі өмірі
Белл бастапқыда 1875 жылғы сайлауға қатысуға ниеттенгенмен, кейіннен Заң шығарушы Кеңеске тағайындалуды күтіп, сайлаудан бас тартты. Алайда, жаңа үкімет саясатының салдарынан бұл 1877 жылға дейін іске аспады. 1879 жылдың соңында Белл, ол кезде үлкен жер иесі болған, Фоксқа қосылып, Батыс жағалау комиссиясының екінші мүшесі болды. Комиссияның тыңдаулары, Үкімет пен Те Уити арасындағы Тәраникидегі бұрын тартылып алынған жерлерді зерттеу және сату жоспарларына байланысты туған шиеленістен кейін басталды. Бұл тыңдаулар Маори жеріне еуропалықтардың енуіне қарсы пассивті қарсылық науқанының орталығы болған Парихакадағы оқиғалармен тығыз байланысты болды. 1880 жылы Беллге Лондонда Бас агент лауазымы ұсынылды. Ол 1891 жылға дейін осы қызметте болды. Лондонда Белл Жаңа Зеландияның мүдделерін ілгерілету үшін көптеген шараларға қатысты, соның ішінде Тынық мұхитындағы территориялары туралы француз тарапымен келіссөздер жүргізді. Оның француз тілін жақсы білуі осы мәселеде үлкен көмек болды. Лондондағы Бас агент ретінде ол 1889 жылы Парижде өткен Әлемдік көрмеде Жаңа Зеландияның аға өкілі болды, онда елдің ауыл шаруашылығы және табиғи ресурстары көрсетілді. Көрмедегі қызметі үшін сэр Фрэнсис Диллон Белл 1889 жылғы қарашада француз үкіметімен Құрмет Легионының командирімен марапатталды. Ол бұрын 1881 жылы ККМГ және 1886 жылы КБ ордендерімен де марапатталған. 1891 жылы бір рет қысқа сапармен болғаннан басқа, Белл 1896 жылға дейін Жаңа Зеландияға оралмады, ол Отагодағы фермасына зейнетке шықты. 1898 жылы Шаг-Вэллидегі үйінде қайтыс болды.
Although Bell initially intended to contest the 1875 election, he later decided to withdraw, expecting an appointment to the Legislative Council. A new government policy meant that this did not eventuate until 1877, however. In late 1879 Bell, a pastoralist who by then had amassed a holding of , joined Fox as the other member of the West Coast Commission to inquire into Māori grievances with confiscated lands in Taranaki. The commission's hearings, which had been prompted by friction between the Government and Te Whiti over plans to survey and sell previously confiscated land in central and south Taranaki, were closely connected with events at Parihaka, a settlement that became the centre of a passive resistance campaign against European encroachment on Māori land. In 1880, Bell was offered a position as Agent General in London. He served there until 1891. In London, Bell was involved in a large number of activities to promote New Zealand's interests, including discussions with the French regarding their territories in the Pacific – his fluency in French was a considerable asset in this regard. As Agent General in London he was New Zealand's senior representative at the World's Fair and exhibition at Paris in 1889 which showcased our agricultural and natural resources. For his role at the exhibition, Sir Francis Dillon Bell was decorated with the Commandeur of the Légion d'honneur by the French Government in November 1889. He had previously been was awarded the KCMG in 1881 and a CB in 1886. Apart from one brief visit in 1891, Bell did not return to New Zealand until 1896, when he retired to a farm in Otago. He died on his Shag Valley homestead in 1898.
Отбасы
1849 жылы Маргарет Хортқа үйленді. Оның әкесі Абрахам Хорт Веллингтон еврей қауымының белгілі бір мүшесі болған, бірақ ол ынталы христианға айналды. Олардың ұлы Фрэнсис Генри Диллон Белл Жаңа Зеландияда туған алғашқы премьер-министр болды. Олардың екінші ұлы Альфред олардың мал шаруашылықтарын басқарды; 1874 жылға қарай оның 80 000-ға жуық қойы болды. Олардың бесінші ұлы Артур Белл Жаңа Зеландия мен Батыс Австралияда инженер ретінде жұмыс істеді.
He married Margaret Hort in 1849. Her father, Abraham Hort, was a leading member of the Wellington Jewish community, but she became an ardent Christian. Their son, Francis Henry Dillon Bell became the first New Zealand born Prime Minister of New Zealand. Their second son Alfred managed their pastoral holdings; by 1874, he had over and nearly 80,000 sheep. Their fifth son, Arthur Bell, was active as an engineer in New Zealand and Western Australia.