Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұрасы ретінде танымал Амстердамның қорғаныс желісі (голланд тілінде Stelling van Amsterdam) – Амстердам қаласының төңірегіндегі бекіністер сақинасы. Онда 42 бекініс бар, олар қала орталығы мен жазық далаларда орналасқан, және соғыс уақытында су басқанына бола оларды су астында қалдыруға болады. Су басудың тереңдігі шамамен 500 метрге дейін, қайықтардың өтуіне жеткіліксіз еді. Желінің ішіндегі барлық ғимараттар ағаштан салынуы тиіс болған, осылайша оларды өртеп, кедергіні жоюға болады. Stelling van Amsterdam 1880 және 1920 жылдар аралығында салынған. Ұшақтар мен танктардың пайда болуы форттарды құрылысы аяқталғаннан кейін дерлік қолданусыз қылды. Бүгінде көптеген бекіністер қалалық әкімдіктер мен табиғат қорғау департаментінің бақылауында. Оларды кез келген адам тамашалай алады, ал Ескерткіштер күні, қыркүйек айының екінші сенбісінде кіру ақысыз.
The UNESCO World Heritage Site known as the Defence Line of Amsterdam (in Dutch named Stelling van Amsterdam, ) is a ring of fortifications around Amsterdam. It has 42 forts that are from the centre and lowlands, which can easily be flooded in time of war. The flooding was designed to give a depth of about , too little for boats to cross. Any buildings within of the line had to be made of wood so that they could be burnt and the obstruction removed. The Stelling van Amsterdam was constructed between 1880 and 1920. The invention of the aeroplane and tank made the forts obsolete almost as soon as they were finished. Many of the forts now are under the control of both the town councils and the nature department. They may be visited by the public, and admission is free on Monuments Day, the second Saturday in September.
Функция
Stelling van Amsterdam негізінен қорғаныс су желісі (голланд тілінде: waterlinie) болды. Егер жау шабуыл жасаса, Амстердамның төңірегіндегі кең аумақтар суға толып, жаудың ілгерілеуіне бөгет жасайтын еді. Амстердам Нидерландының соңғы бекінісі – ұлттық қорғаныс ошағы ретінде қызмет ететін болды. Су желісі арқылы жолдар, теміржолдар немесе бөгеттер өтетін жерлерде бекіністер салынды. Мұндай учаскелерде жауды тоқтатуға су мүмкіндігі болмағандықтан, бекіністердің мақсаты жауға оқ-дәрі жаудыру болды.
The Stelling van Amsterdam was primarily a defensive water line (Dutch: waterlinie). In the event of an enemy attack, large tracts of land around Amsterdam would be inundated with water, preventing the enemy from advancing. Amsterdam would function as a national redoubt or reduit, as the last stronghold of the Netherlands. Forts were built in which roads, railways or dikes crossed through the water line. At such locations, there would be no water to stop the enemy and so the forts were intended to shell the enemy.
Құрылыс
Амстердам бекінісін салу туралы заң 1874 жылы, Германияның бірігуінен кейін бірнеше жыл өткен соң қабылданды, бұл Нидерландының шығыс шекарасына қуатты жаңа держава орналастырды. Құрылысты жоспарлау кезінде оның жобасы қазіргі заманғы техникалық прогресспен салыстырғанда ескіргені анық болды. Жарылғыш қаупі жоғары снарядтар мен соққыға сезімтал оқ-дәрілердің пайда болуы, олардың соққыда жарылып, кірпіштен жасалған бекіністерді оңай қиратуға мүмкіндік берді, сондықтан тас қамалдардан бетон қамалдарға көшу қажет болды. Голландтардың бетонды пайдалану және салу тәжірибесі жеткіліксіз болғандықтан, кең ауқымды сынақтар жүргізу қажет болды. Бетонды құрылыстар сол кездегі ең ауыр артиллериямен атқыланды. Қамалдарды салу үшін құмды негіздер бірнеше жыл бойы тұрақтандырылуы керек болды, бұл құрылысты кешіктірді. Тек 1897 жылы ғана нақты құрылыс жұмыстары басталды.
The law for the construction of the Stelling van Amsterdam was passed in 1874, a few years after the Unification of Germany, which placed a powerful new great power on the eastern border of the Netherlands. During the planning prior to its construction, the design was already obviously outdated by modern technical advances. The invention of the high explosive shell and the percussion fuze, which allowed ordnance to explode on impact and dislodge brick fortifications easily, necessitated a change from masonry to concrete forts. The Dutch did not have the required experience yet using and building with concrete and so extensive tests had to be performed. Concrete structures were shelled with the heaviest artillery available at that time. Further delays resulted from the fact that the sand foundations had to settle for several years before the forts could be built on them. Only in 1897 could the actual construction finally begin.
Қызмет
"Стеллинг ван Амстердам" ешқашан жауынгерлік қызметке қатыспаған, ал ұшақтардың пайдалануы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін оны қолданусыз қылды. Дегенмен, ол 1963 жылы қызметтен шығарылғанға дейін күтіліп, қолданыста болды. Полидердің оңтүстік бөлігін су басуға, ал солтүстік бөлігі Амстердамды азық-түлікпен қамтамасыз етуді жалғастыруға мүмкіндік берген Haarlemmermeer арқылы салынған дамба қазір A4 тас жолымен кесілген. Тас жол сондай-ақ Roelofarendsveen маңындағы Ringvaart астынан өтеді, бұл Haarlemmermeer полидерін су басуды және осылайша Стеллингтің болашақта қолданылу мүмкіндігін жояды. 1996 жылы Стеллингтің толық бөлігі ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұрасы ретінде танылды.
The Stelling van Amsterdam has never seen combat service and the use of aircraft rendered it obsolete after World War I. It was, however, maintained and kept in service until it was decommissioned in 1963. The dike through the Haarlemmermeer, which made it possible to flood the southern portion of the polder while the northern portion could continue to produce food for Amsterdam, is now cut by the A4 motorway. The motorway also goes under the Ringvaart at Roelofarendsveen, which makes the flooding of the Haarlemmermeer Polder and thus the future use of the Stelling no longer possible. In 1996, the complete Stelling was designated as a UNESCO World Heritage Site.