Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тоқу тарихы
History of knitting
Тоқу – екі немесе одан көп инелерді пайдаланып, жіпті бір-бірімен байланысқан тізбектей тізімдерге айналдырып, дайын киім немесе басқа мата жасау процесі. Бұл сөз "түйін" деген сөзден шыққан, голланд тіліндегі "knutten" етістігінен, және көне ағылшын тіліндегі "cnyttan" ("түйіндеу") сөзімен ұқсас. Тоқудың бастауы адамның ауа-райынан қорғану үшін киімге деген негізгі қажеттілігінде жатыр. Соңғы уақыттарда қолмен тоқу қажетті дағды емес, көбінесе хоббиге айналды.
Knitting is the process of using two or more needles to pull and loop yarn into a series of interconnected loops in order to create a finished garment or some other type of fabric. The word is derived from knot, thought to originate from the Dutch verb knutten, which is similar to the Old English cnyttan, "to knot". Its origins lie in the basic human need for clothing for protection against the elements. More recently, hand knitting has become less a necessary skill and more of a hobby.
Тоқудың пайда болуы
Тоқу – қаптамалы жіп немесе жүннен мата жасау техникасы. Тоқымадан айырмашылығы, тоқуға тоқыма станок немесе басқа да ірі жабдықтар қажет болмайды, бұл көшпелі және егіншілікпен айналыспайтын халықтар үшін өте пайдалы техника. Ең көне тоқыма туындылары – 11 ғасырға жататын Мысырдан табылған шұлықтар. Олар өте жұқа қапталған, күрделі түс схемаларымен жасалған, ал кейбіреулерінде қысқа қатарлы өкшесі бар, ол кері тігуді талап етеді. Осындай күрделілік тоқудың археологиялық жазбалардан бұрын пайда болғанын көрсетеді. Алдыңғы туындылар тоқыма немесе тігу сияқты көрінеді, бірақ олар Nålebinding сияқты басқа техникалармен жасалған, яғни бір ине және жіппен бірнеше иілген тізбектер жасау арқылы мата жасау. Кейбір артефакттардың құрылымы тоқуға өте ұқсас, мысалы, 3-5 ғасырлардағы римдік-египеттік егіз шұлықтар, сондықтан Nålebinding-тің "копт тігісі" тоқудың алға басушысы деп саналады.
Knitting is a technique of producing fabric from a strand of yarn or wool. Unlike weaving, knitting does not require a loom or other large equipment, making it a valuable technique for nomadic and non agrarian peoples. The oldest knitted artifacts are socks from Egypt, dating from the 11th century. They are a very fine gauge, done with complex colourwork and some have a short row heel, which necessitates the purl stitch. These complexities suggest that knitting is even older than the archeological record can prove. Earlier pieces having a knitted or crocheted appearance have been shown to be made with other techniques, such as Nålebinding, a technique of making fabric by creating multiple loops with a single needle and thread, much like sewing. Some artefacts have a structure so similar to knitting, for example, 3rd 5th century CE Romano Egyptian toe socks, that it is thought the "Coptic stitch" of nalbinding is the forerunner to knitting.
Ертедегі еуропалық тоқу
Еуропадағы ең ерте белгілі тоқыма бұйымдарын испандық христиан патшалық отбасылары жұмысқа алған мұсылман тоқымашылар жасаған. Олардың тоқу шеберлігін Испанияның Бургос қаласына жақын орналасқан Санта-Мария-ла-Реал-де-Лас-Хуэлгас аббаттығының мазартасында табылған бірнеше заттардан көруге болады. Олардың ішінде 1275 жылы қайтыс болған Фернандо де ла Серда ханзадасының мазартасынан табылған тоқылған жастықша қаптары мен қолғаптар бар. Жібек жастықша қаптары шамамен дюймге 20 тігіспен тоқылған. Онда отбасының гербін бейнелейтін тоқылған өрнектер, сондай-ақ стильдес күфі әрпімен жазылған араб тіліндегі "барака" ("береке") сөзі бар. Испаниядағы кафедраль қазыналарынан 13 ғасырдың ортасына жататын көптеген басқа да тоқылған киімдер мен аксессуарлар табылған. Эстонияда 13 ғасырдың соңына жататын вотик тоқымасының фрагменті қазба жұмыстары кезінде табылған. Бұл фрагмент үш түспен жіптерді кесіп тоқылып, ықтималда қолғап манжетінің бөлігі болған. Сонымен қатар, Оңтүстік-Шығыс Эстониядағы Сиксала жерлеу орнынан 14 ғасырдың басына жататын жүн қолғаптың бөлігі табылған. Еуропадан алынған бірнеше картиналарда 14 ғасырдан бастап, тоқитын Құдай ана бейнеленген, оның ішінде Томмазо да Моденаның (шамамен 1325-1375) "Тоқитын Біздің Ханым" және Мастер Бертрамның (Minden) 1400-10 жылдарға жататын Бюкстехуде алтарінің оң жақ қанатынан "Періштенің келуі" суреттері бар. Ньюкасл, Осло, Амстердам, Любек және Таллинн қалаларында да осы техника қолданылған, бірақ бұл техника сәл ертерек пайда болған болуы мүмкін. Англия королевасы Елизавета I өзі жібек шұлықтарды ұнатқан; олар жүннен жасалған шұлықтарға қарағанда нәзік, жұмсақ, әдемі және әлдеқайда қымбат болған. Оның иелігінде болған деген шұлықтар әлі де сақталып қалған, бұл оның үшін арнайы тоқылған заттардың жоғары сапасын көрсетеді. Осы кезеңде шұлық жасау көптеген британдықтар үшін маңызды кәсіп болды, олар жақсы жүннен тоқып, өнімдерін экспорттады. Кедейлерге табыс табуға көмектесу үшін тоқу мектептері ашылды. Сол кездегі сәнді киімдер еркектерден қысқа шорт киюді талап еткендіктен, шұлықтар сәндік қажеттілікке айналды. Англияда жасалған шұлықтар Нидерландыға, Испанияға және Германияға жіберілді. Көптеген күрделі өрнектер жасалды, мысалы, 20 ғасырдың басында Ирландияда дамыған Аран свитерлерінде қолданылатын кабельді тігіс.
The earliest known knitted items in Europe were made by Muslim knitters employed by Spanish Christian royal families. Their high level of knitting skill can be seen in several items found in the tombs in the Abbey of Santa María la Real de Las Huelgas, a royal monastery, near Burgos, Spain. Among them are the knitted cushion covers and gloves found in the tomb of Prince Fernando de la Cerda, who died in 1275. The silk cushion cover was knitted at approximately 20 stitches per inch. It included knitted patterns reflecting the family armoury, as well as the Arabic word baraka ("blessings") in stylized Kufic script. Numerous other knitted garments and accessories, also dating from the mid 13th century, have been found in cathedral treasuries in Spain. There also is a Votic knitted fragment dated to late 13th century excavated in Estonia. This fragment is knitted in a stranded pattern in three colours and was likely part of a mitten cuff. Also, a wool mitten fragment from early 14th century has been found in Siksälä burial in South Eastern Estonia. Several paintings from Europe portray the Virgin Mary knitting and date from the 14th century, including Our Lady Knitting by Tommaso da Modena (circa 1325 1375) and Visit of the Angel, from the right wing of the Buxtehude Altar, 1400–10, by Master Bertram of Minden. Newcastle, Oslo, Amsterdam, Lübeck, and Tallinn but the technique may have been developed slightly earlier. The English Queen Elizabeth I herself favoured silk stockings; these were finer, softer, more decorative and much more expensive than those of wool. Stockings reputed to have belonged to her still exist, demonstrating the high quality of the items specifically knitted for her. During this era the manufacture of stockings was of vast importance to many Britons, who knitted with fine wool and exported their wares. Knitting schools were established as a way of providing an income to the poor. The fashion of the period, requiring men to wear short trunks, made fitted stockings a fashion necessity. Stockings made in England were sent to the Netherlands, Spain and Germany. Many elaborate designs were developed, such as the cable stitch used on Aran sweaters, which was developed in the early 20th century in Ireland.
Шотландия тарихындағы маңызы
Шотландия аралдарында 17-18 ғасырларда тоқу өте маңызды шаруашылық болғандықтан, тұтас отбасылар көйлек, аксессуарлар, шұлық, гетре және т.б. жасаумен айналысқан. Фэр-Айл техникасымен күрделі түрлі-түсті өрнектер құрылған. Бұл аралдардың балықшылары үшін көйлектер аса қажетті киім болған, себебі жүндегі табиғи майлар теңіз балық аулау кезіндегі қатал ауа райынан қорғауға көмектескен.
Knitting was such an important occupation among those living on the Scottish Isles during the 17th and 18th centuries that whole families were involved in making sweaters, accessories, socks, stockings, etc. Fair Isle techniques were used to create elaborate colourful patterns. Sweaters were essential garments for the fishermen of these islands because the natural oils within the wool provided some element of protection against the harsh weather encountered while out fishing.
Өнеркәсіптік революция
1589 жылы ағылшын дін қызметкері Уильям Ли шұлық тоқу станогын ойлап тапты. Уильямнан қара шұлық жұбын алғаннан кейін, Елизавета I патшайымы оның өнертабысына патент беруден бас тартты. Ол оның машинасымен тоқыған жүн шұлықтарының патшалық аяқтарына тым кедіргенін айтты. Оған шұлықтардың сезімі де, олардың қарапайым пішіні де ұнаған жоқ, сондай-ақ машина өз халқының жұмысын тартып алады деп қорқыды. Алайда Францияның королі Генри IV Уильямның өнертабысының мүмкіндігін көріп, оған қаржылық қолдау ұсынды. Өнертапқыш Руан қаласына көшіп, онда шұлық фабрикасын салды. Көп ұзамай француздар тоқу станогын Еуропаға таратты. Бұл құрылғы Ұлыбританияға қайтып келгенде, 1657 жылы Лондонда «Шұлық тоқушылардың құрметті компаниясы» құрылды. Шұлық тоқу көбінесе үйде, көбінесе бүкіл отбасының қатысуымен жасалатын. Ноттингем қаласы, әсіресе Лейс-маркет деп аталатын аудан, машинамен тоқыған кружевоның ірі өндірушісі болды. Лестершир және көршілес округтер ұзақ жылдар бойы шұлық өнеркәсібімен байланысты болды. Бұл, әсіресе, портативті дөңгелек тоқу машиналарын ойлап табумен одан әрі дамыды. Үлкен шұлық тоқу станогына немесе қолмен тоқуға қарағанда машиналарды жалдап, үйде жұмыс істеуге болады. Бұл машиналардың бірін Генри Джозия Грисуолд жасады, олар көбінесе Грисуолд тоқу машиналарын деп аталды, бұл ағылшын шұлық машинасының дизайны британдық өнертапқыштар Хайнсуорт пен Грисуолдтан бастау алады. Кейбір шұлық тоқушылар Луддиттердің қатарында болды, олар зауыттарға көшуге қарсылық көрсетті. XIX ғасырдың ортасына дейін шұлық өнеркәсібі әлі де зауыттарға көшуді жүзеге асырмаған еді. XIX ғасырдың ортасында бумен жұмыс істейтін тоқу машиналарын жетілдірумен машинамен тоқу үлкен машиналарды орналастыру үшін зауыттарға көшті. XIX ғасырдың ортасына қарай қолмен тоқу шұлық өнеркәсібінің бір бөлігі ретінде азайды, бірақ хобби ретінде өсті. Джейн Гогейн сияқты авторлар демалыс үшін де, өнеркәсіптік мақсаттар үшін де тоқу үлгілерін және жіптерді шығарды.
The stocking frame or the mechanical knitting machine was invented in 1589 by William Lee, an English clergyman. After receiving a pair of black stockings from William, Queen Elizabeth I ultimately declined to grant him a patent for his invention. She complained that his machine made wool stockings were far too coarse for royal ankles. She didn't like the feel of the stockings or their crude form and she was afraid that the machine would take away jobs from her people. However, France's King Henri IV saw the opportunity William's invention provided and offered him financial support. The inventor moved to Rouen where he built a stocking factory. Before long, the French spread the knitting loom throughout Europe. When the device came back to Great Britain, the Worshipful Company of Framework Knitters was incorporated in 1657 in London. Framework knitting was predominantly performed at home, often with the entire family participating. The city of Nottingham, particularly the district known as Lace Market, was a major producer of machine knitted lace. Leicestershire and neighbouring counties had long had an association with the hosiery industry. This continued particularly growing with the invention of portable circular knitting machines. Machines could be hired and worked from home rather than relying on a large stocking frame or the much slower hand knitting. One manufacturer of these machines was Henry Josiah Griswold, they were often called Griswold knitting machines, the design of this English sock machine originates from the British inventors, Hainsworth and Griswold. Some framework knitters were among the Luddites, who resisted the transition to factories. By the middle of the nineteenth century, the knitting industry had still not made the transition to factories. With the improvement of steam powered knitting machines in the mid nineteenth century, machine knitting increasingly shifted to factories to accommodate the larger machines. By the mid nineteenth century, hand knitting was declining as part of the knitting industry but was increasing as a hobby. Printed knitting patterns and yarn were produced for leisure as well as for industrial use by authors such as Jane Gaugain.
1914 - 1918 жылдар: Соғыс үшін тоқу
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ерлер, әйелдер және балалар одақтас елдердің соғысқа қатысуын қолдау мақсатында көптеген киім-кешек пен аксессуарлар тоқыды, осы арқылы әскерлердің формаларын шұлық, бас киім, шарф, свитер, мойын орамал және балаклавалармен толықтырды. Тоқуға арналған журналдар мен әйелдер журналдары, сондай-ақ Қызыл Крест теңізшілер мен әскерлерге арналған нұсқаулықтар мен үлгілерді жариялады. Көп таралған журналдар мен әндер тоқуды, Британияны әскери күштерді қолдауға бағытталған қызу қозғалысқа ұшыратқан құбылыс ретінде бейнеледі.
During World War I, men, women, and children knitted large quantities of clothing and accessories to help the war effort on the Allied side, supplementing the troop's uniforms with socks, hats, scarves, sweaters, mufflers, and balaclavas. Knitting and women's magazines along with the Red Cross published pamphlets and patterns specifically for sailors and troops. Popular magazines and songs treated knitting as a craze that had swept over Britain in the effort to support the military forces.
1920-жылдар: Ресейдің азаматтық соғыстары мен Қытай
Ақ гвардияшылардың Азамат соғысында жеңіліске ұшырағаннан кейін көптеген бөлімшелер Қытайдың Шыңжаң аймағына шегініп, онда тұтқынға алынды. Қытай өзінің азамат соғысына батып бара жатқан кезде, ресейлік тұтқындар түйе керуендерімен Шығыс Қытайға тасымалданды. Оуэн Латтимордың сөзінше, олар түйе жүніне толық қол жеткізетін қытай керуеншілеріне тоқу өнерін үйреткен. 1926 жылы Латтимор түйе тартқыштардың "жол жүріп тоқып отырғанын" көрген: егер жіптері бітіп қалса, олар алдынан келе жатқан керуендегі алғашқы түйенің мойнынан жүн ұстап, алақандарында иіріп жіпке айналдыратын; содан кейін жіп иіруді бастау үшін салмақ қосып бұрап, жіп дайын болғанша жүн қосып тоқуды жалғастыратын. Осылайша, керуеншілер өздеріне жылы түйе жүнінен жасалған шұлықтармен ғана емес, сонымен қатар сатуға арналған тоқыма бұйымдар жасауға да мүмкіндік алды.
After the White Russians' defeat in the Civil War, many units retreated into China's Xinjiang and were interned there. As China was about to descend into a civil war of its own, the Russian internees were transported by camel caravans to Eastern China. According to Owen Lattimore, it was then that they passed on the art of knitting to the Chinese caravan men, who had ready supply of camel hair from their animals. In 1926, Lattimore was able to observe camel pullers "knitting on the march; if they ran out of yarn, they would reach back to the first camel of the file they were leading, pluck a handful of hair from the neck, and roll it in their palms into the beginning of a length of yarn; a weight was attached to this, and given a twist to start it spinning, and the man went on feeding wool into the thread until he had spun enough yarn to continue his knitting." This way the camel men not only provided themselves with warm camel hair socks, but were able to make knitwear for sale as well.
1920-шы жылдар: Мода
1920 жылдары батыс әлемінің көп бөлігінде тоқыма киімнің танымалдылығы күрт өсті. Тоқыма киім, әсіресе свитерлер/пуловерлер, ерлер, әйелдер және балалар үшін сол дәуірдің жаңа сәнінің маңызды бөлігіне айналды, бұрынғысы көбінесе балықшылар сияқты нақты мамандықтармен байланысты қарапайым киім болатын. 1920 жылдардың басында тоқыма галстуктар сәнге енді. Тоқыма киім көбінесе спорт пен демалыспен байланысты болды. Киімдер жиі нақты спорт түрлерімен байланыстырылды; мысалы, жағасында түрлі-түсті жолақтары (клуб түстері) бар ақ свитерлер/пуловерлер теннис пен крикетте жиі қолданылатын. Фэр-Айл тоқымасы 1920 жылдары өркендеді, оның бастауын Уэльс принці (кейіннен VIII Эдуард) гольф ойнағанда Фэр-Айл пуловерін кигенінен бастады деседі. Фэр-Айл және Аргайл стильдері содан бері спортпен байланысты. Жоғары сән де тоқыма киімді қабылдады, Коко Шанель оны белсенді пайдаланды, ал Vogue журналы үлгілерін жариялады. 1920 жылдарға дейін батыс әлеміндегі коммерциялық тоқыманың көп бөлігі іш киім, шұлық және гетре жасауға бағытталған. Тоқыма сәніне қоғамдық қызығушылық артып, оның өндірісі де кеңейді. Ұлы депрессияға дейін қолмен және машинамен тоқу кең ауқымда коммерциялық қызмет көрсетті. 1920 жылдары Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде пайда болған үй тоқымасына деген қызығушылық жалғасты. Оқшаулау соғысының салдарынан шұлықтардың тапшылығы туды, ал одақтас елдердің тыл майданы әскерлерге көмектесу үшін тоқуға шақырылды. Үй тоқымасының танымалдылығы артты, әсіресе сән тоқыма киімді толық қабылдаған кезде. Компаниялар үй тоқымасын жасайтындардың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін үлгілер, жіптер және құралдарды өндіруді бастады немесе кеңейтті.
The 1920s saw a vast increase in the popularity of knitwear in much of the western world. Knitwear, especially sweaters/pullovers became an essential part of the new fashions of the age for men, women and children, rather than mostly practical garments often associated with particular occupations (e. g., fishermen). The late teens and early 1920s saw a fashion for knitted neckties. Knitwear was often associated with sport and leisure. Garments often became associated with particular sports; for example, white sweaters/pullers, often with coloured stripes (club colours) in the collar, became common for tennis and cricket. Fair Isle knitting enjoyed a golden age during the 1920s, reputedly started by the Prince of Wales (future Edward VIII) wearing a Fair Isle pullover sweater to play golf. Both Fair Isle and Argyle styles have since been associated with the sport. High fashion also embraced knitwear, with Coco Chanel making prominent use of it and Vogue magazine featuring patterns. Before the 1920s, the majority of commercial knitting in the Western world had centred around production of underwear, socks and hosiery. This vastly expanded as the public taste for knitted fashion did also. Both hand and machine knitting were commercially active on a large scale prior to the Great Depression. The 1920s saw a continuation in the growth of interest in home/hobby knitting which grew during the First World War. Conditions of trench warfare led to a shortage of socks in particular, and the Allied home front was encouraged to support the troops by knitting. Home knitting grew in popularity, especially as fashion fully embraced knitwear. Companies started, or expanded, to meet the demands of home knitters, producing patterns, yarn, and tools.
1930 жылдар: Депрессия
1920-ші жылдардағы тоқыма киімдерінің сәнге айналуы жалғасты, бірақ ол сәннің өзгеруін шағылыстырды. Дәстүрлі әдістерді жаңаша үйлестіру жиі кездесті, ал тігісте цип-бұғау сияқты жаңа технологиялар қолданыла бастады. Жаңа синтетикалық жіптер қолжетімді бола бастады. Ұлы депрессия кезінде көптеген адамдар бастан өткерген қиындықтар, кейбіреулерін қажеттілікке байланысты тоқуға итермеледі. Өз киімдеріңді тоқу, қолмен (немесе тіпті машинамен) тоқылған киімдерді сатып алуға қарағанда әлдеқайда арзан болды. Бар киімдерді, шұлықтарды және іш киімдерді жөндеу үшін шеберлік қажет болды. Қазіргі танымал әйелдер журналдарында жиі жарияланатын үлгілер де осы қажеттілікті көрсететін. Ауыстырылатын саусақтары мен өкшелері бар шұлықтар кең таралды. Кейбір хобби тоқушылар қосымша табыс табу үшін жарты күндік жұмыс істеді. 1930-шы жылдарда коммерциялық машинамен тоқудың танымалдылығы да артты. 1920-ші жылдары саудадағы көптеген тоқыма бұйымдары қолмен тоқылған, алайда осы және басқа да жағдайлар тұтынушыларды арзан машинамен тоқылған өнімдерге қарай ықпалдады.
The prominence of knitwear in fashion of the 1920s continued, but reflected the changes of fashion. Combining traditional methods in new ways became more common and new technologies such as zip fasteners began to be used in knitwear. New synthetic yarns started to become available. The hardship experienced by many during the Great Depression meant some turned to knitting through necessity. It was much cheaper to knit your own garments than to buy hand (or even machine) knitted products. Skills were needed for repairs to existing garments, socks and underwear. Patterns, now often included in popular women's magazines frequently reflected this need. Socks with replaceable toes and heels were common. Some hobby knitters took to part time work, hand knitting for extra income. The 1930s also saw a rise in the popularity of commercial machine knitting. Much commercially sold knitwear during the 1920s was hand knitted, however the costs of this and other pressures of the time saw a large shift in consumers towards cheaper machine knitted products.
1939-1945: Жеңіске жету үшін тоқу
"Біріңді түзетіп, түзете бер" деген атаумен шығарылған нұсқаулықты Ұлыбританияның соғыс кезеңіндегі Ақпарат министрлігі дайындаған. Жүнге деген қажеттілік өте жоғары болғандықтан, нұсқаулықта әйелдерге ескі, кие алмайтын жүннен жасалған заттарды шешіп, жүнін қайта пайдалануға кеңес берілген. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қолмен тоқу өркендеген, себебі соғысқа көмектесу мақсатында тоқуға шақырылған. Әскерилер мен теңізшілердің қысқы киімдерін, мысалы, балаклава мен қолғаптарды жасау үшін тоқу үлгілері таратылған. Бұл қажетті заттарды ғана өндірмеген, сонымен қатар "үй майданында" жүргендерге соғысқа үлес қосып жатыр деген жақсы сезім сыйлады.
Make do and mend was the title of a booklet produced by the British wartime government department, the Ministry of Information. Wool was in very short supply, and the booklet encouraged women to unpick old unwearable woollen items in order to reuse the wool. Hand knitting reached its peak during World War II following the encouragement to knit for the war efforts. Knitting patterns were issued so that people could make items for the Army and Navy to wear in winter, such as balaclavas and gloves. This not only produced the much needed items but also gave those on the "home front" a positive sense of contributing to the war effort.
1950 және 60-шы жылдар: Жоғары мода
Соғыс жылдарынан кейін тоқуға деген қызығушылық арта түсті, себебі жіптердің түрлері мен стильдері көбейді. Мыңдаған схемалар жарқын түстердегі сәнді үлгілерге ұмтылған нарықтың қажетін қанағаттандырды. "Твінсет" үй тоқушылары үшін өте танымал жиынтық болды. Ол бір түсті қысқа жеңді жеңіл көйлек пен ұзын жеңді кардиганнан тұратын, бірге киілетін жиынтық еді. Қыздар мектепте тоқуды үйренді, өйткені бұл тек хобби ғана емес, сонымен қатар пайдалы дағды деп есептелді. Ұлыбританиядағы "Pins and Needles" сияқты журналдарда әртүрлі деңгейдегі схемалар жарияланды, олар тек киім-кешек ғана емес, сонымен қатар одеялдар, ойыншықтар, сөмкелер, тігістелген перделер және пайда табу үшін сатуға болатын басқа да заттарды қамтыды.
After the war years, knitting had a huge boost as greater colours and styles of yarn were introduced. Many thousands of patterns fed a market hungry for fashionable designs in bright colours. The twinset was an extremely popular combination for the home knitter. It consisted of a short sleeved top with a long sleeved cardigan in the same colour, to be worn together. Girls were taught to knit in school, as it was thought to be a useful skill, not just a hobby. Magazines such as Pins and Needles in the UK carried patterns of varying difficulty including not just clothes, but also blankets, toys, bags, lace curtains and other items that could be sold for profit.
1980 жылдардың төмендеуі
Бұл кезеңде Батыс әлемінде тоқудың танымалдылығы күрт төмендеді. Үлгілер мен қауырсын сатылымы азайды, өйткені бұл өнер ескірген деп есептелді және мектептерде балаларға тоқуды сирек үйретті. Машинамен тоқылған бұйымдардың арзанға түсуі және қолжетімділігі тұтынушыларға жүн мен үлгіні сатып алу бағасына тең немесе одан да арзанға свитер алуға мүмкіндік берді. Дәстүрлі жүн тоқыма киімдеріне балама ретінде спорттық костюмдер мен худилер танымал болды, олар тек спортпен айналысқанда ғана емес, күнделікті киім ретінде де киіле бастады. Микротоқымадан жасалған синтетикалық матадан тігіліп, бір жағынан жұмсақталған бұл киімдер сол кезде сәнді болып саналды, арзанға өндірілді, жылдам жасалды және күтімі оңай болды. Бұл маталарға сәнді суреттерді де салуға болады. Олар тоқыма матадан жасалғанмен, көбінесе тоқыма киім деп есептелмейді. Бұл жаңа киімдер, сондай-ақ киімдегі формалдықтан бас тарту тенденциясының арқасында дәстүрлі тоқыма киімдер енді 1920 жылдардағыдай спорттық киім ретінде қарастырылмады. Тоқыма киімдер "көкейкестік стильдегі" киіммен байланысты болды. Компьютерлік тоқу машиналары сияқты технологиялық жетістіктер тоқудың жаңа дизайндарын және тәсілдерін ұсынды. Кейбір суретшілер тоқуды қолөнер немесе үй шаруашылығы емес, заңды өнер түрі деп қарастыра бастады, ал тоқудың дизайн мүмкіндіктеріне сәндік және практикалық аспектілерден гөрі көркемдік тұрғысынан көбірек назар аударылды.
The popularity of knitting showed a sharp decline during this period in the Western world. Sales of patterns and yarns slumped, as the craft was increasingly seen as old fashioned and children were rarely taught to knit in school. The increased availability and low cost of machine knitted items meant that consumers could have a sweater at the same cost of purchasing the wool and pattern themselves, or often for far less. Alternatives to traditional woollen knitwear gained in popularity, such as tracksuits and sweatshirts, which began to be worn as everyday wear rather than only in a sporting context. Sewn from a micro knit synthetic fabric and brushed on one side, these were more fashionable at the time, produced more cheaply and quickly and easier for consumers to care for. These fabrics could also easily be printed with fashionable designs. Although made from a kind of knit fabric they are not usually considered knitwear. These new garments, along with trends away from formality in clothing meant traditional knitwear was no longer seen as sportswear as it had been in the 1920s. Knitwear became more associated with "smart casual" wear. Technological advances such as computerised knitting machines saw new designs and approaches to knitting. Some artists began to see knitting as a legitimate art form rather than a craft or cottage industry, and more attention was placed on the design possibilities of knitting from an artistic perspective rather than just fashionable or practical approaches.
1990 жылдар
1980 жылдардың соңына қарай үй тоқу нарығының көптеген жеткізушілері жоғалып кетті немесе басқа компанияларға біріктірілді, ал жергілікті жүн дүкендерінің саны күрт азайды. Дегенмен, үй тоқу әлі де мықты және адал жанкүйерлерге ие болды. Қолөнер жәрмеңкелерінің өркендеуі, тоқудың түрлі салаларын жан-жақты зерттейтін кітаптардың жарық көруі және 60-70 жылдары осы өнерді үйренгендердің қолдауы тоқуға деген қызығушылықты сақтап тұрды. Ең әсерлі өзгерістердің бірі – интернеттің таралуы болды. Ол тоқымашыларға кеңес алуға, үлгілермен алмасуға және тәжірибелерін бөлісуге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, бұл үй тоқымашыларының жергілікті көздерге тәуелді болмай, тікелей материалдарға қол жеткізуін қамтамасыз етті. Бұл тенденциялар қазірге дейін жалғасуда.
By the late 1980s, many of the suppliers to the home knitting market had disappeared or been absorbed into other companies, while local wool shops suffered a marked reduction in numbers. However, home knitting still had a strong and loyal following. The growth of craft fairs, release of well researched books on many aspects of knitting and the continued support among those who had learnt the skill in the heyday of the 60s and 70s kept a considerable amount of interest in knitting alive. One of the most influential changes was the spread of the internet, which enabled knitters to share advice, patterns and experience, but also it meant that home knitters had direct access to supplies rather being reliant on local sources. These trends have continued.
ХХІ ғасырдың басындағы қайта өрлеу
XXI ғасырда тоқу өнерінің қайта жандануына куә болдық. Бұл жандану интернеттің дамуымен, сондай-ақ жалпы "Қолмен жасалған революция" және DIY қолөнеріне деген қызығушылықпен бірге жүрді. Альпака, ангора және мерино сияқты жануарлардан алынған, негізінен мақтадан тұратын өсімдік талшықтарын жинау және өңдеу оңайлап, арзандатылды, нәтижесінде олар кеңінен қолжетімді болды. Сондай-ақ, жібек, бамбук, як және кивиут сияқты экзотикалық талшықтар да танымал бола бастады. Тоқу өнеркәсібі жылдар бойы тоқу тәжірибесіз де керемет нәтижелер беретін жаңа үлгілерді жасауға кірісті. Дизайнерлер үлкен инелерге тез тоқылатын үлгілер жасады, бұл құбылыс «бірден қанағаттану тоқу» деп аталады. Джулия Робертс, Винона Райдер, Дакота Фэннинг және Камерон Диаз сияқты жұлдыздар тоқумен айналысып, осы қолөнердің қайта жандануына үлкен үлес қосты. Сонымен қатар, ерлер де тоқу өнеріне қайта оралды – бұған Арне Нержортте мен Карлос Захрисон дизайнерлік серіктестігінің үлгісі және ер адамдарға арналған кітаптардың жарық көргені куә. Уақыт пен технология өзгерген сайын, тоқу өнері де өзгеріп келеді. Интернет тоқымашыларға байланысуға, қызығушылықтарын бөлісуге және бір-бірінен үйренуге мүмкіндік береді, тіпті ол көрші үйден болса да немесе әлемнің екінші жағынан болса да. Интернеттегі алғашқы құбылыстардың бірі – мыңдаған мүшесі бар KnitList болды. 1998 жылы алғашқы онлайн тоқу журналы KnitNet жарық көрді (2009 жылы 54-ші санымен жабылды). Кейін блогтар халықаралық тоқу қауымдастығының дамуына серпін берді. Баспа және онлайн көздерден алынған үлгілер белгілі бір үлгіні тоқуға бағытталған топтарды (Knit a longs немесе KALs) құруға ықпал етті. Сонымен қатар, блогтардан, журналдардан және тоқу кітаптарынан идеялар жинақталған тоқу подкасттары пайда болды. Бұрын аз ғана тоқымашылар сақтап келген дәстүрлі үлгілер мен техникалар қазір кеңірек аудиторияға ие болды. Сонымен қатар, бүкіл әлемге тараған «жағадан жасалған бомбалау» деп аталатын граффити түрі пайда болды. Дәстүрлі граффити сияқты, бұл да рұқсатсыз қоғамдық орындарда тоқылған бұйымдар жасаудан тұрады. 2006 жылдың 14 қаңтарында автор және тоқу блогеры Стефани Перл Макфи, басқаша айтқанда Yarn Harlot, тоқу әлемін 2006 жылғы Тоқу Олимпиадасына қатысуға шақырды. Қатысу үшін тоқымашы 2006 жылғы қысқы Олимпиаданың ашылу салтанатында қиын жобаны бастауға және Олимпиада оты сөнгеннен кейін 16 күн ішінде аяқтауға міндеттенді. Олимпиаданың алғашқы күніне қарай 4000-ға жуық тоқымашы бұл шақыруға жауап берді. 21-ші ғасырдың басында тоқудың танымалдылығының тағы бір белгісі ретінде 2007 жылдың мамыр айында Кэссиди мен Джессика Форбс тоқымашылар мен тігушілер үшін үлкен халықаралық онлайн қауымдастығы мен әлеуметтік желіні құрды – Ravelry. Бастапқыда тек шақыру арқылы қолжетімді болған бұл сайт бүкіл әлемдегі тоқу және тігу әуесқойларын біріктірді және 2016 жылға қарай 6,21 миллионнан астам тіркелген пайдаланушыға ие болды.
The 21st century has seen a resurgence of knitting. This resurgence coincided with the growth of the internet, as well as the general "Handmade Revolution" and interest in DIY crafts. Natural fibers from animals, such as alpaca, angora and merino and plant fibres, chiefly cotton, have become easier and less costly to collect and process and therefore more widely available. Exotic fibres, such as silk, bamboo, yak and qiviut are growing in popularity as well. The yarn industry has started to make novelty yarns, which produce stunning results without years of knitting experience. Designers have begun to create patterns which work up quickly on large needles, a phenomenon known as instant gratification knitting. Celebrities including Julia Roberts, Winona Ryder, Dakota Fanning, and Cameron Diaz have been seen knitting and have helped to popularize the revival of the craft. There has also been a return by men to the art of knitting — one illustration being the role models in the designer partnership of Arne Nerjordet & Carlos Zachrison, and another the publication of books aimed at a male readership. As time and technology change, so does the art of knitting. The internet allows knitters to connect, share interests and learn from each other, whether across the street or across the globe. Among the first internet knitting phenomena was the popular KnitList, with thousands of members. In 1998, the first online knitting magazine, KnitNet, began publishing. (It suspended publication with its 54th edition in 2009.) Blogging later added fuel to the development of an international knitting community. Patterns from both print and online sources have inspired groups (known as knit a longs, or KALs) centered on knitting a specific pattern. Knitting podcasts have also emerged, with much cross pollination of ideas from blogs, 'zines, and knitting books. Traditional designs and techniques that had been preserved by a relatively small number of hand knitters are now finding a wider audience as well. In addition, a type of graffiti called yarn bombing, has spread worldwide. Like traditional graffiti, this consists of creating knitted pieces in public spaces without permission. On 14 January 2006, author and knit blogger Stephanie Pearl McPhee, otherwise known as Yarn Harlot, challenged the knitting world to participate in the 2006 Knitting Olympics. To participate, a knitter committed to casting on a challenging project during the opening ceremonies of the 2006 Winter Olympics in Torino, and to have that project finished by the time the Olympic flame was extinguished sixteen days later. By the first day of the Olympics, almost 4,000 knitters had risen to the challenge. As another sign of the knitting's popularity in the early 21st century, a large international online community and social networking site for knitters and crocheters, Ravelry, was founded by Cassidy and Jessica Forbes in May 2007. At first available by invitation only, the site connects knitting and crochet enthusiasts around the world and, as of 2016 had over 6.21 million registered users.