Жаңа Йорк қаласындағы Ла Гуардия әуежайының тарихы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласындағы ЛаГуардия әуежайының терминалы

Даму

Ла Гвардия әкімшілігі 1937 жылдың тамызында Солтүстік Бич әуежайын (қазіргі Ла Гвардия әуежайы) жаңарту жоспарларын ұсынды. Жоспарларға әуежайдың батыс жағындағы Боуэри шығанағы бойында су ұшақтары үшін терминал, сондай-ақ шығыс жағындағы Флашинг шығанағы бойында жердегі ұшақтар үшін терминал кірді. Теңіз әуежайы деп аталатын гидроавиациялық терминалда төрт ангар, әкімшілік ғимарат және машина жасау шеберханасы болуы тиіс еді. Әкімшілік ғимарат 12 метр биіктігі мен 41 метр ені бар дөңгелек кірпіш және болаттан тұрғызылған ғимарат болуы керек еді. Багажды тексеру, кеден және иммиграциялық кеңселер, әуе қозғалысын бақылау мұнарасы және басқа да түрлі кеңселер негізгі күту залының айналасында орналасады, сондай-ақ су ұшақтары жолаушылары үшін кіруге арналған пандустар болады. Жобаны қаржыландыру үшін «Жұмыс прогресі жөніндегі басқарма» (WPA) федералдық қаражат бөледі. Әуежайды салуға бастапқыда 15 миллион доллар жұмсалатыны жоспарланған. 1938 жылдың шілдесіне қарай WPA жобаға 7800 жұмысшыны жұмысқа алды, ал жұмысшылар жерді мелиорациялау арқылы әуежай аумағын кеңейтті. Сол қарашада жұмысшылардың саны 11 500-ге жетті, ал шығын 29 миллион долларға өсті. 1939 жылдың басында, теңіз ұшақтары терминалы ашылғанға дейін «Нью-Йорк Таймс» газеті Англия, Франция, Германия және АҚШ-тан келген ұшақтар терминалды пайдаланатынын хабарлады. Терминал екі су ұшағы ангарымен жоспарланған, бірақ сол кезде тек біреуі ғана салынды; ол ангар 1939 жылдың сәуірінде аяқталды. Кеңейтілген Солтүстік Бич әуежайы 1939 жылдың 15 қазанында ашылды және сол жылдың соңында ресми түрде Нью-Йорк қалалық әуежайы – Ла Гвардия алаңы деп аталды. Шамамен 6 шақырым ұшу-қону жолағын қамтитын бұл әуежайға 40 миллион доллар жұмсалды, бұл сол кездегі әлемдегі ең ірі және ең қымбат әуежай болды. Әуежайдың жердегі ұшақтар бөлімі 1939 жылдың 2 желтоқсанында коммерциялық рейстер үшін ашылды, бірақ теңіз терминалын аяқтау 1940 жылдың наурызына дейін кешіктірілді. Бұл, ішінара, Боуэри шығанағындағы құрылыс су ұшақтарының сол жерге қонуына кедергі келтіргендіктен болды. Сондықтан су ұшақтары Нью-Йорк штатының Порт Вашингтон және Мэриленд штатының Балтимор қалаларындағы базаларға ұшып барды. Pan Am келесі айда Нью-Йорк қаласының үкіметінен теңіз әуе терминалын жалға алды. Pan Am сондай-ақ шетелдік әуе компанияларына, Imperial Airways, Air France және KLM сияқты компанияларға терминалды пайдалануға рұқсат берді. Бұл рейс 18 сағат 35 минуттан кейін Португалияның Лиссабон қаласына жетіп, шығысқа қарай Атлантиканы кесіп өтетін Клипер рейсі үшін рекорд орнатты. 1940 жылдың 1 сәуірінде Бермудадан теңіз әуе терминалына алғашқы ұшатын қайық келді. Ол кезде терминал аптасына үш рет Атлантиканы кесіп өтетін рейстерді жүзеге асырды. Бастапқыда, жұртшылыққа теңіз әуе терминалының бақылау алаңына кіруге рұқсат етілді. 1941 жылдың сәуірінде Нью-Йорк қалалық жоспарлау комиссиясы жобаға 389 000 доллар бөлді. Ла Гвардия 1941 жылдың 4 тамызында екінші ангардың іргетасын салу рәсіміне қатысты, ал ангар құрылысы сол жылдың желтоқсанында басталды. Джеймс Брукс 1942 жылдың қыркүйегінде негізгі терминал ғимаратындағы «Flight» (Ұшу) атты суретін аяқтады. Келесі жылы, 1943 жылдың сәуірінде Pan Am-нің бастапқы ангарына қосымша құрылыс аяқталды. Сол кезде теңіз әуе терминалы күніне бір реттен астам Атлантиканы кесіп өтетін рейстерді қабылдады. American Export жаңа ангарын 1943 жылдың шілдесінде ашты, ал терминалдың бақылау алаңы 1945 жылдың маусымында қайта ашылды. 1942 жылғы «Нью-Йорк геральд трибьюн» газетінде жарияланған мақалада «Клипер» рейстері «Кейптаун, Лиссабон, Жаңа Зеландия, Азия, Аляска және басқа да шалғай жерлерден» келгені айтылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген сарбаздар Еуропа мен Африкаға осы терминалдан ұшып, АҚШ-тың бірінші ханымы Элеонора Рузвельт және Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль сияқты саяси қайраткерлер де осы терминалдан ұшты. Дегенмен, теңіз әуежайы су ұшақтары терминалы ретінде он жылдан кем уақыт қызмет етті. Терминал ашылған кезде су ұшақтары, әдетте, дәстүрлі жердегі ұшақтардан технологиялық жағынан озық болды; ұзақ қашықтыққа ұша алатын алғашқы төрт қозғалтқышты ұшақтар су ұшақтары болды. Алайда, олар, әсіресе қыс айларында және жағдай нашар болғанда, су тасқыны кезінде жұмыс істеуге бейім болды. Жердегі ұшақтар осы мәселелерге ұшырамады, сонымен қатар жердегі ұшақтардың технологиясы да тез дамыды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, төрт қозғалтқышты жаңа жердегі ұшақтар жасалды, бұл су ұшақтарын ескірді.

La Guardia's administration presented plans for a renovation of North Beach Airport (now LaGuardia Airport) in August 1937. The plans included a terminal for seaplanes along Bowery Bay, on the western side of the airport, as well as a terminal for land planes along Flushing Bay, on the eastern side. The seaplane terminal, to be known as the Marine Air Terminal, was to contain four hangars, an administrative building, and a machine shop. The administrative building was to be a circular brick and steel edifice measuring 38 feet (12 m) tall and about 136 feet (41 m) across. A baggage check, customs and immigration offices, an air traffic control tower, and various other offices would be centered around a main waiting room, and there would be access ramps for seaplane passengers. The Works Progress Administration (WPA) would provide federal funding for the project. The airport was originally projected to cost $15 million and be completed in time for the opening of the 1939 New York World's Fair. By July 1938, the WPA employed 7,800 workers on the project, and workers were expanding the airport site through land reclamation. The number of workers had increased to 11,500 by that November, and the cost had increased to $29 million. Prior to the opening of the seaplane terminal, in early 1939, The New York Times reported that flying boats from England, France, Germany, and the United States would be using the terminal. The terminal had been planned with two seaplane hangars, but only one hangar was built at the time; that hangar was nearly complete by April 1939. The expanded North Beach Airport opened on October 15, 1939, and was officially renamed the New York Municipal Airport–LaGuardia Field later that year. Covering with nearly 4 mile (6 km) of runways, the airport cost $40 million, making it the largest and most expensive in the world at that time. The land plane section of the airport opened for commercial flights on December 2, 1939, but the completion of the marine terminal was delayed until March 1940. This was in part because construction in Bowery Bay had prevented seaplanes from landing there. Seaplanes instead traveled to bases in Port Washington, New York, and in Baltimore, Maryland. Pan Am leased the Marine Air Terminal from the New York City government the following month. Pan Am also allowed foreign airlines to use the terminal, including Imperial Airways, Air France, and KLM. This flight landed in Lisbon, Portugal, 18 hours and 35 minutes later, setting a record for an eastbound transatlantic Clipper flight. The first flying boat to arrive at the Marine Air Terminal arrived from Bermuda on April 1, 1940. At the time, the terminal served three transatlantic trips per week. Originally, members of the public were allowed to visit the Marine Air Terminal's observation deck, The deck was closed for security reasons during World War II. The New York City Planning Commission approved the proposed hangar in April 1941, allocating $389,000 to the project. LaGuardia attended a groundbreaking ceremony for the second hangar on August 4, 1941, and work on the hangar began that December. James Brooks completed his Flight mural inside the main terminal building in September 1942. The following year, in April 1943, an expansion to the original Pan Am hangar was completed. By then, the Marine Air Terminal had more than one transatlantic trip per day. American Export's new hangar opened in July 1943, and the terminal's observation deck reopened in June 1945. A New York Herald Tribune article in 1942 noted that Clipper flights came from as far as "Capetown, Lisbon, New Zealand, the Orient, Alaska and other remote places". During the Second World War, many soldiers would fly to Europe and Africa from the terminal, and political figures such as U. S. first lady Eleanor Roosevelt and British prime minister Winston Churchill also flew from the terminal. Even so, the Marine Air Terminal lasted as a seaplane terminal for less than a decade. When the terminal opened, seaplanes were generally more technologically advanced than traditional land planes; the earliest four engine aircraft, capable of flying long distances, had been seaplanes. However, they were also more prone to disruption, particularly during the winter months and in poor tidal conditions, when they could not operate. Land planes were not affected by these issues, and land plane technology was also improving quickly. With the outbreak of World War II, new four engine land planes were being developed, making these seaplanes obsolete.

Халықаралық терминал ретінде пайдалану

1940 жылдардың ортасына қарай ЛаГуардия әуежайының кішкентай сыйымдылығы халықаралық рейстерге деген сұраныстың өсуін қанағаттандыра алмады. Гидросамолеттердің қолданыстан шығуына қарамастан, ЛаГуардия әуежайы Еуропаға тұрақты рейстер ұсынатын АҚШ-тағы жалғыз ірі әуежай болып қала берді. Терминал жердегі ұшақтарды қабылдай бастағанымен, бір уақытта тек бір ғана ұшаққа орын болатын, ал жолаушылар кеденнен өту үшін көбінесе үш-төрт сағат күтетін. "The Daily Boston Globe" газеті ротондадағы қозғалыс сағат туғанда метро стансасындағыдай болатынын, ең жұмсақ кезде онға дейін шетелдік рейстер бірден қонуға тырысатынын жазды. Теңіз әуе терминалы 14 әуе компаниясына қызмет көрсетті; тығыздық бір әуе компаниясының иесін ескі паром сатып алып, оны Теңіз әуе терминалының жанына тоқтатуға мәжбүр етті. Жақсартуларға 1000 фут (305 м) жабық серуен жолы, келген жолаушыларға арналған үш қақпа және кетіп бара жатқан жолаушыларға арналған екі қақпаның салынуы кірді. Терминал 1946 жылдың 7 қарашасында қайта ашылғаннан кейін Халықаралық әуе терминалы деп аталды және ЛаГуардияның барлық трансатлантикалық рейстеріне қызмет етті. Осы уақытта Куинстің оңтүстігінде халықаралық және трансконтиненталдық рейстерді қабылдау үшін Идлвилд (қазіргі JFK) әуежайы салынып жатты. Сол қыркүйекте Порт басқармасының өкілдері ЛаГуардияның ұшу-қону жолағының біреуін Теңіз әуе терминалының жанындағы бос жерді толтыру арқылы ұзартуды ұсынды. 1948 жылы терминал жылына 314 000 жолаушыға қызмет көрсетті, бұл оның құрылысына қарағанда әлдеқайда көп. 1949 жылдың тамызында терминал Теңіз арқылы терминал деп аталды, себебі жолаушылар оны ресми түрде Нью-Йорк халықаралық әуежайы деп аталған Идлвилдпен шатастырып алатын. Идлвилд ашылғаннан кейін Теңіз арқылы терминалдан көптеген трансатлантикалық рейстер Идлвилдке көшірілді. Терминал көбінесе бос тұрып, Pan Am, American Overseas Airlines және Trans World Airlines әуе компаниялары ғана терминалдан халықаралық рейстерді орындауды жалғастырды. Ал Теңіз арқылы терминалдан соңғы трансатлантикалық рейс 1951 жылдың 28 сәуірінде орындалды. Содан кейін тек Бермудаға бағытталған рейстер ғана Теңіз әуе терминалынан жүзеге асырылатын болды. Брукс қабырғадағы суреттің сырланғанын кейін ғана білді.

By the mid 1940s, the small capacity of LaGuardia Airport could not handle the increasing demand for international flights. Despite the obsolescence of seaplanes, LaGuardia Airport was the only major airport in the U. S. which offered regular flights to Europe. Although the terminal had begun to serve land planes, it could only fit one plane at a time, and passengers frequently had to wait three to four hours before passing through customs. The Daily Boston Globe wrote that the rotunda often saw as much traffic as a subway station during rush hours, with up to ten overseas flights trying to land nearly simultaneously at the busiest times. The Marine Air Terminal served 14 airlines; the overcrowded conditions had prompted one airline owner to purchase an old ferryboat and moor it next to the Marine Air Terminal. The improvements included the addition of a 1000 feet (305 m) covered walkway, three gates for arriving passengers, and two gates for departing passengers. After the terminal reopened on November 7, 1946, it was renamed the International Air Terminal, serving all of LaGuardia's transatlantic flights. Meanwhile, Idlewild (now JFK) Airport was being built in southern Queens to accommodate international and transcontinental flights. That September, Port Authority officials suggested extending one of LaGuardia's runways by infilling an unused plot of land next to the International Air Terminal. The terminal served 314,000 passengers a year in 1948, many more than it had been built to accommodate. The terminal was renamed the Overseas Terminal in August 1949 because passengers frequently confused it with Idlewild, which was formally known as New York International Airport. In the years after Idlewild opened, most transatlantic flights at the Overseas Terminal were moved over to Idlewild. The terminal had become empty most of the time, and Pan Am, American Overseas Airlines, and Trans World Airlines were the only airlines still operating international flights from the terminal. and the last transatlantic flight from the Overseas Terminal departed on April 28, 1951. Afterward, only flights to Bermuda continued to operate out of Marine Air Terminal. Brooks did not learn that the mural had been painted over until after the fact.

1950-1970 жылдар

The Wall Street Journal газетінің мәліметінше, «Клиппер» қызметі тоқтағаннан кейін терминал «тез ұмытылды». АҚШ президенттері Дуайт Д. Эйзенхауэр мен Джон Ф. Кеннеди ЛаГуардия әуежайына қонғанда кейде осы терминалды пайдаланған. Терминалда 1951 жылы Альберт Ли Уэлтцши құрған ұшу симуляциясы компаниясы FlightSafety-дің кеңсесі де орналасқан. 1957 жылы Порт басқармасы ЛаГуардия әуежайының көп бөлігін қайта жаңарту жоспарларын жариялады, бірақ Теңіз әуе терминалы осы жоспарлардан тыс қалды. Терминал 1957 жылдың 27 маусымында коммерциялық авиация үшін қайта ашылды, ол кезде «Солтүстік-Шығыс әуе компаниясы» Нью-Йорк пен Бостон арасындағы шаттл рейстері үшін терминалды жалға алды. Бұл ауысу Флорида рейстерінде қолданылған төрт қозғалтқышты DC 6B ұшақтары үшін ішкі терминалдағы 11-ші қақпа тым кішкентай болғандықтан болды. Сол кезде Теңіз әуе терминалы ЛаГуардияның маңызды бөлігі емес еді; 1959 жылы әуежайдың 5,4 миллион жолаушысының бар болғаны бес пайызы осы терминал арқылы өтті. 1960 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті терминалды «қираған және шөлге айналғандай» деп сипаттады, шатыры лас, жабдықтары бұзылған, бояуы қабықтанып, жолаушылардың саны дерлік жоқ еді. 1964 жылы American Hydrofoils компаниясы Манхэттендегі 25-ші көше мен 11-ші пирс/Уолл-стритке дейін Теңіз әуе терминалынан гидрофойлмен қызмет көрсетуге келісті. 1960 жылдары Федералды авиация басқармасы жоспардан тыс әуе компанияларына тұрақты рейстерді орындауға және билет сатуға тыйым салғаннан кейін Теңіз әуе терминалы бірнеше жыл бойы бос тұрды. ЛаГуардияның жалпы авиациялық операцияларын басқарған Butler Aviation компаниясы терминалға іргелес жаяу жүргіншілер жолын күту залы мен кеңсеге бөлді, ал жаяу жүргіншілер жолының жанында ұшқыштарға арналған бөлме болды. Сол кезде терминал Butler Теңіз әуе терминалы деп аталды. Бас ғимараттың ротондасы 1960 жылдары қайта боялды және 1970 жылдары қайта боялуы тиіс еді. Ақпан айында қайырымдастық қор құрған Лоренс Рокфеллер мен журнал баспагері Дьюит Уоллес 75 000 долларға бағаланған «Қону» суретін қалпына келтіруге ішінара қаржыландыруға келісті. Ол 1980 жылдың 19 қыркүйегінде қайтадан ашылды. Сол кезде Нью-Йорк қаласының ескерткіштерін сақтау комиссиясы (LPC) терминалды ресми Нью-Йорк қаласының ескерткіші ретінде қорғауды қарастырды. Arend бұл шешімді қолдады, бірақ Порт басқармасы қарсылық білдірді, себебі мұндай шешім агенттіктің терминалмен жасауы мүмкін нәрселерді қатты шектейтін еді. Бас ғимарат 1982 жылдың 9 шілдесінде Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.

According to The Wall Street Journal, the terminal was "quickly forgotten" after Clipper service stopped. U. S. presidents Dwight D. Eisenhower and John F. Kennedy sometimes used the terminal when they landed at LaGuardia Airport. The terminal also contained the offices of flight simulation company FlightSafety, founded in 1951 by Albert Lee Ueltschi. The Port Authority announced its plans to renovate most of LaGuardia Airport in 1957, but Marine Air Terminal was excluded from these plans. The terminal reopened for commercial aviation on June 27, 1957, when Northeast Airlines leased the terminal for its shuttle services between New York and Boston. The swap took place because Gate 11 at the domestic terminal was too small for the four engine DC 6Bs that were used on the Florida flights. By then, the Marine Air Terminal was no longer an important part of LaGuardia's operation; only five percent of the airport's 5.4 million passengers in 1959 came through the terminal. The New York Times described the terminal in 1960 as having "an air of decay and desolation", with a dirty skylight, broken equipment, peeling paint, and almost no passengers. In 1964, American Hydrofoils agreed to operate a shuttle hydrofoil service from the Marine Air Terminal to East 25th Street and Pier 11/Wall Street in Manhattan. After the Federal Aviation Administration banned non scheduled airlines from operating regular flights and selling tickets in the 1960s, the Marine Air Terminal sat nearly empty for several years. The Butler Aviation Company, which managed LaGuardia's general aviation operations, had divided the walkway adjoining the terminal into a waiting room and an office, and there was a pilots' lounge next to the walkway. The terminal was then known as Butler Marine Air Terminal. The main building's rotunda was repainted in the 1960s and was again supposed to be repainted in the 1970s. That February, philanthropist Laurance Rockefeller and magazine publisher DeWitt Wallace agreed to partially fund the restoration of the Flight mural, which was projected to cost $75,000. and it was rededicated on September 19, 1980. During that time, the New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) considered protecting the terminal as an official New York City landmark Arend supported the designation, but the Port Authority expressed opposition because such a designation would severely restrict what the agency could do with the terminal. The main building was also listed on the National Register of Historic Places on July 9, 1982.

Pan Am шаттл

Pan Am 1986 жылы Нью-Йорк пен Бостон және Вашингтон қалалары арасында Pan Am шаттл қызметін іске қосты, New York Air шаттл қызметіне құқықтарды сатып алғаннан кейін. Әуе компания бастапқыда негізгі терминалда екі қақпадан жұмыс істеуді жоспарлаған, бірақ бұл қақпалар Boeing 727 және Airbus A300 паркіне тым кішкентай болды, сондықтан Pan Am теңіз әуе терминалында жаңа қақпалар салды. Pan Am негізгі ғимараттың жанына жиналмалы құрылысты салуға 23 миллион доллар жұмсады. Құрылыс 41 күнде аяқталды, себебі Pan Am шарт бойынша 1986 жылдың қазанына дейін шаттл рейстерін бастауға міндетті болды. Жергілікті саясаткерлер мен табиғатты қорғаушылар бұл өзгерістерге наразылық білдірді. Осы уақыт аралығында негізгі ғимараттың арт жағында шағын итальяндық мейрамхананы басқарған Рокко Манниелло мейрамханасын жаңартты. Pan Am Shuttle рейстері 1986 жылдың 1 қазанында теңіз әуе терминалынан басталды. Терминал салыстырмалы түрде шалғай орналасқан, ЛаГуардия әуежайының басқа ғимараттарынан шамамен 0,25 миль (0 км) қашықтықта. Такси жүргізушілері терминалдан жолаушыларды алуға құлшынбады, сондықтан Pan Am сол жерге барушы такси жүргізушілеріне сыйлықтар ұсынды. Жолаушыларды тарту үшін Pan Am 1987 жылдың тамызында Уолл-стрит пен терминал арасында паром қызметін іске қосты және 1988 жылдың шілдесінде маршрутқа Шығыс 34-ші көшедегі паром тоқталысын қосты. Бұл Pan Am Shuttle әуе компаниясының ең табысты бағыттарының бірі болуына әкелді. Дегенмен, 1990 жылы Pan Am шаттлды сатуға тырысты. Delta сондай-ақ Манхэттенге бағытталған паромды мұрагерлік етті, бірақ Delta-дан ірі субсидиялар алғанына қарамастан, ол тиімді болмады. 1995 жылы Порт басқармасы терминалдың негізгі ғимаратының фасадын және интерьерін қалпына келтіруді қарастырды. Beyer Blinder Belle архитектуралық фирмасы терминал ғимаратын бастапқы дизайнына, соның ішінде шамдарға, шатырларға және таңбаларға 600 000 доллар жұмсап, қайта жаңартуға шақырылды. Теңіз әуе терминалынан Манхэттенге паром қызметін ұсынған Harbor Shuttle 1998 жылы NY Waterway компаниясына сатылды, ол 2000 жылы қызметті тоқтатты. Порт басқармасы кейінгі жылдары паром қызметін қайта жандандыруға әрекеттенді, бірақ сәтті болмады. Delta 1998 жылдың басында терминалды 7,5 миллион долларға жаңартуға кірісті. Marine Air Terminal 1999 жылдың қарашасында жаңа бизнес орталығымен және сауда орындарымен ресми түрде қайта ашылды. Ол кезде терминалдағы жолаушылардың 80 пайызы іскерлік сапармен келген. Жобаның бөлігі ретінде негізгі ғимараттың фризіндегі барлық плиткалар қалпына келтіру үшін алынып тасталды. Ол кездегі ЛаГуардияның бас директоры оны «әуежайдың бағалы мүсізі» деп атады. Порт басқармасы 2007 жылы 11 қыркүйек шабуылынан кейін қауіпсіздік алаңдаушылығына байланысты терминалдың алдына көлік тоқтағыштарын орнатуға дауыс берді. 2009 жылы слот алмасу операциясының бөлігі ретінде Delta Air Lines компаниясының LaGuardia Central Terminal-ге көшірілетіні, ал US Airways компаниясының US Airways Shuttle-ін Marine Air Terminal-ден пайдалана бастайтыны жарияланды. Бұл алмасу Delta компаниясына LaGuardia мен O'Hare халықаралық әуежайы арасында сағаттық рейстерді жүзеге асыруға мүмкіндік берген болар еді. US Airways пен Delta арасындағы ұсынылған алмасу ешқашан орындалмады. Delta Shuttle 2017 жылдың 8 желтоқсанына дейін теңіз әуе терминалынан жұмыс істей берді. Осы арада 2010 жылы Нью-Йорк қалалық такси және лимузин комиссиясы пилоттық бағдарламаны енгізді, ол Delta Shuttle жолаушыларына теңіз әуе терминалы мен Манхэттен арасында таксимен бірлесіп жүруге мүмкіндік берді, бірақ бұл бағдарлама танымал болмады.

Pan Am announced its Pan Am Shuttle service from New York to Boston and Washington in 1986, having purchased the rights to New York Air's shuttle service. The airline initially planned to operate from two gates at the main terminal, but these gates were too small to fit the Boeing 727 and Airbus A300 fleet on the route, so Pan Am built new gates at the Marine Air Terminal. Pan Am spent $23 million to build a prefabricated structure next to the main building. The structure was completed in 41 days, as Pan Am was contractually obligated to begin shuttle flights by October 1986. Local politicians and preservationists were irate at the changes. Rocco Manniello, who operated a small Italian restaurant at the rear of the main building, renovated his restaurant during this time. Pan Am Shuttle flights started operating from the Marine Air Terminal on October 1, 1986. The terminal was relatively remote, being about 0.25 mile (0 km) from the other buildings at LaGuardia Airport. and taxi drivers were hesitant to pick up passengers at the terminal, prompting Pan Am to sponsor giveaways for taxi drivers who drove there. To attract passengers, Pan Am started operating a ferry line between Wall Street and the terminal in August 1987 and added an intermediate stop at the East 34th Street Ferry Landing to the route in July 1988. This improved ridership to the point that Pan Am Shuttle was one of the airline's only profitable routes. Nonetheless, by 1990, Pan Am sought to sell the shuttle. Delta also inherited the ferry route to Manhattan, which was unprofitable despite receiving large subsidies from Delta. By 1995, the Port Authority was considering restoring the facade and interior of the terminal's main building. Architectural firm Beyer Blinder Belle was hired to restore the terminal building to its original design, including light fixtures, canopies, and signage, at a cost of $600,000. Harbor Shuttle, which operated ferry service from the Marine Air Terminal to Manhattan, was sold in 1998 to NY Waterway, which discontinued the service in 2000. The Port Authority unsuccessfully attempted to revive the ferry service in subsequent years. Delta started renovating the terminal in early 1998 at a cost of $7.5 million. The Marine Air Terminal formally reopened in November 1999 with a new business center and concession stands. At the time, 80 percent of passengers at the terminal were business travelers, As part of the project, all of the tiles in the main building's frieze were removed for restoration. LaGuardia's general manager at the time called it the "crown jewel of the airport". The Port Authority voted to install vehicular bollards in front of the terminal in 2007 due to security concerns following the September 11 attacks. In 2009, it was announced as part of a slot swap transaction that Delta Air Lines would relocate to LaGuardia's Central Terminal, while US Airways would start operating its US Airways Shuttle out of the Marine Air Terminal. The swap would have allowed Delta to operate hourly flights between LaGuardia and O'Hare International Airport. The proposed swap between US Airways and Delta never took place. Delta Shuttle continued to operate from the Marine Air Terminal until December 8, 2017. Meanwhile, in 2010, the New York City Taxi and Limousine Commission introduced a pilot program that allowed Delta Shuttle passengers to share a taxicab between the Marine Air Terminal and Manhattan, but this program was unpopular.

ЛаГуардияны қайта дамыту

2015 жылы Нью-Йорк губернаторы Эндрю Куомо мен вице-президент Джо Байден ЛаГуардия әуежайының көптеген терминалдарын бірыңғай ғимарат ретінде қайта жаңартуға бағытталған 4 миллиард долларлық жоспарды жариялады. Теңіз әуе терминалы жоспардың бір бөлігі ретінде сақталды, себебі ол ресми түрде маңызды орын болып танылған. 2017 жылдың 9 желтоқсанында Alaska Airlines ЛаГуардия әуежайынан барлық рейстерін тоқтатты, ал 2018 жылдың 27 қазанында толыққандай аяқталды. JetBlue Бостон, Орландо, Форт-Лодердейл және Вест-Палм-Бич қалаларына бағытталған рейстер үшін Теңіз әуе терминалын пайдаланды. Авиакомпания терминалды 2019 жылдың басында аяқталған жоба аясында жаңартты. 2021 жылдың 28 сәуірінде Spirit Airlines Форт-Лодердейлге рейстерін орындау үшін Теңіз әуе терминалында қызмет көрсетуді бастады, бірақ авиакомпанияның басқа да бағыттары C терминалында қалды. Spirit келесі наурыз айында ЛаГуардиядағы қалған қызметтерін Теңіз әуе терминалына көшірді. JetBlue 2022 жылдың 9 шілдесінде барлық операцияларын B терминалына көшірді, осыған дейін операцияларын B терминалы мен Теңіз әуе терминалы арасында бөліп келген. 2023 жылдың ортасында JetBlue Spirit компаниясымен бірігуге рұқсат берілсе, 2024 жылы Spirit компаниясының Теңіз әуе терминалындағы алты қақпасын және 22 қону уақытын Frontier Group Holdings компаниясына сататынын хабарлады. JetBlue пен Spirit компанияларының бірігуі жоспарланғандай өтпеді. Frontier Airlines 2024 жылдың сәуір айында B терминалына көшіп, Теңіз әуе терминалында Spirit авиакомпаниясын жалғыз оператор қалдырды.

Негізгі ғимарат

Теңіз әуе терминалы, сондай-ақ А терминалы деп белгілі, Нью-Йорк қаласының Куинс ауданындағы ЛаГуардия әуежайының батыс жағында, Боуэри шығанағының оңтүстік жағалауында орналасқан. Терминал Delano & Aldrich фирмасынан Уильям Делано тарапынан Арт-Деко стилінде жобаланған.

Сыртқы

Терминалдың негізгі ғимараты – екі қабатты дөңгелек құрылым, екі жағында бір қабатты қанаттар орналасқан. Бұл қанаттар солтүстік-батыс және солтүстік-шығысқа қарай Боуэри шығанағына бұрылған. Негізгі ғимаратқа үш қабатты тікбұрышты павильон арқылы оңтүстік жақтан кіруге болады. Кіреберіс павильоны мен артқы қанаттардың бәрі терминалдың негізгі функцияларын атқаратын орталық бөлікке қол жеткізу үшін арналған нүктелер ретінде жоспарланған. Кірпіш қасбеті бастапқыда сары-қоңыр түспен және қара түсті әбзелдермен боялған, бірақ 1980 жылдары беж түс пен қоңыр әбзелдермен қайта боялған. Дөңгелек бөліктің диаметрі 44 метрді (144 фут) құрайды. Сонымен қатар, екінші қабаттың үстінде терракота фризі орналасқан, онда ашық және қою көк түсті толқындардың фонында сары ұшатын балықтар бейнеленген. Солтүстік-шығыс қанатынан Боуэри шығанағындағы қону платформасына дейін күту залдарымен шенберленген дәліз созылып жатыр. Қазіргі А терминалы А1-ден А6-ға дейінгі қақпаларға жетелейді. Ротонданы айналатын баспалдақ сырттан көрінеді. Қабырғаның төменгі бөлігі қара-жасыл мәрмәрмен қапталған. Бұл қабырға 14 бөлікке бөлінген, онда билет сату орындары, дүкендер және басқа да қызметтер орналасқан. Бұл бөліктер төрт немесе бес топқа біріктірілген, әр топ батысқа, шығысқа және оңтүстікке апаратын есіктермен бөлінген. Екінші қабатта, ротонданы айнала, терминал қызметкерлерінің, радиотехниктердің, байланыс мамандарының және метеорологтардың кеңселерi орналасқан. Бұған қоса, екінші және үшінші қабаттарда Клиперлерді көруге ниеттенген жұртшылық үшін турникеттер орналастырылған. Мурал шамамен екі бөлікке бөлінген. Бірінші бөлігінде авиацияның ерте тарихы бейнеленген, соның ішінде ежелгі адамдардың ұшу мүмкіншілігінің болмауы, күнге тым жақын ұшып, күйіп кеткен Икар туралы грек мифі және Леонардо да Винчидің ұшуға қатысты өнертабыстары көрсетілген. Екінші бөлігінде Райт ағайындыларының сынақ ұшуларынан бастап, қазіргі заманғы трансатлантикалық рейстермен аяқталатын авиацияның заманауи тарихы суреттелген. The New York Times газетінің журналисі Грейс Глюк бұл туындыны Нью-Йорктегі WPA муралдарының арасындағы "ең айқын цензуралық шара" деп сипаттаған. 2022 жылға қарай Flight муралы ЛаГуардия әуежайын жаңғырту аясында қайта қалпына келтірілді.

The terminal's main building is a circular two story structure flanked by a pair of one story wings facing northwest and northeast toward Bowery Bay. The main building is approached by a triple height rectangular pavilion facing south. The entrance pavilion and the rear wings were all intended as access points into the central core, which housed the primary functions of the terminal. The brick facade was originally painted buff with black details but, by the 1980s, had been repainted beige with brown details. The circular core measures 144 feet (44 m) across. In addition, the second story is topped by a terracotta frieze, which depicts yellow flying fish against a background of light and dark blue waves. A corridor, flanked by waiting rooms, extended from the northeast wing to a landing float in Bowery Bay. The modern Terminal A leads to gates A1 through A6. The staircase around the rotunda could be seen from outside. The lower section of the wall is made of dark green marble. This wall is divided into 14 bays, which contain ticketing offices, stores, and other functions. These bays are arranged into groups of four or five, with each group being separated by the doors to the west, east, and south. On the second story, surrounding the rotunda, were various offices for the terminal's staff, including radio technicians, communications workers, and meteorologists. In addition, there were turnstiles on the second and third stories for members of the public who wanted to observe the Clippers. The mural is roughly divided into two sections. The first section depicts early history of aviation, including prehistoric humans' inability to fly; the Greek myth of Icarus, who flew too close to the sun and got burned; and the flight related inventions of Leonardo da Vinci. The second section depicts the modern history of aviation, starting with the Wright brothers' test flights and ending with modern transatlantic flights. Grace Glueck of The New York Times described it as "the most egregious case of mural censorship" of a WPA mural in New York City. By 2022, Flight had been restored again as part of the LaGuardia redevelopment.

Су ұшақтары ангары

1930 жылдары ЛаГуардия әуежайы салынғанда, басты ғимаратқа жақын екі гидроұшақ ангары жоспарланған. Ангардың шатырында 5 метрге жететін қанаттары бар құстың мүсіні орналасқан. Бұл мүсін бұрын ЛаГуардияның ішкі терминалының шатырында тұрған, ол 1963 жылы бұзылып кеткен.