Кіріспе
Рим-католик каноникалық құқығындағы тақырып
The process of beatification and canonization has undergone various reforms in the history of the Roman Catholic Church. For current practice, as well as a discussion of similar processes in other churches, see the article on canonization. This article describes the process as it was before the promulgation of the Codex Iuris Canonici (Code of Canon Law) of 1983. The causes of martyrs were considered somewhat differently from those of confessors, for some points of the process. Till after the Second Vatican Council, the conclusive act of the canon practice and procedure of canonization, were:
the Pontifical High Mass of Canonization (Beatification) celebrated in the Vatican Basilica, during which the Pope officially proclaimed the martyr or the confessor to be Saint for the whole Catholic Church. The Saint may have a Church Consecrated with his name, or be prayed to as an intercessor during a Votive Mass.
Рим-католик шіркеуі тарихында ақтау және қасиетті деп жариялау процесі әртүрлі реформаларға ұшырады. Қазіргі кездегі тәжірибе, сондай-ақ басқа шіркеулердегі ұқсас процестер туралы ақпарат алу үшін қасиеттілік туралы мақаланы қараңыз. Бұл мақалада 1983 жылғы "Codex Iuris Canonici" (Канондық құқық кодексі) жарияланғанға дейінгі процесс сипатталады. Шейіттердің істері, процестің кейбір аспектілері бойынша, дін қызметкерлерінің істерінен сәл өзгеше қарастырылды. Екінші Ватикан соборынан кейін қасиеттілік процесінің және қасиеттілік рәсімінің шешуші актісі:
The process of beatification and canonization has undergone various reforms in the history of the Roman Catholic Church. For current practice, as well as a discussion of similar processes in other churches, see the article on canonization. This article describes the process as it was before the promulgation of the Codex Iuris Canonici (Code of Canon Law) of 1983. The causes of martyrs were considered somewhat differently from those of confessors, for some points of the process. Till after the Second Vatican Council, the conclusive act of the canon practice and procedure of canonization, were:
the Pontifical High Mass of Canonization (Beatification) celebrated in the Vatican Basilica, during which the Pope officially proclaimed the martyr or the confessor to be Saint for the whole Catholic Church. The Saint may have a Church Consecrated with his name, or be prayed to as an intercessor during a Votive Mass.
Ватикан базиликасында өтетін қасиеттілік туралы Папаның жоғары миссасы, оның барысында Папа ресми түрде шейітті немесе дін қызметкерін бүкіл католик шіркеуі үшін қасиетті деп жариялайтын. Қасиеттінің атымен шіркеу салынған немесе оған арнап дұға етуге болады.
The process of beatification and canonization has undergone various reforms in the history of the Roman Catholic Church. For current practice, as well as a discussion of similar processes in other churches, see the article on canonization. This article describes the process as it was before the promulgation of the Codex Iuris Canonici (Code of Canon Law) of 1983. The causes of martyrs were considered somewhat differently from those of confessors, for some points of the process. Till after the Second Vatican Council, the conclusive act of the canon practice and procedure of canonization, were:
the Pontifical High Mass of Canonization (Beatification) celebrated in the Vatican Basilica, during which the Pope officially proclaimed the martyr or the confessor to be Saint for the whole Catholic Church. The Saint may have a Church Consecrated with his name, or be prayed to as an intercessor during a Votive Mass.
Шейіт болғандар туралы
Шейіттердің істері, ақпараттық процестер және de non cultu және ad introductionem causae мәселелері тұрғысынан, мойындалғандардың ісімен бірдей жүргізілді. Бірақ іріктеу комиссиясы тағайындалғаннан кейін процестер әлдеқайда жылдамдатылды. Шейіт болу және кереметтердің жалпы беделіне қатысты Апостолдық процестерге ешқандай кешірім хаттары берілмеді; жіберілген хаттар шейіт болу фактісін, оның себебін және айтылған кереметтерді дереу тергеуді талап етті. Шейіт болудың немесе кереметтер жасаудың жалпы беделі туралы талқылау енді болмады. Кереметтер бұрынғыдай жеке жиналыстарда талқыланбады, олар шейіт болу фактісі мен себебін қарастырған жиналыстарда талқыланды. Қажетті кереметтер бірінші класс емес, екінші класс кереметтері жеткілікті болды, сондай-ақ олардың саны да белгіленбеді. Кейбір жағдайларда кереметтер туралы шешім қабылдаудан толығымен бас тартылды. Бұрын үш жиналыста немесе қауымда өткізілген шейіт болу және кереметтер туралы талқылау – дайындық, алдын ала дайындық және жалпы жиналыстар – кейінірек, әрбір жағдайда Әмірші Пападан алынатын рұқсат арқылы, әдетте, particularis немесе арнайы деп аталатын бір қауымда жүргізілді. Оған Ритуалдар қауымының алты немесе жеті кардиналы және Папа тағайындаған төрт немесе бес прелат кірді. Әдеттегідей бір позиция дайындалды; көпшілік мақұлдаған жағдайда шейіт болудың дәлелі, шейіт болу себебі және кереметтер туралы жарлық шығарылды (Constare de Martyrio, causâ Martyrii et signis). Соңғы кезең – бейбіттендіруге (beatification) қадам жасаудың қауіпсіздігі (super tuto) туралы талқылау болды, бұл мойындалғандардың жағдайындағыдай болды; одан кейін салтанатты бейбіттендіру өтті.
Діннің расталуы
Бұл процедура, қадімгі жолмен ("per viam non cultus") ұсынылған мойындаушылар мен шейіттердің істері бойынша ресми түрде қасиеттілікке ие болудың барлық жағдайларында сақталды. Рим Папасы VIII Урбанның "ерекше жағдайлар" ("casus excepti") деп белгілеген жағдайларда ұсынылғандарға басқаша қарастырылды. Мұндай жағдайларда, Алланың құлына, ол мойындаушы немесе шейіт болсын, 1640 жылы Рим Папасы VIII Урбанның жарлықтары жарияланғанға дейін кем дегенде 100 жыл бойы халықтың кеңінен құрмет көрсеткенін дәлелдеу қажет болды. Мұндай іс "құрметті құрметтеуді растау" ("de confirmatione cultus") деген атаумен ұсынылды және Ритуалдар Конгрегациясының кезектегі отырысында қарастырылды. Сенімді қорғаушының барлық мәселелері шешілгеннен кейін, құрметті растайтын Папалық жарлық жарияланды. Осындай қасиеттілікке ие болу "эквивалентті" немесе "виртуалды" деп аталды.