1864 жылғы Азамат соғысы алдағысы: Алтынмен алаялық әрекеті

Кіріспе

1864 жылғы сәтсіз қаржылық алаяқтық
Азамат соғысы алтын алаяқтығы, сондай-ақ 1864 жылғы жалған жариялау деп те аталады, 1864 жылы Америка Азамат соғысы кезінде америкалық журналистер Джозеф Говард-младший және Фрэнсис Малисон Бруклин Игл газеті арқылы жасаған сәтсіз қаржылық алаяқтық. Говард пен Малисон соғысқа қатысты белгісіздікті пайдаланып, қаржылық паника тудырып, одан пайда табуды көздеді. Алаяқтар маржамен алтын сатып алып, содан кейін Нью-Йорк газеттерінде президент Авраам Линкольннің жалған жариялауын таратуға тырысты, онда ұлттық дұға күні және Одақ армиясына 400 000 қосымша сарбаз шақырылды. Говард пен Малисон инвесторлардың Линкольн әкімшілігі соғыстың жақсы қалыптасқан жоқ деп ойлайды деп үміттенеді, бұл олардың Одақ долларын тастап, алтын сатып алуына және оның бағасын көтеруіне әкеледі. Алтын бағасы жасанды түрде көтерілгеннен кейін, алаяқтар оны қымбатқа сатып, мол пайда таба алады, ал ешкім жариялаудың жалған екенін білмейді. Алаяқтықтардың құпия ақпарат ретінде қате түсінілгенін білген Линкольн мен Соғыс министрі Эдвин Стэнтон екі газетті жабуға және көптеген тілшілер мен телеграф операторларын қамауға бұйрық берді. Нью-Йорк қаласындағы әскери билік жариялаудың жалған екенін тез анықтап, алаяқтарды алаяқтық әрекет жасаған күндердің ішінде қамауға алды. Тілшілер мен телеграф операторлары жақын арада босатылды, ал Говард тамыз айына дейін, ал Малисон қыркүйек айына дейін түрмеде қалды. Олар түрмеде отырғанда Линкольн Говард пен Малисонның жалған жариялауына ұқсас жариялау жасады, онда Одақ армиясына 500 000 жаңа ерікті шақыру көзделді.

Қалпына келтіру

17 мамыр күні кешке Говард пен Маллсонның жас серіктесі бірнеше Нью-Йорк газеттеріне жалған Associated Press хабарламаларын жеткізді, онда жарлық жарияланғаны туралы айтылған. Түнде хабарламаны жеткізудің мақсаты – түнгі редакторлар ертеңгі газетке ендіруге құштар болатын, бірақ оның растығын тексеруге уақыты жетпейтін сенсациялық жаңалық ретінде жариялау еді. Алайда, жеткізуші жігіт хабарламаны New York Tribune кеңсесіне жеткізе алмады. New York Times және New York Daily News қызметкерлері бұл туралы білген соң күдікке ұшырап, оны жарияламауды шешті. New York Herald бастапқыда оны жариялады, бірақ редактор басқа екі ірі газет – Times және Tribune оны жарияламағанын түсінгенде күдікке ұшырап, жарлықты газеттен алып тастады және жалған құжатты басып шығарған мыңдаған дананы жойды. Нәтижесінде, 18 мамыр күні таңертеңгі басылымдарда тек Journal of Commerce және New York World газеттерінде ғана бұл жарлық жарияланды. 18 мамыр күні таңертең Journal және World редакторлары президенттің хабарламасын басқа газеттер жарияламағанын түсінгенде, олар алданғанын сезінді және газеттерін қайтарып алды. Бұл әрекеттің қаржылық қыры генерал Джон Дикс тарапынан тез анықталды, ал Мемлекеттік хатшы Уильям Сьюард сол күні жарлықты жалған деп айыптап мәлімдеме жасады. Говард пен Маллсон 21 мамырда тұтқындалды. Говард 23 тамызға дейін түрмеде отырды, содан кейін Говардтың отбасы досы Генри Уорд Бичердің тілегімен Линкольн оны босатуға бұйрық берді. Маллсон тағы бір ай түрмеде отырды, содан кейін Линкольн оны 20 қыркүйекте босатуға бұйрық берді, өйткені ол "өз ақымақтығына шын жүректен өкінетінін" жазған еді. 18 мамырда жарияланған жарлықтан кейін Линкольн әкімшілігі ерекше қатал шаралар қолданды. Президент генерал Дикске "Дүние" және "Журнал" газеттерінің редакторлары Мантон Марблды және Уильям Праймды тұтқындауға және олардың газет кеңселерін федералды әскерлермен басып алуға бұйрық берді. Линкольн мен Соғыс министрі Эдвин Стэнтон тәуелсіз телеграф компаниясының Нью-Йорк қызметкерлерін тұтқындауға бұйрық берді және Балтимор, Харрисбург, Питтсбург және Филадельфиядағы компания кеңселерін жапты. Вашингтондағы компания кеңселері де жабылып, іздестірілді, ал басшы тергелді және түрмеге қамалды. Келесі күні Эдвин Стэнтон Вашингтонда бірнеше журналисті тұтқындады: Генри Виллард, Адамс Шерман Хилл және Хорас Уайт. Марбл мен Прайм 21 мамырда босатылды, ал олардың газеттері 23 мамырда қайтадан жарияланды. Телеграф байланысын жабу бірнеше күннен кейін тоқтатылды, телеграф қызметкерлері және Вашингтондағы бақытсыз журналистер босатылды. Линкольн әкімшілігінің бұл әрекетке жауап ретінде қолданған қатал шараларының себебі Линкольн мен Стэнтонның бұл жарлық қауіпсіздіктің ауыр бұзуының салдары деп санағаны болды. Танысынан тыс жағдай, Говард пен Маллсон 400 000 жаңа сарбаз шақыру туралы жалған жарлықты жасақтаған кезде, Линкольн жүздеген мың жаңа сарбаз шақыру туралы нағыз жарлықты дайындап жатқан еді. Жалған жарлық туралы естігеннен кейін Линкольн және оның кейбір кабинет мүшелері оны олар қарастырып отырған жарияланбаған жарлыққа тым ұқсас деп ойлады және біреу оны оппозициялық баспасөзге (World және Journal Линкольннің жақтастары емес еді) жіберді деген қорытындыға келді. Сондықтан журналистерді, телеграф операторларын және газет баспаларын кеңінен тұтқындау – президенттің хабарламасын кім ағызғанын анықтауға жасалған әрекет болды және Линкольн мен оның кабинеті ақпараттың тарағанына көз жеткізгеннен кейін тұтқындалғандар босатылды. Линкольн 18 шілдеде армияға 500 000 жаңа ерікті шақыру туралы нағыз жарлығын жариялады.

During the evening of May 17 a young accomplice of Howard and Mallsion delivered forged Associated Press dispatches announcing the proclamation to several New York City newspapers. The purpose of the late night drop off was to get the proclamation printed as a breaking story that night editors would be eager to insert into the next day's paper, but would have little time to check its validity. The delivery boy failed to drop off the notice at the offices of the New York Tribune however, and when employees at the New York Times and New York Daily News discovered this they became suspicious and opted not to publish it. The New York Herald published it at first, but when the editor there realized that neither of the other two major papers, the Times and Tribune, had published it, they became suspicious and pulled the proclamation from its pages, destroying thousands of copies which carried the fake document. As a result, only two newspapers, the Journal of Commerce and the New York World printed the proclamation in their morning editions on May 18, 1864. When editors at the Journal and World realized on the morning of May 18 that no other papers had published the announcement from the president they realized they had been fooled and began to recall their papers. The financial nature of the hoax was soon uncovered by General John Dix, and Secretary of State William Seward issued an announcement that afternoon denouncing the proclamation as a fake. Howard and Mallison were eventually arrested on May 21. Howard remained imprisoned until August 23, when Lincoln ordered he be released at the behest of Howard's family friend Henry Ward Beecher. Mallison remained in jail another month, until Lincoln ordered him released on September 20 after Mallison wrote him an appeal expressing "sincere regret at my folly." In the immediate wake of the publication of the proclamation on May 18, the Lincoln administration reacted with uncharacteristically harsh measures. The president ordered General Dix to arrest Manton Marble and William Prime, editors of the World and Journal respectively, and to occupy their newspaper offices with federal troops. Lincoln and Secretary of War Edwin Stanton went on to order the arrest of the New York staff of the Independent Telegraph Company, and closed the company offices in Baltimore, Harrisburg, Pittsburgh, and Philadelphia. The Washington company offices were also closed and searched, and the superintendent was interrogated and imprisoned. The next day Edwin Stanton also had several journalists in Washington arrested; Henry Villard, Adams Sherman Hill, and Horace White. Marble and Prime were released on May 21, and their papers resumed publishing on May 23. The telegraph closings were also rescinded after several days, and the telegraph staff, along with the unfortunate Washington reporters were released. The cause of the harsh measures the Lincoln administration took in the wake of the hoax appears to be that Lincoln and Stanton believed that the proclamation was the result of a major security breach. By complete coincidence, at the same time Howard and Mallison were concocting a false proclamation calling for 400,000 new soldiers, Lincoln was drafting a genuine proclamation that would also call for hundreds of thousands of new soldiers. Upon hearing of the fake proclamation Lincoln and some of his cabinet thought it suspiciously similar to the unannounced proclamation they were considering and concluded someone had leaked it to the opposition press (the World and Journal were notorious critics of Lincoln). The widespread arrests among journalists, telegraph operators, and newspaper publishers were therefore an attempt to catch whoever had leaked the President's announcement, and were released once Lincoln and his cabinet were satisfied there had been no such leak. Lincoln eventually released his genuine proclamation calling for 500,000 new volunteers for the army on July 18.