Жаңа Зеландия саяхатшысы Томас Форсайт: Өмір және саяси жолы

Кіріспе

Жаңа Зеландия саясаткері

Томас Спенсер Форсайт, JP (18 шілде 1814 – 29 қараша 1898) – Жаңа Зеландия саясаткері және Окленд мата сатушысы. Кейбір тарихшылар оны елдің екінші премьер-министрі деп санайды, алайда, кең таралған пікір бойынша, оған да, оның ілгерідегісіне де (Джеймс Фицджеральд) бұл атақ тиесілі емес.

Парламент

Форсайт тағы да сайлауға түсіп, ол және Уолтер Ли 1853 жылғы 23 тамызда Жаңа Зеландияның 1-ші Парламентіне Солтүстік бөлігінен депутаттар ретінде сайланды. Бұл сайлау округі Оклендтің солтүстігінде, бірақ Уангарейдің оңтүстігінде орналасқан аймақты қамтыды. Фицджеральд үкіметі – Джеймс Фицджеральд басқарған 1852 жылғы Конституция негізінде құрылған алғашқы Атқару кеңесі болды. Бірінші министрлердің билігі жоқ екені анықталған соң, олар жеті аптадан кейін, 1854 жылғы 2 тамызда Атқару кеңесінен кетіп қалды. Грейдің кеткенінен кейін және келесі губернатор, полковник Томас Гор Браун келгенге дейін әкімшілік қызметін атқарған Роберт Уайниард Парламентті таратып жіберді, себебі депутаттар корольдік келісімсіз жауапты үкіметтің мүмкін емес екенін оның талабын қабылдағысы келмеді. 1-ші Парламенттің екінші сессиясында Форсайт, Уайниардты қолдаған оппозицияның мүшесі ретінде, Уайниардтың Атқару билігін басқаруына тағайындалды. Бұл Атқару билігінің басқа мүшелері – Джернингэм Уэйкфилд, Уильям Траверс және Джеймс Макандрю болды. Бұл тағайындалған кабинет Парламенттің сеніміне ие болмады және 1854 жылғы 31 тамыздан 2 қыркүйекке дейін ғана сақталды. Форсайттың министрлігі Жаңа Зеландия парламентінің тарихындағы ең қысқа мерзімді үкімет болып табылады. Браун келген соң, ол 2-ші Жаңа Зеландия Парламентімен өзін-өзі басқарудың басталатынын жариялады. Осыған дейін жаңа кабинет құрылмады, бірақ құрылғаннан кейін Генри Сеуэлл басқарған Сеуэлл үкіметімен жауапты үкімет құрылды. Форсайт пен Ридер Вуд Окленд қаласындағы бос орынға таласқан. 1858 жылғы 26 сәуірде өткен үміткерлерді тіркеу жиналысы көп қызығушылық тудырмады. Колымен дауыс беру Форсайттың пайдасына болды, ал Вуд дауыс беруді талап етті. Сайлау келесі күні өтті және Форсайт сайланды. Парламент сол кезде отырыста болды, ол 28 сәуірде ант берді, спикер оны құттықтады. Те Ати Ава тайпасының бас басшысы Вирему Кинги үкіметке жер сатудан бас тартты. Бірақ тайпаның кіші басшыларының бірі Те Теира жерді сатуға келіскенде, көптеген миссионерлер мен бұрынғы Бас судья Уильям Мартин бұл сауданың заңсыз екенін ескертті. Бұл оқиғалар Бірінші Таранаки соғысына әкеп соқты. Форсайт Парламентте Кингині қолдады және өзін өте жақтырмас ететін жағдайға түсіп, оның саяси мансабын аяқтады. Ол 2-ші Парламент аяқталғаннан кейін зейнетке шықты. Форсайт өте діншіл адам болды және Парламент мүшесі болған кезінде де діни лекциялар оқыды. 1-ші Парламентте болған кезінде ол діни төзімділікті қамтамасыз етуге тырысты. Ол Хью Карлтонның Епископ Селвиннің жалақысын Үкіметтен төлеу туралы ұсынысын сәтті жеңіп, Англикан шіркеуінің мемлекеттік қолдауға ие болған жалғыз дін болуына жол бермеді. Оның орнына Форсайтқа алтын кендерінде миссионерлік қызмет ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Сол жылдың шілдесінде ол Порт Чалмерс қаласындағы жаңа қауымдық шіркеудің пасторы болып тағайындалды. 1867 жылы Форсайт Вуллахрадағы пасторлыққа шақыруды қабылдады. Ол 1867 жылғы 23 қыркүйекте "Париж" кемесімен Жаңа Зеландиядан кетіп қалды. 1868 жылы Параматтаға көшіп, онда өнер мектебінде қызмет атқарды. Қауым үшін шіркеу салынды, ол 1872 жылғы 19 мамырда ашылды. 1872 жылы Форсайт Жаңа Оңтүстік Уэльс қауымдық одағының төрағасы болды. 1878 жылы ол 1864 жылы құрылған теологиялық колледждің Камден колледжінде діни қызметкер болып жұмыс істеді. Сол жерде ол Хаслам өзенінде филиалдық миссияны бастады, бірақ 1882 жылы Параматтаға оралды.

Forsaith once again stood for election and he and Walter Lee were returned on 23 August 1853 to the 1st New Zealand Parliament as representatives of the Northern Division electorate, which covered the area north of Auckland but south of Whangārei. The Fitzgerald Executive was the first Executive Council under the 1852 Constitution led by James FitzGerald. When it became clear that the first ministers had no power, they resigned as the Executive after seven weeks on 2 August 1854. Robert Wynyard, the administrator filling in after Grey's departure and before the arrival of the next Governor, Colonel Thomas Gore Browne prorogued Parliament as the members refused to accept his claim that responsible government was not possible without royal assent, which had not been given. In the second session of the 1st Parliament, Forsaith, as a member of the minority which supported Wynyard, was appointed by Wynyard to lead an Executive. The other members of this Executive were Jerningham Wakefield, William Travers and James Macandrew. This appointed Cabinet did not have the confidence of Parliament and lasted only from 31 August to 2 September 1854. Forsaith's Ministry is the shortest in New Zealand's parliamentary history. When Browne arrived, he announced that self government would begin with the 2nd New Zealand Parliament. No new Cabinet was formed before then, but when it did, responsible government was obtained under the Sewell Ministry led by Henry Sewell. Forsaith and Reader Wood contested a vacancy in the City of Auckland electorate. The nomination meeting on 26 April 1858 sparked little interest. A show of hands was in favour of Forsaith, and Wood called for a poll. The election was held the next day and Forsaith was elected. Parliament at the time was in session, and he took the oath on 28 April, being welcomed back by the speaker. Wiremu Kīngi, the paramount chief of Te Āti Awa, refused to sell land to the government. When Te Teira, one of the minor chiefs of the tribe, agreed to sell land, many missionaries and a previous Chief Justice, William Martin, warned that the purchase was illegal. The events resulted in the First Taranaki War. Forsaith supported
Kingi in Parliament and made himself deeply unpopular, which effectively ended his political career. He retired at the end of the 2nd Parliament. Forsaith was a deeply religious person, and he gave religious lectures to the public while he was a member of parliament. During his time in the 1st Parliament, he tried to secure religious toleration. He successfully defeated Hugh Carleton's motion of having Bishop Selwyn's salary paid by the Government, thus preventing the Anglican Church from becoming the one religion endorsed by the state. Instead, Forsaith was offered a missionary post to the gold fields, which he declined. In July of that year, he was instead ordained as a pastor at the new Congregational Church at Port Chalmers. In 1867, Forsaith accepted an invitation for a pastorate at Woollahra. He left New Zealand on board the Parisian on 23 September 1867. In 1868, he moved to Parramatta, where he initially held services in the School of Arts. A church was built for the community, which opened on 19 May 1872. Also in 1872, Forsaith became chairman of the Congregational Union of New South Wales. In 1878, he became resident chaplain at Camden College, a theological college founded in 1864. From there, he initiated a branch mission at Haslam's Creek, but moved back to Parramatta in 1882.