Блюз балладасы: 19 ғ. соңынан бері афро-американдық және ағылшын-американдық музыканың қосындысы. Өмір қиындықтары, ерлік туралы әндер, 12 тактты формат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Блюз балада термині 19-шы ғасырдың соңынан бастап ағылшын-американдық және афроамерикандық стильдерді қоса біріктірген халық музыкасының нақты бір түрін атау үшін қолданылады. Алғашқы үлгілері еуропалық ықпалмен пайда болған "үнді американдық баладаның" элементтерін афроамерикандық музыка формаларымен үйлестірген.
The term blues ballad is used to refer to a specific form of popular music which fused Anglo American and Afro American styles from the late 19th century onwards. Early versions combined elements of the European influenced "native American ballad" with the forms of African American music.
Халықтың көңілді әндері
Алғашқы блюз балладалары көбінесе анти-батырлар сияқты белсенді кейіпкерлердің қиындықтарға және билікке қарсы тұруы туралы айтатын, әсіресе индустрияландыру кезеңінде. Олар еуропалық балладалардағыдай айқын сюжетке ие болмай, жеке тұлғаның ерекшелігіне көбірек назар аударатын. Көбінесе банджо мен гитарамен сүйемелдеп орындалған, әр шумақтың соңғы жолында қайталанататын рефрен бар стандартты 12 такті блюз форматын қолданған. Блюз балладаларының авторлары көбінесе анонимді болған, және 20-ғасырдың басында оларды ақ және қара музыканттар орындаған. Анти-батырлар туралы балладаларға "Wild Bill Jones", "Stagger Lee" және "John Hardy" кіреді. Индустрияландыру аясындағы батырлар туралы ең танымал блюз балладалары – Джон Генри және Кейси Джонс туралы әндер. 20-ғасырдың басында блюз сияқты жаңа музыка жанрлары пайда болған кезде, бұл жанрдың танымалдылығы азайды, бірақ оның сезімталдықпен байланысы 1950-ші жылдардан бастап баяу махаббат әні деген мағынада қолданылуына әкелді. Блюз баллада форматы рок, джаз және кантри музыкасында да кең таралған, мысалы, Дженис Джоплиннің "Cry Baby" және кантри әншісі Кристалл Гейлдің "Don't It Make My Brown Eyes Blue" нұсқаларында.
The first blues ballads tended to deal with active protagonists, often anti heroes, resisting adversity and authority, often in the context of industrialisation. They usually lacked the strong narrative common in European ballads, and emphasised instead individual character. They were often accompanied by banjo and guitar and often followed a standard 12 bar the blues format, with a repeated refrain in the last line of every verse. Blues ballads are usually anonymously authored and were performed by both black and white musicians in the early 20th century. Ballads about anti heroes include "Wild Bill Jones", "Stagger Lee" and "John Hardy". The most famous blues ballads that deal with heroes in the context of industrialisation include those about John Henry and Casey Jones. As new genres of music, including the blues, began to emerge in the early 20th century the popularity of the genre faded, but the association with sentimentality meant led to this being used as the term for a slow love song from the 1950s onwards. Fats Domino's "Every Night About This Time", The blues ballad format is also popular in rock, jazz, and country music, such as Janis Joplin's version of "Cry Baby" and country singer Crystal Gayle's " Don't It Make My Brown Eyes Blue".