Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1812 жылғы соғыс шайқасы
War of 1812 battle
1812 жылғы соғыс кезінде 1813 жылғы 24 маусымда Бовер-Дамс шайқасы болды. АҚШ армиясының әскерлері Форт-Джорджтен жорықтап, Бовер-Дамс қаласындағы британдық бекінісіне күтпеген шабуыл жасауға тырысты. Олар түнде Онтарионың Куинстон ауылында тоқтады. Куинстон тұрғыны Лора Секорд бұрын үйінде орналасқан бірнеше американдықтардан американдықтардың жоспарларын білген еді және қазіргі Брок университетіне жақын Декудың тас үйіне британдықтарды ескерту үшін ұзақ және қиын жолға шықты. Америкалықтар жорығын жалғастырғанда, олар Кахнауэк және басқа да жергілікті жауынгерлердің шабуылына ұшырады және ақырында лейтенант Джеймс Фицгиббон басқаратын шағын британдық жасаққа тәслим болды. 500-ге жуық американдық әскер, оның ішінде жараланған командирлері де тұтқынға алынды.
The Battle of Beaver Dams took place on 24 June 1813, during the War of 1812. A column of troops from the United States Army marched from Fort George and attempted to surprise a British outpost at Beaver Dams, billeting themselves overnight in the village of Queenston, Ontario. Laura Secord, a resident of Queenston, had earlier learned of the American plans from several Americans billeted at her house and had struck out on a long and difficult trek to warn the British at Decou's stone house near present day Brock University. When the Americans resumed their march, they were ambushed by Kahnawake and other native warriors and eventually surrendered to a small British detachment led by Lieutenant James FitzGibbon. About 500 U. S. troops, including their wounded commander, were taken prisoner.
Өмірбаян
1813 жылғы 25 мамырда АҚШ Форт-Джордж шайқасында жеңіске жетіп, фортты басып алды. Британдықтар Онтарио көлінің батыс жағына жақын Бурлингтон биіктігіне шегініп, Ниагара түбегін қысқа мерзімге басып кірген күштерге тастап кетті. Американдықтар британдықтарды қууға тырысты, бірақ олардың ілгерілеуі Стоуни-Крик шайқасында британдықтардың қарсы шабуылымен тоқтатылды. Сонымен қатар, Ниагара түбегіндегі әскерін қолдаған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің флотилиясы өз базасына қауіп туғандықтан асыққан түрде қайтарылды, ал британдық флотилия американдық байланыс жолына қауіп төндірді. Американдықтар Форт-Джорджға қайта шегінді. Британдықтар осы мүмкіндікті пайдаланып, қазіргі Онтарио штатының Торольд қаласындағы ДеКоу үйінде аванпост құрды, одан жергілікті тұрғындар мен жасақтар АҚШ аванпостарын мазалады. Форт-Джордждегі АҚШ армиясының командирі, бригадир генерал Джон Паркер Бойд, жаудың шабуылынан туындаған қауіпті жою және әскерлерінің рухын көтеру үшін ДеКоу аванпостына күтпеген шабуыл жасауға шешім қабылдады.
On 25 May 1813, the United States had won the Battle of Fort George, capturing the fort. The British fell back to a position at Burlington Heights near the western end of Lake Ontario, briefly abandoning the entire Niagara Peninsula to the invading force. The Americans attempted to pursue the British, but their advance was checked at the Battle of Stoney Creek by a British counter attack. At the same time, the flotilla of warships of the United States Navy which had been supporting their army on the Niagara Peninsula was hastily withdrawn to face a threat to their own base, and a British flotilla threatened the American line of communications. The Americans fell back to Fort George. The British followed up and established an outpost at DeCou's house in the present day city of Thorold, Ontario, from which natives and militia harassed the U. S. outposts. The U. S. Army commander at Fort George, Brigadier General John Parker Boyd, decided to clear the threat posed by enemy raiders and to restore his men's morale by making a surprise attack on the outpost at DeCou's.
АҚШ жоспары
Шабуылға тағайындалған күшті 14-ші АҚШ жаяу әскерінің жақында ғана полковник атанған Чарльз Боерстлер басқарды. Күштің қасында екі үлкен жабдық тасымалдау шарабаны болды. 23 маусым күні кешке Боерстлердің күші Форт-Джорджтен Куинстон ауылына жасырын түрде көшті, онда олар үйлерде және басқа ғимараттарда орналасты. Бірнеше американдық офицерлер бұрынғы жылы Куинстон биіктіктеріндегі шайқаста ауыр жарақат алған канадалық милиция капитаны Джеймс Секордтың үйінде тұрып жатқан еді. Оның әйелі Лора Секорд офицерлердің сөздерін естіп қалды. 22 маусымның таңында ол британдықтарды ДеКоудың үйіне ескерту үшін аттанды, 17 миль (27 км) орманды аралап, он екі мильдік сағадағы жергілікті елді мекенге жетті. Ондағы жауынгерлер оны британдық бекінісінің командирі, лейтенант Джеймс Фитцгиббонға жеткізді. Ол Фитцгиббонға берген ақпарат Сент-Дэвид маңында АҚШ колоннасын алғаш байқаған жергілікті тұрғындардың хабарлағандарын растады.
The force assigned to the attack was led by the recently promoted Colonel Charles Boerstler of the 14th U. S. Infantry The force was accompanied by two large supply wagons. At dusk on 23 June, Boerstler's force moved in secret from Fort George to the village of Queenston, where they quartered themselves in the houses and other buildings. Several American officers had earlier billeted themselves in the house of Canadian Militia Captain James Secord, who had been severely wounded the previous year at the Battle of Queenston Heights. His wife, Laura Secord, overheard the officers discussing their scheme. Very early on 22 June, she set out to warn the British at DeCou's house, walking about 17 mile (27 km) through the woods until she came upon a native encampment on the Twelve Mile Creek. The warriors took her to Lieutenant James FitzGibbon, who commanded the British outpost. The information she conveyed to FitzGibbon confirmed what natives had reported since they first observed the U. S. column near St. David's.
Шайқас
Негізгі контингентті 300 Кахнаваке құрады, олар заманауи есептерде Каухнавага деп те аталады, бұрын иезуит миссионерлері христиан дініне өткізген могавк халқы. Олар номиналды түрде Үндістер бөлімінің капитаны Доминик Дюшармның, лейтенанттар Исаак ЛеКлер мен Дж. Б. де Лоримердің басқаруында болды. Капитан Уильям Джонсон Керрдің басқаруында 100 могавк та болды. Олар Бивер-Дэмс шығысынан 2 шақырым қашықтықтағы тығыз орманды аймақта тықсыруға дайындалды. Фитцгиббон 49-шы жаяу әскер полкінің 46 адамымен резервте тұрды. 24 маусымның таңында АҚШ әскерлері ДеКоудың тас үйіне бет алды. Сент-Дэвидке жеткенде, олар жардың төменгі жағымен өтетін жолмен жүріп, "тауға" апаратын тағы бір жолға шықты. Басына жеткенде, олардың қапталдары мен артынан могавктардың жақындап келе жатқанын байқады, бірақ Боерстлер жоспарларын өзгертпеді. Могавктар оқ атып бастағанда, Боерстлер жараланып, вагондардың біріне жатты. АҚШ есептеріне сәйкес, олар могавктарды қашқызуға мәжбүр етіп, орманнан ашық алаңға шығып, артиллерияларын қолдана алды, ал могавктардың мұндай мүмкіндігі болмады. Бұл мәлімдеме басқа куәгерлермен расталмады. Осы сәтте Фитцгиббон араласты. Ақ тумен Боерстлерге жүгініп, американдықтардың аз қалғанын және қоршауда екенін, егер олар бағынбаса, могавктарды оларды қырғыннан сақтай алмайтынын мәлімдеді. Жарақат алған Боерстлер, жаңа ғана 12 Майл Криктен қосымша британдық әскерлермен (көбінесе 104-ші полк) келген Канадалық Фенсибльдік жаяу әскер полкінің майоры де Харенге бағынды. АҚШ әскерлері қазіргі Уэлланд каналының шығысында, Торольд туннелінің оңтүстігіндегі алаңда бағынды. Тұтқындар алдымен ДеКоуға, содан кейін британдық базаға, Боллс-Фоллсқа жеткізілді.
The main contingent of natives were 300 Kahnawake, also referred to as Caughnawaga in contemporary accounts, Mohawk people who had earlier been converted to Christianity by Jesuit missionaries. They were nominally commanded by Captain Dominique Ducharme of the Indian Department, with Lieutenants Isaac LeClair and J. B. de Lorimier. There were also 100 Mohawks under Captain William Johnson Kerr. They set up ambushes in a thickly wooded area 1.5 mile (2 km) east of Beaver Dams. FitzGibbon with 46 men of the 49th Regiment of Foot was in reserve. Early on 24 June, U. S. forces set out for DeCou's stone house. At St. David's they proceeded along a trail at the base of the escarpment until they reached another trail leading up the "mountain". Reaching the top, they became aware of natives closing in on their flanks and rear, but Boerstler did not change his plans. When the natives opened fire, Boerstler was wounded and placed in one of the wagons. According to U. S. accounts, they caused the Mohawks to flee and fought their way out of the woods into open fields where they could use their artillery, and the natives were not at such an advantage. This account is not supported by other witnesses. At this point, FitzGibbon intervened. Addressing Boerstler under a flag of truce, he claimed that the Americans were outnumbered and surrounded, and that if they did not surrender he would be unable to restrain the natives from slaughtering them. The wounded Boerstler capitulated to Major de Haren of the Canadian Regiment of Fencible Infantry, who had just arrived on the field with another detachment of British regulars (mainly from the 104th Regiment) from Twelve Mile Creek. The U. S. force surrendered in a field just south of the Thorold Tunnel, east of the present day Welland Canal. The prisoners were escorted first to DeCou's, then to the British base at Ball's Falls
Ұлттық тарихи нысан
Бобр бөгеттері ұлттық тарихи саябақ құруға жасалған алғашқы әрекеттердің бірі болып табылады. 1914 жылы Онтарионың тарихи және патриоттық ұйымдарының съезі Ішкі істер министрлігінен «Торольд маңындағы 40 акр жерді Бобр бөгеттері шайқасын еске алу үшін ұлттық жауынгерлік саябақ ретінде дамытуды» сұрауға келісім берді. Бобр бөгеттері ұлттық саябаққа айналмаса да, 1919 жылы тарихи орындар мен ескерткіштер жөніндегі кеңес құрылды, ол ұлттық деңгейде тарихи орындарға қатысты мұра саясатын әзірлеуге жауапты болды. 1921 жылы, Кеңес құрылғаннан кейін көп ұзамай, Бобр бөгеттері шайқасы орнын Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде тануды ұсынды, бұл оның алғашқы таңдауларының бірі болды. Шайқасты еске алу үшін ескерткіш 1923 жылы ашылды және оқиғаның бастапқы орнында (Дэвис жолы мен Ескі Торольд тас жолының қиылысының оңтүстік-шығыс бұрышының жанында, қазіргі Торольдтан оңтүстік-шығысқа қарай) орналастырылды және ондаған жылдар бойы тұрды. 1976 жылы бұл ескерткіш (сондай-ақ 1876 жылы 3-ші Велланд каналын салу кезінде Бобр бөгеттері шайқасынан қаза болған 16 американдық әскердің қалдықтары табылған жерді белгілейтін ескерткіш) Бобрдамс шайқасы саябағы ашылғанда және жауынгерлік алаңның жанында 5-ші Велланд каналын салу туралы әңгімелер пайда болғанда бірнеше километр батысқа көшірілді. 1976 жылдан 2013 жылға дейін шайқас алаңының бастапқы орны белгіленбеді, ал Бобрдамс шайқасы комитеті екі жүз жылдық мерейтойға орай осы орынды «тарихи таспен» белгілеуді талқылады.
Beaver Dams represents one of the earliest attempts to create a national historical park. In 1914, a convention of Ontario historical and patriotic groups resolved to ask the Department of the Interior "to develop a 40 acre site near Thorold as a national battlefield park commemorating the Battle of Beaver Dams." Although Beaver Dams was not made a national park, the Historic Sites and Monuments Board was created in 1919 to develop a heritage policy at the federal level for historic sites. In 1921, soon after the Board's formation, the Board recommended the designation of the Battle of Beaver Dams site as a National Historic Site, one of its earliest selections. A monument commemorating the battle was dedicated in 1923 and situated on the original site of the event (near the southeast corner of the intersection of Davis Road and Old Thorold Stone Road, approximately southeast of present day Thorold), where it was located for several decades. In 1976, this monument (as well as one marking the site where in 1876, during construction of the 3rd Welland Canal, the remains of 16 U. S. soldiers from the battle were uncovered) was subsequently relocated several kilometres to the west when the Battle of Beaverdams [sic] Park was opened and there was talk of constructing a 5th Welland Canal near the battlefield. The original site of the battlefield was unmarked from 1976 until 2013, the Battle of Beaverdams Committee discussed marking the site with a "historic boulder" for the bicentennial
Ұлттық тарихи ескерткішке байланысты, Лора Секорд мұра жолы 2013 жылдың маусым айында ашылды, ол оның 1813 жылғы 22 маусымда лейтенант Фицгиббонға хабарламасын жеткізген Куинстондағы үйінен Торольдтағы ДеСью үйіне дейінгі саяхатының маршрутын қайта жаңғыртты. Жол бес кезеңге бөлінген және ежелгі орманды үнді жолдары мен қазіргі қалалық жаяу жолдарынан тұрады. Жол Трансканада жолымен байланысты және 32 километрге созылады.
Related to the National Historic Site, the Laura Secord Legacy Trail was dedicated in June 2013, recreating the route of her journey from her homestead in Queenston to DeCew House in Thorold, where she delivered her message to Lt. Fitzgibbon on June 22, 1813. The trail is divided into five stages and encompasses ancient forested Indian trails and modern city sidewalks. The trail is linked to the Trans Canada Trail and is 32 kilometers.