Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франш-Комто аймалы француз-италиялық суретші (1621–1676)
Канадалық заңгер және мемлекеттік қызметкер
Franche Comtois–Italian painter (1621–1676)
the Canadian lawyer and public official
Жак Куртуа немесе Джакомо Кортезе, Боргоньоне немесе ле Бургуньон атымен белгілі (12 желтоқсан 1621 – 14 қараша 1676) – Франш-Комто аймалы француз-италиялық суретші, сызба салушы және гравер. Ол негізінен Рим мен Флоренцияда жұмыс істеді және өз заманының ең көрнекті соғыс суретшісі ретінде танылды. Ол сонымен қатар тарихи картиналар мен портреттер де жасайтын. Кейінірек өмірінде иезуит орденіне кірді, бірақ сурет салуын тоқтатпады.
Jacques Courtois or Giacomo Cortese, called il Borgognone or le Bourguignon (12 ?December 162114 November 1676) was a Franche Comtois–Italian painter, draughtsman, and etcher. He was mainly active in Rome and Florence and became known as the leading battle painter of his age. He also created history paintings and portraits. He became a Jesuit later in life but continued to paint.
Өмір
Жак Куртуа қазіргі Францияда, бірақ сол кезде Киелі Рим империясының испан иелігінде болған Бесансон (Франш-Конте) маңындағы Сент-Ипполит қаласында дүниеге келген. Ол белгісіз суретші Жан-Пьер Куртуаның ұлы еді. Гвильямның жастық шағы туралы мәліметтер өте аз, бірақ ол алғашқы білімін әкесінен алған деген болжам бар. Оның екі кіші інісі де суретші болды: Гвильямо (Гулиельмо Кортезе) (1628 – 1679) және Жан-Франсуа (шамамен 1627 ж.). Ағасы кейінірек «Иль Боргоньоне» (Бургундиялық) деп аталғандықтан, олардың туған жеріне сілтеме жасайтын француз тіліндегі Comté de Bourgogne немесе Franche Comté атауымен байланысты, ағалардың кейбір туындылары шатастырылып жатыр. 1636 жылы әкесі ұлдарын жас кезінде Италияға алып келді. Олар алдымен Миланға сапарлады. Заманауи өмірбаяншылардың мәліметінше, ол үш жыл испан армиясында қызмет еткен. Осы кезеңде ол шерулер мен шайқастар, соғыс сахналары, пейзаждар мен әскери киімдерді суреттеген. Содан кейін ол қару-жарақты тастап, Миланда белгісіз мүсіншінің шеберханасында біраз уақыт оқыды. 1639 жылы Болоньяға көшіп, ол алғаш рет Лотарингиялық суретші Жером Коломестің шеберханасына қабылданды. Италиялық биограф Филиппо Балдинуччидің сөзіне сүйенсек, Куртуаның талантын Болоньяда көрнекті суретшілер Гвидо Рени мен Франческо Альбани байқаған. Ол Сиенада шәкірттігін жалғастырды, онда ол біраз уақыт Астольфо Петратци мектебінде оқыды. Гвильямо мен Жак аға-інілері 1640 жылдардың соңына дейін бірге болған болуы мүмкін. Ол Флоренцияда қысқа уақыт тұрды, онда ол екі солтүстік суретшісімен – жауынгерлік суретші Ян Асселейнмен және теңіз суретшісі Маттьё ван Платтенбергпен («Монсу Монтанья» деп танымал) танысты. Ол 1639-1640 жылдары Римге келді, онда Миландағы Иерусалимдегі Санта-Кроче монастырында тұруға рұқсат алды, бұл рұқсатты аббат Дон Иларионе Ранкати ұсынды. Аббат Куртуаның алғашқы ресми тапсырмасын – монастырьдің асханасындағы нан мен балықтың кереметін бейнелейтін үлкен фресканы (1641) жүзеге асыруға да көмектесті. Питер ван Лэрдің жанрлық сурет салу стиліне басқа солтүстік және итальян суретшілері де еліктеді. Осы ізбасарлар «Бамбоччианти» деп аталды, ал осы стильдегі суреттер «Бамбоччата» (көпше түрі: «Бамбоччате») деп танылды. XVII ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Италиядағы жетекші жауынгерлік суретші болған Микеланджело Серкьоцци, сонымен қатар «Бамбоччианти» стилінде жанрлық суреттер салған, Куртуаның талантын танып, оны соғыс көріністерін салуға ынталандырды. Куртуа Сиенаның сол кездегі губернаторы және Тоскананың ұлы герцогы Фердинанд II де Медичидің інісі, принц Маттиас де Медичидің қызметіне шақырылды. Принц жұбайларды татуластыруға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Куртуа сол жылы Римге оралғанда, олар қайтадан қосылмады. 1654 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін Жак Куртуа отбасылық мүлікті басқаруға және Швейцарияның Фрибург қаласында урсулиндық монахтар болған екі әпкесіне күтім жасауға тиіс болды. Ол сондай-ақ олардың монастыры үшін бірнеше діни суреттер жасады. 1668 жылы ол дін қызметкері болды.
Jacques Courtois was born in Saint Hippolyte, near Besançon (Franche Comté) in present day France, but at the time, a Spanish possession in Holy Roman Empire. He was the son of the obscure painter Jean Pierre Courtois. Very little is known about Guillaume’s youth but it is assumed he received his initial training from his father. He had two younger brothers who also became painters Guillaume (Guglielmo Cortese) (1628 1679) and Jean François (c. 1627 ? ). As his brother was later also known as 'il Borgognone' (a reference to their origins in Burgundy, called Comté de Bourgogne or Franche Comté in French), some of the works of the brothers have been confused. The father took his sons to Italy around 1636 when they were still young. They first travelled to Milan. According to contemporary biographers he served for three years in the Spanish army. During this time he drew marches and battles, fight scenes, landscapes and military costumes. He then abandoned the weapons and studied for some time in Milan with an unidentified sculptor. He moved to Bologna in 1639 where he first entered the studio of Jérôme Colomès, a painter from Lorraine. According to early Italian biographer Filippo Baldinucci Courtois' talent got noticed in Bologna by prominent painters Guido Reni and Francesco Albani. He continued his apprenticeship in Siena, where he studied for some time at the school of Astolfo Petrazzi. It is possible that the brothers Guillaume and Jacques remained together until the later 1640s. He stayed for a short time in Florence where he met two Northern painters Jan Asselijn, a battle painter, and Matthieu van Plattenberg (known as ' Monsù Montagna'), a marine artist. He went to Rome around 1639 1640 where he initially was permitted to live in the monastery of Santa Croce in Gerusalemme in Milan through the intercession of the abbot Don Ilarione Rancati. The abbot also was instrumental in securing Courtois' first official commissions, a large fresco of the miracle of the loaves and fishes in the refectory of the monastery (1641). The style of genre painting practiced by Pieter van Laer was followed by other Northern and Italian painters. These followers became known as the Bamboccianti and a painting in this style as a Bambocciata (plural: Bambocciate). Michelangelo Cerquozzi, the leading battle painter in Italy in the first decades of the 17th century who also painted genre paintings in the style of the Bamboccianti, recognized Courtois' talent and encouraged him to paint battle scenes. Courtois was called to enter the service of Prince Mattias de' Medici, the then governor of Siena and brother of Ferdinando II de' Medici, Grand Duke of Tuscany. The Prince unsuccessfully tried to reconcile the spouses. The couple did not reunite when Courtois returned to Rome later that year. After the death of his wife in 1654, Jacques Courtois had to deal with the family property and provide dowries for two of his sisters who were Ursuline nuns in Fribourg, Switzerland. He also made some religious pictures for their convent. In 1668 he became a priest.
Соғыс өнері
Куртуа Отыз жылдық соғыстың әртүрлі эпизодтарынан алынған, сонымен қатар тарихи шайқастарды суреттеді. Соғыс кезіндегі фактілер мен техникалар туралы жеке тәжірибесінен пайдаланып, ол өзінің көркем бейнелеулеріне 'шындыққа жақындық' сезімін беруге қол жеткізді. 17-шы ғасырдың ең ұлы шайқас суретшілерінің бірі саналатын ол "шайқастардың Рафаэлі" және "суретшілердің Евгений ханзадасы" деп аталды. Евгений ханзада заманауи Еуропа тарихындағы ең сәтті әскери қолбасшылардың бірі болды. Оның шайқастарды бейнелеген суреттері соншалықты танымал болды, сол кездегі ең үлкен немесе кішкентай жинақтардың бірінде де оның туындысы болмады. Жак Куртуа жылдам эскиздерден бастап, "алла прима" әдісімен жұмыс істеуімен белгілі болды. Осы тәсіл оның шайқас көріністерінің динамикасын бейнелеп, оның атын шығарды. Оның эскиздер кітаптары (Лондон Британ мұражайы, Флоренция, Уффици галереясы) Жак Каллоның еңбектерінен алынған композициялық схемаларды қолдана отырып, әскерлердің қозғалысын және динамикасын жылдам эскиздермен бейнелеудегі шеберлігін көрсетеді. Оның суреттерінде Стефано Делла Белланың да ықпалы байқалады.
Courtois painted imaginary as well historical battles drawn from various episodes of the Thirty Years' War. Draw from his own firsthand experience of wartime facts and techniques, he succeeded in giving his visual representations the impression of 'truthfulness'. Regarded as one of the great battle painters of the 17th century, he was referred to as the 'Raphael of battles' and the 'Prince Eugene of painters'. Prince Eugene was one of the most successful military commanders in modern European history. His paintings of battles were so popular that no large or small collection of his time was without a work by his hand. Jacques Courtois was known for working alla prima starting from rapid pen sketches. This approach to painting echoed the dynamism of his battle scenes that established his fame. His sketch books (London British Museum, and Florence, Gallerie Uffizi) demonstrate his acute ability to capture in quick sketches the movements and the dynamics of troops, while using compositional schemes, which were derived from the work of Jacques Callot. His drawings also show the influence of Stefano Della Bella.