Кіріспе

Кеннекотт, сондай-ақ Кенникотт және Кеннекотт кендері деп те аталады, АҚШ-тың Аляска штатындағы Мыс өзенінің санақ аймағында орналасқан, қызметін тоқтатқан кен өндіру лагері. Ол Кенникотт мұздығының жанында, Валдезден солтүстік-шығысқа қарай, Врангель-Сент-Элиас ұлттық паркі мен қорығының ішінде жатыр. Лагерь мен кендер қазір Ұлттық парк қызметі басқаратын Ұлттық тарихи ескерткіштер ауданы болып табылады. 1986 жылы ол Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.

Тарих

1900 жылдың жазында Макклеллан тобындағы екі кен іздеуші, "Тарантула" Джек Смит пен Кларенс Л. Уорнер, олардан жоғарыда, шөптің жасыл жайлауына ұқсамайтын жерде "жасыл дақты" көрді. Бұл жасыл түс малахит екені анықталды, ол халкоцитпен (немесе "мыс жылтырымен") бірге орналасқан және Бонанза кенінің орны болды. Бірнеше күннен кейін АҚШ Геологиялық қызметінің геологы Артур Ко Спенсер сол жерде халкоцитті тәуелсіз түрде тапты, бірақ ешқандай құнды кеніштерді тіркеуге кеш болды. Жас тау-кен инженері Стивен Бирч Аляскада минералдарға инвестициялау мүмкіндіктерін іздеп келді. Ол Нью-Йорк кезінде танысқан Гавмейер отбасы мен Джеймс Ральфтан қаржылық қолдау алды. Бирч 1901-1902 жылдары қысын "Макклеллан тобының мүдделерін" Birch, Havemeyer, Ralph және Schultz-тың Alaska Copper Company компаниясы үшін сатып алумен өткізді, кейін Alaska Copper and Coal Company болып өзгерді. 1901 жылдың жазында ол бұл жерге сапар шекті және "айлар бойы карта жасап, сынамалар алды". Ол Бонанза кені мен оны қоршаған кен орындары сол кезде әлемдегі ең бай мыс шоғырлануы екенін растады. Кеннекоттта бес кеніш болды: Бонанза, Джамбо, Матер Лод, Эри және Глейшер. Глейшер, шын мәнінде Бонанзаның кендік кеңеюі, ашық карьерлік кеніш болды және тек жаз айларында ғана қазылды. Бонанза мен Джамбо Кеннекотттан шамамен 5 шақырым қашықтықтағы Бонанза жотасында орналасқан. Матер Лод кеніші Кеннекотт жотасының шығыс жағында болды. Бонанза, Джамбо, Матер Лод және Эри кеніштері туннельдермен байланысқан. Эри кеніші Кеннекотттан мұздық жолымен 6 шақырымдай қашықтықтағы Рут мұздығына көрінетін Бонанза жотасының солтүстік-батыс шетінде орналасқан. Кен Бонанза мен Джамбода аяқталатын трамвайлар арқылы Кеннекоттқа жеткізілді. Кеннекотттан кен көбінесе 140 фунттық қаптарда болаттық платформалы вагондарда Коппер өзені және Солтүстік-Батыс темір жолы (CRNW) арқылы 196 миль қашықтықтағы Кордоваға тасымалданды. 1911 жылы теміржолмен алғашқы кен партиясы жіберілді. Құрылыс аяқталғанша, "Chittyna" кемесі Майлз мұздығының жанындағы Аберкромби аймағына кен тасыды. Алғашқы кен партияларында "тоннасына 72 пайыз мыс және 18 унция күміс" болды. 1938 жылы Эрнест Грунинг Кеннекоттты ұлттық саябақ ретінде сақтауды ұсынды. 1940 жылдың 18 қаңтарында президент Франклин Д. Рузвельтке Кеннекотт ұлттық ескерткішін құру туралы ұсыныс ешқандай нәтиже бермеді. Алайда, 1980 жылдың 2 желтоқсанында Врангель Сент-Элиас ұлттық саябағы мен қорығы құрылды.

Демография

Кеннекотт алғаш рет 1920 жылғы АҚШ халық санағында құрамына енбеген ауыл ретінде тіркелді. Ол 1930 және 1940 жылдары да тіркелді, бірақ тасталып қалғаннан кейін жеке есеп берілген жоқ. Қазір ол Маккарти CDP-нің құрамында.

Геология

1899 жылы шілдеде Дана өзенінің сағасында Николай басшысының үйінің жанында мыс кені табылды. Аймақтағы геологиялық құрылымдарды 1899 жылы Оскар Рон есімді USGS геологы сипаттап, анықтады. Бұл алғашқы мыс табылған орын 1900 жылы Николай кенішінің негізі болды. Сонымен қатар, Дан және Янг өзендерінде алтын кендері табылды. 1900 жылы тамызда Уорнер мен Смит Бонанза кен орнын тапты. Шамамен бір уақытта, басқа бір USGS геологы Артур Спенсер, Франк Шредермен бірге аймақты картаға түсірген кезде кенге кез болып, тапты. 1901 жылы Дан өзенін С. Л. Уорнер мен "Дан" Л. Кейн бекітті. 1902 жылы сәуір айында Франк Кернан мен Чарльз Коппус Чититу өзенінде алтын тапты. Плацерлік шөгінділерден басқа, мыс Триас кезеңінің Николай жасыл тасының жарықтарында, сынықтарында және біріктірулерінде полиметалл алмастыру шөгінділері түрінде кездеседі, ол базальттық лава ағындарынан тұрады, сондай-ақ Жоғарғы Триас Читистон әктасының негізінде де табылады. Минералдарға халкоцит, борнит және халкопирит, сондай-ақ малахит, азурит және куприт кіреді. Табиғи мыс жасыл таста да кездесе алады.

Концентрациялық дизель

Мыс өндіру мүмкіндігінше тиімді болу үшін көп қадамды процесс болды. Калькоцит пен ковелит Такомадағы қорыту зауытына тікелей жіберілді. Малахит, азурит және әктас ішіндегі мыстың басқа да түрлерін тасымалдау үшін 14 қабатты диірмен ғимаратында бөлу қажет болды. Бұл диірмен негізінен 1909-1923 жылдар аралығында салынған. Кен әуе трамвайлары арқылы диірменге жеткізілді, онда жоғары сапалы бөлігі (шамамен 60% мыс) ұнтақталап, тікелей төменге, арпа қаптарына салу үшін шұңқырға жіберілді. Төмен сапалы кен одан әрі ұсақталып, өлшемделіп, сұрыпталды. Тығыз кен, Ханкок ыдыстары мен шайкеш үстелдері арқылы, аз тығыз қалдықтардан бөлінді. Ауырлық күшімен бөлінгеннен кейін қалған қалдықтар, ірі материал үшін аммиакпен сіңдіру, ал ұсақ материал үшін көбікті флотация арқылы қосымша өңделді. 1915 жылы аммиакпен сіңдіру зауыты салынды, онда аммиак мысты сұйық жағдайға келтірді, бірақ әктасты қатты күйде қалдырды. Аммиак-мыс ерітіндісі аммиакты буландыру үшін қыздырылды, нәтижесінде 75% мыс қамтитын мыс оксиді қалды. Содан кейін ол тасымалдау үшін қапталды. 1923 жылы 0,3 см-ден кіші өлшемді "ұсақтарды" өңдеу үшін флотация зауыты салынды. Бұл ұсақтар сумен, маймен және буферлік химиялық заттармен араластырылып, содан кейін ерітіндіге ауа жіберілді. Мыс кені ауа көпіршіктеріне жабысып, жоғары көтеріліп, онда жиналып, кептіріліп, қапталды.

Туризм

1980 жылдары Кеннекотт ескі шахталар мен ғимараттарды көруге келгендер үшін танымал туристік орынға айналды. Дегенмен, Кеннекотт қалашығы ешқашан қайтадан халқымен толықтырылмады. Туризм саласында жұмыс істегендер көбінесе жақын орналасқан Маккартиде немесе айналасындағы жеке жерлерде тұрды. 1986 жылы бұл аймақ Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды, ал 1998 жылы Ұлттық саябақтар қызметі Кеннекотт Милл Таунының көп бөлігін иелігіне алды. Кеннекоттқа сапар шегушілердің танымал әрекеттері – мұздыққа шығу, мұзды бетке қалықтау және тасталып қалған диірменді аралау. Сонымен қатар, саяхатшылар тасталып қалған Бонанза, Джамбо және Эри шахталарына қашық сапарға шыға алады. Бәрі де күні бойына созылатын қиын жорықтар. Эри шахтасына дейін бару, әсіресе, тік жарларды басып өтумен байланысты, бұл қорқынышты болуы мүмкін. Жергілікті турфирмалар барлық осы сапарларды ұсынады, егер біреуге бағыт табуда көмек қажет болса.

Қолжетімділік

Кеннекоттқа қазір әуе арқылы (Маккартиде метрлік қиыршық тас ұшу-қону жолағы бар) немесе Эджертон тас жолымен Маккарти жолына, жақсартылмаған қиыршық тас жолға дейін бара аласыз. Маккарти жолы Кенникотт өзенінде аяқталады, ал Маккартиге жаяу өту үшін жаяу көпір бар. Маккартиден Кеннекоттқа дейін 7 километр (4.5 миль) қашықтық, және шаттлдар қолжетімді.