Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеннекотт, сондай-ақ Кенникотт және Кеннекотт кендері деп те аталады, АҚШ-тың Аляска штатындағы Мыс өзенінің санақ аймағында орналасқан, қызметін тоқтатқан кен өндіру лагері. Ол Кенникотт мұздығының жанында, Валдезден солтүстік-шығысқа қарай, Врангель-Сент-Элиас ұлттық паркі мен қорығының ішінде жатыр. Лагерь мен кендер қазір Ұлттық парк қызметі басқаратын Ұлттық тарихи ескерткіштер ауданы болып табылады. 1986 жылы ол Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
Kennecott, also known as Kennicott and Kennecott Mines, is an abandoned mining camp in the Copper River Census Area in the U. S. state of Alaska that was the center of activity for several copper mines. It is located beside the Kennicott Glacier, northeast of Valdez, inside Wrangell St. Elias National Park and Preserve. The camp and mines are now a National Historic Landmark District administered by the National Park Service. It was declared a National Historic Landmark in 1986.
Тарих
1900 жылдың жазында Макклеллан тобындағы екі кен іздеуші, "Тарантула" Джек Смит пен Кларенс Л. Уорнер, олардан жоғарыда, шөптің жасыл жайлауына ұқсамайтын жерде "жасыл дақты" көрді. Бұл жасыл түс малахит екені анықталды, ол халкоцитпен (немесе "мыс жылтырымен") бірге орналасқан және Бонанза кенінің орны болды. Бірнеше күннен кейін АҚШ Геологиялық қызметінің геологы Артур Ко Спенсер сол жерде халкоцитті тәуелсіз түрде тапты, бірақ ешқандай құнды кеніштерді тіркеуге кеш болды. Жас тау-кен инженері Стивен Бирч Аляскада минералдарға инвестициялау мүмкіндіктерін іздеп келді. Ол Нью-Йорк кезінде танысқан Гавмейер отбасы мен Джеймс Ральфтан қаржылық қолдау алды. Бирч 1901-1902 жылдары қысын "Макклеллан тобының мүдделерін" Birch, Havemeyer, Ralph және Schultz-тың Alaska Copper Company компаниясы үшін сатып алумен өткізді, кейін Alaska Copper and Coal Company болып өзгерді. 1901 жылдың жазында ол бұл жерге сапар шекті және "айлар бойы карта жасап, сынамалар алды". Ол Бонанза кені мен оны қоршаған кен орындары сол кезде әлемдегі ең бай мыс шоғырлануы екенін растады. Кеннекоттта бес кеніш болды: Бонанза, Джамбо, Матер Лод, Эри және Глейшер. Глейшер, шын мәнінде Бонанзаның кендік кеңеюі, ашық карьерлік кеніш болды және тек жаз айларында ғана қазылды. Бонанза мен Джамбо Кеннекотттан шамамен 5 шақырым қашықтықтағы Бонанза жотасында орналасқан. Матер Лод кеніші Кеннекотт жотасының шығыс жағында болды. Бонанза, Джамбо, Матер Лод және Эри кеніштері туннельдермен байланысқан. Эри кеніші Кеннекотттан мұздық жолымен 6 шақырымдай қашықтықтағы Рут мұздығына көрінетін Бонанза жотасының солтүстік-батыс шетінде орналасқан. Кен Бонанза мен Джамбода аяқталатын трамвайлар арқылы Кеннекоттқа жеткізілді. Кеннекотттан кен көбінесе 140 фунттық қаптарда болаттық платформалы вагондарда Коппер өзені және Солтүстік-Батыс темір жолы (CRNW) арқылы 196 миль қашықтықтағы Кордоваға тасымалданды. 1911 жылы теміржолмен алғашқы кен партиясы жіберілді. Құрылыс аяқталғанша, "Chittyna" кемесі Майлз мұздығының жанындағы Аберкромби аймағына кен тасыды. Алғашқы кен партияларында "тоннасына 72 пайыз мыс және 18 унция күміс" болды. 1938 жылы Эрнест Грунинг Кеннекоттты ұлттық саябақ ретінде сақтауды ұсынды. 1940 жылдың 18 қаңтарында президент Франклин Д. Рузвельтке Кеннекотт ұлттық ескерткішін құру туралы ұсыныс ешқандай нәтиже бермеді. Алайда, 1980 жылдың 2 желтоқсанында Врангель Сент-Элиас ұлттық саябағы мен қорығы құрылды.
In the summer of 1900, two prospectors, "Tarantula" Jack Smith and Clarence L. Warner, a group of prospectors associated with the McClellan party, spotted "a green patch far above them in an improbable location for a grass green meadow." The green turned out to be malachite, located with chalcocite (aka "copper glance"), and the location of the Bonanza claim. A few days later, Arthur Coe Spencer, U. S. Geological Survey geologist independently found chalcocite at the same location, but was too late to stake any valuable claims. Stephen Birch, a mining engineer just out of school, was in Alaska looking for investment opportunities in minerals. He had the financial backing of the Havemeyer Family, and another investor named James Ralph, from his days in New York. Birch spent the winter of 1901 1902 acquiring the "McClellan group's interests" for the Alaska Copper Company of Birch, Havemeyer, Ralph and Schultz, later to become the Alaska Copper and Coal Company. In the summer of 1901, he visited the property and "spent months mapping and sampling." He confirmed the Bonanza mine and surrounding by deposits were, at the time, the richest known concentration of copper in the world. Kennecott had five mines: Bonanza, Jumbo, Mother Lode, Erie and Glacier. Glacier, which is really an ore extension of the Bonanza, was an open pit mine and was only mined during the summer. Bonanza and Jumbo were on Bonanza Ridge about 3 mile (5 km) from Kennecott. The Mother Lode mine was located on the east side of the ridge from Kennecott. The Bonanza, Jumbo, Mother Lode and Erie mines were connected by tunnels. The Erie mine was perched on the northwest end of Bonanza Ridge overlooking Root Glacier about 3.7 mile (6 km) up a glacial trail from Kennecott. Ore was hoisted to Kennecott via the trams which head ended at Bonanza and Jumbo. From Kennecott the ore was hauled mostly in 140 pound sacks on steel flat cars to Cordova, 196 rail miles away, via the Copper River and Northwestern Railway (CRNW). In 1911 the first shipment of ore by train transpired. Before completion, the steamship Chittyna carried ore to the Abercrombie landing by Miles Glacier. Initial ore shipments contained "72 percent copper and 18 oz. of silver per ton." In 1938, Ernest Gruening proposed Kennecott be preserved as a National Park. A recommendation to President Franklin D. Roosevelt on January 18, 1940, for the establishment of the Kennecott National Monument went nowhere. However, December 2, 1980, saw the establishment of the Wrangell St. Elias National Park and Preserve.
Демография
Кеннекотт алғаш рет 1920 жылғы АҚШ халық санағында құрамына енбеген ауыл ретінде тіркелді. Ол 1930 және 1940 жылдары да тіркелді, бірақ тасталып қалғаннан кейін жеке есеп берілген жоқ. Қазір ол Маккарти CDP-нің құрамында.
Kennecott first reported on the 1920 U. S. Census as an unincorporated village. It appeared again in 1930 and 1940, and after its abandonment, it has not reported separately since. It is now within the McCarthy CDP.
Геология
1899 жылы шілдеде Дана өзенінің сағасында Николай басшысының үйінің жанында мыс кені табылды. Аймақтағы геологиялық құрылымдарды 1899 жылы Оскар Рон есімді USGS геологы сипаттап, анықтады. Бұл алғашқы мыс табылған орын 1900 жылы Николай кенішінің негізі болды. Сонымен қатар, Дан және Янг өзендерінде алтын кендері табылды. 1900 жылы тамызда Уорнер мен Смит Бонанза кен орнын тапты. Шамамен бір уақытта, басқа бір USGS геологы Артур Спенсер, Франк Шредермен бірге аймақты картаға түсірген кезде кенге кез болып, тапты. 1901 жылы Дан өзенін С. Л. Уорнер мен "Дан" Л. Кейн бекітті. 1902 жылы сәуір айында Франк Кернан мен Чарльз Коппус Чититу өзенінде алтын тапты. Плацерлік шөгінділерден басқа, мыс Триас кезеңінің Николай жасыл тасының жарықтарында, сынықтарында және біріктірулерінде полиметалл алмастыру шөгінділері түрінде кездеседі, ол базальттық лава ағындарынан тұрады, сондай-ақ Жоғарғы Триас Читистон әктасының негізінде де табылады. Минералдарға халкоцит, борнит және халкопирит, сондай-ақ малахит, азурит және куприт кіреді. Табиғи мыс жасыл таста да кездесе алады.
Copper ore was discovered in a lode on Chief Nikolai's house at the mouth of Dan Creek in July 1899. The geological formations in the area were described and identified by a USGS geologist by the name of Oscar Rohn in 1899. This original copper find became the basis of the Nikolai Mine in 1900. Simultaneously, placer gold was discovered on the Dan and Young Creeks. The Bonanza ore body was discovered in Aug. 1900 by Warner and Smith. Almost simultaneously, another USGS geologist named Arthur Spencer, came across the ore when mapping the area with Frank Schrader. In 1901, the Dan Creek was staked by C. L. Warner and "Dan" L. Kain. Gold was found on Chititu Creek in April 1902 by Frank Kernan and Charles Koppus. Besides placer deposits, copper is found as polymetallic replacement deposits in the fault planes, fractures and joints of the Triassic Nikolai greenstone, which consists of basaltic lava flows, and in the base of the Upper Triassic Chitistone limestone. Minerals include chalcocite, bornite and chalcopyrite, with associated malachite, azurite and cuprite. Native copper can also be found in the greenstone.
Концентрациялық дизель
Мыс өндіру мүмкіндігінше тиімді болу үшін көп қадамды процесс болды. Калькоцит пен ковелит Такомадағы қорыту зауытына тікелей жіберілді. Малахит, азурит және әктас ішіндегі мыстың басқа да түрлерін тасымалдау үшін 14 қабатты диірмен ғимаратында бөлу қажет болды. Бұл диірмен негізінен 1909-1923 жылдар аралығында салынған. Кен әуе трамвайлары арқылы диірменге жеткізілді, онда жоғары сапалы бөлігі (шамамен 60% мыс) ұнтақталап, тікелей төменге, арпа қаптарына салу үшін шұңқырға жіберілді. Төмен сапалы кен одан әрі ұсақталып, өлшемделіп, сұрыпталды. Тығыз кен, Ханкок ыдыстары мен шайкеш үстелдері арқылы, аз тығыз қалдықтардан бөлінді. Ауырлық күшімен бөлінгеннен кейін қалған қалдықтар, ірі материал үшін аммиакпен сіңдіру, ал ұсақ материал үшін көбікті флотация арқылы қосымша өңделді. 1915 жылы аммиакпен сіңдіру зауыты салынды, онда аммиак мысты сұйық жағдайға келтірді, бірақ әктасты қатты күйде қалдырды. Аммиак-мыс ерітіндісі аммиакты буландыру үшін қыздырылды, нәтижесінде 75% мыс қамтитын мыс оксиді қалды. Содан кейін ол тасымалдау үшін қапталды. 1923 жылы 0,3 см-ден кіші өлшемді "ұсақтарды" өңдеу үшін флотация зауыты салынды. Бұл ұсақтар сумен, маймен және буферлік химиялық заттармен араластырылып, содан кейін ерітіндіге ауа жіберілді. Мыс кені ауа көпіршіктеріне жабысып, жоғары көтеріліп, онда жиналып, кептіріліп, қапталды.
Copper extraction was a many step process in an attempt to be as efficient as possible. Chalcocite and covellite were sent directly to the smelting plant in Tacoma. Malachite, azurite, and other forms of copper within the limestone needed separation in the 14 story mill building before shipment. The mill was mainly built between 1909 and 1923. Ore arrived at the mill via aerial tramways, where the high grade portion (approximately 60% copper) was crushed and placed in a chute to carry it directly to the bottom to be placed in burlap sacks. Lower grade ore was further crushed, sized and sorted. The denser ore was separated from the less dense waste via Hancock jigs and shaker tables. The tailings left over after gravity separation were further treated via ammonia leaching, for the coarse material, or via froth flotation for the fine material. The ammonia leaching plant was built in 1915, where ammonia liquefied the copper but kept the limestone in solid form. The ammonia copper solution was heated to drive off the ammonia, which left behind a copper oxide containing 75% copper. This was then sacked for shipment. The flotation plant was built in 1923 to process the "fines", which were less than 0.3 cm in size. These fines were mixed with water, oil, and buffering chemicals, before air was bubbled through the solution. Copper ore attached to the air bubbles, and floated to the top, where it was skimmed off, dried and sacked.
Туризм
1980 жылдары Кеннекотт ескі шахталар мен ғимараттарды көруге келгендер үшін танымал туристік орынға айналды. Дегенмен, Кеннекотт қалашығы ешқашан қайтадан халқымен толықтырылмады. Туризм саласында жұмыс істегендер көбінесе жақын орналасқан Маккартиде немесе айналасындағы жеке жерлерде тұрды. 1986 жылы бұл аймақ Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды, ал 1998 жылы Ұлттық саябақтар қызметі Кеннекотт Милл Таунының көп бөлігін иелігіне алды. Кеннекоттқа сапар шегушілердің танымал әрекеттері – мұздыққа шығу, мұзды бетке қалықтау және тасталып қалған диірменді аралау. Сонымен қатар, саяхатшылар тасталып қалған Бонанза, Джамбо және Эри шахталарына қашық сапарға шыға алады. Бәрі де күні бойына созылатын қиын жорықтар. Эри шахтасына дейін бару, әсіресе, тік жарларды басып өтумен байланысты, бұл қорқынышты болуы мүмкін. Жергілікті турфирмалар барлық осы сапарларды ұсынады, егер біреуге бағыт табуда көмек қажет болса.
In the 1980s, Kennecott became a popular tourist destination, as people came to see the old mines and buildings. However, the town of Kennecott was never repopulated. Residents involved in the tourism industry often lived in nearby McCarthy or on private land in the surrounding area. The area was designated a National Historic Landmark in 1986 and the National Park Service acquired much of the land within the Kennecott Mill Town in 1998. Popular tourist activities while visiting Kennecott include glacier hiking, ice climbing, and touring the abandoned mill. Visitors may also hike to the abandoned Bonanza, Jumbo and Erie mines, all of which are strenuous full day hikes, with Erie Mine being a somewhat terrifying scramble along cliffs overlooking the Stairway Icefall. Local guide services offer all of these hikes if one would like some route finding assistance.
Қолжетімділік
Кеннекоттқа қазір әуе арқылы (Маккартиде метрлік қиыршық тас ұшу-қону жолағы бар) немесе Эджертон тас жолымен Маккарти жолына, жақсартылмаған қиыршық тас жолға дейін бара аласыз. Маккарти жолы Кенникотт өзенінде аяқталады, ал Маккартиге жаяу өту үшін жаяу көпір бар. Маккартиден Кеннекоттқа дейін 7 километр (4.5 миль) қашықтық, және шаттлдар қолжетімді.
Kennecott is now accessible by air (McCarthy has a meter gravel runway) or by driving on the Edgerton Highway to the McCarthy Road, an unimproved gravel road. The McCarthy Road ends at the Kennicott River and a footbridge is available for pedestrian traffic to McCarthy. From McCarthy, it is 4.5 mile (7 km) to Kennecott, and shuttles are available.