Уильям Джоуитт: Британ саяхатшысы және заңгер

Кіріспе

Британдық саясаткер (1885–1957)

Уильям Аллен Джовитт, 1-ші граф Джовитт, (15 сәуір 1885 – 16 тамыз 1957) – британдық Либералдық партиясы, Ұлттық Еңбек партиясы және содан кейін Еңбек партиясының саясаткері және заңгер. 1945 жылдан 1951 жылға дейін Клемент Атли басшылығымен лорд-канцлер қызметін атқарды.

Өмірбаян және білім

Ол Гертфордширдегі Стивенэйдж қаласында, Стивенэйдж шлютері Уильям Джовит пен оның әйелі Луиза Маргарет Алленнің ұлы болып дүниеге келді. Тоғыз жасында ол Миддлсекстің Поттерс-Бар қаласындағы Нортхоу-Плейс дайындық мектебіне жіберілді, онда болашақ Ұлыбританияның Лейбористік партиясының премьер-министрі Клемент Атлимен танысып, оның қамқорлығында болды. Нортхоудан ол Марлборо колледжіне, содан кейін Оксфордтың Нью колледжіне түсіп, заңды оқыды. Ол 15 қарашада 1906 жылы Мидл Темплге қабылданды және 23 маусымда 1909 жылы адвокаттыққа бекітілді.

Заңгерлік және саяси мансап (1922-1931 жж.)

Джоуит Лондонның Брик-корт кеңсесінің мүшесі болды. Ол өзін білікті адвокат ретінде көрсетті, куәгерлерді қорқытуға бейім болған адвокаттардың арасында, өзінің тыныш және тартымды мінезімен көзге түсті. 1922 жылғы жалпы сайлау күнінен бір күн бұрын ол Корольдің кеңесшісі атанды, содан кейін Хартлпул округінен Парламент депутаты (Парламент мүшесі) болып сайланды. Джоуит Г.Г. Асквит басшылығындағы Либералдық партия фракциясының мүшесі болды және оның көзқарастары біршама радикалды болды. Ол Парламенттегі екінші қатардағы депутат болып, заңгерлікпен айналысуын жалғастырды және Халық палатасында шебер дебатер ретінде танылмады. Джоуит 1923 жылғы жалпы сайлауда қайта сайланды, енді қайта біріккен Либералдық партияның құрамында, ал 1924 жылы Ақыл-естің бұзылуы жөніндегі Корольдік комиссияның мүшесі болды. 1924 жылғы жалпы сайлауда ол мандатын жоғалтты. Джоуит 1929 жылғы жалпы сайлауда Престон округінен сәтті сайланды, тағы да Либерал ретінде. Лейбористік партиядан құрылған азшылық үкіметінен кейін, оған жаңа премьер-министр Рамсей Макдональд бас прокурор лауазымын ұсынды. Парламенттегі Лейбористердің қатарында тәжірибелі заңгерлер аз болды және үкіметтің алғашқы құрамында заңдық лауазымдарды толтыруда қиындықтар туды. Джоуит келісті, бірақ мандатын тастап, Лейбористік партиядан кандидат ретінде қайта сайлауға түсті. 1929 жылдың шілде айында өткен қосымша сайлауда Престон округі оны үлкен артықшылықпен қайта сайлады. Дәстүр бойынша, Джоуит бас прокурор болып тағайындалғаннан кейін рыцарь атағын алды. Оның жұмысы негізінен үкіметтік заң жобаларын әзірлеуге қатысты, әсіресе 1927 жылғы «Кәсіптік даулар және кәсіподақтар туралы» заңның күшін жоюға бағытталған. Бас прокурордың салты бойынша, ол кейде резонанстық істер бойынша қудалауға қатысты, атап айтқанда, анасын тұншықтырып өлтіріп, содан кейін оның қонақ үй бөлмесін өртеп жіберген Сидни Гарри Фокс ісі. Айтуынша, Джоуиттен бір ғана сұрақ («Неліктен есікті жаптың?») Фокс тағдырын шешкен, өйткені Фокс оған нақты жауап бере алмады.

Бөлек берілгендіктер (19311939)

1931 жылы Лейбористік үкімет қаржы дағдарысынан бөлініп кеткенде, Джоуит Макдоналды Ұлттық үкіметке еріп келген санаулы Лейбористік депутаттардың бірі болды. Ол консерваторлармен коалиция құруға ыңғайсыздық сезінді, бірақ бөлінуге себеп болған шығындарды қысқарту қажетті деп санайтын және оларды жүзеге асыру үшін коалицияның қажеттілігіне сенді. Ұлттық үкіметке қосылғандардың ішінде ол да Лейбористік партиясынан қуылды. Оған Құпия кеңесші мәртебесі берілді, бірақ 1931 жылғы жалпы сайлауда Престон округіндегі консервативті кандидатты қайтаруға қол жеткізе алмағандықтан, қиын жағдайға түсті. Сондықтан ол Біріккен Англия университеттері үшін Ұлттық Лейбористік партиясынан кандидат ретінде түсті, бірақ онда да Ұлттық үкіметті қолдаған басқа кандидаттармен бәсекелесіп, жеңіліске ұшырады. Макдоналд Джоуитті үкіметтегі Ұлттық Лейбористік лауазымдарды сақтап қалу үшін жаңа орын табуға үміттене отырып, Бас прокурор қызметінде қалуға көндірді, бірақ бұл мүмкін болмады және Джоуит қызметтен кетті. 1932 жылғы қаңтарда ол Бас прокурор лауазымынан алынып, адвокаттық практикаға қайта оралды. Партияға салыстырмалы түрде жаңа болғанына қарамастан, Джоуит Лейбористік партиясымен арадағы үзіліске қатты өкінді. Ол Макдоналдқа жақын болды, бірақ Стэнли Болдуин 1935 жылы премьер-министр болғаннан кейін Джоуит Лейбористік партиясы үшін үгіт-насихат жұмыстарын бастады. Көптеген округтік Лейбористік партиялары сол жылы өткен жалпы сайлауда оны өз кандидаттары етіп ұсынуға тырысты, бірақ ол әлі де партиядан қуылған еді. Лейбористік партиядан сайлауға қатыса алмай, ол басқа партиядан немесе тәуелсіз кандидат ретінде түсуден бас тартты. Джоуит 1936 жылғы қарашада Лейбористік партиясына қайта қабылданды. Әлі де қоғамдық тұлға болып қала берген ол Ұлттық үкіметтің бағыныш саясатын сынады және 1937 жылы континенттегі фашизмнің өсіп келе жатқан қатеріне қарсы тұру үшін қару-жарақ өнеркәсібін мемлекеттік бақылауға алуды және жеделдетілген қарулануды талап етті. 1939 жылғы ақпанда ол Оқ-дәрі министрлігін қайта құруға шақырды. Қазан айында ол Лайн округіндегі Аштондағы қосымша сайлауда Лейбористік партияның кандидаты болып бекітілді және соғыс кезеңіндегі сайлау келісіміне байланысты қарсылықсыз сайланды.

When the Labour government split over the financial crisis in 1931, Jowitt was one of only a handful of Labour MPs to follow MacDonald into the National Government. He was uncomfortable in a coalition with the Conservatives but believed that the proposed spending cuts causing the split were necessary, and the coalition was necessary to force them through. Like others who joined the National Government, he was expelled from the Labour Party. He was made a Privy Councillor but found himself in a difficult electoral position when he could not secure the withdrawal of the Conservative candidate in Preston in the 1931 general election. He thus stood instead as the National Labour candidate for the Combined English Universities, but there too, he competed with other candidates supporting the National Government and was defeated. MacDonald persuaded Jowitt to remain as Attorney General in the hope that a new seat could be found to maintain the handful of National Labour positions in the government, but that proved impossible and Jowitt stepped down. He was replaced as Attorney General in January 1932 and returned to the Bar. Though relatively new to the party, Jowitt greatly regretted the split with Labour. He remained close to MacDonald, but after Stanley Baldwin became Prime Minister in 1935, Jowitt began campaigning for Labour. A number of constituency Labour Parties attempted to nominate him as their candidate for the general election that year, but he was still expelled. Unable to stand for Labour, he refused to stand for any other party or as an independent. Jowitt was readmitted to the Labour Party in November 1936. Still a public figure, he was a critic of the National Government's policy of appeasement, and in 1937, he called for the state control of the arms industry and rapid rearmament to face the growing threat of fascism on the Continent. In February 1939 he called for the recreation of the Ministry of Munitions. In October, he was adopted as Labour's candidate at a by election in Ashton under Lyne and was elected unopposed, due to the war time electoral pact.

Черчилль қызметі (19401945)

Сегіз айдан кейін Уинстон Черчилль Джовитті өзінің коалициялық үкіметінде Бас прокурор етіп тағайындады. Жовитт екінші дүниежүзілік соғыста екі жыл бойы үкіметке заңгерлік кеңес берді, содан кейін қайта құру жоспарлауға жауапты болды. Ол сондай-ақ, көбінесе маңызсыз болған, мысалы, Төлем шебері және кейін Портфелі жоқ министр сияқты Кабинет лауазымдарын атқарды. 1944 жылы ол жаңа үкіметтік департаменттің басшысы болып, Ұлттық сақтандыру министрі болды. 1945 жылы мамыр айында, Еуропадағы Жеңіс күнінен кейін Лейбористер партиясы коалициядан шыққан соң ол үкіметтен кетті және шілдеде өткен жалпы сайлауда Лайнның Аштон округінен қайта сайланды.

Лорд-канцлер (1945-1951 жж.)

1945 жылғы сайлаудағы сәтті жеңістен кейін Лейбористер партиясы өздерінің алғашқы көпшілік үкіметін құрды. Премьер-министр Клемент Атли Джоуитті лорд-канцлер қызметіне тағайындады. Тағайындалған соң Джоуит АҚШ Жоғарғы сотының судьясы Роберт Х. Джексонмен кездесіп, Нюрнберг процесінің тәртібін реттейтін Лондон хартасының жобасы бойынша туындаған мәселелерді шешуге кірісті. Ол консервативті депутат және кешегі бас прокурор, сэр Дэвид Максвелл Файфты ресми байланысшы ретінде қалдырды, бірақ жаңа бас прокурор, сэр Хартли Шоукросс сот процесінде Ұлыбританияның бас прокуроры боларына назар салды. Джоуит Біріккен Ұлттар Ұйымы туралы 1946 жылғы заңды ұсынды және оған қол қойылды, бұл заң Ұлыбританияның БҰҰ-ға бағынуын регламенттейді. 1945 жылдың 2 тамызында ол Гертфорд графтығындағы Стивендждің бароны Джоуит титулын алды және Лордтар палатасына енді. Лейбористік үкіметтің өмірінде ол көптеген маңызды сот заңдарын қабылдады. Джоуит сонымен қатар Ұлыбританиядағы құқықтық мәдениеттегі маңызды өзгерістерге жауапты болды. Ол әділеттерді тағайындауда тек қабілетін ғана ескеретін саясатты алғаш рет қабылдаған лорд-канцлер болды және магистраттық соттардағы саяси және әлеуметтік теңсіздіктерді жоюға тырысты. Лорд-канцлер ретінде ол Лордтар палатасының спикері де болды, бұл Лордтар палатасындағы консерваторлардың көпшілігіне байланысты қиын қызмет болатын. 1951 жылғы жалпы сайлауда партия жеңілгеннен кейін көп ұзамай Лордтар палатасындағы Лейбористер партиясының жетекшісі Кристофер Аддисон қайтыс болды. Лейбористер партиясы оппозицияға өтті, ал Джоуит Лейбористер партиясының Лордтар палатасындағы жетекшісі болды. Ол 1947 жылдың 20 қаңтарында Гертфорд графтығындағы Стивендж виконты Джоуит титулын алды және 1951 жылғы премьер-министрдің отставкасымен байланысты Атли оған графтық атағын берді. 1952 жылдың 24 қаңтарында ол Гертфорд графтығындағы Стивендж виконты Стивендж және Эрл Джоуит титулдарын алды.

Кейінгі саяси өмірі

Партияның жоғары лауазымды өкілі және Көлеңке кабинетінің мүшесі болған Джоуит 1950 жылдардың басында Беваниттер мен Гейтскеллиттер арасындағы қақтығысқа еңбекші лордтарды араластырмауға сақ болды. Лордтар палатасында консервативтік үкіметке қарсы оппозиция шала болғанмен, кейде үкіметтік қатардағы депутаттардың қолдауын алуға мүмкіндік болды. Мысалы, 1955 жылы Джоуит марихуананы медициналық қолдануды қылмыстық жазаға тарту туралы үкіметтік заң жобасына қарсы Лордтар палатасында сәтті көтеріліс ұйымдастырды. Джоуит Кениядағы Мау Мау көтерілісін басу кезінде адам құқықтарының бұзылуына қарсы белсенді түрде сөйледі, Кентербери архиепископымен бірлесіп колониядағы полиция комиссары полковник Артур Янгтың отставкасына себеп болған жағдайды зерттеуді бастады. 1955 жылы 70 жасқа толғанда ол жетекші лауазымынан бас тартты.

Отбасы

Жовитт 1913 жылы Джеймс Патрик МакИнтайрдың қызы Лесли МакИнтайрға үйленді. Ол 1957 жылдың тамыз айында 72 жасында Суффолк графтығындағы Бьюри Сент-Эдмундс қаласында қайтыс болды. Оның еркек балалары болмағандықтан, оның ақсүйек титулдары оның өлімінен кейін жойылды.

Жарияланымдар

Джоуит шпиондық туралы екі кітап жазды және заң сөздігін құрастырды, ол 1959 жылы, Клиффорд Уолш аяқтағаннан кейін, стандартты анықтамалық еңбекке айналды. Ол «Джоуиттің ағылшын заң сөздігі» деген атпен бүгінгі күнге дейін басылып келеді. «Алгер Хистің таңғажайып ісі» (1953. Лондон: Ходер & Стоутон). «Кейбіреулері тыңшылар болды» (1954. Лондон: Ходер & Стоутон). «Ағылшын заң сөздігі» (1959. Лондон: Свитт және Максвелл).