Чарльз Стьюарт Генри Вейн Темпест Стюарт, 7-ші Лондондери Маркгравы: Өмірбаяны мен саяси қызметі
Charles Vane-Tempest-Stewart, 7th Marquess of Londonderry
Лорд Лондондерри (1878-1949): британдық саяхатшы, әскери қызметкер, Ауа министрі. Нацистік Германиямен келісімге әрекеттері, саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық теңеу, әскер және саясаткер (1878–1949)
British peer, soldier and politician (1878–1949)
Чарльз Стюарт Генри Вэйн Темпест Стюарт, Лондондерридің 7-ші маркизі, (13 мамыр 1878 – 10 ақпан 1949), 1884 жылға дейін Стюарт лорды, ал 1884–1915 жылдары Кастлерег виконты атанған британдық теңеу және саясаткер. Ол 1930 жылдардағы Әуе күштері министрі қызметімен және нацистік Германиямен түсінісуге жасаған әрекеттерімен ең көп есте қалады. 1935 жылы ол Әуе күштері министрлігінен алынып тасталды, бірақ Лорд Приви Сил және Лордтар палатасының басшысы ретінде Кабинетте қалды. Оның Әуе күштері министрлігіндегі негізгі жұмыстары:
Charles Stewart Henry Vane Tempest Stewart, 7th Marquess of Londonderry, (13 May 1878 – 10 February 1949), styled Lord Stewart until 1884 and Viscount Castlereagh between 1884 and 1915, was a British peer and politician. He is best remembered for his tenure as Secretary of State for Air in the 1930s and for his attempts to reach an understanding with Nazi Germany. In 1935 he was removed from the Air Ministry but retained in the Cabinet as Lord Privy Seal and Leader of the House of Lords. His main record at the Air Ministry included:
Өмірбаян және білім
Лондондерридің 6-шы маркизі мен Шрусберидің 19-шы графының қызы, Леди Тереза Сюзи Хеленнің үлкен ұлы, ол Итон колледжінде және Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде білім алған. Оның әкесінің әулеті жартылай шығыс Донегал Ольстер шотландтарынан тараған.
The eldest son of The 6th Marquess of Londonderry and Lady Theresa Susey Helen, daughter of The 19th Earl of Shrewsbury, he was educated at Eton College and at the Royal Military College, Sandhurst. His father's family were of partial East Donegal Ulster Scots descent.
Ерте мансап
1895 жылы 22 мамырда Лорд Кастлерег 2-ші (Сиам) Дурхам артиллерия ерікті корпусының екінші лейтенанты болып тағайындалды. Бұл корпус Корольдік гарнизон артиллериясына (Батыс бөлімі) қосылған Ерікті күштер құрамында болды және сол кезде оның әкесі Сеам шахтасын иеленген, одан көптеген жартылай штатты мергендер жұмысқа алынды. Сандхерсттен бітіргеннен кейін, ол 1897 жылы 8 қыркүйекте Корольдік атты гвардияға екінші лейтенант болып кірді. 1899 жылы 30 тамызда лейтенант, ал 1900 жылы 9 мамырда адъютант болып тағайындалды. 1901 жылдың басында король Эдуард VII оны Австрия-Мажарстан, Румыния, Сербия және Түркия үкіметтеріне корольдің таққа отыруын жариялау үшін арнайы дипломатиялық миссияға қатысуға тағайындады. 1903 жылдың тамызында корольдің Ирландияға сапарынан кейін ол Корольдік Виктория орденінің төртінші классының мүшесі (қазіргі лейтенант) болып тағайындалды, сонымен бірге оның әкесі орденнің Ұлы кресімен марапатталды. 1904 жылы 24 наурызда Корольдік атты гвардиядағы адъютант лауазымынан кетіп, 6 сәуірде капитан болып жоғарылатылды. Кейіннен Кастлерегтің ата-анасы оны 1906 жылғы жалпы сайлауда Мейдстоун округінен Парламентке сайлануға итермеледі. Ол әскери шенін сақтап, 1910 жылдың қаңтарынан бастап жартылай жалақы тізіміне енгізілді. Оның Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британ армиясына қайта оралуымен үзілген, салыстырмалы түрде сәтті болмаған саяси мансабы болды.
On 22 May 1895, Lord Castlereagh was appointed a second lieutenant in the 2nd (Seaham) Durham Artillery Volunteer Corps, a corps within the Volunteer Force attached to the Royal Garrison Artillery (Western Division) and at the time commanded by his father who owned Seaham Colliery from which many of the part time gunners were recruited. After passing out from Sandhurst, he was commissioned into the Royal Horse Guards as a second lieutenant on 8 September 1897. He was promoted lieutenant on 30 August 1899, and appointed adjutant on 9 May 1900. In early 1901 he was appointed by King Edward VII to take part in a special diplomatic mission to announce the King's accession to the governments of Austria Hungary, Romania, Serbia, and Turkey. In August 1903, following the King's visit to Ireland, he was appointed a Member Fourth Class (present day Lieutenant) of the Royal Victorian Order, his father being honoured with the Knight Grand Cross of the Order at the same time. He resigned his position of adjutant in the Royal Horse Guards on 24 March 1904, and was promoted to captain on 6 April. Castlereagh was subsequently pressed by his parents to stand for election to the House of Commons at the 1906 general election for Maidstone. He retained his army commission but was placed on the half pay list from January 1910. His relatively unsuccessful career on the depleted Unionist backbenches was broken by a return to the British Army during the First World War.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Капитан Кастлерег, парламент мүшесі ретінде, соғыстың алғашқы апталарында Солтүстік Францияға сапар шегіп, 1914 жылдың 29 тамызында Парижке жетті. Ал күні бұрын генерал Уильям Пултеньиге адъютант (ADC) етіп тағайындалған еді. Штаб офицері болғанымен, Кастлерег бірден көптеген шайқастарға қатысып, 1914 жылдың 2 қыркүйегінде жаудың біреуін атқандығына сенді. 1914 жылдың келесі айларында Кастлерег соғыстың салдарынан келген қирауды және британдық жаралылардың ауыр күйзелісін көп көрді. 1 қарашада ол бұрынғы полкінде майордың уақытша шеніне, ал 7-сінде толық шеніне көтерілді. Әкесі сияқты, бұрын Ирландия саясатына араласуға құлшынбаған ол, соғыс оны Ирландияда әскери қызметке шақыру ісіне түрткі берді. 1915 жылдың ақпанында әкесінің қазасынан кейін, ол Мейдстоун округінен парламент депутаты болып қайта сайланудан бас тартып, Лондондерри титулын және осымен байланысты зор байлық пен мәртебені мұра етті. Оның жоғары лауазымы саяси мансабына көмектесті, әсіресе Ирландияда, бұл кейіннен британ үкіметінің оған жақсы қанатын білдірді. 1915 жылы лорд Лондондерри (қазіргі атымен) депештерде есімдері тізілді және өзінің полкіне, Корольдік атты әскерге (The Blues) қайта қосылды. Ол 1915 жылы алғаш рет Ипр шайқасының бірінші кезеңінде газға ұшыраған сарбаздарды көріп, газдың адам организміне тигізетін қорқынышты әсерін таныды. 1916 жылы Лондондерри 8-ші кавалерия бригадасының құрамындағы "The Blues" полкінің екінші командирі болып тағайындалды. Сомма шайқасында майданға барып, жаппай қырғынды өз көзімен көрді. Оның ең жақын досы, подполковник Гарольд Брасси, 1899 жылы оның үйлену тойында куәгер болған, қаза тапты. 1916 жылдың 15 желтоқсанынан 1917 жылдың 20 қаңтарына дейін полковник-лейтенант міндетін атқарды. 1917 жылы Лондондерри 8-ші кавалерия бригадасынан құралған қосымша батальонға қолбасшылық етті, бривет-лейтенант полковник шенімен, ал Корольдік атты әскері (The Blues) 1917 жылдың 11 сәуірінде таңертеңгі уақытта Монши-ле-Прёге жасалған жаппай атты шабуылдарға қатысты. Монши-ле-Прё Гинденбург шебінің солтүстік жағындағы маңызды бекініс болды. Монши маңында жауды барлау кезінде 8-ші кавалерия бригадасының командирі, бригада генералы Чарльз Булкели Джонсонға оқ тиді. Ол өткір дауыспен құлап, Батыс майданында жарақаттан немесе жаралылардың салдарынан қаза тапқан отызыншы британдық генерал атанды. Бұл бривет-лейтенант полковник Лондондерриді Аррас шайқасында 8-ші кавалерия бригадасының уақытша қолбасшысы етіп тағайындады. Моншиде 600 атты әскерінен жарақат алғандар болды, ал көптеген аттар қаза тапты. Жануарлар ашық жерде байланған, ал олардың салт аттылары жасырынған. "Қораптық оқшаулау" кезінде оларды артқа қарай жылжытуға жасалған әрекеттер жарақаттарды одан әрі арттырды. Лондондерри үшін соғыстың тәжірибесі және аға офицерлерінің, отбасының және мектепте бірге өскен достарының қазасы, Иан Кершоу айтқандай, "оның бойында өшпес із қалдырды". 1917-18 жылдардағы Ирландия конвенциясында қызметтен кейін лорд Лондондерри 1918 жылдың күзінде Дублин сарайында өткен, қысқа ғұмырлы вице-корольдің кеңесшілер кеңесіне қатысты. 1918 жылдың 7 қарашасында бривет-лейтенант полковник шеніне көтеріліп, 1919 жылдың 10 қыркүйегінде майор және бривет-лейтенант полковник шенімен армиядан зейнеткерлікке шықты. 1920 жылдың 13 тамызында ол 55-ші орташа бригаданың құрметті полковнигі болып тағайындалды, ол аумақтық армиядағы Корольдік гарнизондық артиллерияның әкесінің 2-ші (Сихам) Дурхам артиллерия еріктілерінің жалғасы болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін осы қызметін атқарып тұрды, содан кейін ол 63-ші (Нортумбрия) әуе шабуылына қарсы полк, Корольдік артиллерияның әуе шабуылына қарсы командалығына айналды.
As Captain Castlereagh MP he travelled to northern France in the first weeks of the war and reached Paris on 29 August 1914, having been gazetted ADC to General William Pulteney the previous day. Although a staff officer, Castlereagh immediately saw plenty of fighting and believed he had shot and killed one of the enemy on 2 September 1914. In the following months of 1914, Castlereagh extensively witnessed the destruction of war and the terrible suffering of the British wounded. He was promoted to the temporary rank of major in his old regiment on 1 November, and to the substantive rank on the 7th. Hitherto reluctant to involve himself, like his father, in Irish politics, the war prompted him to take up the cause of recruitment in Ireland. With his father's death in February 1915, he ceased to be MP for Maidstone and inherited the Londonderry title and the immense wealth and status that went with it. His exalted position helped his political career, not least in Ireland, which later brought him favourable attention from the British government. In 1915, Lord Londonderry (as he had now become) ll, was mentioned in despatches and rejoined his regiment, the Royal Horse Guards (The Blues). He saw in 1915 for the first time the horrific effects of gas attack upon human beings when visiting soldiers gassed at the first Battle of Ypres. In 1916 Londonderry was appointed second in command of The Blues, part of the 8th Cavalry Brigade. He served at the front during the Battle of the Somme, witnessing the mass slaughter first hand; his closest friend, Lieutenant Colonel Harold Brassey, best man at his wedding in 1899, was killed. He was an acting lieutenant colonel from 15 December 1916 to 20 January 1917. In 1917, Londonderry took command of a composite battalion drawn from the 8th Cavalry Brigade with the brevet rank of Lt Colonel, and the Royal Horse Guards (The Blues) took part in the massed mounted cavalry attacks on Monchy le Preux on the morning of 11 April 1917, during the Battle of Arras. Monchy le Preux was one of the keys to the northern end of the Hindenburg Line. While reconnoitring the enemy near Monchy the GOC 8th Cavalry Brigade, Brigadier General Charles Bulkeley Johnson, was shot in the face; he fell with a piercing shriek, the thirtieth British General to be killed in action or to die of wounds on the Western Front. This put Brevet Lt Colonel Londonderry temporarily in command of the 8th Cavalry Brigade during their charge in the Battle of Arras. At Monchy 600 cavalrymen were casualties and many more horses died. The animals were tethered in the open, as their riders took cover; attempts to take them to the rear during a "box barrage" only increased the casualties. For Londonderry, the experiences of war and the carnage of his brother officers and the family and school friends he grew up with would, as Ian Kershaw commented, "leave an indelible mark on him". After serving in the Irish Convention of 1917–18, Lord Londonderry served on the short lived Viceroy's Advisory Council, meeting at Dublin Castle in the autumn of 1918. Promoted to brevet lieutenant colonel on 7 November 1918, he retired from the army on 10 September 1919 as a major and brevet lieutenant colonel. On 13 August 1920, he was appointed Honorary Colonel of the 55th Medium Brigade, Royal Garrison Artillery in the Territorial Army, the successor unit to his father's 2nd (Seaham) Durham Artillery Volunteers. He continued in that role until World War II, after it had been converted into the 63rd (Northumbrian) Anti Aircraft Regiment, Royal Artillery in Anti Aircraft Command.
Солтүстік Ирландия кабинетінде
Ол 1919 жылы Вестминстердегі жаңа Әуе кеңесіне соғыстан кейінгі коалициялық үкімет тарапынан тағайындалды. 1920 жылы Әуе жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болып тағайындалған Лондондерри, бәрібір көңілі толмады және 1921 жылдың маусымында Солтүстік Ирландия үкіметінің алғашқы кабинетіне Сенат төрағасы және Білім министрі ретінде кіру үшін Ольстердегі байланыстарын пайдаланды. Лондондерри ерекше білім беруге қызығушылық танытты және, ең болмағанда, католик білім беруін тоқтату үшін секулярландырылған көзқарасты қолдады. Лондондерри білім беру мәселесі бойынша кеңес алу үшін Роберт Линн басқарған Линн комиссиясын құрды. Линн комиссия отырысында мектептерде гэль тілін оқыту мемлекеттік қаражатты бекер жұмсау болар деген пікірін білдірді, бұл ұсыныс кеңінен унионизмді қолдау ретінде қарастырылып, комиссияға қатысты католиктердің бойкотына әкелді. 1926 жылы Лондондерри Солтүстік Ирландия үкіметінен кетіп, 1929 жылы Солтүстік Ирландия парламентінен мүлдем шығып кетті.
He was appointed to the new Air Council at Westminster in 1919 by the postwar coalition government. Promoted to Under Secretary of State for Air in 1920, Londonderry was nevertheless frustrated and took advantage of his Ulster connections to join the first Cabinet of the Government of Northern Ireland in June 1921, as Leader of the Senate and Minister for Education. Londonderry was particularly interested in education and favoured a secularised interest, not the least as a way to end Catholic education. Londonderry appointed the Lynn Commission, headed by Robert Lynn, for advice about education. Lynn stated during the commission's hearings his belief that it would be a waste of public funds to teach Gaelic in the schools, a proposal that was widely seen as promoting Unionism, and led to a Catholic boycott of the commission. In 1926, Londonderry resigned from the Government of Northern Ireland and, in 1929, he left the Parliament of Northern Ireland entirely.
Британдық кабинетте
Лондондерри 1926 жылғы жалпы ереуілге қатысып, орташа шахта иесінің рөлін ойнады, бұл ұстанымды Дарем графтығындағы Лондондерри шахталарының салыстырмалы табысы оңайлатты. Оның қызметі жоғары бағаланды, сондай-ақ Лондондеррилердің жетекші саяси қабылдаушылар ретіндегі рөлінің арқасында 1928 жылы премьер-министр Стэнли Болдуин оны Министрлер кабинетіне жұмыс жөніндегі бірінші комиссар ретінде тағайындады. Лондондерри 1931 жылы премьер-министр Рамзи Макдональд пен лорд-президент Болдуин басқарған төтенше жағдай үкіметіне қосылуға шақырылды. Бұл кейбір дау-дамалға себеп болды, өйткені Макдональдтың көптеген сыншылары бұрынғы лейборист көшбасшысын Эдит, Лондондерри ледиімен тым жақын қарым-қатынаста болды деп айыптады. Ұлттық үкімет 1931 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жеткен соң, ол әуе күштері жөніндегі мемлекеттік хатшы болып қайтадан Министрлер кабинетіне оралды (Лондондерриде ұшқыш куәлігі болған). Оның өкілеттігі кезеңінде, әсіресе Женевадағы Ұлттар лигасының қарусыздану конференциясының талқылаулары осы лауазымның маңыздылығы арта түсті. 1931 жылдың қыркүйегінде Жапония Қытайдың Маньчжурия аймағын басып алып, Маньчжукуо деген жалған мемлекет құрды, сонымен қатар Қытайдың қалған бөлігінің эксклюзивті жапондық ықпал аймасына кіретінін мәлімдеді, бұл пікірге Қытай үкіметі қарсы шықты. 1932 жылдың қаңтарында Шанхай шайқасының бірінші кезеңі басталды, оның барысында жапондықтар Шанхайдың көп бөлігін қиратып жіберді. Шанхайдың өртеніп жатқан көрінісі, сондай-ақ Қытай және жалпы алғанда, Тынық мұхиты аймағына қатысты жапондықтардың күшейе берген талаптары Лондондерриді Ұлыбританияның Жапонияның Британ империясына шабуыл жасауына жол бермеу үшін және ағылшын-жапон қарым-қатынастары нашарлаған жағдайда соғысқа дайын болуын қамтамасыз ету үшін күшті Корольдік әуе күштеріне мұқтаж екендігіне көндірді.
Londonderry was to involve himself in the General Strike of 1926, playing the role of a moderate mine owner, a stance made easier for him by the relative success of the Londonderry mines in County Durham. His performance earned him high praise, and along with the Londonderrys' role as leading political hosts, he was rewarded by Prime Minister Stanley Baldwin with a seat in the Cabinet in 1928 as First Commissioner of Works. Londonderry was invited to join the emergency National Government under Prime Minister Ramsay MacDonald and Lord President Baldwin in 1931. That was the cause of some scandal as MacDonald's many critics accused the erstwhile Labour leader of being too friendly with Edith, Lady Londonderry. When the National Government won the 1931 General Election he returned to the Cabinet as Secretary of State for Air (Londonderry held a pilot's licence). This position became increasingly important during his tenure, not least due to the deliberations of the League of Nations Disarmament Conference at Geneva. In September 1931, Japan seized the Manchuria region of China, setting up the sham state of Manchukuo while making claims to the effect that the rest of China was in the exclusive Japanese sphere of influence, an interpretation that the Chinese government vehemently objected to. In January 1932, the First Battle of Shanghai began which saw the Japanese bomb much of Shanghai into rubble. The scenes of Shanghai in flames together with the increasingly assertive Japanese claims about China and the Far East in general as within its sphere of influence convinced Londonderry that Britain needed a strong Royal Air Force as the best way to deter Japan from attacking the British empire and to ensure that Britain was prepared for war should Anglo Japanese relations take a turn for the worse.
Қасиеттен айыру
Вестминстердің ішінде және сыртында антинацистердің шабуылына ұшыраған Лорд Лондондерри өзінің позициясын түсіндіру үшін 1938 жылдың наурыз айында «Біз бен Германия» деген еңбегін жариялады. Содан кейін, Мюнхен келісімінен кейін, 1938 жылдың қазан айында Лондондерри хат жазып, Гитлердің «Менің күресім» атты кітабын жазған кезде «біртіндеп түрмеде қалыптасқан теорияларына оралып жатқанын» білетінін айтты. Лондондерридің жұмысы ашық түрде антисемиттік болды, ол былай деп мәлімдеді: «Мен еврейлерге аса жақындық сезінбеймін, олардың қатысуын әртүрлі елдерде көптеген қиындықтар тудырған көптеген халықаралық дүрбелеңдерде анықтауға болады». 1940 жылы Невилл Чемберленнің премьер-министр лауазымынан кетуіне ықпалы шамалы болғаннан кейін, ол жаңа премьер-министр Уинстон Черчилльдің (оның екінші туысы) құрметіне ие бола алмады, ол оның қабілеттерін жоғары бағаламады. Интернирлену мүмкіндігі туралы әңгімелер қозғалғанда, Лондондерри Маунт-Стюартқа шегініп, онда 1943 жылы «Тағдырдың қанаттары» атты салыстырмалы түрде қысқа естеліктер жинағын жазды, оны бұрынғы әріптестерінің кейбіреулері қатты сынады және ол 1949 жылы қайтыс болды. Маунт-Стюарттағы темекі шегу бөлмесінің маңдайшасында Лондондерри өзінің дипломатиялық әрекетінің естелігі ретінде Аллах фарфорынан жасалған SS Fahnenträger (SS туын көтергіш) мүсінін сақтап қалды. Рейхмаршал Герман Герингтің сыйлығы соғыс басталғанда жойылған жоқ немесе алынып тасталған жоқ. Лорд Лондондерри 1915 жылдан 1949 жылға дейін Даун графтығының және 1928 жылдан 1949 жылға дейін Дарам графтығының Лорд-лейтенанты қызметін атқарды, сонымен қатар Дарам университеті мен Белфаст Корольдік университетінің канцлері болды. Ол 1937 жылы (Жордж VI таққа отырған жылы) Дарам қаласының мэрі болды. 1918 жылы Ирландияның құпия кеңесіне, 1921 жылы Солтүстік Ирландияның құпия кеңесіне және 1925 жылы Императорлық құпия кеңесіне мүше болып ант берді, ал 1919 жылы Гартер орденінің рыцары болып тағайындалды.
Under attack from anti Nazis inside and outside Westminster, Lord Londonderry attempted to explain his position by publishing Ourselves and Germany in March 1938. Then, after the Munich agreement, in October 1938, Londonderry wrote in a letter that he was aware that Hitler was "gradually getting back to the theories which he evolved in prison", when working on Mein Kampf. Londonderry's work was openly antisemitic, declaring: "I have no great affection for the Jews it is possible to trace their participation in most of the international disturbances which have created so much havoc in different countries." After playing a marginal role in the resignation of Neville Chamberlain as Prime Minister in 1940, he failed to win any favour from the new Prime Minister, Winston Churchill (his second cousin), who thought little of his talents. With talk of his possible internment, Londonderry retreated to Mount Stewart, where he produced Wings of Destiny (1943), a relatively short memoir that was considerably censured by some of his former colleagues, and where he died in 1949. On the mantlepiece of his smoking room at Mount Stewart, Londonderry retained a memento of his diplomatic démarche: an Allach porcelain figurine of an SS Fahnenträger (SS flag bearer). The gift from Reichmarshall Hermann Göring was neither destroyed nor removed at the outbreak of war. Lord Londonderry served as Lord Lieutenant of County Down between 1915 and 1949 and of County Durham between 1928 and 1949 and was Chancellor of the University of Durham and The Queen's University of Belfast. He was Mayor of Durham during the year of George VI's Coronation (1937). He was sworn of the Irish Privy Council in 1918, of the Privy Council of Northern Ireland in 1921 and of the Imperial Privy Council in 1925 and appointed a Knight Companion of the Garter in 1919.
Негізгі дереккөздер
Эдит, леди Лондондерри, Көріністер. (Лондон, 1938)
Лорд Лондондерри, Біз және Германия. (Лондон, 1938)
Лорд Лондондерри, Тағдыр қанаттары. (Лондон, 1943)
Edith, Lady Londonderry, Retrospect. (London, 1938)
Lord Londonderry, Ourselves and Germany. (London, 1938)
Lord Londonderry, Wings of Destiny. (London, 1943)