Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жиһаз
Furniture
Оттоман – жиһаздың бір түрі. Әдетте, оттоманның арқасы мен қолы болмайды. Ол төсенішпен қапталған төменгі диван немесе үстел, тақыр немесе аяқ тіреуіш ретінде қолданылатын кішкентай жұмсақ орындық болуы мүмкін. Отырғышында иыс болуы мүмкін, ол ішкі кеңістікке қақпақ ретінде қызмет етеді, онда кір жуатын заттарды, журналдарды немесе басқа да бұйымдарды сақтауға болады, бұл оны сақтауға арналған жиһаздың бір түріне айналдырады. Кішкентай нұсқасы көбінесе креслоға немесе диванға жақын орналастырылады, бұл қонақ бөлмесінің сәнінің бір бөлігі болып табылады немесе от жанында отыруға арналған орындық ретінде қолданылуы мүмкін. Оттоман аяқ тіреуіштері көбінесе креслолармен, дивандармен немесе шалғыштармен үйлестірілген жиһаз ретінде сатылады. Бұл жиһаздың басқа да атаулары: аяқ тіреуіш, хассок, пуф (кейде пуф деп те жазылады), Англияның Шропшир аймағындағы ескі диалектте "тампти", ал Ньюфаундлендте "хампти".
An ottoman is a piece of furniture. Generally ottomans have neither backs nor arms. They may be an upholstered low couch or a smaller cushioned seat used as a table, stool or footstool. The seat may have hinges and form a lid for the inside hollow, which can be used for storage of linen, magazines or other items, making it a form of storage furniture. The smaller version is usually placed near to an armchair or sofa as part of living room decor, or may be used as a fireside seat. Ottoman footstools are often sold as coordinating furniture with armchairs, sofas or gliders. Other names for this piece of furniture include footstool, hassock, pouf (sometimes spelled pouffe), in Shropshire, England, the old dialect word tumpty, and in Newfoundland humpty.
Тарих
Османдық өз тамырын қазіргі Түркиядағы Осман империясындағы жиһаз салу дәстүріне жатқызады, онда ол тұрғын үйлердің орталық жиһазы болып саналды, көбінесе жастықтармен толтыруға арналған төмен ағаш платформа ретінде жасалған. Алғашқыда ол бөлменің үш қабырғасын айналдыратын секциялық жиһаз ретінде құрастырылған, кейін бөлменің бұрышына немесе қоғамдық бөлмедегі бағананың айналасын қоршайтын дөңгелек немесе төселген орындықтарға ұқсас кішірек нұсқаларға айналды. Османдық Осман империясынан Еуропаға 18 ғасырдың соңында әкелінді және өзінің шыққан жерінің атымен аталып, «оттоман» деп қойылды. Атаудың ең ерте кездескен мысалы 1729 жылы француз тілінде «ottomane» түрінде тіркелген, және бір буын ішінде ол барлық сән салондарына еніп, бастапқыда қазіргіге қарағанда әлдеқайда үлкен болған. Ағылшын тіліндегі алғашқы жазбаша жұзі 1789 жылғы Томас Джефферсонның жазба кітабында кездеседі: «P[ai]d. for an Ottomane of velours d'Utrecht». Уақыт өте келе, 19 ғасыр бойы еуропалық османдықтар дөңгелек немесе сегізбұрышты пішінге ие болды, олардың ортасы қолдаулармен немесе өсімдік немесе мүсін қоюға арналған төсемді бағанамен бөлінген. Османдықтардың ішкі кеңістігін пайдалану үшін, заттарды сақтауға арналған қақпақтары бар орындықтары пайда болды. Османдық аяқ тірегі, жиһаздың тығыз байланысты бөлігі, төрт аяқты төсемді аяқ тірегі болды, оны от жанында отыруға да пайдалануға болады, оның беті кілеммен, кестемен немесе мұжылдармен жабылған. 20 ғасырда «османдық» сөзі осы екі түрді де білдіретін болды.
The ottoman traces its roots to furnishing practices in the Ottoman Empire in modern day Turkey, where it was the central piece of residential seating, generally designed as a low wooden platform intended to be piled with cushions. It was first designed as sectional furniture that wrapped around three walls of a room, before evolving into smaller versions that fit into the corner of a room or circular padded seats surrounding a column or pole in a public room. The ottoman was eventually brought to Europe from the Ottoman Empire in the late 18th century and named after its place of origin. The earliest known instance of the use of the name is ottomane in French in 1729, and in the course of a generation it made its way into every boudoir, but it appears originally to have been much larger than at present. The first known recorded use in English occurs in one of Thomas Jefferson's memorandum books from 1789, "P[ai]d. for an Ottomane of velours d'Utrecht." Over time, European ottomans took on a circular or octagonal shape through the 19th century, with seating divided in the center by arms or by a central, padded column that might hold a plant or statue. The ottoman began to have hinged seats to make use of the empty space inside, which can be used to store items. The ottoman footstool, a closely allied piece of furniture, was an upholstered footstool on four legs, which could also be used as a fireside seat, the seat covered with carpet, embroidery or beadwork. By the 20th century, the word ottoman had come to encompass both forms.