Қонақ бөлмесі – парлор тарихы: орта ғасырлық монастырьлардағы әңгімелер бөлмесінен бастап, 18-19 ғасырлардағы әлеуметтік мәртебе символына дейін өзгергені.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қабылдау бөлмесі
Reception room
Парла́р (немесе қонақ бөлмесі) – қабылдау бөлмесі немесе қоғамдық кеңістік. Ортағасырлық христиандық Еуропада "сыртқы парлар" монахтардың немесе қарындастардың монастырьдан тыс адамдармен іс жүргізетін бөлмесі болса, ал "ішкі парлар" тұрғындар арасындағы қажетті әңгімелер үшін қолданылған. 18- және 19-ғасырларда ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде парлар бөлмесіне ие болу – әлеуметтік мәртебенің көрсеткіші саналған.
A parlour (or parlor) is a reception room or public space. In medieval Christian Europe, the "outer parlour" was the room where the monks or nuns conducted business with those outside the monastery and the "inner parlour" was used for necessary conversation between resident members. In the English speaking world of the 18th and 19th century, having a parlour room was evidence of social status.
Этимология
13 ғасырдың басында «парлор» сөзі бастапқыда монахтардың әңгімелесуге баратын бөлмесін білдірген. Бұл сөз көне француз тіліндегі «parloir» немесе «parler» («сөйлеу») сөзінен шыққан және 16 ғасырдың басында ағылшын тіліне енген.
In the early 13th century, parlor originally referred to a room where monks could go to talk, derived from the Old French word parloir or parler ("to speak"), it entered the English language around the turn of the 16th century.
Тарих
Бұл сөздің бөлмені білдіру үшін алғаш рет ортағасырлық христиандық Еуропада қолданылған, ол монастырдағы екі бөлмені белгілеген, онда дін қызметкерлері, ант немесе ереже бойынша, монастырда басқаша сөйлеуден тыйым салынғандықтан, өз серіктерін алаңдатпай сөйлесуге рұқсат етілген. "Сыртқы қабылдау бөлмесі" - монастырдың сыртынан келгендермен монахтар немесе монахтар іс-қағаздарын реттейтін бөлме. Ол әдетте монастырь ғимараттарының батыс жағында, негізгі кіреберісіне жақын орналасқан. "Ішкі қабылдау бөлмесі" монастырьдың шығыс жағындағы шаптерхаус жанында орналасқан және тұрақты мүшелердің қажетті әңгімелесуіне арналған. "Сыртқы қабылдау бөлмесі" монастырьдың қоғамдық алдындағы бөлмесі ретінде атқаратын қызметі ішкі сәулетке бейімделді. Ерте заманғы кезеңде үйлер үлкендеп, жеке өмірге қатысты ұғымдар материалдық жағдайлар кеңінен тараған сайын дамыды. Қонақтарды және басқа келушілерді қабылдау үшін бөлмелер бөліне бастады, оларды үйдің қалған бөлігінен оқшаулап, жасырып отырды. Аристократиялық үйлерде мерекелік залдар болғанымен, орта таптың өкілдері арасында (мемлекеттік шаралар мен патшалықтарды өткізуге мүміндік болмаған) осы қабылдау бөлмесін "қабылдау бөлмесі" деп атау жиі кездесетін. 18-19 ғасырларда ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде қабылдау бөлмесіне ие болу – әлеуметтік мәртебенің белгісі еді. Бұл бір-екі бөлмелі үйден жоғары көтерілгенін көрсететін дәлел болды. Қабылдау бөлмесі орта таптың жеке өміріне (отбасының әлемге көрсетілетін жақтарына) үлкен әлемнің енетін орны болғандықтан, ол әдетте ең жақсы бөлме (көбінесе осылай аталатын) болып саналды. Қабылдау бөлмесінде әдетте отбасының ең жақсы жиһаздары, өнер туындылары және басқа да мәртебелі нышандары қойылатын. Chamaedorea elegans, қабылдау бөлмесі пальмасы, жарықтың аздығы мен салқын температураға төтеп беру қабілетіне байланысты қабылдау бөлмелерінде жиі өсірілетін бірнеше үй өсімдіктерінің бірі болды. Қабылдау бөлмесі той, туған күн және қоштасу сияқты отбасылық мерекелерде қабылдаулар үшін пайдаланылды. Кейбір кәсіпкерлер өздерінің үйлерінің қабылдау бөлмелерін (немесе кейіннен арнайы бизнес үшін сатып алынған үйлерді) өздерінің ісі үшін пайдаланды. Сондықтан да, қабірстандық кеңселер (өмірден өткен адамды өз үйінен гөрі әсем етіп қоюды қалағандар үшін), косметикалық салондар және т.б. пайда болды. 20 ғасырда телефон мен автомобильдердің кеңінен қолданылуы, сондай-ақ қоғамның азаттығының артуы ағылшын тілінде сөйлейтін елдердегі үйлердегі ресми қабылдау бөлмелерінің маңыздылығын төмендетті. Қабылдау бөлмесінің ойын-сауық және көрнекілік функцияларын түрлі жатқан бөлмелер, мысалы, Солтүстік Америкадағы "қонақ бөлмесі" және Ұлыбританиядағы "көңіл көтеру бөлмесі" атқара бастады. Үйлердегі маңыздылығы төмендесе де, "қабылдау бөлмесі" термині әртүрлі коммерциялық кәсіпорындардың атауы ретінде өмір сүруін жалғастыруда. "Қабірстандық кеңселер" және "сұлулық салондарынан" (жоғарыда айтылған) басқа, "бильярд салоны", "мұз салон", "пицца салоны", "массаж салоны", "татуировка салоны" және "кафе салоны" деп те айтуға болады. Кем таралған қолданыстарға "сыра салоны", "шарап салоны", "спагетти салоны" және "кофе салоны" жатады. Бұл ағылшын терминінің басқа терминнің орнына диалекттік қолданылуы (мысалы, "мұздық дүкені" немесе "пиццерияға" қарсы) аймаққа байланысты өзгереді.
The first known use of the word to denote a room was in medieval Christian Europe, when it designated the two rooms in a monastery where clergy, constrained by vow or regulation from speaking otherwise in the cloister, were allowed to converse without disturbing their fellows. The "outer parlour" was the room where the monks or nuns conducted business with those outside the monastery. It was generally located in the west range of the buildings of the cloister, close to the main entrance. The "inner parlour" was located off the cloister next to the chapter house in the east range of the monastery and was used for necessary conversation between resident members. It was the function of the "outer parlour" as the public antechamber of the monastery that was adapted into domestic architecture. In the early modern period homes became larger and concepts of privacy evolved as material prosperity was more widely shared. Rooms were increasingly set aside for the reception of guests and other visitors, screening them from the rest of the home. Although aristocratic homes might have state rooms, the frequent name for this reception room among the emerging middle classes (not likely to host state functions or royalty) was the "parlour". In the English speaking world of the 18th and 19th century, having a parlour room was evidence of social status. It was proof that one had risen above those who lived in one or two rooms. As the parlour was the room in which the larger world encountered the private sphere of middle class life (the family's face to the world) it was invariably the best room (it was often colloquially called that) in the home. The parlour frequently displayed a family's best furnishings, works of art and other status symbols. Chamaedorea elegans, parlour palm, was one of several houseplants regularly grown in a parlour due to its ability to cope with low light and cooler temperatures. The parlour was used for receptions on formal family occasions such as weddings, births and funerals. Some tradespeople used the parlour of their houses (or later houses bought specifically for business) in the service of their businesses. Hence, funeral parlours (for those who wished to lay out their deceased in a grander style than their own home), beauty parlours, and the like. In the 20th century, the increasing use of the telephone and automobiles, as well as the increasing casualness of society, led to the decline of formal reception rooms in domestic architecture in English speaking countries. The secondary functions of the parlour for entertaining and display were taken up by various kinds of sitting rooms, such as the living room in North American usage and the drawing room in British countries. Despite its decline in domestic architecture, the term parlour continues to have an afterlife in its second meaning as nomenclature for various commercial enterprises. In addition to "funeral parlour" and "beauty parlour" (mentioned above), it is also common to say "betting parlour", "billiard parlour", "ice cream parlor", "pizza parlour", "massage parlour", "tattoo parlour" and "cafe parlor". Less common uses include "beer parlour", "wine parlour", "spaghetti parlour", and "coffee parlour". The dialect specific usage of this English term instead of another (i. e., as opposed to "ice cream shoppe" or "pizzeria") varies by region.