Кіріспе
Британ жазушысы Фредерик Шамиер (2 қараша 1796 – 29 қазан 1870) – Лондон қаласында туған ағылшын романисі, өмірбаян жазушы және теңіз капитаны. Ол 19 ғасыр бойында танымал болған бірнеше теңіз романдарын жазған автор.
Frederick Chamier (2 November 1796 – 29 October 1870) was an English novelist, autobiographer and naval captain born in London. He was the author of several nautical novels that remained popular through the 19th century.
Өмір
Шамиер – ағылшын-индиялық шенеунік Джон Езекиал Шамиер мен оның әйелі Георгиананың, вице-адмирал сэр Уильям Бернабидің қызының ұлы болды. Отбасылық үйі Лондонның Гровенор-плейс қаласында орналасқан. 1809 жылдың маусымында Корольдік теңіз күштеріне қабылданып, Вальхерен науқанына қатысу үшін фрегатқа мичман болып қосылды. «Сальзетте» кемесіне Жерорта теңізіне бару бұйырылды. 1810 жылдың 11 сәуірінде Смирнада ол лорд Байронмен кездесті. Байрон кеменің Константинопольге бет алғанын естіп, капитан Батерсттен көлік сұрады. Байрон жас Шамиерге қызығушылық танытып, кеме Тенедосқа тоқтағанда, Троя жазығына қарап тұрып, капитанға жігіттің құс салдау құралын алып жүруге рұқсат берді. Байрон Патроклдың қабіріне отырып, Гомердің кітабын алып, жолдастарына оқыды. Шамиер өмір бойы оған адал болып, болашақта өзінің кітаптарына Байронның көптеген цитаталарын қосты. 1810 жылдың мамырында Шамиер Байронның Геллеспонтты Еуропадан Азияға қарай екінші рет жүзіп өтуін көрді. Ол осы оқиғаны өзінің өмірбаянында баяндады. Константинопольге келгеннен кейін жас мичман капитанымен бірге сэр Роберт Адайрдың сұлтан Махмуд II-ге арналған түрлі қабылдауларына және кездесулеріне қатысты. 1810 жылдың қарашасында Батерст 74 зеңбірекке ие кеменің капитаны болып тағайындалды және Шамиерді өзімен бірге алып кетті. Кейін 1811 жылдың сәуірінде Шамиер құл саудасына қарсы күресте Жерорта теңізінде қызмет етті. 1811 жылдың қазан айынан 1814 жылға дейін ол сэр Питер Паркердің басшылығымен қызмет етті. 1814 жылдың 30 тамызында Паркер Белаирде қаза тапқанда, ол Паркермен бірге құрлықта болды. 1815 жылдың 6 шілдесінде лейтенант болып жоғарылатылып, Жерорта теңізінде, үй станциясында және Батыс Үндістандағы қызметін жалғастырды. 1824 жылдың 20 қыркүйегінен 1825 жылдың 3 тамызына дейін ол «Кейзең» кемесінде бірінші лейтенант болды. 1826 жылдың 9 тамызына дейін Батыс Үндістан станциясында болды, содан кейін 1827 жылы Англияға қайтарылған 10 зеңбірекке ие бригінің уақытша қолбасшысы болып тағайындалды, бірақ одан кейін тез қызметтен босатылды. Шамиер бұдан былай жұмыс істемеді және 1833 жылы теңіз күштерінің зейнеткерлер тізіміне енгізілді, ал 1856 жылдың 1 сәуірінде капитан шеніне көтерілді. 1827 жылы зейнеткерлікке шыққан ол Эссекс округінің поместье иесінің өміріне кірісіп, уақытын Халкин-стриттегі үйімен, Белгравиямен және Парижбен бөлісті. Оның «Теңізшінің өмірі» атты автобиографиясы 1831–1832 жылдары «The Metropolitan Magazine» журналында жарияланды. 1831 жылы ол Михаил Загоскиннің «Дмитрий Милославский» романының аудармасын редакциялаумен айналысты. Ол Англияда «Жас москвалық» немесе «Ресейдегі поляктар» деген атпен жарияланды. Аударма Мәскеуден бір орыс әйелі мен оның екі қызы жеткізген. Кітаптың жарыққа шығуы туралы 1831 жылы және 1834 жылдың басында үнемі хабарланды. Ол үш бөлімнен жарық көруге жоспарланған, бірақ ол 1834 жылдың наурызына дейін Лондонның кітап дүкендеріне түспеді, ал ол шыққанда, Шамиердің оны кеңінен өңдегені анықталды. 1831 жылдың соңында Шамиер «Метрополитен» журналын ерте құруға байланысты үлкен соманы жоғалтты, ал оның досы Фредерик Марриат сол жылдың соңында одан пайда тапты. Парижде жараларын жалап алғанда, ол 1831 жылдың қаңтарында өзінің болашақ әйелі Бесси Соанмен танысты. Жұп үйленгісі келді, бірақ Бессидің қамқоршысы сэр Джон Соан рұқсат бермеді, өйткені Шамиердің байлығы жеткілікті болғандықтан; оның әкесі оған 10 000 фунт стерлинг мұра қалдырған, ал оның жазулары сол кезде оған жылына 300 фунт стерлинг табыс әкелген. Жұп жасырын түрде Гретна Гринге қашып кетті. Олар сол жылдың сәуір айында Эшерде қайтадан үйленді, бірақ отбасын ынталандыра алмады және 1832 жылдың қазан айынан 1834 жылдың тамызына дейін Парижге көшіп кетті. Олардың жалғыз баласы Елизавета қаңтар айында дүниеге келді. Ол сондай-ақ, Фредерик Марриат стилінде жазылған «Бақытсыз адам» (1835), «Бен Брейс, Нельсонның соңғы Агамемноны» (1836), «Аретуза» (1837), «Жек Адамс, көтерілісші» (1838), «Спитфайр» (1840), «Том Боулинг» (1841), «Конт Кенигсмарк» (1845) және «Жек Малкольмның журналы» (1846) сияқты теңіз романдарын жазды. Сонымен қатар, ол Уильям Джеймстің «Теңіз тарихы» еңбегін аяқтады және бірнеше саяхат кітаптарын жазды. Шамиер темір жолға көп инвестиция жасады. 1845 жылы ғана ол бірнеше компанияның директоры болды, атап айтқанда Фампу және Хазебрук, Париж және Лион, Кембридж және Линкольн кеңейтуі, қираған Нортгемптон және Кембридж, және Регби және Ворчестер. Ол 1848 жылғы ақпан революциясы кезінде Парижде болды және осы кезең туралы «1848 жылғы француз революциясы туралы шолу» деген тақырыпта жариялады, онда оқиғаларға қатысқан негізгі тұлғаларды суреттеді. Шамиер біраз уақыт бойы шетелде ресми қызметте болды, бірақ Уорриор-сквер, Сент-Леонардс-он-Си қаласына зейнетке шығып, 1870 жылдың 29 қазанында ұзаққа созылған аурудан кейін қайтыс болды, оның әйелі сақталды. Жұбайлар Хейстингс зиратында жерленген. Ол 1832 жылы Челсиде тұратын қайтыс болған Джон Соанның қызы Елизаветаға үйленді және әйгілі сэр Джон Соанның немересі болды. Оның әйелі Елизавета 1879 жылы қайтыс болды. Жұбайлардың жалғыз баласы, Элиза Мария Шамиер, алдымен капитан Фредерик Крюге үйленді, ал оның қайтысынан кейін Сомерсет Гаф Калторпқа, 7-ші Калторп баронына үйленді. Фредерик Шамиер өзін 17 ғасыр француз гугенот саясатшысы Даниэль Шамиерден таратылған деп мәлімдеді.
He was on the West Indies station until 9 August 1826, when he was put briefly in command of the 10 gun brig for bringing her home to England in 1827, but thereafter was very soon paid off. Chamier took no further employment and in 1833 was placed on the retired list of the navy, on which he was formally promoted captain on 1 April 1856. Effectively retired in 1827, he settled down to the life of an Essex county squire, further dividing his time between his house in Halkin Street, Belgravia, and Paris. His autobiography, The Life of a Sailor, was serialised in The Metropolitan Magazine in 1831–1832). In 1831 he was engaged in editing the translated transcript of Mikhail Zagoskin's novel Dmitrich Miloslawsky to be issued in England as The Young Muscovite; or, The Poles in Russia, which apparently dated from 1824. The translation had been provided from Moscow by a Russian lady of rank and her two daughters. The book's publication was ceaselessly reported as imminent throughout 1831 and in early 1834. It was intended to publish in three parts, but it was not to appear on London bookshelves until March 1834, and when it did, it was found to have been extensively adapted to acclaim by Charmier. At the tail end of 1831 Chamier lost a considerable sum in a failed venture the premature establishment of The Metropolitan Magazine, his friend Frederick Marryat would make something of it, later that year. Licking his wounds in Paris he met his future wife Bessie Soane in January 1831. The couple wished to marry but Bessie's guardian Sir John Soane refused permission, despite Chamier, on the face of it, being a man of means; his father had left him a legacy of £10,000 and his writing at that stage was earning him £300 a year. The couple clandestinely eloped to Gretna Green. The couple remarried in Esher that April in an unsuccessful bid to placate the family, to no result, and went off to live in Paris From October 1832 till August 1834. Their only child Elizabeth was born there in the January. He also wrote nautical novels somewhat in the style of Marryat, including The Unfortunate Man (1835), Ben Brace, the Last of Nelson's Agamemnons (1836), The Arethusa (1837), Jack Adams, the Mutineer (1838), The Spitfire (1840), Tom Bowling (1841), a trilogy Count Konigsmark (1845) and Jack Malcolm's Log (1846). In addition, he continued William James's Naval History and wrote some books of travel. Chamier invested heavily in the railways. In 1845 alone was a director of several companies, notably the Fampoux and Hazebrouck, the Paris and Lyon, the Cambridge and Lincoln Extension, the ruinous Northampton and Cambridge, and the Rugby and Worcester. He had been in Paris during the revolution of February 1848, and published an account of that period under the title A Review of the French Revolution of 1848, in which he depicted the main personages taking part in the events. Chamier held for some time an official post abroad, but retired to Warrior Square, St Leonards on Sea, where he died on 29 October 1870 after a lingering illness, survived by his wife. The couple are buried in Hastings Cemetery. He had married in 1832 Elizabeth, daughter of the late John Soane, of Chelsea, and granddaughter of the celebrated Sir John Soane His wife, Elizabeth died in 1879. The couple's only child, Eliza Maria Chamier, first married Captain Frederick Crewe, and on his death married Somerset Gough Calthorpe, 7th Baron Calthorpe. Frederick Chamier laid claim to being descended from the 17th century French Huguenot politician Daniel Chamier.