Бартоломью Бёргерш: Ағылшын ақсұлуы және әскери қолбасшысы

Кіріспе

Ағылшын ақсүйекі және сарбазы (1355 жылы қайтыс болды)

Бартоломей Бургерш, 1-ші Бургерш бароны (3 тамыз 1355 жылы Доверде қайтыс болды), "үлкен" деп аталған, Роберт Бургерш, 1-ші Бургерш бароны мен Мод Бадлсмирдің кіші ұлы, Бартоломей Бадлсмирдің, 1-ші Бадлсмир баронының қарындасы. Ол кіші Бартоломей Бургерштің әкесі болды.

Өмір

Ол Роберт Бургерштің екінші (немесе үшінші) ұлы, 1-ші Барон Бургерш, ағасы Стивен қайтыс болғаннан кейін әкесінің атағы мен мүлкін мұрагерлік етті. Ол анасының туысы және Бартоломей, Бадлсмир лордының есімдісі, барондық тақтадағы ең беделділердің бірі. Ол Теобальд де Вердунның, 2-ші Барон Вердунның үш қызының бірі Елизаветаға және оның бірінші әйелі Мод Мортимерге (шамамен 1289 – 18 қыркүйек 1312) үйленді, осы одақ Бургерштің байлығы мен қуатын арттырды. Лорд Бадлсмир Томас, Ланкастер графының жақтассыз жауы болды. Бургерш (1316) Эдуард II билігіндегі партиялардың қайғылы таластарында белсенді рөл атқарды, оның ағасының жақтасы ретінде, 1317 жылы ол онымен бірге Шотландияға жорыққа қатысты. 1321 жылдың қазанында, Леди Бадлсмир королева Изабеллаға қарсы қақпаларын жапқан Кенттегі Лидс қамалы Эдуардқа берілді, ол әйеліне жасалған құлықты кек ретінде отыздан астам мыңдық әскерді жинаған. Бургерш, гарнизонның бірі болған, тұтқынға алынып, Лондон мұнарасына қамалды. Бұл тұтқындық, әлдеқим, Боробридж шайқасынан кейін оның ағасының тағдырынан сақтауға мүмкіндік берген болса керек. Ол өзінің өкінішті билеушісін құлатуға көмектесу үшін аман қалды. 1326 жылдың 24 қыркүйегінде Изабелла келген кезде оның ағасы Генри Бургерш, Линкольн епискобы, оған қосылуға асықты, ал Орлтонмен, Херефорд епискобы, Эдуардтың орнынан түсуіне және өлтірілуіне әкелген шараларға бастамашылық жасады. Ол әкесінің қызметінде болған Довер қамалының констеблі және Пятипорттардың күзетшісі қызметтерін атқарды, және ол екі лауазымды да өлімге дейін, аздап үзіліспен, атқарды. Эдвард III билігінің басым бөлігінде Англия мен Франция арасындағы тұрақсыз қарым-қатынаста екі ел арасындағы негізгі байланыс арнасының басқаруын білдіретін осы лауазымдардың иесіне жүктелген жауапкершілік ең жоғары дәрежеде болды, және бұл Бургершке осындай маңызды кезеңде оларды үнемі ұстауы керек деген сенімді көрсетеді. Комиссия, тіпті бастапқыда Эдуард II атынан, оған қарсы құрылған партиядан шынымен шыққан, оның билігінің бірінші жылында оның ұлы қайта жаңартты. Бұл жағдайда оған жазылған алғашқы патшалық хат, Римерде қамтылған, ол патшаның Брабом саябағынан алпыс тоқты алып, Вестминстерде жиналатын парламент үшін тұздау туралы бұйрық. Осыдан кейін ол өзінің билігін қолданып, француз жағалауына шабуыл жасайтын жауларды тоқтатуды тапсырды. Бургерш жас патшаның толық сенімін тез арада иеленді, ол өмірінің соңына дейін үзіліссіз сақтады. Оның қызметіне үлкен жерлер мен иеліктер берілді, олар патшаның қолынан қайтты немесе басқаша түрде билікке түсті. Патша оны бірнеше рет дипломатиялық жұмсақтап жіберді. 1329 жылы ол Францияның Филипп патшасына құрмет көрсетуді кешіктіру себептерін түсіндіру үшін жіберілді, ал сол жылы папаның елшісі ретінде ағылшын шіркеуінің табысынан ақшалай көмек сұрауға жіберілді, оның оннан бір бөлігі патшаға төрт жыл бойы берілді. Римерде Довер констеблі ретінде оған берілген бірнеше корольдік бұйрықтар бар. Олар елдің тыныштығына қауіп төнгенде теңізден өтуге тыйым салуға немесе лицензия беруге және патша мен басқа да беделді адамдардың өтуіне жағдай жасауға қатысты. Оған басқа да міндеттер жүктелді, олар күш-жігер мен даналықты талап ететін. 1337 жылы Эдуард Франция королі атағын алғаннан кейін, ол Темзаның батысқа қарай ағызудан бастап флоттың адмиралы болды. Ол сондай-ақ Понтье Сенашы, Лондон мұнарасының констеблі және үйдің лорд-камерлар болып тағайындалды, оның бұл лауазымында болуы көбінесе үлкен мөрді жеткізу кезінде жазылды. Эдуардтың ақшаға деген қиыншылықтарының бірінде оған патшалық тәжді және басқа да асыл тастарды кепілге қою тапсырылды. 1341 жылы Трент өзенінің оңтүстігіндегі патша орманының күзетшісі ретінде оған соғыс машиналарын және қамал қабырғаларын қорғаушылар үшін ағаштан жасалған сахналарды салуға арналған ағаштарды жеткізу тапсырылды. Жақсы және тәжірибелі сарбаз ретінде ол шотландтық және француз соғыстарында патшаға үнемі көмекші болып, 1346 жылы 26 тамыздағы Креси шайқасына қатысты. Бургершке дипломатиялық агент ретінде берілген сенім де сондай зор болды. Ол жиі жіберілетін, бұл көрінеді Римерде - көбінесе Норвич епискобы Уильям Бейтменмен бірге - Авиньондағы папамен, Филипп Валуамен Брахант және Фландрия графтарымен және басқа да жетекші державалармен, бірнеше рет жасалған және бұзылған соғыс туралы және екі жақты халықтар арасындағы жиі уәде етілген, бірақ ұзақ уақытқа созылған соңғы бейбітшілікті ұйымдастыру үшін. Осы дәуірге тән ерекшелік ретінде, Бургерш, діни ынтақтың артық болуынан, Франциямен соғыс басталғанға дейін, жағдай салыстырмалы түрде тыныш болғанда, қаруын қойып, крест алған. Эдуард, осындай құнды көмекшінің қызметінен бас тарта алмаған, Гасконияға аттанғанда (1377), пападан оны уәдесінен босатуды өтінді. Кресиден екі жыл өткен соң, оны қайтадан француз соғыстарына қатыстыруға жіберді, ал Авиньонға папамен екі ел арасындағы берік және ұзақ мерзімді бейбітшілік туралы келісімдерге келу үшін жіберді. Келесі жылы (1349) ол Ланкастер графымен Гасконияға, ондағы бүліктерді басу үшін бірге аттанды. 1355 жылы, Эдуард Францияға жаңадан шабуыл жасау үшін Англиядан кеткен кезде, Бургерш мемлекеттік басқарушылардың бірі болып тағайындалды, бірақ сол жылдың тамыз айының басында қайтыс болды. Ол Линкольн соборындағы әйелі Генри, Линкольн епискобы және олардың әкесі Роберт Бургерштің жаны үшін салған Әйелі Катеринаның қабіршілігіне жерленді. Үш еуінің бейнесімен бірге ескерткіштері әлі де көрініс тапқан.

He was the second (or perhaps the third) son of Robert Burghersh, 1st Baron Burghersh, and succeeded to his father's title and estates on the death of his elder brother Stephen. He was the nephew on his mother's side and namesake of Bartholomew, lord Badlesmere, one of the most powerful of the barons. He married Elizabeth, one of the three co heiresses of Theobald de Verdun, 2nd Baron Verdun and his first wife Maud Mortimer (c.1289 18 September 1312), an alliance by which Burghersh increased his wealth and power. Lord Badlesmere was a bitter enemy of Thomas, Earl of Lancaster. Burghersh took an active role (1316) in the unhappy contests of parties in Edward II's reign as an adherent of his uncle, whom in 1317 he accompanied in an expedition to Scotland. In October 1321, when Leeds Castle, Kent—the gates of which had been shut against Queen Isabella by Lady Badlesmere – surrendered to Edward, who had with unwonted spirit raised a force of thirty thousand men to avenge the insult offered to his wife. Burghersh, who was one of the garrison, was taken prisoner and incarcerated in the Tower of London. This imprisonment was probably the means of saving him from the fate of his uncle after the disastrous battle of Boroughbridge. He was spared to aid in the overthrow of his unfortunate sovereign. On the landing of Isabella, on 24 September 1326, his brother Henry Burghersh, the bishop of Lincoln, hastened to join her, and with Orlton, bishop of Hereford, took the initiative in the measures which speedily led to Edward's deposition and murder. The important posts of constable of Dover Castle and warden of the Cinque Ports, which had been held by his father, were given to Burghersh, and he held both offices, with but slight intermission, to his death. In the unsettled relations between England and France, which lasted through the greater part of Edward IlI's reign, the responsibility devolving on the holder of these offices, which implied the command of the chief channel of communication between the two countries, was of the highest moment, and it evidences the confidence reposed in Burghersh that he should have held them almost continuously during so important an epoch. The commission, even originally in the name of Edward II, out really proceeding from the party conspiring only too successfully against him, was renewed by his son in the first year of his reign. The first royal missive to him in this capacity, contained in Rymer, is an order to have sixty does taken from the king's park of Braboume, and salted for the use of the parliament about to meet at Westminster. This is followed by an order to use his authority to put a stop to predatory incursions on the French coast. Burghersh evidently very speedily obtained the complete confidence of the young king, which he retained uninterruptedly to the end of his life. His services were rewarded by large grants of land and manorial privileges, escheated to the crown, or in some other way falling to the sovereign to dispose of. The King despatched him repeatedly on diplomatic errands. In 1329, he was sent to Philip of France to explain the reasons for the delay in the rendering of his homage, and in the same year as an ambassador to the pope, to plead for pecuniary aid from the revenues of the English church, a tenth of which was granted to the king for four years. Rymer contains a series of royal orders issued to him in his capacity of constable of Dover relating to prohibitions or licenses to cross the sea when the peace of the country was threatened, and to make arrangements for the passage of the king and other distinguished persons. He was entrusted with other offices calling for vigour of action and practical wisdom. In 1337, on the assumption by Edward of the title of king of France, he was made admiral of the fleet from the mouth of the Thames westward. He was also appointed Seneschal of Ponthieu, Constable of the Tower of London, and Lord Chamberlain of the Household, in which capacity his presence is often recorded at delivery the great seal. In one of Edward's grievous straits for money, he was entrusted with the pawning of the crown and other jewels. As Keeper of the king's forest to the south of the Trent in 1341 he was commissioned to provide timber for the construction of engines of war and 'hourdes' or wooden stages for the defenders of castle walls. As a good and experienced soldier he was continually in attendance on the king in his Scotch and French wars, taking part in the Battle of Crécy, 26 August 1346. The confidence reposed in Burghersh as a diplomatic agent was equally great. He was frequently sent as may be seen in Rymer – often in company with Bishop William Bateman of Norwich – to treat with the pope at Avignon, with Philip of Valois with the counts of Brahant and Flanders, and other leading powers, on the traces and armistices so repeatedly made and broken, and to arrange the often promised but long deferred final peace between the two contending nations. As characteristic of the age, it is curious to find that under an excess of religious zeal, Burghersh, before the breaking out of the war with France when the return was comparatively quiet, had laid aside his arms and assumed the cross. Edward, unable to dispense with the services of so valuable a helper, when starting for Gascony in 1377, petitioned the pope to release him from his vow. Two years after Crecy we find him again taking part in the French wars, and despatched to Avignon to treat with the pope for a firm and lasting peace between the two countries. The next year (1349) he accompanied the earl of Lancaster to Gascony, to suppress the rebellion there. In 1355, when Edward was leaving England for a fresh invasion of France, Burghersh was appointed one of the guardians of the realm, but died at the beginning of August of that year. He was buried in the chantry of St. Catherine, which he had founded in Lincoln minster for the soul of his brother Henry, bishop of Lincoln, and their father, Robert Burghersh. Monuments to all three, with effigies of the two brothers, are still to be seen.