Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Поццо – Сэмюэл Беккеттің «Годоны күту» пьесасындағы кейіпкер. Оның аты итальян тілінде «құдық» (мысалы, «мұнай құдығы») деген мағынаны білдіреді. Сырттай ол мақтансақ, кейде әдемі киінетін аристократ (өз шаңырағында тұрамын, көптеген құлдарым мен «Стейнвей» фортепианосы бар дейді), айналасындағыларды, әсіресе құлы Лаккиді және шамалы дәрежеде Эстрагонды қатыгездікпен пайдаланады. Ол Владимир мен Эстрагон сияқты киім киеді (яғни цилиндр мен костюм), бірақ олардың киімдерідей нашар емес.
Pozzo is a character from Samuel Beckett's play Waiting for Godot. His name is Italian for "well" (as in "oil well"). On the surface he is a pompous, sometimes foppish, aristocrat (he claims to live in a manor, own many slaves and a Steinway piano), cruelly using and exploiting those around him (specifically his slave, Lucky and, to a lesser extent, Estragon). He wears similar clothes to Vladimir and Estragon (i. e. a bowler and suit), but they are not in the dire condition theirs are.
Годоның қарсыласы
Поццо сөздің толық мағынасында жаман адам болмаса да, кейде "Годоны күту" пьесасының "антагонисті" деп есептеледі. Ол пьесаның басты кейіпкерлері Владимир мен Эстрагонға тікелей қарсы болмаса да, олардың тыныш өміріне дүрбелең әкеледі. Ол алғаш рет пайда болғанда, дереу бақытсыз "Диди" мен "Гого" деп аталатын екеуіне айқайлап, бұйрық беріп, оларды жалықтыра бастайды. Сонымен қатар, ол Лаккиді аяусыз зорлайды (дене және психикалық тұрғыдан), оны қарапайым және кейде мағынасыз жұмыстарды орындауға мәжбүр етеді. Бірақ, оның құдіретті бейнесіне қарамастан, ол кез келген ұсақ нәрсеге байланысты (сөзбе-сөз) ыдырап кетуге бейім. Бірінші актінің белгілі бір бөлімдерінде (және екінші актінің көп бөлігінде; төменде қараңыз) жағдай оның қалауынша болмағанда (мысалы, заттарын жоғалтқанда, Владимир мен Эстрагон оны түсінбегенде/сөккенде және т.б.) ол нервтік күйзеліске ұшырайды. Дегенмен, Поццоны тек ойсыз, әлсіз қанаушы деп қарау дұрыс емес. Оның дамыған зиялылық жағы бар: ол ақылмен және оң көзқараспен философиялай біледі.
While by no means a villain in a conventional sense of the word, Pozzo is sometimes considered (nominally) the "antagonist" of Waiting for Godot. Although he is not technically in opposition to the so called heroes of the play (Vladimir and Estragon) he does bring chaos into their sheltered world. Upon his first entrance, he immediately goes about attempting to exert authority on the hapless "Didi" and "Gogo" by shouting at them, ordering them about, and generally making a nuisance of himself. Along the way he mercilessly abuses Lucky (physically and mentally) into performing menial and sometimes pointless tasks. However, despite his authoritative presence, he has the tendency of falling to pieces at the (literal) drop of a hat. At certain points in the first act (and for most of the second act; see below) he has minor nervous breakdowns when things don't go his way (e. g. when he misplaces things, when Vladimir and Estragon don't understand him/berate him, etc.). Pozzo should not be seen, however, as merely a mindless, weak oppressor. He has a developed intellectual side: he philosophises intelligently and optimistically.
Соқырлығынан
Поццо бірінші және екінші актілер арасында күрт өзгеріске ұшырайды: ол соқыр болады. Екінші (соңғы) рет кіргенде, ол дерлік бірден құлап түсіп, тұра алмайды. Ол сахнаның соңына дейін осылай жатып, көмексіз азаптанады және тағдыры мен хал-жағдайына шағымданады. Бұл өзгеріс, көріп тұрғандай, соңғы күні ғана болған. Кейбір сыншылар мұны оның басқалардың қайғысын көруге келмейтінінің нәтижесі деп түсіндіреді, соның салдарынан өзі де азапқа ұшырады.
Pozzo goes through a rather radical transformation between the first and second acts: he goes blind. When he makes his second (final) entrance, he almost immediately falls over and cannot get up. He remains this way for the rest of his scene, helplessly moaning and bemoaning his fate and condition. This change supposedly only occurs in the past day. Some critics interpret this as representing his failure to see the suffering in others, and thus has brought suffering upon himself.
Поццо мен Эстрагон
Поццо көбінесе Эстрагонмен салыстырылады (әдетте Лаки Владимирмен салыстырылғандай), оның кейіпкерлік жұбының импульсивті, оң жақ миына сүйенетін бөлігі ретінде. Бұл идея бойынша, Поццо мен Лаки – Владимир мен Эстрагон арасындағы қарым-қатынастың (күңкең импульсивті және оны қорғайтын ақылды) және осы кейіпкерлердің өте шектен тыс нұсқалары. Ол, Эстрагон сияқты, өте нашар есте сақтайды, және ол естелік үшін Лакиге сене алмайды (Эстрагон Владимирге сенгендей), сондықтан ол тіпті де білмейді (мысалы, ол кешегі күнді еске түсіре алмайды). Владимир олардың Поццоны танитынын айтады, бірақ Эстрагон бұл туралы ештеңе айтпайды, ал олардың бұрынғы қарым-қатынасының мәні белгісіз болып қалады. Ол кейде ағымдағы жағдайға поэтикалық теңеулер келтіреді, дәл Эстрагон сияқты.
Pozzo is often compared to Estragon (just as Lucky is compared to Vladimir) as being the impulsive, right brained part of his character duo. The idea is that Pozzo and Lucky are simply an extreme form of the relationship between Vladimir and Estragon (the hapless impulsive, and the intellect who protects him), and thus extreme forms of those very characters. He, like Estragon, has an awful memory, and since he cannot rely on Lucky for memory (as Estragon can on Vladimir), he is even more in the dark (e. g. he cannot even remember one day before). Vladimir claims that he and Estragon know him, but this is naturally not corroborated by Estragon, and the nature of their former relationship remains unknown. He occasionally comes up with poetic metaphors for the current situation, again, just as Estragon does.