Кіріспе
Сэмюэл Беккеттің "Годоны күту" пьесасы (Waiting for Godot /ɡɒd.oʊ/) – ирландиялық драматург Сэмюэл Беккеттің пьесасы. Онда Владимир (Диди) және Эстрагон (Гого) есімді екі кейіпкер Годоны күтіп отырып, түрлі талқылаулар мен кездесулерге қатысады, бірақ Годо ешқашан келмейді. "Годоны күту" – Беккеттің өзінің француз тіліндегі "En attendant Godot" пьесасын қайта жазған нұсқасы және (тек ағылшын тілінде) "екі бөлімді трагикомедия" деп таңбаланған. Алғашқы француз тіліндегі мәтін 1948 жылдың 9 қазаны мен 1949 жылдың 29 қаңтары аралығында жазылған. Роджер Блин қойған премьерасы 1953 жылдың 5 қаңтарында Париждегі "Бабилон театрында" өтті. Ағылшын тіліндегі нұсқасы 1955 жылы Лондонда көрсетілді. 1998-1999 жылдары Британдық Корольдік Ұлттық театры жүргізген сауалнамада бұл пьеса "XX ғасырдың ең маңызды ағылшын тіліндегі пьесасы" деп танылды.
Waiting for Godot ('/ɡ//ɒ//d//oʊ//audio=en us Waiting for Godot. oga/ GODoh) is a play by Irish playwright Samuel Beckett in which two characters, Vladimir (Didi) and Estragon (Gogo), engage in a variety of discussions and encounters while awaiting the titular Godot, who never arrives. Waiting for Godot is Beckett's reworking of his own original French language play, En attendant Godot, and is subtitled (in English only) "a tragicomedy in two acts". The original French text was composed between 9 October 1948 and 29 January 1949. The premiere, directed by Roger Blin, was on 5 January 1953 at the Théâtre de Babylone [fr], Paris. The English language version premiered in London in 1955. In a poll conducted by the British Royal National Theatre in 1998/99, it was voted the "most significant English language play of the 20th century".
Бірінші акт
Пьеса екі таныс, Владимир мен Эстрагонның, жапырақсыз ағацтың жанында кездесуімен басталады. Эстрагон Владимирге соңғы басына келген қиындықтарды айтады: ол бұрынғы түні арықта жатып, белгісіз біраз адамдардан сақадалданған. Екеуі маңызды емес түрлі мәселелерді ұзақ талқылайды, соңында Годо есімді бір адамды күтіп отырғаны белгілі болады. Олар Годомен кездескен-кездеспегенін, тіпті ол келетін-келмейтінін де білмейді. Кейін Поццо есімді жолбасшы саяхатшы, үнсіз құлы Лаккимен бірге келіп, Владимир мен Эстрагонмен сөйлесу үшін тоқтайды. Лаккиді Поццо ұстап тұрған арқанмен байлайды, ол Лаккиге ауыр жүктерін тасуға мәжбүрлейді және Лаккидің қимылдары баяу болса, дене жазалайды. Поццо Лаккиді пайда табу үшін сатуға ниеттенген саудаға бара жатқанын мәлімдейді. Поццоның "Ойлан!" деген бұйрығымен, әдетте үнсіз Лакки кенеттен билеп, монолог айтады: академиялық сөздердің ағыны таза мағынасыздықпен араласады. Поццо мен Лакки көп ұзамай кетеді, ал таңырған Эстрагон мен Владимир қалып, жоқ Годоны күтуді жалғастырады. Соңында, бір бала келіп, Владимир мен Эстрагонға Годоның хабаршысы екенін және Годо бүгін емес, ертең келетінін түсіндіреді. Владимир Годоның сырт келбетін сұрайды, бірақ баладан өте қысқа немесе түсініксіз жауаптар алады, ол көп ұзамай кетеді. Владимир мен Эстрагон да кететінін жариялайды, бірақ олар сахнада қозғалмай тұрады.
ІІ акт
Владимир мен Эстрагон тағы да ағаш жанында күтіп тұр, ол соңғы рет 1-ші актіде көрінгеннен бері бірнеше жапырақ шығарған. Екеуі де әлі де Годоны күтуде. Лаки мен Поццо ақыры қайта пайда болады, бірақ бұрынғысынан өзгеше. Поццо соқыр болып, ал Лаки енді тілсіз. Поццо Владимир мен Эстрагонды кездестіргенін есіне түсіре алмайды, ал олар саяхатшыларды соңғы рет қашан көргендері туралы келісе алмайды. Лаки мен Поццо құлшыныспен өткен кездесуден кейін көп ұзамай кетеді, Владимир мен Эстрагонды күтіп қалдырады. Біраз уақыттан соң бала қайтадан келіп, Годоның келмейтінін хабарлайды. Бала Владимир мен Эстрагонды бұрын көрмегенін және кеше Владимирмен сөйлескен бала емес екенін айтады, бұл Владимирдың балаға қаһарланып, одан ертең өзін еске алуын талап етуіне себеп болады, осылайша осы кездесуді қайталамау үшін. Бала кеткеннен кейін Владимир мен Эстрагон өзін-өзі өлтіруді ойлайды, бірақ олардың ілгіш үшін арқаны жоқ. Олар кетіп, келесі күні арқанмен қайтып келуге шешім қабылдайды, бірақ олар тағы да қозғалмай тұрып, көрініс қараңғылыққа сіңіп кетеді.
Кейіпкерлер
Беккет пьесада жазғаннан артық кейіпкерлер туралы толыққанды айтудан тартынды. Бірде ол сэр Ральф Ричардсонның "Поццо туралы, оның мекенжайы мен өмірбаяндық мәліметтерін білуге тырысқанын, тіпті Владимир рөлін сомдауға келісуі осы және осыған ұқсас ақпаратты алуға байланысты болғанын" еске алды. Ол оған Поццо туралы барлық білгені мәтінде жазылғанын, егер көбірек білген болса, оны мәтінге қосатынын айтты, және бұл басқа кейіпкерлерге де қатысты.
Владимир мен Эстрагон
Бекет жазуды бастағанда Владимир мен Эстрагонның визуалды бейнесі болмады. Мәтінде олар ешқашан саяхатшылар деп аталмайды, бірақ сахнада көбінесе саяхатшылар киімімен ойнатылады. Роджер Блин кеңес береді: "Беккет олардың дауыстарын естіді, бірақ ол маған кейіпкерлерін сипаттай алмады. [Ол былай деді]: 'Мен сенімдімін, олар боулер киіп жүргендері ғана белгілі'." "Боулер шляпа, әрине, Бекет Фоксрокта өскен кезде көптеген әлеуметтік жағдайларда ерлер үшін міндетті болды, және [оның әкесі] оны жиі киетін". Пьесада кем дегенде Эстрагон киетін киімнің тозығы жеткені көрсетілген. Владимир оның ақын болуы керек екенін айтқанда, Эстрагон ол ақын екенін айтады, жыртық киімдеріне сілтеп, бұл анық емес пе деп сұрайды. Екі кейіпкердің де физикалық сипаттамасы жоқ; алайда, мәтін Владимирдің екеуінің арасында салмағы ауыр екенін көрсетеді: өзін-өзі өлтіру туралы ойлар осыны нақты көрсетеді. Олардың кейіптерінің боулер шляпасы және басқа да көңіл көтеруге арналған аспектілері қазіргі көрермендерге Лорел мен Хардиді еске түсіреді, олар өз фильмдерінде кейде саяхатшыларды ойнайтын. "Куда Годо күтудегі шляпаны алмастыру ойыны және Лаккидің шляпасы болмаса ойлай алмауы - Бекеттің Лорел мен Хардиден алған екі анық үлгісі. Олардың "сөздері" гиберно-ағылшын идиомаларын қамтиды, бұл екеуінің де ирландтық екенін көрсетеді. Владимир пьесаның көп бөлігін тік тұрып өткізеді, ал Эстрагон бірнеше рет отырады және тіпті ұйықтап қалады. "Эстрагон инерциялы, ал Владимир тынышсыз." Владимир аспанға қарап, діни немесе философиялық мәселелерді ойлайды. Эстрагон "тасқа тиесілі", ол не жеуге болатыны және денелік ауыртпалықтарын қалай жеңілдетуі мүмкін сияқты қарапайым нәрселермен айналысады; ол тікелей, интуитивті. Эстрагонның тасқа үнемі отыруының монотонды, ритуалдық әдісі Бекеттің тағы бір пьесасы - "Бақытты күндердегі" Виннидің тырнақтарын үнемі қайрауымен салыстырылуы мүмкін, екі әрекет те кейіпкерлердің өмірінің баяу, әдейі тозуын көрсетеді. Ол есте сақтауды қиын деп санайды, бірақ оған белгілі бір нәрселерді еске түсіруді сұрағанда, мысалы, Владимир: "Евангелиелерді есіңде ме?" - деп сұрағанда, ол еске түсіреді. Эстрагон Владимирге қасиетті жердің түрлі-түсті карталары туралы және өлі теңіздің жағасында бал айына баруды жоспарлағанын айтады; оның қысқа мерзімді есте сақтау қабілеті нашар және ол, шын мәнінде, Альцгеймер ауруынан зардап шегуі мүмкін екенін көрсетеді. Ал Альварес былай деп жазады: "Бірақ Эстрагонның ұмытылуы олардың қарым-қатынасын біріктіретін цемент болуы мүмкін. Ол үнемі ұмытып жатады, Владимир үнемі еске салып отырады; екеуінің арасында уақыт өтеді". Эстрагонның ұмытылуы авторға белгілі бір баяндаушылық мүмкіндік береді, бұл оның және Владимирдің арасындағы бос әңгімелерді үздіксіз жалғастыруға мүмкіндік береді. Олар 50 жыл бірге болды, бірақ Поццо сұрағанда олар өздерінің нақты жастарын айтпайды. Владимирдің өмірі де ыңғайсыздықсыз емес, бірақ ол екеуінің ішіндегі ең төзімдісі. "Владимирдің қайғысы ең алдымен психикалық ауыртпалық, сондықтан ол өз қалауымен шапанын Лаккиге айырбастады, бұл Владимирдің басқа адамның ойларына деген символдық құштарлығын көрсетеді". Бұл сипаттамалар кейбіреулер үшін ойлау әрекеті немесе психикалық күй (Владимир) және физикалық заттар немесе дене (Эстрагон) болды. Бұл Владимирдің шапанына, Эстрагонның аяқкиімдеріне үнемі көңіл бөлуімен бейнеленеді. Екі кейіпкердің темпераменттері қарама-қарсы болса да, жағдайға әртүрлі жауаптармен, екеуі де маңызды, бұл Владимирдің метафизикалық ойлары Эстрагонның физикалық талаптарымен теңдестірілгеніндей. Жоғарыда аталған сипаттамалар, әсіресе олардың экзистенциалдық жағдайына қатысты сипаттамалар, пьесаның қайталанатын тақырыптарының бірі - ұйқыда да көрінеді. Пьесада Эстрагонның ұйқыға кеткені және Владимир оянған кезде айтқысы келген қасіреті туралы екі рет армандауы айтылады. Соңғысы оны тыңдаудан бас тартады, өйткені ол армандайтын адамның әр эпизод кезінде баурап алу сезімін қабылдай алмайды. Бұл тұтқын идеясы пьесаның орнын түс сияқты пейзаж немесе тазалау орнының түрі ретінде түсінуге болады деген пікірді қолдайды, одан ешкім құтыла алмайды. Бір түсіндірме екі кейіпкердің тәжірибесі мен оларды бейнелеу жолы арасындағы байланысты атап өтті: Эстрагонның түсіміндегі әлсіздік және Владимирдің серігі ұйықтап жатқан кезде күтудің қиын жағдайы. Ұйқының бұл ерекше аспектісі кейбіреулер пьесадағы екілік үлгіні көрсетеді дейді. Басты кейіпкерлердің жағдайында, екілік дене мен сананы қамтиды, кейіпкерлерді толықтырады. Ол сондай-ақ француз тілінде "Катулл" немесе Фабер басылымының бірінші нұсқасында "Катулл" деп жазылған сөзге жауап береді. Америкалық басылымда бұл "Адам" деп өзгертілді. Беккеттің жалғыз түсіндірмесі, ол "Катуллдан жалықты" екенін айтты. Вивиан Мерсье "Куда Годо күтуді" "теориялық мүмкінсіздікке жеткен пьеса деп сипаттады - ештеңе болмайтын, бірақ көрермендерді орындарынан тұрғызбайтын пьеса. Сонымен қатар, екінші акт бірінші актінің күңгірт қайталауы болғандықтан, ол ештеңе болмайтын пьесаны екі рет жазды". Мерсье бір рет Бекеттен олардың тілі туралы сұрады: "Менің ойымша, ол Диди мен Гогоны PhD дәрежесін алғандай дыбыстады. 'Олардың дәрежесі болмауы мүмкін бе?' - деп жауап берді ол". Олар жақсырақ уақыттарды білген, мысалы, Эйфель мұнарасына сапар және Рона маңында жүзім жинау; бұл олардың өмірінен айта алатынының бәрі, Эстрагонның өзінің кедейлігіне Владимирге түсіндірген ақын болғанынан басқа. Бірінші сахналық қойылымда, Беккет бақылағанда, екеуі де "жыртық-жұртық емес, қарапайым киімде" болды. Владимир кем дегенде әдеп мәселесіне ортақ болды, Эстрагон тауық сүйектері немесе ақша сұрағанда.
Поццо мен Лакки
Поццо мен Лакки алпыс жыл бірге болды. Поццо Лакиді өте ұзын арқан арқылы бақылайды, егер Лаки ең аз ғана кешіксе, ол арқанды тартып, сілкіп алады. "Поццо мен Лакки – бұл Диди мен Гогоның үлкейтілген нұсқасы", – деп айтылады, олардың қарым-қатынасы теңгерімсіз болғандықтан. Дегенмен, Поццоның үстемдігі сыртқы көрініс қана; "жақын зерттегенде, Лаккидің қарым-қатынаста әрқашан көбірек ықпалға ие болғаны байқалады, өйткені ол биледі, және одан да маңыздысы, ойлайды – қызмет ретінде емес, Поццоның толыққанды қажеттілігін қанағаттандыру үшін: ол осының барлығын Поццо үшін жасады. Осылайша, дуэт алғаш рет пайда болған сәттен бастап, нағыз құл Поццо болды". Бекет француз тіліндегі түпнұсқа диалогтарын ағылшын тіліне аударғанда ирланд тілінің сөздерін (әсіресе дублиндердің сөздерін) енгізуге тырысты: Поццоның түтігін Дублиннің ең танымал темекі сатушылары Капп пен Питерсон жасаған (ол оны "бриар" деп атайды, бірақ Эстрагон оны диалект сөзімен – "dudeen" деп атайды). Оның ирланд-ағылшын мәтіні француз түпнұсқасынан гөрі көбірек бояулы ғана емес, кейіпкерлердің әлеуметтік жағдайындағы айырмашылықты да көрсетеді. Поццо жадының нашар екенін мойындайды, бірақ бұл өзін-өзіне үнемі назар аударуының салдары. "Поццо – өтемақыны асыра төлеуге мәжбүр болған кейіпкер. Сондықтан ол барлық нәрсені шамадан тыс жасайды, ал оның асыра төлеуі оның терең қауіпсіздігінен туындайды. Беккет осыларды психологиялық терминдермен айтты". Беккет американдық режиссер Алан Шнайдерге: "[Поццо] гипоманиялық және оны ойнаудың жалғыз жолы – оны ақылдан безгендей ойнау" деп кеңес берді. Лакки олардың қарым-қатынасындағы бағынышты мүше болып көрінеді, кем дегенде бастапқыда, Поццоның тапсырған әрбір тапсырмасын сұрақсыз орындайды, өзінің қожайынына "иттей адалдық" көрсетеді. Ол ауыр чемоданды көтеріп, бірнеше рет құлайды, бірақ Эстрагон мен Владимир оған көмектесіп, тұрғызады. Лакки пьесада бір рет ғана сөйлейді, ол Поццоның Эстрагон мен Владимир үшін "ойлау" бұйрығына жауап ретінде болады. Лакки сөйлегенде аудиторияға ұсынған абстрактты философиялық ойлар Мартин Эсслиннің "Абсурд театры" атты эссесінде "толық мағынасыз сөздердің тасқыны" деп сипатталған. Эсслин бұл көрінетін еріксіз, философиялық сөйлеудің актірдің "диалогпен емес, оған қарсы" жұмыс істеуінің мысалы екенін айтады, бұл Эсслиннің "ойнаудың құлшынысы" пьесадағы "жолдардың мағынасының мәнсіздігіне диалектикалық қарама-қайшылықта тұру керек" деген пікірін негіздейді. 1953 жылы Парижде Лакки рөлін ойнаған Жан Мартин Пьитье Сальпетриер ауруханасында жұмыс істейтін Марте Готье есімді дәрігермен сөйлескен. Мартин одан Лаккидің дауысын мәтінде жазылғандай түсіндіретін физиологиялық себеп білетін-білмейтінін сұрады. Готье Паркинсон ауруын айтты, ол, оның сөзіне қарағанда, "дірілдеумен басталады, ол көбірек байқала бастайды, содан кейін науқас дауысы дірілдемей сөйлей алмайды". Мартин бұл идеяны репетициясына енгізе бастады. Беккет пен режиссер толық сенбесе де, қарсылық білдірмеді. Мартин драматургке "Лаккиді Паркинсоннан зардап шегетіндей ойнайтынын" айтқанда, Беккет "Иә, әрине" деп жауап беріп, өзінің анасының Паркинсоннан зардап шегетінін айтты. Беккетке Лаккидің аты неліктен осылай аталғанын сұрағанда ол: "Оның басқа тілегі жоқ болғандықтан, ол бақытты" деп жауап берді.
Бала
Орындаушылар тізімінде тек бір жігіт көрсетілген. Бірінші акттегі бала, жергілікті жігіт, Владимирге бұл оны алғаш көрісі екенін айтады. Ол өткен күні осында болмағанын мәлімдейді. Ол мырза Годоның ешкі бағушысы болып жұмыс істейтінін растайды. Оның інісі, Годо оны ұрып-соғады, ол қойшы. Годо екеуін де тамақтандырып, шатырында ұйықтауға рұқсат береді. Екінші акттегі бала да Владимирге өткен күні оларға келген адам өзі емес екеніне сендіреді. Ол бұл да оның алғашқы келгені екенін қамшылайды. Владимир Годоның немен айналысатынын сұрағанда, бала оған: "Ештеңе істемейді, мырза" дейді. Оның ақ сақалы бар екенін де білеміз – мүмкін, бала нақты айта алмайды. Бұл баланың да ауру інісі бар, бірақ оның інісі бірінші акттегі немесе бір күн бұрын келген бала екеніне нақты дәлел жоқ. Бірінші акттегі жігіт пен екінші акттегі жігіт бір адам ба, жоқ па, екеуі де әдепті, бірақ ұялды. Бірінші актте бала, Поццо мен Лакки әлі сахнада болғанда, өзі туралы ештеңе айтпайды, Поццо мен Лакки кеткеннен кейін ғана Владимир мен Эстрагонға екі жігіттен және Поццоның қамшысынан қорқып, олардың кетуін күткенін айтады; екінші актте бала Лакки мен Поццоны көру үшін жеткілікті ерте келмейді. Екі актіде де бала көп сөйлеуден тартынған сияқты, көбінесе "Иә, мырза" немесе "Жоқ, мырза" дейді, содан кейін қашып кетеді.
Годот
Годоның кім екені көп талқыланды. «Колин Дакворт Бекеттен Поццо Годо бола ма деп тікелей сұрағанда, автор: «Жоқ. Мәтінде осылай берілген, бірақ ол рас емес». Деирдре Бейр «Беккет пьеса атауының мағынасын ешқашан талқыламайды» дейді, бірақ оған шабыттанған болуы мүмкін екі оқиғаны ұсынады. Біріншісі – аяқ тақырыбы пьесада жиі кездеседі, Беккет атаудың оған француз тіліндегі «godillot, godasse» – етік сөзінен туындағанын айтқан. Бейрдің сөзінше, екінші оқиғада Беккет француздық «Тур де Франс» велосипед жарысында көрермендер тобына тап болыпты, олар оған «Nous attendons Godot» деген. Олар Годо есімді бәсекелесті күтіп отырған. «Беккет Питер Вудторпқа, Құдай туралы теориялардың пайда болуына себеп болған «Годот» деп кейіпкерді атағаны үшін өкінетінін айтты». «Мен [Ральф] Ричардсонға, егер Годо деп Құдайды айтсам, «Годо» емес, «Құдай» дейтінімді айттым. Бұл оны қатты ренжітті». Беккет бірде: ««Годо» сөзіне байланысты мағыналарды және оның «Құдай» дегенді білдіретіні туралы көптеген пікірлерді білмеймін деп жорамалдауым ақымақтық болар еді. Бірақ есте сақтаңыз, мен пьесаны француз тілінде жаздым, егер менің ойымда осы мағына болса, ол менің санасыз деңгейімде болды және мен оны анық сезінбедім». (Ескерту: француз тілінде «Құдай» сөзі «Dieu» деп аударылады.) Алайда «Беккет өзінің шығармаларын ішінара басқаратын күшті санасыз күштерді жиі атап өтті; тіпті жазу кезінде «есінен шығып кеткендей» болғанын айтқан». Беккет Бальзактың «Меркадет» пьесасы туралы ештеңе білмейтінін айтқан, оның кейіпкері Годеоның аты да осыған ұқсас және олар ұқсас жағдайға түседі, бірақ оның «Сүйікті Алаяқ» атты Меркадеттің шағын бейімделуіне, Бастер Китонның басты рөлде ойнаған туындысына әсер еткен болуы мүмкін, оның туындыларына Беккет таң қалған және кейіннен «Фильм» үшін оны іздеген. Беккеттің басқа шығармаларынан айырмашылығы, бұл пьесада велосипед жоқ, бірақ Хью Кеннер «Картезиандық Кентавр» эссесінде Беккет Годоның мағынасы туралы сұралғанда «қарт жарыс велосипедшісі, тоқ, «стайер», қаладан қалаға және ұлттық чемпионаттарда жиі жеңіске жеткен, христиандық аты белгісіз, тегі Годо, әрине, Гододан ешқандай айырмашылығы жоқ» деп айтқанын хабарлайды. «Годоны күту» трассалық велосипедпен жүру туралы емес, бірақ Бекеттің өзі француз велосипедшісі Роджер Годоны (1920–2000; 1943 жылдан 1961 жылға дейін кәсіби велосипедші) Рубейдегі велодромнан тыс күткені айтылады. Годо үшін жұмыс істейтін екі баланың тек біреуі ғана ұрудан құтылған көрінеді, «Беккет жартылай әзілмен Эстрагонның бір аяғы сақталғанын айтты». «Годо» аты Ұлыбритания мен Ирландияда бірінші буынға баса назар аудара отырып айтылады, '/ɡɒd.oʊ/ GODoh; Бекеттің әдеби агенті Жорж Боршардт, Бекеттің әдеби мұрасын ұстап тұрған, әрқашан французша «Годо» деп екі буынға бірдей баса назар аудара отырып айтады. Боршардт Бекеттің жүрегі жақын туысы Эдвардпен кеңесіп, оның ағасы да осылай айтқанын мәлімдеді.
Deirdre Bair says that though "Beckett will never discuss the implications of the title", she suggests two stories that both may have at least partially inspired it. The first is that because feet are a recurring theme in the play, Beckett has said the title was suggested to him by the slang French term for boot: "godillot, godasse". The second story, according to Bair, is that Beckett once encountered a group of spectators at the French Tour de France bicycle race, who told him "Nous attendons Godot" – they were waiting for a competitor whose name was Godot. "Beckett said to Peter Woodthorpe that he regretted calling the absent character 'Godot', because of all the theories involving God to which this had given rise." "I also told [Ralph] Richardson that if by Godot I had meant God I would [have] said God, and not Godot. This seemed to disappoint him greatly." That said, Beckett did once concede, "It would be fatuous of me to pretend that I am not aware of the meanings attached to the word 'Godot', and the opinion of many that it means 'God'. But you must remember – I wrote the play in French, and if I did have that meaning in my mind, it was somewhere in my unconscious and I was not overtly aware of it." (Note: the French word for 'God' is 'Dieu'.) However, "Beckett has often stressed the strong unconscious impulses that partly control his writing; he has even spoken of being 'in a trance' when he writes." While Beckett stated he originally had no knowledge of Balzac's play Mercadet ou le faiseur, whose character Godeau has an identical sounding name and is involved in a similar situation, it has been suggested he may have been instead influenced by The Lovable Cheat, a minor adaptation of Mercadet starring Buster Keaton, whose works Beckett had admired, and whom he later sought out for Film. Unlike elsewhere in Beckett's work, no bicycle appears in this play, but Hugh Kenner in his essay "The Cartesian Centaur" reports that Beckett once, when asked about the meaning of Godot, mentioned "a veteran racing cyclist, bald, a 'stayer', recurrent placeman in town to town and national championships, Christian name elusive, surname Godeau, pronounced, of course, no differently from Godot." Waiting for Godot is clearly not about track cycling, but it is said that Beckett himself did wait for French cyclist Roger Godeau [fr] (1920–2000; a professional cyclist from 1943 to 1961), outside the velodrome in Roubaix. Of the two boys who work for Godot only one appears safe from beatings, "Beckett said, only half jokingly, that one of Estragon's feet was saved". The name "Godot" is pronounced in Britain and Ireland with the emphasis on the first syllable, '/ɡ//ɒ//d//oʊ/ GODoh; Georges Borchardt, Beckett's literary agent, and who represents Beckett's literary estate, has always pronounced "Godot" in the French manner, with equal emphasis on both syllables. Borchardt checked with Beckett's nephew, Edward, who told him his uncle pronounced it that way as well.
Орнату
Екі актінің де бір ғана көрінісі бар. Екі адам елді мекендегі ағаш жанындағы жолда күтіп тұр. Адамдардың тегі нақты көрсетілмеген, бірақ олардың ағылшын еместігі анық, себебі олар валютаны франк деп атайды және ағылшындар туралы келекелі әзілдер айтады. Ағылшын тіліндегі қойылымдарда бұл екеуі дәстүрлі түрде ирландтық акцентпен ойнайды. Сценарийде Эстрагонды төменгі қыратқа отыруға көрініс берілген, бірақ іс жүзінде – Бекеттің 1975 жылғы неміс қойылымында – бұл көбінесе тас болады. Бірінші актіде ағаш жалаңаш. Екінші актіде, сценарий ертеңгі күнді көрсетсе де, бірнеше жапырақ пайда болады. Сипаттаманың қарапайымдылығы "бір белгісіз, ерекшеленбеген орын туралы идеяны" еске түсіреді. Орын туралы басқа да ақпаратты диалогтан табуға болады. Бірінші актіде Владимир аудиторияға бұрылып, оны батпақ деп сипаттайды. Екінші актіде Владимир қайтадан аудиторияға ишара жасап, "Көзге көрінбейтін жан жоқ" дейді. Екінші актіде Эстрагон сахнаның артына қарай жүгіргенде Владимир оны сөксіп, "Одан шығу жолы жоқ" дейді. Сондай-ақ екінші актіде Владимир олардың айналасы Макон аймағына мүлдем ұқсамайтынын айтады, ал Эстрагон өзінің бүкіл өмірін "Міне! Какон аймағында!" өткізгенін мәлімдейді. Алан Шнайдер бір кезде пьесаны дөңгелек сахнада қоюды ұсынды – Поццоны рингмейстер ретінде сипаттады, бірақ Беккет одан бас тартты: "Мен білмейтінімді ескере отырып, дөңгелек пішінмен келіспеймін және Годоға өте жабық қорап қажет деп ойлаймын". Ол тіпті бір кезде сахна еденінде сызықтардың әлсіз көлеңкесін салуды ойлады, бірақ соңында осы деңгейдегі "түсіндіруге" қарсы шешім қабылдады. Бекеттің 1975 жылғы Берлиндегі Шиллер театрындағы қойылымында Диди мен Гого, Джеймс Ноулсон сипаттағандай, "көрінбейтін тордың жіптеріне түсіп қалған құстар сияқты" бір нәрседен секіріп тұрғандай көрінеді.