Вашингтон қаласындағы Федералдық Үшбұрыш

Кіріспе

Вашингтондағы ғимараттар жиынтығы.

Федералды үшбұрыш – Вашингтондағы 15-ші көше солтүстік-батыс, Конституция даңғылы солтүстік-батыс, Пенсильвания даңғылы солтүстік-батыс және E көшесі солтүстік-батыспен құрылған үшбұрыш аймақ. Федералды үшбұрышта 10 ірі қалалық және федералды кеңсе ғимараты орналасқан, олардың барлығы Пенсильвания даңғылы ұлттық тарихи орнының құрамына кіреді. Федералды үшбұрыштағы ғимараттардың жетісі АҚШ федералды үкіметімен 1930 жылдардың басында және ортасында "қазіргі уақытқа дейін жасалған ең ірі құрылыс жобаларының бірі" деп аталған, үйлестірілген құрылыс жоспары аясында салынған. Бұл жеті ғимарат қазір архитектуралық ескерткіштер ретінде тағайындалған. Federal Triangle станциясы – Федералды үшбұрыш және оның төңірегіндегі аудандарға қызмет көрсететін Вашингтон метро станциясы.

Атауы

"Федералды үшбұрыш" атауы журналистердің ойлап тапқан туындысы болған сияқты. Баспасөз 1926 жылдың 18 қарашасында "Пенсильвания даңғылының үшбұрышы" туралы жазды, бірақ 1927 жылға қарай жаңалықтар құралдарында бұл аймақты "Үшбұрыш" деп атау жиірек кездесе бастады және 1934 жылдың соңына дейін қолданылып келді. Associated Press алғаш рет 1935 жылы "Федералды үшбұрыш" терминін (екі сөз де үлкен әріппен жазылған) қолданды. The New York Times газеті бұл терминді алғаш рет 1936 жылы пайдаланды, бірақ екі сөздің де үлкен әріппен жазылуы 1939 жылға дейін қалыптаспады. Бастапқыда аймақтың анықтамасы да әртүрлі болды. Алғашқы хабарламалар Федералды үшбұрыштың шығыс ұшы АҚШ Капитолийі алдындағы Улисс С. Грант ескерткішінің шығысына және оңтүстігіне дейін созылғанын көрсетті. Комиссияның даму жоспары, Макмиллан жоспары, Лафайетт алаңындағы тұрғын үйлер мен басқа ғимараттарды биік, неоклассикалық кеңсе ғимараттарымен, ақ мрамордан жасалған фасадымен ауыстыруды ұсынды. Жуық орналасқан кейбір ғимараттардың бұзу жұмыстары жүргізілді: атап айтқанда, Хей Адамс үйлері, Коркоран үйі және Декатур үйінің бір бөлігі. Бірақ 1910-шы, 1920-шы және 1930-шы жылдарда атқарушы органдардың саны мен мөлшерінің тез өсуі Макмиллан жоспарының Лафайетт алаңын дамытуын қиын етіп, жобаға Конгресс пен жергілікті демеушілік азайды. 1910-жылдардың ортасында Конгресс 7 миллион доллар бөліп, үкімет Пенсильвания даңғылының арасындағы 14-ші және 15-ші көшелерде, сондай-ақ оңтүстікке қарай бірнеше блок жерді сатып алды. Жоспар бойынша, бұл жерде "Қиыршық шығанағында" ғимараттар кешені салынуы тиіс болды – бұл лайлы, су тасқынына ұшырайтын, құрқақ ауруға шалдыққан, кедейлікте өмір сүретін, асфальтталған жолдары, кәріз жүйесі және ағын суы жоқ, көбінесе көптеген бордалы үйлер мен кең ауқымды қылмыстық әлемге толы аймақ еді.

Дизайн әсерлері

Федералды үшбұрыштың дизайнына Францияның Лувр-Туилери сарайы кешені және Ұлыбританияның Уайтхолл қаласындағы үкіметтік ғимараттардың шоғырлануы елеулі әсер етті. 1928 жылы сәуірде екі нысанға қосымша бұзу келісімшарттары жасалды, ал 1928 жылы маусымда Ішкі кірістер ғимаратының іргетасы салынды. Негізге сүйену үшін жұмсақ топыраққа 8000-ге жуық қазық қадалып, бекітілді. Ішкі кірістер басқармасының құрылысын салу жұмыстары 8 наурызда басталды. Алғашқы салынған ғимараттың, Ішкі кірістер ғимаратының, іргетасын 1929 жылы 25 мамырда Қазынашылық министрі Эндрю В. Меллон қалады. Қаптамаға Индиананың әк тасы, ал бағаналарға Теннессидің мәрмәрі қолданылды. Коммерциялық ғимараттың құрылыс келісімшарты (13,567 миллион долларға бағаланған) наурыз айында қол қойылды, ал оның әк тас қасбетіне қатысты келісімшарт – кем дегенде бір газеттің мәліметінше, әлем тарихындағы ең ірі тас келісімшарты – сәуір айында жасалды. Сол кезде Коммерциялық ғимараттың құны 17,5 миллион долларға дейін өсті. Сондықтан бір суға түсуші жер астындағы Тибер өзеніне түсіп, жердің астына 6,1 метр тереңдікте шұңқыр қазып алды. Әділет және тәуелсіз кеңселер/Еңбек ғимараттарының құрылысы жалғасты. Бірақ 1930 жылы жобаның маңызды өзгерістері мен қаржыландыру таңдаулары жасалды. Поуп Көркем өнер жөніндегі комиссияны Әділет департаменті мен Ұлттық мұрағаттардың орналасқан жерлерін ауыстыруға көндірді, бұл Әділет ғимаратына көбірек орын берді. 1931 жылы Федералды үшбұрыш жобасының көп бөлігі аяқталуға жақын болды. 1931 жылдың наурыз айында Конгресс Апекс ғимаратының құрылысын бастау үшін 3 миллион доллар бөлді, бұл қаржыландырылатын соңғы құрылым болды. Ішкі кірістер ғимараты маусым айында аяқталып, пайдалануға берілді. Ол жоспардан бір жыл бұрын аяқталды және 62 500 шаршы метрден астам кеңсе алаңына ие болды (алғашқы жоспардан 3,4 пайызға көп). Пошта кеңсесінің алғашқы жұмыстары шілдеде, сонымен қатар бұзу жұмыстарымен басталды. 1931 жылдың тамызында Мұрағат орнындағы құрылыстарды бұзу жұмыстары аяқталып, 5 қыркүйекте жер қазылды. 1932 жылы Коммерциялық ғимарат ашылды және Федералды үшбұрышқа үш қосымша ғимараттың құрылысы басталды. Коммерция департаментінің ғимараты 1932 жылы 4 қаңтарда ашылды. Аяқталған ғимараттың кеңсе кеңістігі 148 271,1 шаршы метрді құрады (алғашқы жоспарланғаннан 60 пайыздан астам), ал оның іргетасы су астында қалған Тибер өзенінің гидравликалық қысымына төтеп беру үшін кейбір жерлерде үш футтан астам қалыңдықта болды. Кейбір қаржылар Федералды үшбұрыш жобаларына әлі де бөлінбесе де, жұмыс кестеден қалып қойған басқа жобалардың қаражатын пайдалану арқылы жалғасты. 1932 жылы 26 қыркүйекте АҚШ пошта қызметінің құрылуының 143 жылдығына орай президент Гувер Пошта бөлімінің ғимаратының іргетасын қалады (іргетасы бұрыннан қаланған, ал ғимараттың болаттан жасалған құрылымы үш қабатқа дейін салынған еді). Гувер тағы да Джордж Вашингтон Капитолийдің іргетасын қалау үшін қолданған көпіршікті пайдаланды. Конгресс жаңа құрылысқа 10,3 миллион доллар бөлді, ол 3000-нан астам жұмысшыны орналастыруға арналған. Гувер 15 желтоқсанда Еңбек/МКК ғимаратының екі іргетасын қалады, бұл сол жылы құрылысын бастаған үшінші ғимарат. Фримасондық жұмысшылар президентке іргетасты қалауда көмектесті. Джордж Вашингтонның туған күніне екі күн қалғанда, 1933 жылы 20 ақпанда АҚШ президенті Герберт Гувер Ұлттық мұрағат ғимаратының іргетасын қалады. Құрылыстың құны 8,75 миллион долларға белгіленді. Үш күннен кейін ол Әділет департаментінің іргетасын USS Конституциядан алынған ағаштан жасалған шүберек пен мыс тырнақтармен қалады. Бас судья Чарльз Эванс Хьюз, көмекші судья Харлан Фиске Стоун, көмекші судья Оуэн Робертс, көмекші судья Джеймс Кларк МакРейнольдс, солиситор генерал Томас Д. Тачер және прокурор генерал Уильям Д. Митчелл рәсімге қатысты. 1933 жылдың соңында Ішкі кірістер ғимаратының солтүстік бөлігі (жер 1930 жылдың желтоқсанында сотталған болатын), бірақ Апекс ғимаратының құрылысы шамалы ғана қауіпте болды, өйткені Поуп және басқалар жоспарланған Ұлттық мұрағат ғимаратын жасыруға тырысады деп мәлімдеді. Ал басқалары бұл жерді Джефферсон мемориалы үшін пайдалануға беру керек деп ойлады. Рузвельттің жеке араласуы арқасында ғимарат сақталды, бірақ оның сыртқы әшекейлерінің көп бөлігі алынып тасталды, ал жақын маңдағы терассалық фонтанның жоспарлары жойылды, бірақ ақырында Патрик Генри паркі деп аталатын жерде кішкентай фонтан салынды. Ғимараттың құрылысы 1934 жылдың 18 қаңтарында қайтадан бекітілді. Ғимараттың соңғы құны 12 миллион доллардан астам деп бағаланды. 1934 жылы бір ғимараттың құрылысы басталды, ал екіншісі аяқталды. Апекс ғимаратының орны сәуір айында тазалана бастады, ал Пошта басқармасының басшысы Джеймс Фарли 1934 жылдың 11 маусымында Пошта бөлімінің ғимаратын ашты. Оның соңғы құны 10,83 миллион долларды құрады, бұл бюджеттен шамалы ғана көп. Президент Рузвельт 1934 жылдың 25 қазанында жаңа ашылған Әділет департаментінің ғимаратын ашты. Бас судья Хьюз, Жоғарғы соттың барлық көмекші судьялары, прокурор генерал Гомер Стилль Каммингс және көптеген шетелдік елшілер де ашылу рәсіміне қатысты. Офистік кеңістікке үлкен қажеттілік болғандықтан, МКК ғимаратының бір бөлігі құрылысы аяқталмай тұрып пайдалануға берілді. Еңбек ғимаратына шағын өзгерістер енгізілді (мысалы, әйел хатшы үшін жеке, ортақ емес жуынатын бөлме жасау) 1935 жылдың қаңтарында. Еңбек министрі Фрэнсис Перкинс 1935 жылдың 26 ақпанында департаменттік аудиториядағы рәсімде екі ғимаратты ашты, оған AFL президенті Уильям Грин қатысты. Еңбек ғимаратының соңғы құны 4,5 миллион долларды құрады. Сонымен қатар, Мұрағат ғимаратының құрылысы қарқынды жүрді. Бұрыннан барлық материалды сақтауға тым кішкентай деп есептелгендіктен, ғимаратқа бір қабат қосу туралы ұсыныс жасалған еді. Бұл ұсыныс 1935 жылдың наурыз айында қабылданбады. Жазбалар 1937 жылдың сәуір айына дейін көптеп ғимаратқа ауыстырылмады. Апекс ғимараты соңғы салынған және ашылған ғимарат болды. Ғимараттың құрылысына түрткіс берген маңызды фактор 1935 жылдың маусымында Федералдық сауда комиссиясының (FTC) кеңсесінің C көшесі мен 21-ші көшедегі орны Федералдық резерв кеңесінің ғимаратын салу үшін бұзылған кезде болды. FTC Көркем өнер жөніндегі комиссиядан Апекс ғимаратын иеленуге рұқсат беруді өтінді. Жобалық жұмыстар ұзақ бұрын аяқталған және президент Рузвельт құрылыстың аяқталуын қалайтынын білдіргеннен кейін, ғимаратқа 3,1 миллион долларлық келісімшарт 1936 жылдың 29 желтоқсанында қол қойылды. Джордж Вашингтонның көпіршігін пайдаланып, президент Рузвельт 1937 жылдың 12 шілдесінде ғимараттың іргетасын қалады. Ғимараттың 3,665 миллион долларлық құны Мемлекеттік жұмыс басқармасының қаражатынан төленді, ал шенеуніктер оның 1938 жылдың 1 қаңтарына дейін пайдалануға дайын болатынын күтіп отырды. Ғимараттың іргетасының үлкен тереңдігіне байланысты болат сәулелерді орналастырып тұрған кран операторы жертөледе көрінбеді, ал көшедегі бақылаушылардан телефон арқылы берілген нұсқаулар оған жеткізілді. 1937 жылдың желтоқсанына қарай ғимарат кестеден екі айға озып кетті. Жаңа ғимараттың ең маңызды аспектілерінің бірі құрылымның екі жағына орнатылатын массивті мүсіндер тобы болды. Төрт ұлттық танымал мүсіншілерден (Пол Маншип, Адольф Александр Вайнман, Ли Лоури және Уильям Е. Парсонс) тұратын қазылар алқасы мүсіншіні қаңтар айында таңдады. Жеңімпаз – сол кездегі жұмыстармен қамтылған және жұмыс істеп тұрған Майкл Ланц болды. Апекс ғимаратының ашылуы болған жоқ. Комиссия және қызметкерлер 1938 жылдың 21 сәуірінде 11 625 шаршы метрлік (125 000 шаршы фут) ғимаратқа көшіп кірді. Өнер туындылары, сыртқы бөлшектер, ландшафт және...

The design of Federal Triangle was significantly influenced by the Louvre Tuileries Palace complex in France and the concentration of government buildings in Whitehall in the United Kingdom. Additional demolition contracts were awarded for both sites in April 1928, and foundation work for the Internal Revenue building began in June 1928. Some 8,000 pilings were driven into the soft ground to support the foundation. Work on Internal Revenue's superstructure began on March 8. The cornerstone of the first building to be constructed, the Internal Revenue building, was laid by Treasury Secretary Andrew W. Mellon on May 25, 1929. Indiana limestone was used for the facing, and Tennessee marble for the columns. The construction contract for the Commerce building (set at $13.567 million) had been signed in March, and the contract for its limestone facade—according to at least one newspaper account, the largest stone contract in world history—was awarded in April. By then, the cost of the Commerce building had risen to $17.5 million. so a deep sea diver descended into the underground Tiber Creek and drilled a hole 20 feet (6.1 metres) deep into the earth. Work on the Justice and Independent Offices/Labor buildings now proceeded. But a major design change and funding choices were made in 1930. Pope convinced the Commission on Fine Arts to switch the positions of the Department of Justice and National Archives, giving the Justice building more space. 1931 saw much of the Federal Triangle project near completion. In March 1931, Congress appropriated $3 million to begin construction of the Apex Building, the last structure to be funded. The Internal Revenue building was completed and occupied in June. It was finished a year ahead of schedule, and contained more than 672,000 square feet (62,500 square meters) of office space (3.4 percent more than originally planned). The first work on the Post Office site began in July with demolition as well. Demolition of existing structures on the Archives site ended in August 1931, and ground was finally broken on September 5. Meanwhile, razing of the ICC/Labor site was also completed by the first of September,

In 1932, the Commerce building opened and construction began on three additional buildings at Federal Triangle. The Department of Commerce building opened on January 4, 1932. The finished building had 1,605,066 square feet (148,271.1 square metres) of office space (more than 60 percent larger than originally planned), and its foundation was more than three feet thick in places in order to withstand the hydraulic pressure put on it by the submerged Tiber Creek. Although some funds for Federal Triangle projects had not been appropriated yet, work still went ahead using funds from other projects which were behind schedule. On September 26, 1932, the 143rd anniversary of the founding of the U. S. Postal Service, President Hoover laid the cornerstone of the Post Office Department building (although the foundation had already been laid, and the steel superstructure of the building was already three stories high). Once again, Hoover used the trowel which George Washington had used to lay the Capitol's cornerstone. Congress had appropriated $10.3 million for the new structure, which was designed to accommodate more than 3,000 workers. Hoover laid two cornerstones on December 15 for the Labor/ICC building, the third building to begin construction that year. Workers who were Freemasons assisted the President in laying the cornerstones. Two days before George Washington's birthday, U. S. President Herbert Hoover laid the cornerstone of the National Archives building on February 20, 1933. The structure's cost was set at $8.75 million. Just three days later, he laid the cornerstone of the Department of Justice building with a trowel made from wood and cooper nails from the USS Constitution. Chief Justice Charles Evans Hughes, Associate Justice Harlan Fiske Stone, Associate Justice Owen Roberts, Associate Justice James Clark McReynolds, Solicitor General Thomas D. Thacher, and Attorney General William D. Mitchell all attended the ceremony. Late in 1933, the northern addition to the Internal Revenue building (the land had been condemned in December 1930) But the Apex Building itself almost was not built, as Pope and others argued that it tended to hide the planned National Archives building. Still others thought the site should be used for the proposed Jefferson Memorial. Through Roosevelt's personal intervention, the building was saved—but nearly all its external ornamentation was stripped, and plans for a terraced fountain nearby eliminated, although a small fountain was built in what eventually became known as Patrick Henry Park. Construction of the building was re approved on January 18, 1934. The building's final cost was estimated at just over $12 million. In 1934, one building began construction and another finished. The Apex Building site began to be cleared in April. and Postmaster General James Farley dedicated the Post Office Department building on June 11, 1934. Its final cost was $10.83 million, about half a million dollars over budget. President Roosevelt dedicated the newly opened Department of Justice building on October 25, 1934. Chief Justice Hughes, all the Associate Justices of the Supreme Court, Attorney General Homer Stille Cummings, and a large number of foreign ambassadors also attended the dedication. Pressing needs for office space meant that a portion of the ICC building was occupied before the structure was finished. Minor alterations were made to the Labor building (such as creating a private rather than shared bathroom for the female Secretary) in January 1935. Secretary of Labor Frances Perkins dedicated the two buildings at a ceremony in the Departmental Auditorium on February 26, 1935, attended by AFL President William Green. The Labor building's final cost was $4.5 million Meanwhile, construction forged ahead on the Archives building. Already considered too small to hold all the materials in its possession, a proposal had been made to add another story to the building. This proposal was rejected in March 1935. Records were not transferred in large numbers to the building until April 1937. The Apex Building was the last to be constructed and dedicated. A major impetus for the building's construction came in June 1935, when the Federal Trade Commission's (FTC) headquarters at C Street NW and 21st Street NW was razed to make way for the Federal Reserve Board Building. The FTC petitioned the Commission on Fine Arts to permit it to occupy the Apex Building. With design work long completed and President Roosevelt expressing his wish that the structure be built, a $3.1 million contract for the building was signed on December 29, 1936. Using the George Washington trowel, President Roosevelt laid the cornerstone for the building on July 12, 1937. The building's $3.665 million cost was paid for out of Public Works Administration funds, and officials estimated it would be ready for occupation by January 1, 1938. The great depth of the building's foundation meant that the crane operator lifting the steel beams into place was out of sight in the basement, and a series of telephone links from observers on the street relayed instructions to him. By December 1937, the building was two months ahead of schedule. One of the most important aspects of the new building was the group of massive sculptures to be installed on either side of the structure. A jury of four nationally known sculptors (Paul Manship, Adolph Alexander Weinman, Lee Lawrie, and William E. Parsons) selected the artist in January 1938. The winner was Michael Lantz, an award winning instructor in sculpting then employed by the Works Progress Administration. The Apex Building had no dedication. The commission and staff moved into the 125,000 square foot (11,625 square metres) building on April 21, 1938. Artwork, exterior details, landscaping, and other finishing touches on the construction of Federal Triangle occupied the period from 1938 to 1947. Landscaping issues of the Grand Plaza and Circular Plaza were considered in January 1934. The final art installation in the complex was the Oscar Straus Memorial Fountain, designs for which were first considered in December 1933.

Федералды үшбұрыш және Бонус армиясы

1932 жылдың маусым айында мыңдаған үйсіз Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлері, олардың отбасылары және қолдау білдірушілер Федералдық үшбұрыш алаңындағы жақында бұзылуға жатқан ғимараттарды басып алып, ардагерлерге жақсы әлеуметтік жәрдемақы алу мақсатымен астанадағы Бонус маршына қатысты. 1932 жылдың 28 шілдесінде президент Гувер генерал Дуглас Макартурға «Бонус армиясын» алаңнан шығарып тастауға бұйрық берді. Федералдық үшбұрыш алаңы тазартылды, ал «Бонус армиясының» мүшелері Анакостияға қарай бет алды, онда сағат 22:14-те Макартур 43 000 наразыларға қарсы екінші шабуыл жасап, олардың лагерін толығымен өртеп жіберді. Бірақ бұл үміт бекер болды. Алғашқы мәселе 1930 жылдың шілдесінде туды, онда лакшылар одағы күн сайынғы жалақыны 2 долларға (16,7 пайыз) арттыру үшін ереуілге шықты, осылайша Архивтер, Мемлекетаралық сауда, Әділет, Еңбек және Пошта ғимараттарындағы жұмыстарды қысқа мерзімге тоқтатты. 1931 жылдың соңында жаңа федералдық жалақы заңына қарсы екінші ереуіл болды. Дэвис-Бейкон заңы Конгресс тарапынан қабылданды және президент Гувер 1931 жылдың 3 наурызында оны заңға айналдырды. 1931 жылдың 4 тамызында Ішкі кіріс ғимаратында жұмыс істейтін суретшілер ереуілге шықты, себебі қаладан жұмысшылар шақырылып, ғимаратта жұмыс істеуге келді және оларға жергілікті жалақы мөлшерінен гөрі, күніне 11 доллардың орнына күніне 5-7 доллар төленді. Қаржы және Еңбек министрліктері ереуілді таратуға араласты. Бірнеше күннен кейін Еңбек министрлігі мердігердің жалақыны дұрыс төлегенін және ешқандай жұмысшыға қосымша төлем жасалмағанын анықтағаннан кейін дау шешілді. Құрылыс жобасындағы еңбек даулары 1933 жылы нашарлады. Экономикалық дағдарыс күшейгенімен, мердігерлер өздерінің кәсіподақтарымен, әсіресе ағаш ұсталарының кәсіподағымен жалақыны 27,3 пайызға төмендетуді талап етті. 1933 жылдың 6 қаңтарында ICC ғимаратының жоғарғы қабаттарында өрт шықты. Өртті салғандар анықталды және «наразы ағаш ұстасы» күдікке ілікті. Екі аптадан кейін инженерлер мен бу жасаушылардың кәсіподақтары бір-біріне қарсы сот дауына қатысты, Пошта ғимаратының құрылысын тоқтатты, бірақ AFL араласып, дауды шешу үшін төрелік жасады. Алайда, бұрынғы жалақы даулары шешілмеген еді, ал ақпан айында Федералдық үшбұрыш кешеніндегі барлық кәсіподақ мүшелерінің жалпы ереуілі болуы мүмкін болды. Жұмыс берушілер егер ереуіл болса, барлық кәсіподақ мүшелерін жұмыстан шығарып, олардың орнына ереуілді бұзушыларды тағайындайтындарын мәлімдеді. Екі тарап та Қаржы министрлігінің дауды шешуіне келісті, ал 13 ақпанда үкімет кәсіподақтардың пайдасына шешім шығарды. Жұмыс берушілер сотқа жүгінді, ал 1933 жылдың сәуірінде ағаш ұсталарының кәсіподағы жалақыны 27,3 пайызға төмендетуге келісті. 1933 жылдың екінші үлкен жалақы дауы мамыр айында басталды. 26 мамырда гипстеушілердің кәсіподағының 500-ден астам мүшесі жалақыны 2 долларға (14,3 пайыз) төмендетуге қарсы ереуілге шықты, бұл жеті активті Федералдық үшбұрыш құрылыс алаңындағы барлық жұмысты тоқтатты. Жұмыс берушілер мен Америка сәулетшілер институты жоғары жалақы құрылыс индустриясының экономикалық жаңаруына кедергі келтіреді деп мәлімдеді. Өздерінің пікірін дәлелдеу үшін жұмыс берушілер жұмысшыларды жұмыстан шығарды; ереуіл сәтсіз аяқталып, гипстеушілер 22 шілдеде жұмысына оралды. 1933 жылдың тамызында еңбек және басшылық арасындағы даулар мен кәсіподақтар арасындағы келіспеушіліктер Федералдық үшбұрыш кешенінің құрылысын бірнеше айға тоқтатты. Бірінші оқиға - Солтүстік Американың Тас қалаушылар қауымдастығы 21 тамызда темір жұмысшыларының кәсіподағына қарсы сот дауы бойынша ереуілге шығып, Пошта ғимаратында жұмыс істейтін 225 адамды бос қалдырды. Бұл дау қай кәсіподақ кран операторларымен бірге жүктерді жылжытуды үйлестіру үшін жердегі жұмысшылармен бірге жүретіндігіне байланысты болды. Содан кейін 1 қыркүйекте 75 ағаш ұстасы темір жұмысшыларының кәсіподағымен сот дауы бойынша жұмыстан кетті. Еңбек / ICC ғимаратында болған бұл дау жұмысшыларға радиаторлардың айналасына сәндік қоршауларды орнатуға рұқсат беру туралы болды. Жұмыс берушілер 15 қыркүйекте жұмысты тоқтатты. 20 күзетші Еңбек / ICC ғимаратында вандализмді болдырмау үшін орналастырылды. 18 қыркүйекте үшінші сот ереуілі болды, ол қазандық жасаушылар одағының Федералдық үшбұрыш орталық жылу стансасында жұмыс істемеуіне байланысты болды, себебі темір жұмысшылары дымқұбырларды орнатуға тартылды. Дымқұбырлардың құрылысы жалғасты, бірақ қазандықтардың құрылысы тоқтатылды. Құрылысшылар жұмыс орнында болса да, үкімет қызметкерлері басқа жеті құрылыс алаңында да наразылық ереуілі басталуы мүмкін деп қорқып жүрді. Ағаш ұсталары үкіметтен ереуілді таратуға шақыруды қабылдамады. 26 қыркүйекте AFL дымқұбырлардың жұмысы темір жұмысшыларына тиесілі екенін мәлімдеді және қазандық жасаушыларды жұмысқа қайтаруға бұйрық берді. Бірақ ағаш ұсталарының кәсіподағы лифттердегі шынжырлардың орнатылуы оларға тиесілі екенін, лифт құрылысшыларының кәсіподағына емес, жаңа наразылықты бастады. Сонымен қатар, үкімет шпаттау, жылу оқшаулау және шынжырлар туралы даулар жақын арада шешілетінін және құрылыс алаңдарында қосымша бұзылыстарға себеп болмайтынын мәлімдеді. Мердігерлер қарсылық көрсеткенде, кәсіподақ Пошта және Әділет ғимараттарында ереуілге шықты. Бірақ ол Әділет және Пошта ғимараттарындағы қалған жұмыс берушілер үшін де жалғасты. Соңында, 1933 жылдың 11 қазанында, ашуланған және наразы Еңбек министрлігінің шенеуніктері сот даулары тез шешілмесе, үкімет қаңтарда Конгрестен кәсіподақтарды жұмысқа қайтаруға және дауларды өзі шешуге рұқсат сұрайтынын мәлімдеді. Бұл қаулы өз нәтижесін берді: 13 қазанда барлық тараптар барлық сот дауларына қатысты жұмысты қайта бастауға келісті, ал проблемаларын шешуді басқа арналар арқылы жалғастырды. Федералдық шенеуніктер ағаш ұсталарының кәсіподағын төрт апта бойы 40 000 долларлық жалақы төлеуін тоқтатып, 800 долларлық жұмыс үшін кешіктіргені үшін айыптады. Еңбек амандығы қысқа болды. Қыркүйек айының ортасында төрт кәсіподақ Пошта кеңсесінің конвейерлік жүйесінде жұмыс істеуден бас тартты, ал лифттер туралы дау 1934 жылдың ақпанында Еңбек / ICC ғимаратына тарады (ғимараттың ашылуын белгісіз мерзімге кейінге шегерді). 1934 жылдың 14 ақпанында 225 ағаш ұстасы Еңбек / ICC ғимаратында цементтеушілердің кәсіподағына қарсы сот дауы бойынша ереуілге шықты, себебі плитка төсеу жұмысы оларға тиесілі болды. Дау AFL президенті Уильям Гринге жеткізілді, Грин 17 наурызда жұмысты цементтеушілерге берді. Бірақ үш аптадан кейін гипстеушілердің кәсіподағы Еңбек / ICC ғимаратында тас қалаушылардың кәсіподағына қарсы сот дауына қатысты, себебі тас қалаушылар дыбыс өткізбейтін мраморлы бағаналарды орнатып жатқан. Мердігерлер, кәсіподақтар арасындағы қайталама дауларға ашуланып, енді қысқартылған жұмыс уақытын қолданудан бас тарды және жалақыны арттырмады. Ағаш ұсталарының кәсіподағы 25 мамырда Еңбек / ICC ғимаратындағы барлық кәсіподақтардың жалпы ереуілін жариялады, бұл қаланың мұз қымыздауы зауыттарына тарады. Бұл екіншілік ереуіл 4 маусымда аяқталды. Ереуіл кеңейген сайын, ағаш ұсталарының кәсіподағының құрылыс компанияларымен жасасқан шарты 30 мамырда аяқталды. Жұмыс берушілер 12 маусымда ағаш ұсталарымен жабық келісімдерге енбестіктерін мәлімдеді және барлық ағаш ұсталарды (кәсіподаққа мүше болсын болмасын) жұмыс аяқтау үшін жұмысқа қабылдайтындарын мәлімдеді. Құрылыс кәсіподақтары егер кәсіподақ емес құрылыс жұмысшылары жұмысқа алынса, барлық жұмыстан шығатындарын мәлімдеді, ал округтік полиция департаменті көшелерді және құрылыс алаңдарын кездіруге және кез келген зорлық-зомбылықтың алдын алуға дайындық жұмыстарын жүргізді. 13 маусымда үш кәсіподақ мүшесі жұмыс берушілер жалдаған күзетшілермен қақтығыс кезінде жараланды. Ағаш ұсталары төрелікке келіспеді, ал құрылыс алаңдары арасында көшпелі пикеттердің қозғалысы жол тоңтарына, азаматтардың қорқуына және зорлық-зомбылық туралы қауесеттерге әкелді. «Ашық дүкен ереуілі» 1934 жылдың 20 маусымында ағаш ұсталарының…

In June 1932, thousands of homeless World War I veterans, their families, and their supporters occupied the recently condemned assemblage of buildings at the Federal Triangle site as part of the Bonus March on the capital to win better veterans' benefits. On July 28, 1932, President Hoover ordered General Douglas MacArthur to remove the "Bonus Army" from the site. The Federal Triangle site was cleared and these members of the Bonus Army marched to Anacostia—where, at 10:14 p. m., MacArthur led a second attack on the 43,000 protesters and burned their camp to the ground. But this hope proved false. The first problem occurred in July 1930, when the lathers union went on strike to win a $2 per day (16.7 percent) pay increase, halting work for a short period of time on the Archives, Interstate Commerce, Justice, Labor, and Post Office sites. A second strike occurred in late summer 1931 over a new federal wage law. The Davis–Bacon Act was passed by Congress and signed into law by President Hoover on March 3, 1931. On August 4, 1931, painters working on the Internal Revenue building went on strike, arguing that out of town workers were being imported into the city to work on the building and being paid $5 to $7 a day rather than the prevailing local wage rate of $11 a day. Both the Treasury and Labor Departments stepped in to arbitrate the strike. The dispute was settled a few days later when the Labor Department found that the contractor had paid the correct wages, and that no workers were being paid overtime. The construction project's labor troubles worsened in 1933. With the Depression deepening, contractors were pressing for a 27.3 percent wage cut with their unions, particularly the carpenters' union. On January 6, 1933, a fire swept through the upper floors of the unfinished ICC building. The fire was ruled arson and a "disgruntled carpenter" was suspected. Two weeks later, the operating engineers and steamfitters unions engaged in a jurisdictional strike against one another, stopping work at the Post Office construction site, but the AFL intervened and arbitrated a solution to the dispute. The earlier wage dispute, however, had not been resolved, and by February a general strike among all unionized workers at the Federal Triangle complex seemed likely. Employers said they would fire all unionized workers if a strike occurred and replace them with strikebreakers. The two sides agreed to let the Treasury Department arbitrate their dispute, and on February 13 the government ruled in favor of the unions—averting a job action. The employers went to court, and in April 1933 the carpenters union agreed to the 27.3 percent wage cut. The second major wage dispute of 1933 broke out in May. On May 26, more than 500 members of the plasterers' union went on strike to prevent a $2 (14.3 percent) pay cut, halting all work on the seven active Federal Triangle constructions sites. The employers and the American Institute of Architects both argued that the higher wage would inhibit economic recovery in the construction industry. To prove their point, the employers locked out the workers; the strike collapsed, and plasterers went back to work on July 22. August 1933 saw the eruption of a series of labor management disputes and inter union squabbles that put construction of the Federal Triangle complex on hold for several months. The first event was when the Journeyman Stonecutters Association of North America walked out on a jurisdictional strike against the iron workers' union on August 21, idling 225 men working on the Post Office building. The dispute was over which union would ride with crane operators to coordinate the movement of loads with workers on the ground. Then on September 1, 75 carpenters walked off the job in a jurisdictional dispute with the iron worker's union. This dispute, which occurred at the Labor/ICC building, was over which workers would be permitted to install decorative enclosures around radiators. The employers shut down on September 15. Twenty security guards were stationed at the Labor/ICC building to prevent vandalism. On September 18, a third jurisdictional strike occurred when the boilermakers' union walked off the job at the Federal Triangle central heating plant to protest the use of iron workers in the erection of smokestacks for the facility. Construction of the smokestacks continued, but construction of the boilers was halted. Although the bricklayers remained on the job for the moment, government officials feared that sympathy strikes would occur, stopping work at all seven construction sites. The carpenters rejected a call for the government to arbitrate the strike, On September 26, the AFL ruled that the smokestack work properly belonged to the iron workers, and ordered the boilermakers back to work. But the carpenters' union initiated a new protest, arguing that the installation of pulley linings in elevators belonged to them and not to the elevator constructors' union. Meanwhile, government officials said that the caulking, insulation, and pulley work disputes would be resolved soon, and would not in any case cause further disruptions at construction sites. When contractors balked, the union struck at the Post Office and Justice building sites. But it continued for the remaining employers at the Justice and Post Office buildings. Finally, on October 11, 1933, frustrated and angry Labor Department officials said that unless the jurisdictional disputes were ended quickly, the government would seek authorization from Congress in January to force the unions back to work and resolve the disputes itself. The threat worked: On October 13, all parties to all jurisdictional disputes agreed to return to work while continuing to seek resolution to their problems via other channels. Federal officials excoriated the carpenters' union for holding up a $40,000 a week payroll for four weeks over an $800 job. The labor peace was short lived. Four unions refused to do work on the Post Office conveyor belt system in mid November, and the dispute over elevators spread to the Labor/ICC building in February 1934 (delaying the building's opening indefinitely). On February 14, 1934, 225 carpenters engaged in a jurisdictional strike against the cement finishers' union at the Labor/ICC building over the installation of tile flooring. The dispute was elevated to AFL President William Green, Green awarded the job to the cement finishers on March 17. But just three weeks later, the plasterers' union led a jurisdictional strike against the stonecutters' union at the Labor/ICC building because the stonecutters were installing acoustical marble columns. Contractors, angry at the repeated inter union squabbles, announced they would no longer employ reduced hour shifts or give pay raises. The carpenters' union called for a general strike of all unions at the Labor/ICC building on May 25, a strike which spread to the city's ice cream plants. That secondary strike ended June 4. As the work stoppage spread, the carpenters' union's contract with the construction companies expired on May 30. The employers declared on June 12 that they would no longer adhere to any closed shop agreements with the carpenters, and instead would impose the open shop and employ any carpenter (union or non union) in order to finish the work on existing construction projects. The construction unions declared they would pull every worker off every job if non union construction laborers were hired, and the D. C Metropolitan Police Department made preparations to patrol streets and job sites to prevent any violence from erupting. Three union members were injured on June 13 as picketers clashed with security guards hired by the employers. The carpenters rejected the arbitration attempt, and bands of roving picketers moving among construction sites led to traffic tie ups, frightened citizens, and rumors of violence. The "open shop strike" ended on June 20, 1934, when the carpenters agreed to a new contract providing for a five day, 40 hour work week and $1.25 an hour in pay. The final labor dispute to affect the Federal Triangle complex construction was a jurisdictional strike over the installation of library shelving at the National Archives building in November 1935.

Федералды үшбұрыштың алғашқы жарты ғасыры

Аудандық ғимараттың, Ескі пошта павильонының және Оңтүстік теміржол ғимаратының жалғасуы, сондай-ақ тұрақ мәселелері Федералды үшбұрыштың алғашқы 50 жылында дау тудырды. Колумбия округінің шенеуніктері 1958 жылы Округтік ғимаратты бұзып, Федералды үшбұрышты "аяқтауға" дайын екендерін (қала тиісті өтемақы алса) мәлімдеді, бірақ федералдық қаражаттың жетіспеуі бұл әрекетке кедергі келтірді. 1995 жылы округтік және федералдық үкіметтер келісімге келді, онда федералдық үкімет жаңа жоғарғы қабатты салып, ғимаратты жаңартуға (47 миллион доллар көлемінде) 20 жылға 130,000 шаршы фут (12,090 шаршы метр) кеңістікті жалға алу құқығымен келісім берді. 1970 жылы Ескі пошта павильонының көп бөлігін (тек қоңырау мұнарасын қалдырып) бұзу жоспарлары жасалды. Бірақ жоспарға қарсылық туды, ал келесі жылы ғимаратты қалпына келтіру жоспарлары жасалды. 1973 жылы Жалпы қызметтер басқармасы (GSA) Ескі пошта павильонын сақтау жоспарын әзірледі, ал Ұлттық Капитолийді жоспарлау комиссиясы жобаға келісті. 1977 жылы 18 миллион долларлық жөндеу жұмыстары басталды. Жөндеу жұмыстары 1983 жылы аяқталып, жоғары баға алды. 1980-жылдардың соңында Ескі пошта павильонының сауда алаңын 75,000 шаршы футқа (6,975 шаршы метрге) екі есеге ұлғайту жоспарлары жасалды. 1976 жылғы Қоғамдық ғимараттарды кооперативтік пайдалану туралы заңның ережелерін пайдаланып, бөлшек сауда кеңістігін кеңейту 1992 жылы қаржыландырылып аяқталды. 1950-жылдардың соңында Федералды үшбұрышқа қалалық және алыс қашықтыққа автобус терминалын, сондай-ақ тұрақ алаңында үлкен кеңсе ғимаратын салу туралы ұсыныс жасалды, бірақ терминалды салу үшін қажетті 60 миллион доллар табылмады. Тұрақ мәселесі соншалықты қиын болғандықтан, Эйзенхауэр әкімшілігі 1959 жылы жеке тұрақ зерттеуін тапсырды. Федералды үшбұрыштың ішкі бөлігіндегі тұрақ алаңын алып тастап, ұзақ уақыттан бері жоспарланған Үлкен алаңды салуға бірнеше рет әрекет жасалды. Бірінші әрекет 1955 жылы болды, онда Көркем өнер комиссиясы федералдық үкіметтен алаңды салуды сұрады, бірақ ұсыныс іске аспады. 1979 жылы тұрақ жеке компанияға жалға берілді. Федералды үшбұрыш дамуына қатысты бірнеше басқа да маңызды мәселелер көтеріліп, келесі жарты ғасырда кейде шешілді. Огайо және Луизиана даңғылдарының жабылуы мен жойылуы әр штаттың өкілдерін Колумбия округінің басқа көшелерін осы штаттардың атымен қайта атауға итермеледі. Огайо даңғылы NW 1949 жылы пайда болды, Конгресс Tidal Basin бойындағы даңғыл атауын өзгертуге рұқсат беретін заң қабылдады. Федералды үшбұрыш дамуынан қалған тағы бір мәселе аймақтағы теміржол жолдарының экспроприациясына қатысты. Маунт-Вернон, Александрия және Вашингтон теміржолы компаниясы жолдарының жоғалуы үшін тиісті өтемақы төленбегенін мәлімдеп, 1943 жылы федералдық көмек сұрады. Дегенмен, Федералды үшбұрышқа бірқатар жақсартулар енгізілді. 1952 жылы Үшбұрыштың шығыс шетінде Эндрю В. Меллонның ескерткіш фонтаны ашылды. 1960 жылы жаңа салқындату станциясы салынды. 1970 жылдан бастап барлық ғимараттар қылмыс деңгейін төмендету үшін түнде жарықтандырылды. 1972 жылы Федералды үшбұрыш Вашингтон метро станциясы бекітілді, ал метроның Көк және Сарғыш желілеріндегі станция 1977 жылдың 1 шілдесінде ашылды. 1984 жылы Архив, ICC және Еңбек ғимараттарына, сондай-ақ Департаменттік аудиторияға жаңа жылу, салқындату және электр жүйелері орнатылды. 1995 жылдың 19 сәуірінде Оклахома қаласында Альфред П. Мурра федералды ғимаратына жасалған террористік шабуылдан кейін (168 адам қаза тапты) Федералды үшбұрыштағы қауіпсіздік шаралары күшейтілді және көптеген жаяу жүргіншілер аймақтары мен ғимараттар федералдық қызметкерлерге немесе ресми істері бар адамдарға ғана шектелді. 1998 жылы Еңбек, МКК және Пошта ғимараттарында күрделі жөндеу жұмыстары жүргізілді. Бірақ бұл ұсыныс ешқашан қабылданбады немесе қаржыландырылмады. Дегенмен, Никсонның ұсынысының нәтижесінде "Уиз жоспары" пайда болды. Никсон әкімшілігі Гарри Уиз және әріптестері архитектуралық жоспарлау фирмасына Федералды үшбұрыштың дамуына арналған бас жоспарды әзірлеуді тапсырды. 1986 жылы Федералды үшбұрыш тұрақ алаңында кеңсе ғимаратын салу жоспары қолдау тапты. Колумбия округінде 200 миллион долларлық халықаралық сауда орталығының құрылысын ұсынып келген жеке азаматтық ұйым – Федералды қалалық кеңес, өзінің ұсынысын Федералды үшбұрышта іске асыруды ұсынды. Рейган әкімшілігінің шенеуніктері жоспарды қолдады, ал 1986 жылдың қазанында ұсыныс Жалпы қызметтер басқармасының қолдауын алды. Конгресстегі демократтар да, әсіресе бұрынғы Кеннеди әкімшілігінің кеңесшісі және Федералды үшбұрышты аяқтауды ұзақ жылдар бойы қолдаған сенатор Дэниел Патрик Мойнихан да жоспарды қолдады. Жоспарға жоспарлау шенеуніктері мен басқалары қарсы болды, олар қала орталығындағы тұрақ орындарының жоғалуынан қорқып, сауда орталығының жоспарланған 1300-2600 жер асты тұрақ орындары нашар топырақ жағдайына байланысты салынбауы мүмкін деп алаңдады. 1987 жылдың 7 тамызында Конгресс Федералды үшбұрыштағы тұрақ алаңында "Халықаралық мәдени және сауда орталығын" салуға 362 миллион доллар бөлу туралы заң қабылдады. Жоспар бойынша Әділет және Мемлекеттік департаменттерге кеңсе кеңістігі берілді. Заңда сондай-ақ ғимарат аяқталғаннан кейін екі жыл ішінде өзін-өзі қаржылай толықтай қамтамасыз етуі керек болды. Тоғыз мүшеден тұратын комиссия жоспарларды бекіту үшін құрылды, оған Мемлекеттік хатшы, Ауыл шаруашылығы және Сауда министрлері, Колумбия округінің мэрі және бес қоғамдық мүше кірді. ғимарат 1992 жылы аяқталуы күтілді.

The continuing existence of the District Building, Old Post Office Pavilion, and Southern Railway building as well as parking issues became points of contention during Federal Triangle's first 50 years. District of Columbia officials said in 1958 that they were willing to have the District Building torn down and Federal Triangle "finished" (if the city was properly compensated), but a lack of federal funds defeated the move. In 1995, the D. C. and federal governments signed an agreement in which the federal government would construct a new top floor and renovate the building (at a cost of $47 million) in return for a 20 year lease on 130,000 square feet (12,090 square metres) of space in the structure. Plans were developed in 1970 to demolish most of the Old Post Office Pavilion (leaving only the bell tower). But opposition to the plan emerged, and the following year plans were made to restore the building instead. In 1973, the General Services Administration (GSA) developed a plan save the Old Post Office Pavilion, and the National Capitol Planning Commission agreed to the project. An $18 million renovation began in 1977. The renovation was completed in 1983 to highly positive reviews. In the late 1980s, plans were laid to double the size of the Old Post Office Pavilion's retail space to 75,000 square feet (6,975 square metres) in order to attract more shoppers to the building. Utilizing the provisions of the Public Buildings Cooperative Use Act of 1976, the retail space expansion was financed and completed in 1992. In the late 1950s, a proposal was made to build a commuter and long distance bus terminal at Federal Triangle as well as a large office building on the space of the parking lot, but the $60 million it would take to build the terminal was never provided. The parking issue became so vexing that the Eisenhower administration ordered its own parking study in 1959. There were several attempts to remove the parking lot in the interior of Federal Triangle and build the long planned Great Plaza. The first such move came in 1955, when the Commission of Fine Arts asked the federal government to build the plaza, but nothing came of the proposal. The parking lot was leased to a private company in 1979. Several other outstanding issues regarding Federal Triangle's development were also raised, and occasionally resolved, in the next half century. The closure and elimination of Ohio and Louisiana Avenues NW led each state's representatives to seek to rename other streets in the District of Columbia after those states. Ohio Drive NW came into existence in 1949, after Congress passed legislation authorizing the name change of the drive along the Tidal Basin. Another issue remaining from Federal Triangle's development regarded the condemnation of railway tracks in the area. The Mount Vernon, Alexandria and Washington Railway argued that it had not been properly compensated for the loss of its tracks in the area, and in 1943 sought federal relief. Some improvements were made to Federal Triangle, however. In 1952, the Andrew W. Mellon Memorial Fountain was dedicated within the eastern tip of the Triangle. A new cooling plant was built in 1960. Beginning in 1970, all the buildings were floodlit at night in order to reduce the level of crime in the area. In 1972, the Federal Triangle Washington Metro station was approved at Federal Triangle, and the station on Metro's Blue and Orange lines opened on July 1, 1977. Major heating, cooling, and electrical upgrades were made to the Archives, ICC, and Labor buildings and the Departmental Auditorium in 1984. After the terrorist bombing of the Alfred P. Murrah Federal Building in Oklahoma City on April 19, 1995 (which killed 168 people), security at Federal Triangle was tightened measurably and many of the pedestrian areas and buildings restricted to federal employees or those with official business. A major renovation for the Labor, ICC, and Post Office buildings was conducted in 1998. But this proposal was never seriously contemplated or funded. One outcome of the Nixon proposal, however, was "the Weese Plan." The Nixon administration commissioned the architecture planning firm of Harry Weese & Associates to come up with a master plan for the continued development of Federal Triangle. Plans for construction of an office building on the Federal Triangle parking lot site found support in 1986. The Federal City Council, a private civic organization which had been promoting the construction of a $200 million international trade center in the District of Columbia, advocated construction of its proposed building at Federal Triangle. Reagan administration officials favored the plan, and in October 1986 the proposal received the backing of the General Services Administration. The idea received support from Democrats in Congress as well, especially from Senator Daniel Patrick Moynihan, a former Kennedy administration aide who had long championed completion of the Federal Triangle. There was some opposition to the idea from planning officials and others, who were dismayed at the loss of parking in the downtown area and who feared that the trade center's proposed 1,300 to 2,600 underground parking slots would not be built due to poor soil conditions. A bill was passed (almost unanimously) by Congress on August 7, 1987, to provide $362 million for the construction of an "International Cultural and Trade Center" on the parking lot at Federal Triangle. The plan was to provide office space for both the Justice and State departments. The bill also required the building to be financially self supporting within two years of its completion. A nine member panel was established to approve any plans, and included the Secretaries of State, Agriculture, and Commerce; the Mayor of the District of Columbia; and five members of the public. The building was expected to be completed in 1992.

Дизайн және құрылыс

Алдын ала жобалау талаптары бойынша соңғы ғимараттың қазіргі Федералдық үшбұрыш құрылыстарынан биік болмауы, ұқсас материалдардан салынған болуы, жаяу өткелдерге басымдық берілуі және "үйлесімді" архитектуралық стильде болуы қажет еді. Notter Finegold & Alexander, Mariani & Associates және Bryant & Bryant фирмаларының архитектуралық моделі 14th Street NW бойындағы ұзын, үздірілмейтін қасбеті және шығыс жағындағы екі колонналы жартышеңберлі (Пошта департаменті ғимаратының жартышеңберімен сәйкес) ғимаратты көрсетті. Жобалау комиссиясының бес мүшесі 1988 жылдың 6 сәуірінде тағайындалды: төрағасы – бұрынғы сенатор Чарльз Х. Перси, Федералды қалалық кеңестің президенті Гарри Макферсон, Федералды қалалық кеңестің Халықаралық орталық жұмыс тобының төрағасы Дональд А. Браун, Пенсильвания даңғылын дамыту корпорациясының мүшесі Майкл Р. Гардер және жергілікті адвокат Джуда С. Сомер. 1989 жылдың маусым айында жеті жоба ұсынылды, олардың әрқайсысы негізгі, ортаңғы және жоғарғы бөліктерден тұратын құрылымды қамтиды және дәстүрлі материалдармен (тас қасбет, тік шыны терезелер, терракота шатыр плиткалары) жабылған. Әр жобада Вудро Вильсон атындағы Халықаралық ғылым орталығына (Смитсондар институтының бөлімшесі) жаңа орын, президент Вудро Вильсонға арналған ашық ескерткіш, көрме және сауда алаңдары қарастырылған. Жобалау комиссиясы 1989 жылдың қазан айында Pei Cobb Freed & Partners ұсынған 738,3 миллион долларлық жобаны таңдады. Нью-Йорктік құрылысшы Уильям Зекендорф-кіші басқаратын консорциум ғимаратты салу, пайдалану және үкіметке жалға беру үшін таңдалды.

Жою, аяқтау және ашу

Шығындардың айтарлықтай өсуі нәтижесінде жобаны Джордж Буш әкімшілігі тоқтатты. Жалпы қызметтер басқармасы ғимаратты жалға алу құны тым жоғары екенін, және жыл сайын 18-24 миллион долларға қанағаттандырмай, керісінше, үкіметке шығын келтіретінін айтып, жобалық келісімге қол қоюдан бас тартты. Пей Кобб Фрид жобаны төмендету үшін жобаға өзгерістер енгізуге келіссе де, кем дегенде бір конгресс мүшесі жобаның тоқтатылғанын мәлімдеді. Нью-Йорк құрылысшысы Уильям Зекендорф-младший басқаратын Delta Partnership консорциумы ғимаратты басқару және үкіметке жалға беру үшін таңдалды. Бірақ бұл өзгерістер жобаға байланысты туындаған дауларды шешпеді. Жобалау комитетінің мүшесі Дональд А. Браун 1991 жылдың соңында Буш әкімшілігінің жобаға араласып жатқанына наразылық білдіріп, комитеттен кетті. Екі күннен кейін Конгресске округ Колумбияның өкілі Элеонора Холмс Нортон осы айыптауларды қайталады. 1992 жылдың 19 қаңтарында сауда орталығының негізі қазыла бастағанда, Жалпы қызметтер басқармасы ғимараттың қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізе алмайтынын мәлімдеді. Буш әкімшілігі тапсырысымен жасалған жеке есеп те ұқсас қорытындыға келді. 1992 жылдың 25 қаңтарында Буш әкімшілігі халықаралық сауда орталығының құрылысын тоқтатты. Құрылыс сарапшылары бұл шешімді сынап, құрылыс кейінге шегерілсе, ғимараттың құны 1,2 миллиард доллардан асып кететінін мәлімдеді. 1993 жылдың 2 желтоқсанында Клинтон әкімшілігі ғимарат құрылысын тоқтату туралы шешімді кері қайтарды. Бастапқыда ғимараттың маңызды туристік орталық болуы және қала орталығындағы экономикалық дамуға серпін беруі жоспарланған болса да, ғимарат қарапайым кеңсе ғимараты ретінде қайта жабдықталды. 1995 жылдың қаңтарына қарай құрылыс жоспардан екі жыл қалып қойды. 1995 жылдың қыркүйегінде ғимаратты 1996 жылдың желтоқсанында пайдалануға беруге алдын ала келісім берілді. Дизайнмен байланысты кейбір қиындықтар да болды. Мысалы, Жалпы қызметтер басқармасы 1994 жылы Вудро Вильсон алаңында екі үлкен мүсінді мақұлдады, 1996 жылдың маусымында мүсіндер жұмысын тоқтатуға бұйрық берді, содан кейін 1996 жылдың шілдесінде жұмысты қайта бастауға бұйрық берді. Құрылыс одан әрі баяулады, ал 1997 жылдың қаңтарына қарай келесі жазға пайдалануға беру жоспарланды. Құрылыс жоспардан қалып қойды, аяқталуы 1998 жылдың жазына дейін күтілді. Дегенмен, федералдық шенеуніктер 1997 жылдың шілдесінде 480-нен астам Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің қызметкерлерін ғимаратқа көшіруді жоспарлады. Осы уақытқа дейін қауіпсіздік мәселелеріне байланысты бірнеше қосымша дизайн өзгерістері енгізілді (соның ішінде тұрақ орындарының санын 1900-ге дейін азайту), және ғимараттың құны 738 миллион долларға жетті. Ғимаратта үш үлкен көркем туынды орналасқан. Біріншісі, мүсінші және округ Колумбияның тумасы Стивен Робин жасаған, құйылған алюминийден жасалған алып гүл, сабағы мен лилиясы бар, олар тас тұғырлардың үстінде жатыр. Екіншісі, округ Колумбияның афроамерикалық тумасы Мартин Пурьер жасаған, "Көріп тұру" деп аталатын қоңыр дәнекерленген металдан жасалған минималистік мұнара, ол Вудро Вильсон алаңында орналасқан. Бұл 1930 жылдары АҚШ-тағы ең ірі құрылыс жобасы болды; тек Нью-Йорктегі Рокфеллер орталығы ғана оған жақын болды. Алғашқы жеті ғимарат ашылғанда, олардың әдемілігі үшін жаңалықтар құралдары жоғары баға берді. The Washington Post газеті Ішкі кіріс ғимаратын "әр қаланың мақтанышы" деп атап, "мәрмәр жұмысы АҚШ-тағы ең әдемі жұмыстардың бірі" деп жариялады. Бір мәліметке сәйкес, ол "қадір-қасиетті, бірақ қатал емес" және "керемет сәулеттік шешім" болды. Бұл "бронзаның ең кең таралған және әсерлі қолданылуы", "көптеген әшекейлермен безендірілген, мұқият жасалған, жақсы өңделген және мұқият аяқталған" еді. Тіпті, оның ішкі безендірілуі де "әдемі сәулеттік эффект" үшін жоғары бағаланды. Бірақ 1930 жылдары жас архитекторлар Федералды Үшбұрыш ғимаратының стилін және көлемін "элиталық, мақтаншылыққа толы және көне" деп сынады. Архитектура сыншысы Уильям Харлан Хейл неоклассикалық стильді қиялы жоқ және демократияға қарсы деп қатты сынады: "Жаңа келісім шынымен де! Қазіргі Вашингтонға Рим империясының сипатын беруде қандай жаңалық, заманауилық, қиялы бар, тиімділік немесе экономикалық мүмкіндіктер бар еді? Қазіргі демократияның кеңселерін классикалық тиранның ғибадатханасы, Ренессанс князі галереясы немесе француз монархының сарайы ретінде маскировкалауда не эстетикалық не ақылды болды? Біз қазіргі заманғы сәулет өнерінің қағидалары туралы көп нәрсе білдік, басқа да көптеген нәрселер туралы көп нәрсе білдік. Ал бүгін, аз уақыт өткеннен кейін, ол ө...". 1940 жылдары кейбір сыншылар ғимараттардың нацистік және советтік архитектурасын еске сақтағанын айтты. Фасад, сыншылардың пікірінше, "көңілсіздікке толы" және "Федералды Үшбұрыштың империялық, салмақты сәулеттік рухын жеңілдетуге жоғалған мүмкіндік" болды.

Significant cost increases led to the project being mothballed by the George H. W. Bush administration. The General Services Administration refused to sign the draft lease, arguing that the building's rental costs were too high and would cost (rather than save) the government $18 million to $24 million a year. Although Pei Cobb Freed agreed to investigate design changes to make the project less costly, at least one member of Congress declared the project dead. Delta Partnership, a development consortium led by New York developer William Zeckendorf Jr., was chosen to operate the building and lease it to the government. But the changes did not resolve the controversies enveloping the project. Design committee member Donald A. Brown quit the committee in late 1991, complaining that the Bush administration was meddling in the project's design. Two days later, Eleanor Holmes Norton, D. C.'s delegate to Congress, repeated these charges. On January 19, 1992, even as the foundation for the trade center was being dug, the GSA said the building would not achieve financial self sufficiency. A separate report commissioned by the Bush administration reached similar conclusions. On January 25, 1992, the Bush administration cancelled the international trade center construction project. Construction experts decried the decision, saying that the building's costs could balloon to more than $1.2 billion if construction were resumed at a later time. The decision to cancel the building was reversed on December 2, 1993, by the Clinton administration. Although the building was originally designed to be a major tourist destination and provide a boost to economic development in the downtown area, the building was repurposed to be a simple office building. By January 1995, the structure was two years behind schedule. By September 1995, a tentative occupancy date of December 1996 had been set. There were still occasional design glitches. For example, the GSA approved two major sculptures for the Woodrow Wilson Plaza in 1994, abruptly ordered a halt to work on the sculptures in June 1996, and then ordered work to proceed again in July 1996. Construction slipped further, and by January 1997 occupancy was scheduled for the following summer. Construction continued to fall behind schedule, with completion not expected until summer 1998. Nonetheless, federal officials planned to move more than 480 Environmental Protection Agency employees into the building in July 1997. By this time, security concerns had led to several additional design changes (including a reduction in the number of parking spaces to just 1,900), and the cost of the structure had risen to $738 million. Three large pieces of artwork were included in the building. The first, by sculptor and D. C. native Stephen Robin, is a gigantic rose with stem and a lily, both made out of cast aluminum and lying on stone pedestals. The second, by African American D. C. native Martin Puryear, is a Minimalist tower of brown welded metal titled "Bearing Witness" which stands in Woodrow Wilson Plaza. It was the largest construction project in the United States in the 1930s; only the construction of Rockefeller Center in New York City came close. The original seven buildings won critical praise for their beauty from the news media when they first opened. The Washington Post said the Internal Revenue building was "a credit to any city" and declared the "marble work to be among the most beautiful in the United States." It had "dignity without severity", one report said, and was "a magnificent architectural end". It had the "world's most extensive and impressive applications of bronze", "embellished with a wealth of detail, delicately modeled, carefully tooled, finely chased and exactingly finished." Even the interior decorating scheme was highly noted for its "fine architectural effect". But younger architects in the 1930s criticized the style and size of the buildings at Federal Triangle for being "elitist, pretentious, and anachronistic". Architecture critic William Harlan Hale strongly criticized the Neoclassical style for being unimaginative and anti democratic: "New Deal indeed! What was there new, or modern, or imaginative, or efficient, or economical in trying to give modern Washington the character of Imperial Rome? What was there either aesthetic or intelligent in cloaking the offices of a modern democracy as the temple of a classic tyrant, the gallery of a Renaissance prince, or the palace of a French monarch? we have learned quite a lot about the principles of modern architecture, just as we have learned a lot about some other things; and today, after so short a time, it looks pretty much like a relic out of the dim past." By the 1940s, some critics said the buildings were too reminiscent of Nazi and Soviet architecture. The facade, the critic felt, was "relentlessly austere" and represented "a lost opportunity to lighten the Federal Triangle's imperial, ponderous architectural spirit."