1862 жылғы АҚШ Азамат соғысы шайқастары

Кіріспе

АҚШ-тың 1862 жылғы азамат соғысы шайқастары

Жеті күндік шайқастар – АҚШ Азамат соғысы кезінде Вирджиния штатының Ричмонд қаласы маңында 1862 жылдың 25 маусымынан 1 шілдесіне дейін жеті күнге созылған жеті шайқастың сериясы. Конфедерация армиясының генералы Роберт Ли, генерал-майор Джордж Б. Макклеллан басқаратын Потомак армиясын Ричмондтан ығыстырып, Вирджиния түбегінен кері шегіндірді. Бұл шайқастар сериясы кейде қате түрде «Жеті күндік науқан» деп аталады, бірақ шындығында ол жартылай арал науқанының кульминациясы болды, жеке науқан емес. Жеті күндік шайқастар 1862 жылдың 25 маусымында Оук Гроув шайқасында одақтың шабуылымен басталды, бірақ Лидің 26 маусымда Бивер Дам Крикке (Механиксвилл) жасаған шабуылынан кейін Макклеллан бастаманы жоғалтты. Содан кейін 27 маусымда Гейнс Милл, 27 және 28 маусымда Гарнетт және Голдинг фермаларындағы шағын қақтығыстар, ал 29 маусымда Савидж станциясында одақтың тыл күзетіне шабуыл жасалды. Макклелланның Потомак армиясы Джеймс өзеніндегі Харрисонның қонысына қарай қауіпсіздікке қарай шегінуін жалғастырды. Лидің одақ армиясын тоқтату мүмкіндігі 30 маусымда Глендейл шайқасында болды, бірақ нашар орындалған бұйрықтар және Стоунволл Джексон әскерлерінің кешігуі оның жауының Малверн төбесіндегі берік қорғаныс позициясына қашуына мүмкіндік берді. 1 шілдедегі Малверн төбесіндегі шайқаста Ли сәтсіз майдандық шабуылдар жасады және күшті жаяу әскер мен артиллерия қорғанысына қарсы ауыр шығынға ұшырады. Жеті күндік шайқастар Макклеллан армиясы Джеймс өзенінің жанында салыстырмалы түрде қауіпсіздікте болған кезде аяқталды, кері шегіну кезінде шамамен 16 000 адам қаза тапты. Ли армиясы, Жеті күндік шайқастар кезінде шабуылда болғандықтан, 20 мыңнан астам сарбазын жоғалтты. Ли Макклелланның Ричмондқа қарсы қаупін жаңарта алмайтынына көз жеткізген соң, солтүстік Вирджиния және Мэриленд науқандары үшін солтүстікке қарай жылжыды.

Жарым аралдағы науқан

Жарым арал науқаны – Макклелланның Конфедерацияның астанасы Ричмондты басып алып, соғысты аяқтауға жасаған сәтсіз әрекеті. Бұл 1862 жылдың наурыз айында Макклеллан әскерін Монро фортына түсіргенде және сәуір айының басында Вирджиния түбегінен солтүстік-батысқа қарай жылжығанда басталды. Конфедерацияның бригада генералы Джон Б. Магрудердің Уорвик желісіндегі қорғаныс позициясы Макклелланды күтпеген жағдайға түсірді. Жедел шабуылға үміттері күйреген Макклеллан әскеріне Йорктаунды қоршауға дайындалуға бұйрық берді. Қоршауға дайындықтар аяқталмас бұрын, Джонстонның тікелей басқаруымен Конфедерация әскерлері Ричмондқа қарай шегінуді бастады. Науқанның алғашқы ауыр шайқасы Уильямсбург шайқасында (5 мамыр) болды, онда одақтық әскерлер бірнеше тактикалық жеңістерге қол жеткізді, бірақ конфедераттар шегінуді жалғастырды. Элтам жеріне жасалған (7 мамыр) амфибиялық флангалық қимыл конфедераттардың шегінуін тоқтатуға жеткіліксіз болды. Дрюридің Блаф шайқасында (15 мамыр) АҚШ Әскери-теңіз күштері Джеймс өзені арқылы Ричмондқа жетіп алуға тырысты, бірақ оларға жол берілмеді. Соғыстың басында сақтыққа бейімділігімен танылған Ли, Макклелланнан сандық артықшылығы жоқ екенін білді, бірақ ол соғыстың қалған бөлігінде көрсететін агрессивті мінез-құлқының алғашқы белгісі болған шабуылдық науқан жоспарлады. Ли Джексонға 26 маусым күні таңертең Портердің оң фланкіна шабуыл жасауды, ал А.П. Хилл Медоу көпірінен Чикахоминиге құятын Бивер Дам ағысына қарай жылжуды көздеді, бұл олардың Федералдық бекіністерге шабуыл жасауына мүмкіндік беретін еді. (Ли Портердің қысымға ұшырап, окоптарын тастап кетуін үміттенеді, бұл тікелей шабуыл қажеттілігін жояды.) Одан кейін Лонгстрит пен Д.Х. Хилл Механиксвиллден өтіп, шайқасқа қосылуы керек еді. Хьюгер мен Магрудер Лидің нағыз ниетін жасыру үшін өз майдандарында алаңдатуды қамтамасыз етуге тиіс болды. Ли Портерді 65 000 адамнан тұратын күшпен екі жақтан қоршап алуды, ал екі жетекші конфедерат дивизиясы Колд-Харборға жылжып, Макклелланның Ақ үйге қатынасын үзуді көздеді. Макклеллан да шабуыл жоспарлаған. Ол Лидің қозғалысқа дайын екенін және генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексоннің Шенноа аңғарынан келген күштерінің жақын арада келуі мүмкін екенін білді (Макклеллан Джексонның Эшленд станциясында екенін білген, бірақ Портердің өзеннің солтүстігіндегі осал корпусын нығайтуға ештеңе жасамады). Ол Лиге дейін шабуылды қайта бастауға шешім қабылдады. Джексонның солтүстіктен күштерін күтіп, ол ықтимал бағыттарда атты әскерлерді күшейтті. Ол қалаға шамамен 1,5 шақырымға жақындап, Олд-Таверннің маңындағы Nine Mile Road-тағы биік жерді басып алуды жоспарлады. Оған дайындалу үшін Олд-Таверннің оңтүстігіндегі Оук-Гроувке және Ричмонд пен Йорк өзені темір жолына шабуыл жасауды жоспарлады, бұл оның әскерін Олд-Тавернге екі бағыттан шабуыл жасауға мүмкіндік беретін еді.

The Peninsula campaign was the unsuccessful attempt by McClellan to capture the Confederate capital of Richmond and end the war. It started in March 1862, when McClellan landed his army at Fort Monroe and moved northwest, up the Virginia Peninsula beginning in early April. Confederate Brig. Gen. John B. Magruder's defensive position on the Warwick Line caught McClellan by surprise. His hopes for a quick advance foiled, McClellan ordered his army to prepare for a siege of Yorktown. Just before the siege preparations were completed, the Confederates, now under the direct command of Johnston, began a withdrawal toward Richmond. The first heavy fighting of the campaign occurred in the Battle of Williamsburg (May 5), in which the Union troops managed some tactical victories, but the Confederates continued their withdrawal. An amphibious flanking movement to Eltham's Landing (May 7) was ineffective in cutting off the Confederate retreat. In the Battle of Drewry's Bluff (May 15), an attempt by the United States Navy to reach Richmond by way of the James River was repulsed. Lee, who had developed a reputation for caution early in the war, knew he had no numerical superiority over McClellan, but he planned an offensive campaign that was the first indication of the aggressive nature he would display for the remainder of the war. Lee intended for Jackson to attack Porter's right flank early on the morning of June 26, and A. P. Hill would move from Meadow Bridge to Beaver Dam Creek, which flows into the Chickahominy, advancing on the Federal trenches. (Lee hoped that Porter would evacuate his trenches under pressure, obviating the need for a direct frontal assault.) Following this, Longstreet and D. H. Hill would pass through Mechanicsville and join the battle. Huger and Magruder would provide diversions on their fronts to distract McClellan as to Lee's real intentions. Lee hoped that Porter would be overwhelmed from two sides by the mass of 65,000 men, and the two leading Confederate divisions would move on Cold Harbor and cut McClellan's communications with White House Landing. McClellan also planned an offensive. He had received intelligence that Lee was prepared to move and that the arrival of Maj. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson's force from the Shenandoah Valley was imminent (McClellan was aware of Jackson's presence at Ashland Station, but did nothing to reinforce Porter's vulnerable corps north of the river). He decided to resume the offensive before Lee could. Anticipating Jackson's reinforcements marching from the north, he increased cavalry patrols on likely avenues of approach. He wanted to advance his siege artillery about a mile and a half closer to the city by taking the high ground on Nine Mile Road around Old Tavern. In preparation for that, he planned an attack on Oak Grove, south of Old Tavern and the Richmond and York River Railroad, which would position his men to attack Old Tavern from two directions.

Қарсылас күштер

Жеті күндік шайқаста соғысқан әскерлер шамамен 200 000 адамнан тұрды, бұл соғыстың ең ірі шайқастарына мүмкіндік берді. Дегенмен, қатысқан генералдардың тәжірибесіздігі немесе сақтығы, көбінесе, шешуші тактикалық жеңіске қажетті күштерді тиімді шоғырландыруға кедергі келтірді. Конфедерация армиясы Потомак армиясы сияқты біртұтас қолбасшылық құрылымға ие болған жоқ, ол тек Ричмондты қорғау үшін жиналған әскерлердің жиынтығы болды. Бұл шайқастарда армияның нашар үйлесімдігіне және Роберт Лидің Одақ армиясын талқандауға мүмкіндік таппауына себеп болды. Потомак армиясындағы дивизияның орташа құрамы 9000 адамды (жауынгер емес қызметкерлерді қоса алғанда) құрады, мұнда Кейси дивизиясы шамамен 7000 адаммен ең кішкентай, ал Морелл дивизиясы 11000 адаммен ең ірі болды. Конфедерация дивизияларының орташа құрамы 12000 адамнан (А.П. Хилл дивизиясы) 5000 адамға дейін (Теофилус Холмс дивизиясы) ауысып отырды. Конфедерация есептерінде тек жауынгерлік құрамы бар әскерлер тіркелді, ал курьерлер, штаб офицерлері және керуеншілер сияқты жауынгер емес қызметкерлер ескерілмеді. Джексон жасағы Аңғардағы науқаннан кейін күшін жоғалтқан еді, ал оның дивизиясында 2000-нан аспайтын адам болды, олардың көп бөлігі Стоунволл бригадасында қызмет етті. Сэмюэл Фулкерсон мен Джон Р. Джонстың бригадалары полк деңгейіне дейін азайды және Жеті күндік шайқастардың көп бөлігінде резервте ұсталды. Эуэллдің үш бригадасының жалпы саны 3000 адамды құрады. Джексонға жақында Джорджиядан келген Александр Лоутон бригадасы қосылды, онда 3500 адам болды. Бұл оның жалпы күшін 8000-ға жеткізді. Д. Хилл дивизиясының құрамы 7700 адамды құрады, Семиз сосны шайқасындағы ауыр шығындарға дейін олардың саны 10000-ға жуық болған. Оларға Солтүстік Каролинадан келген Розуэлл Рипли бригадасы қосылды, онда 2300 адам болды, бұл Хилл жасағының жалпы күшін 10000 адамға жеткізді. 25 маусымдағы мәліметтерге сәйкес, Джеймс Лонгстрит дивизиясының құрамы 9050 адамды құрады, бұл туралы армияның қару-жарақ басшысы Эдвард П. Александр хабарлады. Семиз сосны шайқасындағы шығындарға дейін олардың саны 12000-ға жуық болған. Бенджамин Гугер дивизиясында шамамен 8600 адам болды. Уильям Уайтингтің екі бригадасында 4000-ға жуық адам болды. Джон Магрудердің үш дивизиясының жалпы саны 13000 адамды құрады.

The armies that fought in the Seven Days Battles comprised almost 200,000 men, which offered the potential for the largest battles of the war. However, the inexperience or caution of the generals involved usually prevented the appropriate concentration of forces and mass necessary for decisive tactical victories. The Confederate army was not a proper unified command as the Army of the Potomac was, but simply a thrown together collection of all the troops that could be gathered for the defense of Richmond. This contributed to the poor coordination of the army during the battles and the inability of Robert E. Lee to destroy the Union army. The average strength of a division in the Army of the Potomac was about 9000 men (including non combatants) with Casey's division being the smallest at around 7000 and Morell's being the largest at 11,000 men. The average strength of Confederate divisions varied from 12,000 men (A. P. Hill's division) to 5000 men (Theophilus Holmes's division). Confederate reports listed only combat troops and excluded non combatants such as couriers, staff officers, and wagon drivers. Jackson's command was severely understrength from the Valley campaign and his own division had less than 2000 men, most of them being in the Stonewall Brigade while the brigades of Samuel Fulkerson and John R. Jones were down to nearly regimental size and were held in reserve for most of the Seven Days Battles. Ewell's three brigades numbered 3000 men total. Jackson was reinforced with the brigade of Alexander Lawton, recently arrived from Georgia, and numbering 3500 men. This brought his total strength to around 8000 men. D. H. Hill's division numbered around 7700 men, having numbered close to 10,000 before the heavy losses at Seven Pines. They were reinforced with Roswell Ripley's brigade, newly arrived from North Carolina, and numbering 2300 men, bringing the total strength of Hill's command to 10,000 men. James Longstreet's division numbered 9050 men on June 25 according to army ordnance chief Edward P. Alexander. It had numbered close to 12,000 men prior to losses at Seven Pines. Benjamin Huger's division numbered approximately 8600 men. William Whiting had around 4000 men in his two brigades. John Magruder's three divisions numbered about 13,000 men.

Оак Гров

Макклеллан батысқа қарай, Уильямсбург жолының бағытымен Ричмондқа қарай жылжуды жоспарлады. Екі армияның арасында ақ қайың батпағының бастауымен екіге бөлінген шағын, тығыз орман болды. Шабуылға III корпустың екі дивизиясы таңдалды, оларға бригада генералдары Жозеф Хукер мен Филип Керни басшылық етті. Оларға қарсы Конфедерация генерал-майоры Бенджамин Хугердің дивизиясы тұрды. 25 маусымда таңғы сағат 8-ден кейін, Хукер дивизиясынан бригада генералдары Дэниел Э. Сиклс (Экселсиор бригадасы), Кувье Гровер және Джон С. Робинсон бригадалары алға жылжыды. Робинсон мен Гровер сол жақта және орталықта сәтті ілгерілегенімен, Сиклстың Нью-Йорк бригадасы өздерінің абатистерінен, содан кейін өзеннің жоғарғы ағысынан өтуде қиындықтарға тап болды, және соңында Конфедерация әскерлерінің қатты қарсылығына ұшырады, бұл Федералдық қатарды бұзды. Хугер осы жағдайды пайдаланып, Гровер бригадасына қарсы бригада генералы Амброуз Р. Райт бригадасымен қарсы шабуыл жасады. Шайқастың шешуші сәтінде, бригада генералы Роберт Рэнсомның бригадасы, өздерінің алғашқы ұрысқа қатысуында, Сиклс бригадасына қарсы толық синхронды мылтық атысын жасады, оның кешіккен шабуылын тоқтатып, 71-ші Нью-Йорк бригадасын үрейлі түрде шегінуге мәжбүр етті, Сиклс бұл жағдайды «ұятты шатасу» деп сипаттады. Хайнцельман күштерді нығайтуға бұйрық берді және сонымен қатар 5 шақырым қашықтықта телеграф арқылы шайқасты басқаруға тырысқан армия командирі Макклелланды хабардар етті. Макклеллан өз әскерлеріне бекіністеріне қайтуға бұйрық берді, бұл оқиға орнындағы қолбасшыларын таң қалдырды. Сағат 13:00-де майданға келген Макклеллан жағдайдың күрделі емес екенін көріп, сол күні бір рет шайқасқан жерді қайтарып алуға бұйрық берді. Шайқас түнгі уақытқа дейін жалғасты. Бұл шағын шайқас Макклелланның Ричмондқа қарсы жалғыз тактикалық шабуылы болды. Оның шабуылы екі тараптан 1000-нан астам жарақатты талап етті және Роберт Ли жоспарлаған шабуылды тоқтатуға жеткіліксіз болды, ол бұрыннан басталған еді.

McClellan planned to advance to the west, along the axis of the Williamsburg Road, in the direction of Richmond. Between the two armies was a small, dense forest, wide, bisected by the headwaters of White Oak Swamp. Two divisions of the III Corps were selected for the assault, commanded by Brig. Gens. Joseph Hooker and Philip Kearny. Facing them was the division of Confederate Maj. Gen. Benjamin Huger. Soon after 8 a. m., June 25, the Union brigades of Brig. Gens. Daniel E. Sickles (the Excelsior Brigade), Cuvier Grover, both of Hooker's division, and John C. Robinson stepped off. Although Robinson and Grover made good progress on the left and in the center, Sickles's New Yorkers encountered difficulties moving through their abatis, then through the upper portions of the creek, and finally met stiff Confederate resistance, all of which threw the Federal line out of alignment. Huger took advantage of the confusion by launching a counterattack with the brigade of Brig. Gen. Ambrose R. Wright against Grover's brigade. At a crucial moment in the battle, the 26th North Carolina of Brig. Gen. Robert Ransom's brigade, in their first combat engagement, delivered a perfectly synchronized volley of rifle fire against Sickles's brigade, breaking up its delayed attack and sending the 71st New York into a panicked retreat, which Sickles described as "disgraceful confusion." Heintzelman ordered reinforcements sent forward and also notified army commander McClellan, who was attempting to manage the battle by telegraph from 3 mile (5 km) away. McClellan ordered his men to withdraw back to their entrenchments, mystifying his subordinates on the scene. Arriving at the front at 1 p. m., seeing that the situation was not as bad as he had feared, McClellan ordered his men forward to retake the ground for which they had already fought once that day. The fighting lasted until nightfall. The minor battle was McClellan's only tactical offensive action against Richmond. His attack gained only at a cost of over 1,000 casualties on both sides and was not strong enough to derail the offensive planned by Robert E. Lee, which had already been set in motion.

Бобвер Дам Крик (Механикавилл)

Лидің жоспары бойынша Джексон 26 маусымда Портердің солтүстік қанатына шабуылды бастауға тиіс болды. А. П. Хиллдің жеңіл дивизиясы Джексонның оқ атысын естігенде Meadow Bridge-тен ілгері жылжуы, Mechanicsville-дегі одақтың күзетін тазартуы және содан кейін Beaver Dam Creek-ке қарай жылжуы керек еді. Д. Х. Хилл мен Лонгстрит Mechanicsville арқылы өтіп, Джексон мен А. П. Хиллге қолдау көрсетуге тиіс болды. Өзеннің оңтүстігінде Магрудер мен Хугер өздерінің алдындағы төрт одақтық корпусты жаңылыстыру үшін демонстрациялық қимылдар жасады. Лидің күрделі жоспары бірден дұрыс орындалмады. Жақындағы науқаннан және ұзақ жолдан шаршаған Джексонның әскері жоспардан кем дегенде төрт сағатқа қалып қойды. Сағат 3-ке қарай А. П. Хилл шыдамсыздықтан, бұйрықсыз 11 000 адаммен шабуылға кірісті. Портер оң қанатын кеңейтіп, нығайтты және Beaver Dam Creek және Ellerson's Mill бойында шоғырлану үшін кері шегінді. Мұнда 14 000 жақсы бекінілген әскер, алты батареядағы 32 зеңбірекпен бірге, конфедераттардың қайта-қайта шабуылдарын ауыр шығындармен тойтарды. Джексон және оның әскері кешке қарай жетіп келді және ол әскерлеріне түнеуге бұйрық берді, ал шайқас дыбысы естіліп тұрды. Портердің қанатына жақындығынан Макклеллан Портерге қараңғыда Boatswain's Swamp-ының артына, шығысқа қарай 8 шақырымға (км) шегінуге бұйрық берді. Макклеллан оң қанатында конфедераттардың күш жинауы оның жабдықтау желісіне, Chickahominy-ден солтүстікке қарай Ричмонд және Йорк өзенінің темір жолына қауіп төндіре бастады деп алаңдады және ол жабдықтау базасын Джеймс өзеніне көшіруге шешім қабылдады. Ол сондай-ақ, өзеннің оңтүстігінде Хугер мен Магрудердің жасаған алдауы оның күштерінің санын азайтып көрсеткенін сенді. (Ол Вашингтонға 200 000 конфедератқа қарсы тұрғанын хабарлады, бірақ шындығында 85 000 адам болды.) Бұл стратегиялық маңызды шешім болды, өйткені темір жолсыз әскерін жабдықтау мүмкін болмай, Ричмондты қоршаудан бас тартуға мәжбүр болар еді. А. П. Хилл, енді Лонгстрит пен Д. Х. Хилл оның артында болды, Лидің орнында тұруға берген бұйрығына қарамастан, шабуылды жалғастырды. Оның шабуылы ауыр шығындармен кері қайтарылды. Жалпы алғанда, шайқас одақтың тактикалық жеңісі болды, онда конфедераттар ауыр шығындарға ұшырады және Лидің жоспарының нашар орындалуына байланысты ешқандай мақсатына жете алмады. Жаудың қанатын қиратуға тиіс 60 000-нан астам әскердің орнына, шамамен 15 000 адамнан тұратын бес бригада ғана шайқасқа қатысты. Олардың шығындары 1484 адамды құрады, ал Портердің шығыны 361 адамды құрады. Алайда, одақтың қысқа мерзімді табысына қарамастан, бұл стратегиялық сәтсіздіктің бастамасы болды. Макклеллан әскерін оңтүстік-шығысқа қарай кері шегере бастады және бастамашылықты қайтару мүмкін болмады.

Lee's plan called for Jackson to begin the attack on Porter's north flank early on June 26. A. P. Hill's Light Division was to advance from Meadow Bridge when he heard Jackson's guns, clear the Union pickets from Mechanicsville, and then move to Beaver Dam Creek. D. H. Hill and Longstreet were to pass through Mechanicsville and support Jackson and A. P. Hill. South of the river, Magruder and Huger were to demonstrate to deceive the four Union corps on their front. Lee's intricate plan went awry immediately. Jackson's men, fatigued from their recent campaign and lengthy march, ran at least four hours behind schedule. By 3 p. m., A. P. Hill grew impatient and began his attack without orders, a frontal assault with 11,000 men. Porter extended and strengthened his right flank and fell back to concentrate along Beaver Dam Creek and Ellerson's Mill. There, 14,000 well entrenched soldiers, aided by 32 guns in six batteries, repulsed repeated Confederate attacks with substantial casualties. Jackson and his command arrived late in the afternoon and he ordered his troops to bivouac for the evening while a major battle was raging within earshot. His proximity to Porter's flank caused McClellan to order Porter to withdraw after dark behind Boatswain's Swamp, 5 mile (8 km) to the east. McClellan was concerned that the Confederate buildup on his right flank threatened his supply line, the Richmond and York River Railroad north of the Chickahominy, and he decided to shift his base of supply to the James River. He also believed that the diversions by Huger and Magruder south of the river meant that he was seriously outnumbered. (He reported to Washington that he faced 200,000 Confederates, but there were actually 85,000.) This was a strategic decision of grave importance because it meant that, without the railroad to supply his army, he would be forced to abandon his siege of Richmond. A. P. Hill, now with Longstreet and D. H. Hill behind him, continued his attack, despite orders from Lee to hold his ground. His assault was beaten back with heavy casualties. Overall, the battle was a Union tactical victory, in which the Confederates suffered significant casualties and achieved none of their specific objectives due to the seriously flawed execution of Lee's plan. Instead of over 60,000 men crushing the enemy's flank, only five brigades, about 15,000 men, had seen action. Their losses were 1,484 versus Porter's 361. Despite the short term Union success, however, it was the start of a strategic debacle. McClellan began to withdraw his army to the southeast and never regained the initiative.

Гейнс-мылтық

27 маусым таңында Одақ күштері жартылай шеңберге шоғырландырылды. Портер өзеннің солтүстігіндегі желісін шығыс-батыс бағытында жиырып, өзеннің оңтүстігіндегі төрт корпусты бастапқы орналасқан жерлерінде қалдырды. Макклеллан Портерге армияның жабдықтау базасын Джеймс өзеніне көшіру үшін Гейнс Миллді қандай да бір құнмен ұстап тұруға бұйрық берді. Макклелланның бірнеше қолбасшылары оны өзеннің оңтүстігіндегі Магрудер дивизиясына шабуыл жасауға көндіруге тырысты, бірақ ол өзінің алдында зор конфедерат әскерлері бар деп ойлап, сол бағыттағы айқын басымдығын пайдаланбауға шешім қабылдады. Ли 27 маусымда шабуылға көшті, бұл соғыстың ең ірі Конфедерация шабуылы болды, онда алты дивизияда 57 000 сарбаз қатысты. А.П. Хилл таңертең ерте Бобер Дам арығынан қайта шабуыл жасады, бірақ желі әлсіз қорғалған еді. Түске дейін ол Портердің Боутсвайн ағысы бойында орналасқан жерінде күшті қарсылыққа тап болды, ал батпақты жер шабуылға үлкен кедергі келтірді. Лонгстрит А.П. Хиллдің оңтүстігіне жеткенде, мұндай жерде шабуыл жасаудың қиындығын байқап, Стоунволл Джексон Хиллдің сол жағынан шабуылдайтынша күтті. Алайда, Джексон "Жеті күн" шайқасының алғашқы күнінде де кешікті. Д. Хилл Одақтың оң жағына шабуыл жасады және Бриг. генерал Джордж Сайкс дивизиясы оны тоқтатты, ол Джексон келгенше шегінді. Лонгстритке Джексон солтүстіктен шабуыл жасағанша, желіні тұрақтандыру үшін диверсиялық шабуыл жасау бұйырылды. Лонгстриттің шабуылында Бриг. генерал Джордж Пикеттің бригадасы майданға тікелей шабуыл жасауға тырысты, бірақ ауыр шығындарға ұшырап, кері шегінді. Джексон ақыры Д. Хиллдің позициясына сағат 15:00-де жетіп, шабуылды 16:30-да бастады. Портердің желісін Бриг. генерал Генри У. Слокум дивизиясы нығайтып, құтқарды. Қараңғы түскеннен кейін конфедераттар нашар үйлестірілген тағы бір шабуыл жасады, бірақ бұл жолы Одақтың желісі бұзылды. Бриг. генерал Джон Белл Худтың Техас бригадасы, сондай-ақ Пикеттің бригадасы күнінің екінші әрекетінде желіде жарық жасады. 28 маусымда таңғы сағат 4-те Портер Чикахоминиден өтіп, артындағы көпірлерді өртеп жіберді. Екінші күні Магрудер өзеннің оңтүстігіндегі шағын шабуылдар арқылы Макклелланды алдауды жалғастырды. Ол 60 000 Одақ әскерін ұстап тұрды, ал негізгі шайқас өзеннің солтүстігінде болды. Гейнс Милл жарым аралдағы науқандағы Конфедерацияның жалғыз нақты тактикалық жеңісі болды. 34 214 сарбазға дейін шайқасқа қатысқан Одақтың шығындары 6 837 адамды құрады (894 қаза тапты, 3 107 жараланды, 2 836 тұтқынға алынды немесе жоғалып кетті). 57 018 конфедерат сарбазының арасындағы шығын 7 993 адамды құрады (1 483 қаза тапты, 6 402 жараланды, 108 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды). Конфедерат шабуылы Одақ армиясының шағын бөлігіне (армияның бестен бір бөлігі – V корпусы) қарсы бағытталғандықтан, армия жалпы алғанда салыстырмалы түрде жақсы жағдайда болды. Алайда, Макклеллан жабдықтау базасын Джеймс өзеніне көшіруді жоспарлағанмен, жеңіліс оны алаңдатты және ол Ричмондқа шабуылды тоқтатуға шешім қабылдады.

By the morning of June 27, the Union forces were concentrated into a semicircle with Porter collapsing his line into an east–west salient north of the river and the four corps south of the river remaining in their original positions. McClellan ordered Porter to hold Gaines's Mill at all costs so that the army could change its base of supply to the James River. Several of McClellan's subordinates urged him to attack Magruder's division south of the river, but he feared the vast numbers of Confederates he believed to be before him and refused to capitalize on the overwhelming superiority he actually held on that front. Lee continued his offensive on June 27, launching the largest Confederate attack of the war, about 57,000 men in six divisions. A. P. Hill resumed his attack across Beaver Dam Creek early in the morning, but found the line lightly defended. By early afternoon, he ran into strong opposition where Porter had deployed along Boatswain's Creek; the swampy terrain was a major obstacle to the attack. As Longstreet arrived to the south of A. P. Hill, he saw the difficulty of attacking over such terrain and delayed until Stonewall Jackson could attack on Hill's left. For the second time in the Seven Days, however, Jackson was late. D. H. Hill attacked the Federal right and was held off by the division of Brig. Gen. George Sykes; he backed off to await Jackson's arrival. Longstreet was ordered to conduct a diversionary attack to stabilize the lines until Jackson could arrive and attack from the north. In Longstreet's attack, Brig. Gen. George E. Pickett's brigade attempted a frontal assault and was beaten back under severe fire with heavy losses. Jackson finally reached D. H. Hill's position at 3 p. m. and began his assault at 4:30 p. m.

Porter's line was saved by Brig. Gen. Henry W. Slocum's division moving into position to bolster his defense. Shortly after dark, the Confederates mounted another attack, poorly coordinated, but this time collapsing the Federal line. Brig. Gen. John Bell Hood's Texas Brigade opened a gap in the line, as did Pickett's Brigade on its second attempt of the day. By 4 a. m. on June 28, Porter withdrew across the Chickahominy, burning the bridges behind him. For the second day, Magruder was able to continue fooling McClellan south of the river by employing minor diversionary attacks. He was able to occupy 60,000 Federal troops while the heavier action occurred north of the river. Gaines's Mill was the only clear cut Confederate tactical victory of the Peninsula Campaign. Union casualties from the 34,214 engaged were 6,837 (894 killed, 3,107 wounded, and 2,836 captured or missing). Of the 57,018 Confederates engaged, losses totaled 7,993 (1,483 killed, 6,402 wounded, 108 missing or captured). Since the Confederate assault was conducted against only a small portion of the Union Army (the V Corps, one fifth of the army), the army emerged from the battle in relatively good shape overall. However, although McClellan had already planned to shift his supply base to the James River, his defeat unnerved him and he precipitously decided to abandon his advance on Richmond.

Одақтың шығуы

27 маусым күні түнде Макклеллан бүкіл әскеріне Джеймс өзеніндегі Харрисон қонысы орналасқан қауіпсіз жерге шегінуге бұйрық берді. Оның бұл әрекеті содан бері әскери тарихшыларды қызықтырып келеді. Одақ әскері жақсы жағдайда болды, күшті Конфедерация шабуылдарына тойтарыс беріп, шайқасқа бес корпусының тек біреуін ғана жұмылдырған еді. Портер ауыр жағдайларда жақсы өнер көрсетті. Сонымен қатар, Макклеллан Соғыс департаментінің Вирджиния армиясын жаңадан құрғанын және оны жарым аралға күшін нығайту үшін жіберуге бұйрық бергенін білген. Бірақ Ли оны ойыннан шығарып, бастаманы жоғалтты. Ол әскери министрге телеграмма жіберіп, онда: "Егер мен осы әскерді сақтап қалсам, сізге де, Вашингтондағы ешкімге де алғыс айтпаймын – сіздер осы әскерді құрбан ету үшін бар күшіңізді салдыңыздар" деп жазды. (Әскери телеграф басқармасы бұл сөйлемді министрге жіберілген телеграммадан алып тастады.) Макклеллан Киздің IV корпусына Глендейлдің батысына жылжуға және әскердің шегінуін қамтамасыз етуге бұйрық берді, ал Портер Малверн төбесіндегі биік жерге қорғаныс позицияларын дамыту үшін жіберілді. Жабдықтау пойыздарына өзенге қарай оңтүстікке қарай жылжуға бұйрық берілді. Макклеллан шегінудің нақты бағыттарын көрсетпей және екінші қолбасшыны тағайындамай Харрисон қонысына аттанды. Жеті күннің қалған бөлігінде ол тікелей шайқастарға қатыспады. Гинес Миллден кейін Чикахомини арқылы Одақтың шегінуі Конфедерация үшін психологиялық жеңіс болды, Ричмонд қауіпсіздікте екенін көрсетті. Лидің кавалериясы Одақ әскерлерінің Ричмонд және Йорк өзені темір жолын, сондай-ақ Йорк өзеніндегі Ақ үйдің жабдықтау қоймасын тастағанын хабарлады. Бұл ақпарат, сонымен қатар Чикахомини өзенінің оңтүстігіндегі үлкен шаң бұлттарын көру, Лиді Макклелланның Джеймс өзеніне қарай бет алғанына толық сендірді. Осыған дейін Ли Макклелланның Йорк өзеніне жабдықтау желісін қорғау үшін шығысқа қарай шегінетінін күткен және оның ниетіне қатысты нақты мәліметтер күткендіктен, шешімді әрекет ете алмады.

The night of June 27, McClellan ordered his entire army to withdraw to a secure base at Harrison's Landing on the James River. His actions have puzzled military historians ever since. The Union army was in a good position, having withstood strong Confederate attacks while only deploying one of its five corps in battle. Porter had performed well against heavy odds. Furthermore, McClellan was aware that the War Department had created a new Army of Virginia and ordered it to be sent to the Peninsula to reinforce him. But Lee had unnerved him, and he surrendered the initiative. He sent a telegram to the Secretary of War that included the statement: "If I save this Army now I tell you plainly that I owe no thanks to you or any other persons in Washington—you have done your best to sacrifice this Army." (The military telegraph department chose to omit this sentence from the copy given to the Secretary.) McClellan ordered Keyes's IV Corps to move west of Glendale and protect the army's withdrawal, while Porter was sent to the high ground at Malvern Hill to develop defensive positions. The supply trains were ordered to move south toward the river. McClellan departed for Harrison's Landing without specifying any exact routes of withdrawal and without designating a second in command. For the remainder of the Seven Days, he had no direct command of the battles. The Union retreat across the Chickahominy after Gaines's Mill was a psychological victory for the Confederacy, signaling that Richmond was out of danger. Lee's cavalry reported that Union troops had abandoned their defense of the Richmond and York River Railroad and the White House supply depot on the York River. That information, plus the sighting of large dust clouds south of the Chickahominy River, finally convinced Lee that McClellan was heading for the James. Until this time, Lee anticipated that McClellan would be withdrawing to the east to protect his supply line to the York River and positioned his forces to react to that, unable to act decisively while he awaited evidence of McClellan's intentions.

Гарнет пен Голдингтің фермасы

Лидің Гайнс-Миллдегі негізгі шабуылы 27 маусымда қарқынды жүріп жатқанда, Чиккахоминиден оңтүстікке қарай Конфедерация әскерлері Макклелланның шегініп бара жатқан әскерінің орнын анықтау үшін күшпен барлау жүргізді. Магрудер Бригада генералы Роберт А. Тумбстің бригадасын "жауды сезінуге" алға жылжытты. Кәсіби офицерлерді жек көретін Джорджия саясаткері Тумбс, оның орнына кешкісін Джеймс М. Гарнеттің қожалығындағы Олд Таверн маңында Балди Смиттің VI корпусы дивизиясына қарсы күшті шабуыл жасады. Шабуылды Бригада генералы Винфилд С. Хэнкоктің бригадасы жеңілдетті. 28 маусымда Тумбске тағы да барлау жүргізуге бұйырылды, бірақ ол оны сол жердегі шабуылға айналдырып, Симон Гулдиннің (сонымен қатар Голдинг деп те аталады) қожалығында жаумен кездесті. Тумбс өз еркімен бригада командирі, полковник Джордж Т. Андерсонға шабуылға қосылуға бұйрық берді. Андерсонның екі полкі – 7-ші және 8-ші Джорджия, Тумбс бригадасы шабуылға шығудан бұрын 49-шы Пенсильвания және 43-ші Нью-Йорк полктерінен күшті қарсы шабуылға ұшырады, нәтижесінде 156 адам қаза тапты. Бұл Гайнс-Миллмен байланысты Чиккахомини өзенінің оңтүстігіндегі жалғыз шабуыл болды, бірақ ол Макклелланды барлық бағыттан шабуылға ұшырағанына көндірді, оның алаңдауын арттырып, әскерін Джеймс өзеніне қауіпсіз жерге жеткізуге деген ниетін күшейтті.

Савидж станциясы

29 маусымда, жексенбі күні, Макклеллан әскерінің көп бөлігі Ричмонд және Йорк өзені темір жолындағы Савидж станциясының маңына жиналды. Бұл станция Жеті қарағай шайқасынан бұрын федералдық жабдықтау пункті болып келген еді. Олар Ақ емен батпағы арқылы және оның айналасында қиын өтуге дайындалып жатты. Бұл дайындық орталықтандырылған басшылықсыз жүргізілді, себебі Макклеллан Гейнс Милл шайқасынан кейін Мальверн төбесінің оңтүстігіне өзі көшіп кеткен еді және корпустардың қозғалысына ешқандай нұсқау бермеді, сондай-ақ екінші қолбасшыны да тағайындамады. Одақ әскерлері өздерімен бірге ала алмайтын барлық нәрсені өртеуге бұйрық алғанда, ауа қалың қара түтінге толып кетті. Одақтың әскерлік рухы төмендеді, әсіресе жарақат алғандардың арасында, олар Савидж станциясынан армияның қалған бөлігімен бірге эвакуацияланбайтынын түсінді. Ли Макклеллан әскерін қуу және жою үшін күрделі жоспар жасады. Лонгстрит және А.П. Хилл дивизиялары Ричмондқа қайтып, содан кейін оңтүстік-шығысқа қарай Глендейлдегі торапқа, Холмс дивизиясы Мальверн төбесінің жанына, ал Магрудер дивизиясы федералдық тылға шабуыл жасау үшін шығысқа қарай қозғалуға бұйрық берді. Үш дивизияға қолбасшылық еткен Стоунволл Джексон Чикахомини өзенінен көпір салып, оңтүстікке қарай Савидж станциясына бағытталды. Онда ол Магрудермен қосылып, Одақ армиясын кері шегіну кезінде шайқасқа мәжбүр ететін күшті соққы беруі керек еді. Макклелланның Савидж станциясындағы тыл күзеті Самнердің II корпусынан, Хайнцелманның III корпусынан және Франклиннің VI корпусынан құралған бес дивизиядан тұрды. Макклеллан өзінің аға корпус командирі Самнерді қабілетсіз деп есептеді, сондықтан тыл күзетіне ешкімді тағайындамады. Әскерлер арасындағы алғашқы қақтығыс 29 маусымда сағат 9-да Савидж станциясының батысынан шамамен 3 шақырым жерде болды. Төрт полк шайқасты екі сағатқа жуық уақытқа дейін жалғастырып, содан кейін шегінді. Осы уақытта Джексон Ли жоспарлағандай алға жылжуда емес еді. Ол Чикахомини өзенінен көпірлерді қайта құруға уақыт жұмсады және Ли штабының бастығынан келген шатасқан бұйрық өзеннің солтүстігінде қалып, өткелдерді күзету керектігіне сендірді. Алайда, Конфедерация жоспарының осы сәтсіздіктері Одақ тарапынан да теңестірілді. Хайнцелман өзінің корпусының Савидж станциясын қорғауға қажеті жоқ деп шешті және басқа генералдарға хабарламай армияның қалған бөлігімен бірге жүруге көшті. Магрудер Самнердің 26 600 әскеріне қарсы 14 000 әскерімен шабуыл жасау мәселесіне тап болды. Ол сағат 17:00-ге дейін күдікпен қарады, содан кейін екі жарым бригаданы ғана алға жіберді. Одақтың артиллериясы атыс ашты және шабуылға қарсыласу үшін тыңшылар жіберілді. Кершоу және Семмстің екі бригадалық тобы Седжвиктің бригадаларының бірінің тар қорғаныс шебін бұзуға көшті. Самнер шайқастың бұл бөлігін ерсілі-қарсылы жүргізді, бірнеше бригададан шайқасқа полктерді кездейсоқ таңдады. Осы бөлімдер майданға жеткен кезде екі тараптың күштері шамамен тең болды – әрқайсысы екі бригададан. Магрудер шабуылда сақтық танытса да, Самнер одан да сақтықпен әрекет етті. Оның корпусындағы 26 полкіден Савидж станциясында тек 10-ы ғана қатысты. Қақтығыс қараңғы түскенде және қатты дауылдар басталғанда қанды тұраққа айналды. "Лэнд Мерримак" – жауынгерлік қолданылған алғашқы бронетранспортерлік теміржол батареясы – Одақ әскерлеріне оқ жаудырды, оның кейбір снарядтары далалық госпитальға дейін жетті. Кешкі соңғы оқиға – Вильямсбург жолының оңтүстігіндегі флангты ұстауға тырысқан Вермонт бригадасы орманға шабуыл жасап, қастандықпен атылды және сол күні майдандағы кез келген бригададан көп шығынға ұшырады. Екі тараптан да шамамен 1500 адам қаза тапты, сонымен қатар далалық госпиталь эвакуацияланған кезде тұтқындауға қалдырылған 2500 бұрын жарақат алған Одақ сарбазы болды. Стоунволл Джексон 30 маусымда сағат 02:30-да өзеннен өтті, бірақ Ли үміттенгендей, Одақ армиясын талқандау үшін тым кеш болды. Ли Магрудерді сөккенімен, жоғалтқан мүмкіндік үшін кінә Ли штабындағы нашар жұмыс және Джексонның жеткіліксіз агрессивтілігімен тең бөлісуі керек.

On Sunday, June 29, the bulk of McClellan's army concentrated around Savage's Station on the Richmond and York River Railroad, a Federal supply depot since just before Seven Pines, preparing for a difficult crossing through and around White Oak Swamp. It did so without centralized direction because McClellan had personally moved south of Malvern Hill after Gaines's Mill without leaving directions for corps movements during the retreat nor naming a second in command. Clouds of black smoke filled the air as the Union troops were ordered to burn anything they could not carry. Union morale plummeted, particularly so for those wounded, who realized that they were not being evacuated from Savage's Station with the rest of the Army. Lee devised a complex plan to pursue and destroy McClellan's army. Longstreet's and A. P. Hill's divisions looped back toward Richmond and then southeast to the crossroads at Glendale, Holmes's division headed farther south, to the vicinity of Malvern Hill, and Magruder's division was ordered to move due east to attack the Federal rear guard. Stonewall Jackson, commanding three divisions, was to rebuild a bridge over the Chickahominy and head due south to Savage's Station, where he would link up with Magruder and deliver a strong blow that might cause the Union Army to turn around and fight during its retreat. McClellan's rear guard at Savage's Station consisted five divisions from Sumner's II Corps, Heintzelman's III Corps, and Franklin's VI Corps. McClellan considered his senior corps commander, Sumner, to be incompetent, so he appointed no one to command the rear guard. Initial contact between the armies occurred at 9 a. m. on June 29, a four regiment fight about 2 mile (3 km) west of Savage's Station, lasting for about two hours before disengaging. Meanwhile, Jackson was not advancing as Lee had planned. He was taking time to rebuild bridges over the Chickahominy and he received a garbled order from Lee's chief of staff that made him believe he should stay north of the river and guard the crossings. These failures of the Confederate plan were being matched on the Union side, however. Heintzelman decided on his own that his corps was not needed to defend Savage's Station, so he decided to follow the rest of the army without informing his fellow generals. Magruder was faced with the problem of attacking Sumner's 26,600 men with his own 14,000. He hesitated until 5 p. m., when he sent only two and a half brigades forward. Union artillery opened fire and pickets were sent forward to meet the assault. The two brigade front of Kershaw and Semmes began to push the narrow defensive line of one of Sedgwick's brigades. Sumner managed this part of the battle erratically, selecting regiments for combat from multiple brigades almost at random. By the time all of these units reached the front, the two sides were at rough parity—two brigades each. Although Magruder had been conservative about his attack, Sumner was even more so. Of the 26 regiments he had in his corps, only 10 were engaged at Savage's Station. The fighting turned into a bloody stalemate as darkness fell and strong thunderstorms began to move in. The "Land Merrimack"—the first instance of an armored railroad battery to be used in combat—bombarded the Union front, with some of its shells reaching as far to the rear as the field hospital. The final action of the evening was as the Vermont Brigade, attempting to hold the flank south of the Williamsburg Road, charged into the woods and were met with murderous fire, suffering more casualties of any brigade on the field that day. There were about 1,500 casualties on both sides, plus 2,500 previously wounded Union soldiers who were left to be captured when their field hospital was evacuated. Stonewall Jackson eventually crossed the river by about 2:30 a. m. on June 30, but it was too late to crush the Union Army, as Lee had hoped. General Lee reprimanded Magruder, but the fault for the lost opportunity must be shared equally with the poor staff work at Lee's own headquarters and a less than aggressive performance by Jackson.

Глендейл және Ақ дуға батпағы

Одақ армиясының көп бөлігі 30 маусым күні сағат 12-ге дейін Ақ емен батпағы арқылы өте алды. Армияның шамамен үштен бірі Джеймс өзеніне жетті, ал қалғаны Ақ емен батпағы мен Глендейл арасында әлі де жол жүріп жатты. Макклеллан сол күні таңертең марш бағытын тексергеннен кейін оңтүстікке қарай жылжып, Джеймс өзеніндегі «Галена» бронекемесіне отырды. Ли өз армиясына кері шегініп келе жатқан Одақ әскеріне шабуыл жасауға бұйрық берді, олар нашар жол желісінде қиын жағдайға түсіп қалды. Жалпы басшылық үйлесімсіздігінен Потомак армиясы үздіксіз және шашыраңқы қорғаныс шебін ұсынды. Стоунволл Джексонға Ақ емен батпағы арқылы өтетін Одақ артынан қудалаушыларын ұстап тұруға бұйрық берілді, ал Ли армиясының ең ірі бөлігі, шамамен 45 000 сарбаз, Глендейл маңында, оңтүстік-батысқа қарай 3 шақырым жерде кері шегініп келе жатқан Потомак армиясына шабуыл жасап, оны екіге бөлуі керек еді. Хугер дивизиясы Чарльз-Сити жолымен 5 шақырымдық сапардан кейін алғашқы шабуылды жасады, оған Лонгстрит пен А.П. Хилл қолдау көрсетті, олардың дивизиялары батысқа қарай 11 шақырымдай жерде орналасқан. Холмсқа Малверн төбесін басып алуға бұйрық берілді. Конфедерация жоспары тағы да нашар орындалды. Хьюгердің әскері Чарльз-Сити жолын бөгеген құлаған ағаштарға кедергі келді, қалың орманды аралап өту үшін бірнеше сағат жұмсады. Хьюгер басқа жол іздемеді және қарсы шабуылдан қорқып, шайқасқа қатыспады. Магрудер мақсатсыз жүріп, Лонгстритке немесе Холмске көмектесуге шешім бере алмады; сағат 16:00-де Ли Магрудерге Холмсқа Ривер Роудта қосылып, Малверн төбесіне шабуыл жасауға бұйрық берді. Стоунволл Джексон баяу жылжыды және күні бойы арықтың солтүстігінде болып, Фрэнклиннің VI корпусына шабуыл жасауға және қираған көпірді қайта құруға тырысты (жақын маңда жеткілікті су өткізгіштер болғанымен), сондай-ақ нәтижесіз артиллериялық атысуға қатысты. Джексонның белсенсіздігі кешке Фрэнклин корпусынан бірнеше бөлімдерді Глендейлдегі Одақ әскерін нығайту үшін бөліп алуға мүмкіндік берді. Холмстің салыстырмалы түрде тәжірибесіз әскері Малверн төбесіндегі Түркия көпірінде Портерге қарсы ешқандай жетістікке жете алмады, тіпті Магрудердің күшейтеруіне қарамастан, тиімді артиллерия атысымен және Джеймстегі Одақтың канонерлік кемелерімен кері қайтарылды. Сағат 14:00-де, Хьюгердің күтілетін шабуылын күтіп тұрған Ли, Лонгстрит және Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис ат үстінде кеңес өткізіп жатқанда, оларға қатты артиллерия атысы тиді, екі адамды жаралады және үш жылқыны өлтірді. Сол сектордың қолбасшысы А.П. Хилл президентке және жоғары шенді генералдарға артқа шегінуге бұйрық берді. Лонгстрит өзіне бағытталған Одақтың алты артиллериялық батареясын үнсіздендіруге тырысты, бірақ алыс қашықтықтан атылған артиллерия жеткіліксіз болды. Ол полковник Майка Дженкинске батареяларды шабуылдауға бұйрық берді, бұл сағат 16:00 шамасында жалпы ұрысқа әкелді. Кешіккен және жоспарланғандай басталмаса да, А.П. Хилл мен Лонгстриттің дивизияларының шабуылдары Лидің негізгі Одақ күштеріне шабуыл жасау туралы бұйрығын орындаған жалғыз шабуылдар болып шықты. Лонгстриттің 20 000 сарбазына Хугер мен Джексонның басқа Конфедерация дивизиялары қолдау көрсетпеді, олар 5 шақырымдық радиуста шоғырланған болса да. Олар Глендейл қиылысынан солтүстік және оңтүстікке қарай 3 шақырымдық доғада орналасқан 40 000 сарбаздық Одақтың шашыраңқы шебіне шабуыл жасады, бірақ шайқастың ең қызыу бөлігі V корпустың Пенсильвания резервтерінің ұстаған позициясына бағытталды, 6 000 сарбаз Бриг. Генерал Джордж А. Макколл басқаруымен, Нельсон фермасының батысында. (Ферма Р.Х. Нельсонға тиесілі болды, бірақ оның бұрынғы иесінің аты Фрейзер болды және жергілікті тұрғындардың көпшілігі оны Фрейзердің немесе Фрейзердің фермасы деп атады.) Үш Конфедерация бригадасы шабуыл жасады, бірақ Лонгстрит оларды бірнеше сағат бойы бөліп-бөліп алға жылжытты. Бриг. Генерал Джеймс Л. Кемпердің вирджиниялықтары алғашқы болып қалың орманды басып өтіп, Макколлдың артиллериясының бес батареясының алдына шықты. Бірінші жауынгерлік тәжірибесінде бригада тәртіпсіз, бірақ ынталы шабуыл жасады, олар қару арқылы өтіп, Дженкинстің қолдауымен Макколлдың негізгі шебін бұзып, бірнеше сағаттан кейін Бриг. Генерал Кадмус М. Вилкокстың алабамалықтарымен күшейді. Конфедерация бригадалары кейде қолға-қо�...

Most elements of the Union Army had been able to cross White Oak Swamp Creek by noon on June 30. About one third of the army had reached the James River, but the remainder was still marching between White Oak Swamp and Glendale. After inspecting the line of march that morning, McClellan rode south and boarded the ironclad USS Galena on the James. Lee ordered his army to converge on the retreating Union forces, bottlenecked on the inadequate road network. The Army of the Potomac, lacking overall command coherence, presented a discontinuous, ragged defensive line. Stonewall Jackson was ordered to press the Union rear guard at the White Oak Swamp crossing while the largest part of Lee's army, some 45,000 men, would attack the Army of the Potomac in mid retreat at Glendale, about 2 mile (3 km) southwest, splitting it in two. Huger's division would strike first after a three mile (5 km) march on the Charles City Road, supported by Longstreet and A. P. Hill, whose divisions were about 7 mile (11 km) to the west, in a mass attack. Holmes was ordered to capture Malvern Hill. The Confederate plan was once again marred by poor execution. Huger's men were slowed by felled trees obstructing the Charles City Road, spending hours chopping a new road through the thick woods. Huger failed to take any alternative route, and, fearing a counterattack, failed to participate in the battle. Magruder marched around aimlessly, unable to decide whether he should be aiding Longstreet or Holmes; by 4 p. m., Lee ordered Magruder to join Holmes on the River Road and attack Malvern Hill. Stonewall Jackson moved slowly and spent the entire day north of the creek, making only feeble efforts to cross and attack Franklin's VI Corps in the Battle of White Oak Swamp, attempting to rebuild a destroyed bridge (although adequate fords were nearby), and engaging in a pointless artillery duel. Jackson's inaction allowed some units to be detached from Franklin's corps in late afternoon to reinforce the Union troops at Glendale. Holmes's relatively inexperienced troops made no progress against Porter at Turkey Bridge on Malvern Hill, even with the reinforcements from Magruder, and were repulsed by effective artillery fire and by Federal gunboats on the James. At 2 p. m., as they waited for sounds of Huger's expected attack, Lee, Longstreet, and visiting Confederate President Jefferson Davis were conferring on horseback when they came under heavy artillery fire, wounding two men and killing three horses. A. P. Hill, the commander in that sector, ordered the president and senior generals to the rear. Longstreet attempted to silence the six batteries of Federal guns firing in his direction, but long range artillery fire proved to be inadequate. He ordered Col. Micah Jenkins to charge the batteries, which brought on a general fight around 4 p. m.

Although belated and not initiated as planned, the assaults by the divisions of A. P. Hill and Longstreet, under Longstreet's overall command, turned out to be the only ones to follow Lee's order to attack the main Union concentration. Longstreet's 20,000 men were not reinforced by other Confederate divisions of Huger and Jackson, despite their concentration within a three mile (5 km) radius. They assaulted the disjointed Union line of 40,000 men, arranged in a two mile (3 km) arc north and south of the Glendale intersection, but the brunt of the fighting was centered on the position held by the Pennsylvania Reserves division of the V Corps, 6,000 men under Brig. Gen. George A. McCall, just west of the Nelson Farm. (The farm was owned by R. H. Nelson, but its former owner was named Frayser and many of the locals referred to it as Frayser's, or Frazier's, Farm.) Three Confederate brigades made the assault, but Longstreet ordered them forward in a piecemeal fashion, over several hours. Brig. Gen. James L. Kemper's Virginians charged through the thick woods first and emerged in front of five batteries of McCall's artillery. In their first combat experience, the brigade conducted a disorderly but enthusiastic assault, which carried them through the guns and broke through McCall's main line with Jenkins's support, followed up a few hours later by Brig. Gen. Cadmus M. Wilcox's Alabamians. The Confederate brigades met stiff resistance in sometimes hand to hand combat. On McCall's flanks, the divisions of Brig. Gen. Joseph Hooker (to the south) and Brig. Gens. Philip Kearny and Henry W. Slocum (to the north), held against repeated Confederate attacks. Brig. Gen. John Sedgwick's division, which had units both in reserve and around White Oak Swamp, came up to fill a gap after a brutal counterattack. Heavy fighting continued until about 8:30 p. m. Longstreet committed virtually every brigade in the divisions under his command, while on the Union side they had been fed in individually to plug holes in the line as they occurred. The battle was tactically inconclusive, although Lee failed to achieve his objective of preventing the Federal escape and crippling McClellan's army, if not destroying it. Union casualties were 3,797, Confederate about the same at 3,673, but more than 40% higher in killed and wounded. Although Jackson's wing of the army and Franklin's corps comprised tens of thousands of men, the action at White Oak Swamp included no infantry activity and was limited to primarily an artillery duel with few casualties.

Малверн төбесі

Жеті күндік соғыстың соңғы шайқасы – одақтас әскерінің қолайлы жағдайды алғаш рет басып алған шайқасы болды. Малверн төбесі жақсы бақылау және артиллериялық позициялар ұсынды, оны күні бұрын Портердің V корпусы дайындаған еді. Макклелланның өзі шайқас алаңында болған жоқ, ол әскерінен бұрын Джеймс өзенінің жағасындағы Харрисон қонысына жеткен, ал Портер – корпус командирлерінің ең жоғары дәрежелісі болды. Төбелерден ағаштар тазартылып, жақсы көрініс ашылды, ал солтүстікке қарайғы ашық далалар полковник Генри Дж. Хант, Макклелланның артиллерия басшысы, орналастырған 250 зеңбірекпен бақыланатын болды. Бұл жердің арғы жағында батпақты, тығыз орманды аймақтар жатты. Потомак армиясының көбі төбеге орналасты, ал желі Харрисон қонысынан басталып, генерал Джордж В. Мореллдің Портер корпусының дивизиясына дейін кең жартышеңбер пішіндес созылды, ол төбенің солтүстік-батыс беткейіндегі географиялық тұрғыдан тиімді жағдайды иеленді. Ли позицияны айналып өтудің орнына, тікелей шабуыл жасады, өйткені оның артиллериясы сәтті жаяу әскер шабуылына жол ашады деп үміттенеді. Оның жоспары – Квакер жолы арқылы төбені солтүстіктен шабуылдау, Стоунволл Джексон, Ричард С. Юэлл, Д. Хилл және генерал Уильям Х. К. Уайтинг дивизияларын қолдану еді. Магрудер Джексонның соңынан еріп, шайқас алаңына жеткен соң оның оң жағына орналасуы керек еді. Хьюгер дивизиясы да соңынан еріп келуі тиіс еді, бірақ Ли жағдайдың қалай дамуына байланысты оны орналастыру құқығын өзінде сақтап қалды. Күні бұрын Глендейлде ең көп қатысқан Лонгстрит пен А. П. Хилл дивизиялары резервте қалды. Лидің күрделі жоспары тағы да нашар орындалды. Жақындап келе жатқан әскерлердің жолы ауыр сазды жолдар мен нашар карталардың кесірінен кешікті. Джексон батпақты Батыс Айналымға жетіп, кенеттен тоқтады. Магрудердің жол көрсетушілері оны қателікпен ұрыс алаңынан алыс, оңтүстік-батысқа қарай Ұзақ көпір жолына жіберді. Соңында шайқас желісі Хугер дивизиясымен (генералдар Амброз Р. Райт пен Льюис А. Армистед бригадалары) оң жақта және Д. Хилл дивизиясымен (генерал Джон Белл Худ пен полковник Эвандер М. Лоу бригадалары) Квакер жолынан сол жақта құрылды. Олар конфедераттардың бомбалауын күтіп, шабуылға көшті. Лидің өкінішіне орай, Генри Хант бірінші болып шабуыл жасады, соғыс кезеңіндегі ең ірі артиллериялық шабуылдардың бірін бастады. Одақтас артиллериялықтар жабдықтары мен тәжірибесі жағынан басымдыққа ие болды және конфедераттардың көптеген батареяларын жарамсыз етті. Жеңіліске қарамастан, Ли өзінің жаяу әскерін сағат 15:30-да алға жылжытты, Армистед бригадасы одақтас мергендердің қатарынан өтті. Сағат 16:00-де Магрудер келді, оған Армистедке көмектесу үшін алға жылжуға бұйрық берілді. Оның шабуылдары бөлінген және нашар ұйымдастырылған еді. Осы уақытта Д. Хилл өзінің дивизиясын Уиллис шіркеуінен өтіп, Квакер жолымен алға жылжытты. Соғыс желісінің барлық бойында конфедерат әскерлері одақтас орталыққа жақын жетті және түнгі уақытта ауыр шығындармен кері шегінді. Генерал-майор Д. Хилл: «Бұл соғыс емес, қарақшылық еді», – деген сөзді айтқан. Ли әскері осы сәтсіз әрекетте 5 355 адамнан (одақтастар 3 214 адамнан) зардап шекті, бірақ Харрисон қонысына дейін одақтас әскерін қууды жалғастырды. Эдмунд Раффинге тиесілі Эвелингтон төбелерінде конфедераттар одақтас лагерьлерін бақылауға мүмкіндік алды, бұл олардың Джеймс өзенінің жағасындағы позициясын қауіпті ететін еді. Конфедерат позициясы одақтас теңіз артиллериясының атысына ұшыраса да, төбелер одақтастардың жаяу әскерімен басып алуына өте қиын болатын ерекше күшті қорғаныс позициясы болды. Кавалерия командирі Джеб Стюарт төбелерге жетіп, бір зеңбірекпен бомбалауды бастады. Бұл одақтастарды ықтимал қауіп туралы ескертті, олар конфедерат жаяу әскері оқиға орнына жеткенге дейін төбелерді басып алды.

The final battle of the Seven Days was the first in which the Union Army occupied favorable ground. Malvern Hill offered good observation and artillery positions, having been prepared the previous day by Porter's V Corps. McClellan himself was not present on the battlefield, having preceded his army to Harrison's Landing on the James, and Porter was the most senior of the corps commanders. The slopes were cleared of timber, providing great visibility, and the open fields to the north could be swept by deadly fire from the 250 guns placed by Col. Henry J. Hunt, McClellan's chief of artillery. Beyond this space, the terrain was swampy and thickly wooded. Almost the entire Army of the Potomac occupied the hill and the line extended in a vast semicircle from Harrison's Landing on the extreme right to Brig. Gen. George W. Morell's division of Porter's corps on the extreme left, which occupied the geographically advantageous ground on the northwestern slopes of the hill. Rather than flanking the position, Lee attacked it directly, hoping that his artillery would clear the way for a successful infantry assault. His plan was to attack the hill from the north on the Quaker Road, using the divisions of Stonewall Jackson, Richard S. Ewell, D. H. Hill, and Brig. Gen. William H. C. Whiting. Magruder was ordered to follow Jackson and deploy to his right when he reached the battlefield. Huger's division was to follow as well, but Lee reserved the right to position him based on developments. The divisions of Longstreet and A. P. Hill, which had been the most heavily engaged in Glendale the previous day, were held in reserve. Once again, Lee's complex plan was poorly executed. The approaching soldiers were delayed by severely muddy roads and poor maps. Jackson arrived at the swampy creek called Western Run and stopped abruptly. Magruder's guides mistakenly sent him on the Long Bridge Road to the southwest, away from the battlefield. Eventually the battle line was assembled with Huger's division (brigades of Brig. Gens. Ambrose R. Wright and Lewis A. Armistead) on the Confederate right and D. H. Hill's division (brigades of Brig. Gen. John Bell Hood and Col. Evander M. Law) on the Quaker Road to the left. They awaited the Confederate bombardment before attacking. Unfortunately for Lee, Henry Hunt struck first, launching one of the greatest artillery barrages in the war from 1 p. m. to 2:30 p. m. The Union gunners had superior equipment and expertise and disabled most of the Confederate batteries. Despite the setback, Lee sent his infantry forward at 3:30 p. m. and Armistead's brigade made some progress through lines of Union sharpshooters. By 4 p. m., Magruder arrived and he was ordered forward to support Armistead. His attack was piecemeal and poorly organized. Meanwhile, D. H. Hill launched his division forward along the Quaker Road, past Willis Church. Across the entire line of battle, the Confederate troops reached only within of the Union Center and were repulsed by nightfall with heavy losses. Maj. Gen. D. H. Hill is quoted as saying that, "It wasn't war, it was murder." Lee's army suffered 5,355 casualties (versus 3,214 Union) in this wasted effort, but continued to follow the Union army all the way to Harrison's Landing. On Evelington Heights, part of the property of Edmund Ruffin, the Confederates had an opportunity to dominate the Union camps, making their position on the bank of the James potentially untenable; although the Confederate position would be subjected to Union naval gunfire, the heights were an exceptionally strong defensive position that would have been very difficult for the Union to capture with infantry. Cavalry commander Jeb Stuart reached the heights and began bombardment with a single cannon. This alerted the Federals to the potential danger and they captured the heights before any Confederate infantry could reach the scene.

Мемуарлар және негізгі көздер

АҚШ Соғыс департаменті, Азамат соғысы: Одақ және Конфедерация армияларының ресми тізілімдерінің жинағы. Вашингтон, округ Колумбия: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1880–1901.