Кіріспе

Робертс Бостонға қарсы, 59 Mass. (5 Cush.) 198 (1850) – Бостон қаласының мемлекеттік мектептеріндегі нәсілдік дискриминацияны тоқтату мақсатындағы сот ісі. Массачусетс Жоғарғы Соты Бостонның пайдасына шешім шығарып, талапқа конституциялық негіз жоқ екенін анықтады. Бұл іс кейіннен АҚШ Жоғарғы Сотының Плесси Фергюсонға қарсы ісінде сілтау ретінде келтірілді, ол «бөлек, бірақ тең» қағидасын орнатып берді. Стивен мен Пол Кендрик бірлесіп жазған «Сараның ұзақ жолы: Бостонның бос қара халықтары және олардың теңдік үшін күресі Американы қалай өзгертті» атты 2004 жылғы кітап осы істі, сондай-ақ оның әлеуметтік және саяси контекстін зерттейді.

Шолу

Робертс пен Бостон арасындағы сот ісі бес жасар афроамерикандық қыз Сара С. Робертсқа қатысты. Ол Бостон, Массачусетс штатындағы үйінен шалқары орналасқан, қара нәсілділерге арналған, қаражат жеткіліксіз жалпы білім беретін мектепке қабылданды. Оның әкесі, Бенджамин Ф. Робертс, сондай-ақ афроамерикалық, оны жақын жердегі, тек ақ нәсілділер оқитын мектепке оқуға беруге тырысты. Сара Робертс нәсіліне байланысты қабылданудан бас тартылғаннан кейін, тіпті бір мектептен күштеп шығарылған соң, оның әкесі мәселені шешу үшін штаттық заң шығарушы органдарға хат жазды. Ақырында, Массачусетс штатының Жоғарғы соты бұл істі қарады, онда Бенджамин Робертс өз қызы Сараны талапкер ретінде, ал Бостон қаласын жауапкер ретінде көрсетті. Барлық афроамерикандықтар Робертсті қолдаған жоқ; көпшілігі "бөлек, бірақ тең" білім беру жүйесіне сенеді және олардың балалары ақ мұғалімнен қандай білім алатынына күмән келтірді. Жауапкердің адвокаты – Пелег Чандлер, талапкердің адвокаттары – Чарльз Самнер және Роберт Моррис (елдегі алғашқы афроамерикандық адвокаттардың бірі), ал судья – Лемуэль Шоу болды. Самнер Сараның қанша қашықтыққа саяхаттауы керектігін және қара нәсілді, нашар деңгейдегі мектепке бару қызға қандай психологиялық жарақат келтіретінін атап өтті. Талапкердің адвокаттарының барлық күш-жігеріне қарамастан, Шоу жауапкердің пайдасына шешім шығарды. Робертс Самнердің көмегімен бұл мәселені штаттық заң шығарушы органдарға жеткізді және 1855 жылы Массачусетс штатында нәсілдік бөлініске негізделген мектептерге тыйым салынды. Бұл АҚШ-та нәсілдік бөлініске негізделген мектептерге тыйым салған алғашқы заң болды.

Мұра

1896 жылы «Плессиге қарсы Фергюсон» ісі: афроамерикандықтар үшін «бөлек, бірақ тең» мектептерге рұқсат берілді, «Робертс Бостонға қарсы» ісіндегі шешімді негізге алды. 1954 жылы «Браунға қарсы Білім беру кеңесі» ісі: Самнердің аргументтерін пайдалана отырып, «бөлек, бірақ тең» қағидасын жоққа шығарды және бүкіл ел бойынша сегрегацияланған мектептерге тыйым салды.