Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суанн қарсы Шарлотта Мекленбург білім беру кеңесі, 402 АҚШ 1 (1971), АҚШ Жоғарғы Сотының мемлекеттік мектептерде интеграцияны ілгерілету үшін студенттерді автобуспен тасымалдау мәселесін қараған маңызды ісі. Сот автобуспен тасымалдаудың мектептердегі нәсілдік теңгерімсіздік мәселесіне қатысты тиімді шара екендігін, тіпті егер теңгерімсіздік нәсілге негізделген тікелей тағайындау емес, мектепке географиялық жақындығы бойынша оқушыларды іріктеуден туындаса да, белгіледі. Бұл мектептердің толыққанды интеграциялануын және барлық оқушылардың нәсіліне қарамастан тең білім алу мүмкіндігін қамтамасыз ету мақсатында жасалды. АҚШ-тың төртінші апелляциялық округінің судьясы Джон Дж. Паркер, «Браун» ісін сегрегация жасауға тыйым салу ретінде, интеграциялауға бұйрық ретінде емес, қарастырды. 1963 жылы Сот «McNeese v. Board of Education» және «Goss v. Board of Education» істерінде интеграцияны қолдады және сегрегацияны жоюға жасалған әрекеттерге наразылық білдірді. 1968 жылы Уоррен Соты «Green v. County School Board» ісінде таңдау еркіндігі жоспарларының сегрегацияны жоюға жеткіліксіз екенін шешті, демек мектептерді интеграциялау үшін белсенді қадамдар қажет болды. «АҚШ қарсы Монтгомери округі білім беру кеңесі» (1969) ісінде судья Франк Джонсонның мұғалімдерді десегрегациялау туралы шешімі қолдау тапты, бұл округ судьясына нәсілдер аралық қатынастың шамамен үлесін белгілеуге мүмкіндік берді.
Swann v. Charlotte Mecklenburg Board of Education, 402 U. S. 1 (1971), was a landmark United States Supreme Court case dealing with the busing of students to promote integration in public schools. The Court held that busing was an appropriate remedy for the problem of racial imbalance in schools, even when the imbalance resulted from the selection of students based on geographic proximity to the school rather than from deliberate assignment based on race. This was done to ensure the schools would be "properly" integrated and that all students would receive equal educational opportunities regardless of their race. Judge John J. Parker of the U. S. Court of Appeals for the Fourth Circuit interpreted the Brown v. Board of Education case as a charge not to segregate rather than an order to integrate. In 1963, the Court ruled in McNeese v. Board of Education and Goss v. Board of Education in favor of integration, and showed impatience with efforts to end segregation. In 1968 the Warren Court ruled in Green v. County School Board that freedom of choice plans were insufficient to eliminate segregation; thus, it was necessary to take proactive steps to integrate schools. In United States v. Montgomery County Board of Education (1969), Judge Frank Johnson's desegregation order for teachers was upheld, allowing an approximate ratio of the races to be established by a district judge.
Өмірбаян
Солтүстік Каролина оңтүстік штаттарының салыстырмалы түрде қалыпты штаттарының бірі болды және интеграцияға қарсылығы оңтүстіктің көптеген басқа аймақтарына қарағанда әлдеқайда әлсіз болды. "Браун" ісінен кейін ол сот бекіткен, аудандарға негізделген мектепке бөлу жоспары арқылы сегрегацияны тоқтатты. Алайда, Шарлотта қалалық және айналасындағы 550 шаршы миль (1,424 км²) аумақты біріктірген кезде, қара студенттердің көпшілігі (Шарлотта орталығында тұратындары) қала сыртындағы ақ студенттер көптеп оқитын мектептермен салыстырғанда, негізінен қара студенттер оқитын мектептерге бара берді.
North Carolina was one of the more moderate Southern states, and its resistance to integration was much weaker than in most other areas of the South. After Brown, it had ended segregation with a school assignment plan based on neighborhoods that was approved by the Court. However, when Charlotte consolidated school districts from the city itself with a surrounding area totaling 550 square miles (1,424 km2), the majority of black students (who lived in central Charlotte) still attended mostly black schools as compared with majority white schools further outside the city.
Сот іс жүргізуі
NAACP Құқықтық қорғаныс қоры алты жасар Джеймс Сванн және тағы тоғыз отбасы атынан Сванн ісін сотқа жеткізді, ал істі Джулиус Л. Чемберс ұсынды. Сваннның әкесі дінтану профессоры болғандықтан, оны жергілікті жазалау шаралары экономикалық тұрғыдан қиындыққа салмауы ықтимал болды, сондықтан оны таңдады. 1965 жылы судья Дж. Бракстон Крейвен Шарлотта-Мекленбург білім беру басқармасына қарсы Сванн ісін Шарлотта-Мекленбургтің пайдасына шешті, себебі Конституцияда нәсілдік араласуды арттыру үшін қасақана әрекет ету қажеттігі көзделмеген. Гриннің шешімінен кейін Сванн ісі қайта қаралып, бұл жолы судья Джеймс Брайан Макмиллан федералды соттағы алғашқы маңызды ісі ретінде қабылдады. Макмиллан бұрын мектептерді біріктіру үшін автобус пайдалануға қарсы болған, бірақ іс оған ұсынылғанда, фактілер оның сезімдерінен басым екенін және автобусқа бару конституциялық талапты орындаудың жалғыз жолы екенін айтты. Арыз тарапынан Род-Айленд колледжінің сарапшылары мектеп басқармасының жаңа жоспарының тиімділігін бағалау үшін шақырылды. 1969 жылдың сәуірінен қарашасына дейін Макмиллан басқармаға жоспарды қайта қарауға бірнеше рет бұйрық берді. Соңында басқарма аудандарды пішінді тіліктерге бөлу жоспарын ұсынды, онда Шарлотта орталығында тұратын афроамерикалықтар бөлініп, шеткері, бұрын ақ балаларға арналған мектептерге таратылатын болды. Мектеп басқармасының жоспары автобуспен тасымалдауды талап етті және он мектептің барлығында афроамерикалықтардың үлесі 236%-ға жететін еді. Бастауыш мектептердің саны көп болғандықтан, күрделі сайлау округтерін өзгерту қажет болды, бұл үлкен интеграцияға қол жеткізуге мүмкіндік берер еді, бірақ қара оқушылардың жартысынан астамы қара мектептерде оқуын қамтамасыз ететін еді. Сот басқарманың жоспарын қабылдамай, тәуелсіз сарапшы доктор Джон Фингердің жоспарын қолдады. Фингер жоспары қосымша 300 афроамерикалық оқушыны автобуспен тасымалдауды, «спутниктік аймақтарды» құруды және одан да жақсы интеграцияға қол жеткізу үшін жұптастыру және топтастыру әдістерін қарастырды. Соның салдарынан Макмиллан жергілікті тұрғындар арасында жақтырылмайтын тұлғаға айналды. Чемберстің үйі, кеңсесі және машинасы ол іске алғашқы рет кіріскен кезде бомбаланды. Іс АҚШ-тың төртінші апелляциялық округінің сотына шағымданылғанда, судьялардың жетісіз алтысы істі толық құрамымен қарады. Жетінші судья, судья Дж. Бракстон Крейвен, бастапқы сот төрешісі болғандықтан, өзін істен шеттеді. Шешімде автобуспен тасымалдау тәртібі үлкен оқушылар үшін бекітілуі керек, бірақ бастауыш сынып оқушылары үшін қайта қаралуы керек делінді. Екі судья шешімнің барлық бөлігін бекітуге қарсы болды, ал біреуі Макмилланның шешімін толығымен жоюға ұсыныс жасады. Макмиллан іс оған қайта тапсырылғаннан кейін бастауыш сынып оқушылары үшін өзінің бастапқы жоспарын іске асыруды шешті.
The NAACP Legal Defense Fund brought the Swann case on behalf of six year old James Swann and nine other families, with Julius L. Chambers presenting the case. Swann was chosen because his father was a theology professor, and was thus unlikely to be economically burdened by local retaliation. In 1965, Judge J. Braxton Craven decided Swann v. Charlotte Mecklenburg Board of Education in favor of Charlotte Mecklenburg, because there was no requirement in the Constitution to act purposely to increase racial mixing. After the Green ruling, the Swann case was filed again, and this time taken by Judge James Bryan McMillan as his first important case on the federal bench. McMillan had at one point been a public opponent of busing to integrate schools, but when the case was presented to him he said that the facts outweighed his feelings, and busing was the only way to fulfill the constitutional requirement of desegregation. Experts from Rhode Island College were brought in for the Plaintiff's side to judge the effectiveness of the school board's new plan. From April to November 1969, McMillan repeatedly ordered the board to revise the plan. The Board eventually submitted a plan rezoning neighborhoods into pie shaped wedges, where blacks living in the center of Charlotte would be divided up and distributed to outlying, formerly white high schools. The school board's plan required busing and would achieve a black population of 2 36% in all ten of the high schools. Due to the greater number of elementary schools, elaborate gerrymandering was required and would achieve greater integration, but would leave more than half of black elementary students at majority black schools. The Court rejected the Board's plan in favor of outsider Dr. John Finger's plan. The Finger Plan required busing of an additional 300 black students, established "satellite zones" and required pairing and grouping techniques to achieve even greater integration. As a consequence, McMillan became a local pariah. Chambers' home, office and car were bombed when he first took up the case. When the case was appealed to the U. S. Court of Appeals for the Fourth Circuit, the case was heard en banc by six of the seven judges sitting on the court. The seventh judge Judge J. Braxton Craven, recused himself due to him being the original trial court judge. The opinion was 3 2 1 that the restructured busing orders should be affirmed for older students, but that it be remanded for those of elementary school age. Two dissenters would have affirmed the whole decision, while one would reverse McMillan's ruling in its entirety. McMillan decided to follow his original plan for elementary school students after the case was remanded to him.
Суанн Жоғарғы Сот алдында
Судья Дуглас бұрын автобусқа тасымалдауға қатысты күшті қарсылық білдірген болатын. Соттан істі қарау үшін олардың сессиясын ертерек бастауға шақырылды, бірақ жаңа сессияның бірінші күніне дейін күтуге шешім қабылдады. Жасының кішкентайлығына және тәжірибесіздігіне қарамастан, Джулиус Чемберс істі жүргізді, себебі ол іске қатысты фактілерді жақсы білді. АҚШ Бас прокуроры Эрвин Грисуолд федералды үкіметтің атынан Никсонның «баяу жылдамдықпен жүру» саясатын қолдады. Ресми дауыс беру жүргізілмегенімен, Бас судья Бёргер мен судья Блэк Макмилланның бұйрығын кері қайтаруды қаласа, ал судьялар Дуглас, Харлан, Бреннан және Маршалл бұйрықтың күшті расталуын қалады; судьялар Стюарт, Уайт және Блэкмун ешқайсысына да күшті сезім білдірмеді. Дуглас, Бреннан және Маршалл өте либералды болды, бірақ Харлан көбінесе консервативті болды. Бёргер Макмилланды растау туралы өзінің өте тартымсыз ұсынысын, болашақ әрекеттерді және соттың басқа да салалардағы әрекеттерін шектеу туралы таратып жібергенде, ол күшті қарсылыққа тап болды. Дуглас, Харлан, Бреннан және Маршалл барлығы түзетулерді талап етті және баламалы жобалар бойынша ұсыныстарды таратып жіберді. Істің фактілерін мұқият қарастырғаннан кейін судья Стюарт та күшті реакция жасады және Бёргердің жобаларына түзетулер енгізбесе, соттың пікіріне айналатын «ерекше пікір» жазды. Бёргер пікірді бес рет қайта қарады, әр жолы Макмилланды күштірек растап, Харлан, Бреннан, Стюарт және басқалардың пікірлерін енгізді. Бесінші жобадан кейін судья Блэк пікір одан да күштірек расталса, қарсылық білдіретінін мәлімдеді, сондықтан алтыншы және соңғы жоба құрылды, ол бірінші мәжілістен кейін судья Стюарт құрастырған нұсқаға жақын болды. Соңғы шешім 9:0 дауыспен Макмилланның бұйрығын растады. Бұл шешім Оңтүстіктегі федералды судьялардың сегрегацияны жою үшін автобус тасымалдауды кеңінен қолдануына әкелді.
Justice Douglas had previously been strongly opposed to busing. The Court was urged to begin their term early to hear the case, but decided to wait until the first day of their new term to begin. Despite his relative youth and inexperience, Julius Chambers argued the case, because of his intimate knowledge of the facts involved. Erwin Griswold, the Solicitor General of the United States, represented the federal government, advocating Nixon's “go slow” policy. Though no official vote was taken, Chief Justice Burger and Justice Black wanted to reverse McMillan's order, while Justices Douglas, Harlan, Brennan, and Marshall wanted a strong affirmation of the order; Justices Stewart, White, and Blackmun did not express a strong feeling either way. Douglas, Brennan, and Marshall were quite liberal, but Harlan was usually conservative. When Burger circulated his very grudging affirmation of McMillan that limited future action and action in other areas by the Court, he met strong resistance. Douglas, Harlan, Brennan, and Marshall all demanded revisions and circulated suggestions for alternate drafts. Justice Stewart also reacted strongly after carefully considering the facts of the case, and wrote a “dissent” that would have been the opinion of the court without revisions of Burger's drafts. Burger revised the opinion five times, each time making a stronger affirmation of McMillan and incorporating the language of Harlan, Brennan, Stewart, and others into it. After the fifth draft, Justice Black threatened a dissent if the opinion was made any stronger an affirmation, and so a sixth and final draft was created that was close to what Justice Stewart had composed after the first conference. The final opinion was 9 0 affirming McMillan's order. The decision led to the widespread use of busing to end segregation by federal judges in the South.
Істің бұзылуының уақыт реті
Соттар мектептерді бөлуді жою мақсатымен автобуспен тасымалдауды міндеттегенде, мектеп жүйесі бірыңғай болып саналған кезде автобуспен тасымалдау тоқтатылатынын және мектеп тақтасы Шарлотта-Мекленбургтегі оқушылардың біліміне ең қолайлы жаңа жоспарды жасай алатынын атап өтті. 1971 жылы автобуспен тасымалдау енгізілгеннен кейін, 1970-ші және 1980-ші жылдарда Шарлотта бүкіл елде «бөлінуді жеңген қала» ретінде танылды. Бұл көптеген мектеп жүйелеріне мектептерде интеграцияны күштеу үшін автобуспен тасымалдау жоспарын пайдалануға мүмкіндік берді. Алайда, 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында қаланың қарқынды экономикалық өсуіне байланысты Шарлотта Солтүстік-Шығыс және Орта Батыстан көптеген көшіп келгендерді қабылдады, бұл автобуспен тасымалдауға қанағаттанбаушылықтың өсуіне әкелді. 1992 жылы осы наразылықтарға жауап ретінде CMS автобуспен тасымалдауды қажет ететін оқушылар санын азайту үшін басқарылатын таңдау жоспарын жасады. Бұл жаңа таңдау жоспары магниттік мектептерге негізделген, Шарлотта-Мекленбургтегі мектептердің үштен бірі магниттік немесе жартылай магниттік мектептерге айналдырылды, әрбір магниттік мектепке қара және ақ терілі оқушылардың белгілі бір санына рұқсат берілді. Бірақ бұл көптеген ақ нәсілді отбасыларды қуантпады, өйткені олар квоталары толған магниттік мектептерге кіруден бас тартты. 1997 жылы Уильям Капаччионе деген әке, оның қызы екінші рет нәсіліне байланысты магниттік мектепке кіруден бас тартқандықтан мектеп жүйесін сотқа берді. Мектеп жүйесі автобуспен тасымалдауты тоқтатуға қарсы болған кезде, судья Роберт Д. Поттер бірыңғай жүйеге қол жеткізілгенін жариялады және нәсілдік немесе этникалық белгісіне байланысты міндетті автобуспен тасымалдауға қатысты сот бұйрығын жойды. Бұл шешім 2000 жылы Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы апелляциялық сотта расталды. АҚШ Жоғарғы Соты соңғы шағымды қараудан бас тартқаннан кейін, Шарлотта-Мекленбургте автобуспен тасымалдауға қатысты федералдық бұйрық тоқтатылды және мектеп тақтасы мектепке қатысу саясатын қайта жасау туралы шешім қабылдау құқығына ие болды. 2002 жылдың күзінде қабылданған жаңа тағайындау саясаты «Мектеп таңдау жоспары» деп аталды. Бұл жаңа таңдау жоспары қаланы төрт үлкен қатысу аймағына, аудандарға сәйкес бөлді. Оқушыларға өздерінің «үй мектебінде» қалуды таңдауға рұқсат берілді немесе CMS-дегі кез келген басқа мектептің үш басымдығын таңдай алады; алайда олар тек өздерінің үй мектебіне немесе ауданның кез келген магниттік мектебіне тегін тасымалдауға құқылы болды. Егер отбасылар өздерінің үй мектебін бірінші таңдау ретінде таңдаса, оларға сол мектеп кепілдік берілді; әйтпесе олар артық тіркелген мектептердегі бос орындарды ұсынатын лотереяға қатысты. Егер адамдар мектеп таңдамаса, олар бірден өздерінің үй мектебіне орналастырылды. Жаңа жоспар туралы отбасыларды хабардар ету үшін түрлі бағдарламалар жасалғаннан кейін, Шарлотта-Мекленбург мектеп жүйесіндегі отбасылардың 95%-дан астамы жаңа оқу жылы үшін таңдауларын ұсынды.
When the courts mandated that busing should occur to desegregate the schools, they also noted that one day when the school system was thought to be unitary, busing would end and the school board would be able to come up with a new plan which would best suit the education of students in Charlotte Mecklenburg. After busing was enforced in 1971, throughout the 1970s and the 1980s, Charlotte was known across the nation as the “city that made desegregation work.” It paved the way for many different school systems to use the busing plan to force integration in the school systems. However, due to the booming economy of the city in the late 1980s and early 1990s, Charlotte experienced a rapid immigration from the Northeast and the Midwest, which resulted in a decline of the acceptance of busing. In 1992, in response to these complaints, CMS created a managed choice plan to reduce the number of students being bused. This new choice plan revolved around magnet schools, making one third of the schools in Charlotte Mecklenburg either magnets or partial magnets, and each magnet had a quota of black and white students that were allowed to attend. But this didn't please many white families who were denied entrance into magnet schools that had fulfilled their quotas. In 1997, a parent, William Capacchione, sued the school system when his daughter was denied entrance into a magnet school for the second time based on her race. While the school system opposed the end of busing, Judge Robert D. Potter declared the mandate of a unitary system had been met and lifted the court order on mandatory busing by race or ethnicity. This ruling was upheld by the appeals court in Richmond, Virginia in 2000 and after the final appeal was declined to be heard by the U. S. Supreme Court, federal order of busing was ended in Charlotte Mecklenburg and it was left in the hands of the city school board to decide how to redo the assignment policy for school attendance. The new assignment policy which was adopted in the fall of 2002 was known as the “School Choice Plan.” This new choice plan divided the city into four large attendance zones based on neighborhoods. Students were allowed to choose to stay at their neighborhood "home school," or they could rank their top three choices of any other school in CMS; however they would only receive free transportation to their home school or any of the magnet schools in the district. If families chose their home school as their first choice, they were guaranteed that school; otherwise they were entered into a lottery that gave available spaces in overenrolled schools. If people did not choose a school, they were immediately placed into their home school. After creating a variety of programs to inform families about the new plan, over 95% of the families in the Charlotte Mecklenburg school system submitted choices for the new school year.