Пуэрто-Рико Ұлттық Партиясы: Тәуелсіздік күресінің тарихы

Кіріспе

Пуэрто-Риконың Ұлттық партиясы (Puerto Rican Nationalist Party, PNPR) – 1922 жылдың 17 қыркүйегінде Пуэрто-Риконың Сан-Хуан қаласында құрылған Пуэрто-Риконың саяси партиясы. Оның басты мақсаты – Пуэрто-Риконың тәуелсіздігі үшін күресу. 1930 жылы Педро Альбису Кампосты партия президенті етіп таңдауы ұйым мен оның тактикасына радикалды өзгеріс әкелді. 1930 жылдары үкімет тарапынан партия мүшелерін қорқыту, қуғын-сүргін және мазақтау, сол кезде АҚШ президенті тағайындаған губернатор басқарды, екі үкіметтік шенеуніктің қазасына, Пуэрто-Рикодағы федералды судьяға жасалған қастандыққа және Рио-Пидрас пен Понседегі жаппай қырғындарға әкелді. Альбису Кампостың басшылығымен партия сайлау процесінен бас тартып, АҚШ-тан тәуелсіздік алу құралы ретінде тікелей қарулы қақтығысқа көшті. 1940 жылдардың соңында АҚШ-қа көбірек бейімделген Partido Popular Democrático (PPD) партиясы заң шығарушы органда басым көпшілік орындарды иеленді және 1948 жылы Ley de la Mordaza (Gag Law) заңын қабылдады, ол Ұлттық партияны және осыған ұқсас оппозицияны басуға бағытталған. Пуэрто-Рико полициясы осы заң бойынша көптеген Ұлттық партия мүшелерін тұтқындады, олардың кейбіреулері ұзақ мерзімге бас бостандығынан айырылды. Пуэрто-Риконың жаңа саяси мәртебесі – Достастық ретінде бекітілген кезде Альбису Кампос 1950 жылдың 30 қазанында Пуэрто-Риконың бірнеше қалаларында қарулы көтеріліс ұйымдастыруға бұйрық берді. Осыған байланысты екі ұлтшыл 1950 жылдың 1 қарашасында АҚШ президенті Гарри С. Трумэнды өлтіруге тырысты, мақсаты Пуэрто-Риконың саяси мәртебесіне қатысты мәселелерге халықаралық назар аудару болды, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Ұлтшылдар тарапынан жасалған соңғы ірі қарулы оқиға 1954 жылы АҚШ Өкілдер палатасында болды, онда төрт партия мүшесі бес конгрессменді атып жаралады. Альбису Кампостың 1965 жылы қайтыс болғаннан кейін партия фракцияларға бөлініп, мүшелері басқа партияларға қосылды, бірақ кейбіреулері партияның идеалдарын осы күнге дейін түрлі формада, көбінесе бейресми немесе ad hoc түрінде сақтауды жалғастыруда.

Puerto Rican political party

The Nationalist Party of Puerto Rico (lang es, PNPR) is a Puerto Rican political party founded on September 17, 1922, in San Juan, Puerto Rico. Its primary goal is to work for Puerto Rico's independence. The Party's selection in 1930 of Pedro Albizu Campos as its president brought a radical change to the organization and its tactics. In the 1930s, intimidation, repression and persecution of Party members by the government, then headed by a U. S. president appointed governor, led to the assassination of two government officials, the attempted assassination of a federal judge in Puerto Rico, and the Rio Piedras and Ponce massacres. Under the leadership of Albizu Campos, the party abandoned the electoral process in favor of direct armed conflict as means to gain independence from the United States. By the late 1940s, a more US friendly party, the Partido Popular Democrático (PPD), had gained an overwhelming number of seats in the legislature and, in 1948, it passed Ley de la Mordaza (Gag Law), which attempted to suppress the Nationalist Party and similar opposition. The Puerto Rican police arrested many Nationalist Party members under this law, some of whom were sentenced to lengthy prison terms. With a new political status pending for Puerto Rico as a Commonwealth, Albizu Campos ordered armed uprisings in several Puerto Rican towns to occur on October 30, 1950. In a related effort, two Nationalists also attempted to assassinate US President Harry S. Truman on November 1, 1950, in an effort to call international attention to issues related to Puerto Rico's political status, but the attempt failed. The last major armed event by the Nationalists occurred in 1954 at the US House of Representatives when four party members shot and wounded five Congressmen. After Albizu Campos's death in 1965, the party dissolved into factions and members joined other parties, but some continue to follow the party's ideals in one form or another, often informally or ad hoc, to this day.

Тарихи контекст

Испан империясының колониалдық үстемдігімен төрт жүз жыл өткеннен кейін, Пуэрто-Рико ақыры 1898 жылы Carta de Autonomía (Автономия туралы харта) арқылы тәуелсіздік алды. Бұл Автономия хартасына Испания Премьер-Министрі Пракседес Матео Сагаста қол қойды және оны Испания Кортесі ратификациялады. Осыған қарамастан, бірнеше айдан кейін АҚШ испан-американ соғысын аяқтаған Париж шартының бөлігі ретінде аралдың иелігін талап етті. Колониялық үкіметке қарсы болғандар бұл келісімнің пайдасы бір жақты, АҚШ үшін зор екенін айтты. Соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ Президенті Маккинли Чарльз Герберт Алленді Пуэрто-Риконың алғашқы азаматтық губернаторы етіп тағайындады. Алленнің бизнесте тәжірибесі болғанымен, Пуэрто-Риконың қаржысын басқарудағы әрекеттері өте дұрыс болмады. Ол Пуэрто-Рико делегаттар палатасының қаржы сұраныстарын елемеді, муниципалитеттерге, ауыл шаруашылығына немесе шағын бизнеске несие беруден бас тартты, бұрынғы әкімшіліктерге қарағанда екі есе қымбатқа жолдар салдырды және мектеп жасындағы халықтың 85% мектепке бара алмады. Алленнің бюджеті сұралған инфрақұрылым мен білім беруге инвестиция жасаудың орнына, Пуэрто-Рико қазынасын тонады. Оның әкімшілігі салық түсімдерін АҚШ бизнесмендеріне конкурстық процедурасыз берілген келісімдерге, АҚШ-қа тиесілі қант плантацияларына теміржол субсидияларына және арал үкіметіндегі АҚШ бюрократтарының жоғары жалақысына жұмсады. Алленнің қаржылық білімі АҚШ-қа оралғаннан кейін жақсарды және ол жеке бизнесімен айналысуын жалғастырды. 1901 жылы Аллен губернаторлық лауазымынан кетіп, әлемдегі ең ірі қант өңдеу компаниясы – Америка қант өңдеу компаниясының президенті болды. Бұл компания кейіннен Domino Sugar компаниясы болып қайта аталды. Шын мәнінде, Чарльз Аллен Пуэрто-Рико губернаторы ретінде бүкіл Пуэрто-Рико экономикасына бақылау орнатып алды. 1914 жылы Пуэрто-Рико делегаттар палатасы АҚШ-тан тәуелсіздік алу үшін бірауыздан дауыс берді. 1917 жылы АҚШ Конгресі Пуэрто-Рико тұрғындарына азаматтық беру туралы заң қабылдады. Бұл аралдың саяси лидерлері тарапынан күшті қарсылыққа ұшырады. Сынаушылар АҚШ-тың бірінші дүниежүзілік соғысқа сарбаз жинау үшін әскери міндеттілікке алынатын адамдар санын арттыруға ғана қызығушылық танытқанын айтты.

After four hundred years of colonial domination under the Spanish Empire, Puerto Rico finally received its sovereignty in 1898 through a Carta de Autonomía (Charter of Autonomy). This Charter of Autonomy was signed by Spanish Prime Minister Práxedes Mateo Sagasta and ratified by the Spanish Cortes. Despite this, just a few months later, the United States claimed ownership of the island as part of the Treaty of Paris which concluded the Spanish–American War. Opponents to the colonial government argued that the profits generated by this arrangement were one sided, enormous for the United States. When the war ended, U. S. President McKinley appointed Charles Herbert Allen as the first civilian governor of Puerto Rico. Though Allen had a business background, his financial administration of Puerto Rico was strikingly unsound. He ignored the appropriation requests of the Puerto Rican House of Delegates, refused to make any municipal, agricultural or small business loans, built roads at double the costs of preceding administrations, and left 85% of the school age population without schools. Rather than making these requested infrastructure and education investments, Allen's budget raided the Puerto Rican treasury. His administration re directed tax revenues to no bid contracts for U. S. businessmen, railroad subsidies for U. S. owned sugar plantations, and high salaries for U. S. bureaucrats in the island government. Allen's financial acumen improved considerably when he returned to the U. S., and resumed his own personal business interests. In 1901, Allen resigned as governor and installed himself as president of the largest sugar refining company in the world, the American Sugar Refining Company. This company was later renamed as the Domino Sugar company. In effect, Charles Allen leveraged his governorship of Puerto Rico into a controlling interest over the entire Puerto Rican economy. In 1914, the Puerto Rican House of Delegates voted unanimously for independence from the United States. In 1917, the US Congress passed an act by which it granted citizenship to Puerto Rican residents. This was overwhelmingly opposed by the island's political leaders. Critics said the US was simply interested in increasing the size of its conscription pool to get soldiers for World War I.

АҚШ "Менифест тағдыр"

1930 жылға қарай Пуэрто-Рикодағы барлық жыртылатын жерлердің 40 пайызынан астамы қант плантацияларына айналдырылды, олардың барлығы «Домино қант компаниясы» мен АҚШ-тың банк мүдделеріне тиесілі болды. Осы банк синдикаттары жағалаудың барлық темір жолын және Сан-Хуан халықаралық теңіз портын иеленді. 1940 жылы Гондураста ғана «Юнайтед Фрут Компаниясы» елдегі барлық жеке меншіктегі жерлердің 50 пайызына ие болды. АҚШ үкіметі осы экономикалық табыстардың барлығын қолдады және қажет болған жағдайда әскери «әсер етуді» қамтамасыз етті. Пуэрто-Риконың Ұлттық партиясы американдық отаршылдық үкіметке тікелей жауап ретінде құрылды. 1919 жылы Пуэрто-Риконың Біріккен партиясының мүшесі Хосе Колл-и-Кучи партияның Пуэрто-Риконың тәуелсіздігі үшін жеткілікті жұмыс істемейтінін сезінді. Колл-и-Кучи және оның жақтастары Сан-Хуанда Пуэрто-Риконың Ұлттық қауымдастығын құрды. Колл-и-Кучи президенттік лауазымда тұрған кезде партия Пуэрто-Рико заң шығарушы жиналысын Пуэрто-Риконың патриоты Рамон Эметерио Бетансестің қалдықтарын Парижден Пуэрто-Рикоға көшіруге рұқсат беретін заңды қабылдауға көндірді. Заң шығарушы жиналыс Альфонсо Ластра Чарриесті өзінің өкілі етіп тағайындады, өйткені ол француздық тегіне ие болды және тілді еркін меңгерді. Бетансестің қалдықтары 1920 жылдың 5 тамызында Сан-Хуанға жетті. Ұлттық қауымдастық ұйымдастырған қабірге қошу процессиясы қалдықтарды Сан-Хуаннан Кабо-Рохо қаласына жеткізді, онда оның күлі оның ескерткішінің жанына жерленді. 1920 жылдарға қарай аралда тәуелсіздік үшін күресетін тағы екі ұйым құрылды: Ұлттық жастар және Пуэрто-Риконың Тәуелсіздік қауымдастығы. Тәуелсіздік қауымдастығын 1920 жылы Хосе С. Алегрия, Эухенио Фонт Суарес және Леопольдо Фигероа құрды. 1922 жылдың 17 қыркүйегінде осы үш саяси ұйым бірігіп, Пуэрто-Риконың Ұлттық партиясын құрды. Колл-и-Кучи президент болып сайланды, ал Хосе С. Алегрия (Рикардо Алегрияның әкесі) вице-президент болып сайланды. 1924 жылы Педро Альбису Кампос партияға қосылып, вице-президент болып тағайындалды. 1928 жылы Алегрия Ұлттық партияның президенті болып тағайындалды және 1930 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1930 жылы Колл-и-Кучи мен Альбису Кампостың партияны қалай басқаруға қатысты келіспеушіліктері, бұрынғысын және оның жақтастарын партиядан кетуге және Біріккен партияға оралуға итермеледі. Альбису Кампосқа Колл-и-Кучидің жаумен бауырластық сезімдері ұнамады. 1930 жылдың 11 мамырында Педро Альбису Кампос Пуэрто-Риконың Ұлттық партиясының президенті болып сайланды. Пуэрто-Риконың Ұлттық партиясы халықаралық құқық тұрғысынан испан-американ соғысынан кейінгі Париж шарты испандықтарға енді өздеріне тиесілі емес нәрсені АҚШ-қа «сыйлауға» құқық бермейтінін мәлімдеді, сондай-ақ Понседегі қырғындарды айтты. Осы оқиғаларда үкіметтік күштер қарусыз азаматтарға оқ атты. Рио-Пидрас қырғынынан кейін, 1935 жылдың желтоқсанында Альбису Кампос Ұлттық партияның АҚШ бақылауын сақтап тұрғанда сайлауға қатысудан бас тартатынын жариялады. Альбису Кампос тікелей, зорлық-зомбылық төңкеріске шақыра бастады.

By 1930, over 40 percent of all the arable land in Puerto Rico had been converted into sugar plantations, which were entirely owned by Domino Sugar Company and U. S. banking interests. These bank syndicates also owned the entire coastal railroad, and the San Juan international seaport. By 1940, in Honduras alone, the United Fruit Company owned 50 percent of all private land in the entire country. The U. S. government supported all these economic exploits, and provided military "persuasion" whenever necessary. The Puerto Rican Nationalist Party was formed as a direct response to the American colonial government. In 1919, José Coll y Cuchí, a member of the Union Party of Puerto Rico, felt that the Union Party was not doing enough for the cause of Puerto Rican independence. Coll y Cuchí and some followers left to form the Nationalist Association of Puerto Rico in San Juan. Under Coll y Cuchí's presidency, the party convinced the Puerto Rican Legislative Assembly to approve an Act that would permit the transfer of the remains of the Puerto Rican patriot, Ramón Emeterio Betances, from Paris, France, to Puerto Rico. The Legislative Assembly appointed Alfonso Lastra Charriez as its emissary since he had French heritage and spoke the language fluently. Betances' remains arrived in San Juan on August 5, 1920. A funeral caravan organized by the Nationalist Association transferred the remains from San Juan to the town of Cabo Rojo, where his ashes were interred by his monument. By the 1920s, two other pro independence organizations had formed on the Island: the Nationalist Youth and the Independence Association of Puerto Rico. The Independence Association was founded by José S. Alegría, Eugenio Font Suárez and Leopoldo Figueroa in 1920. On September 17, 1922, these three political organizations joined forces and formed the Puerto Rican Nationalist Party. Coll y Cuchi was elected president and José S. Alegría (father of Ricardo Alegría) vice president. In 1924, Pedro Albizu Campos joined the party and was named vice president. Alegría was named Nationalist Party president in 1928 and held that position until 1930. By 1930, disagreements between Coll y Cuchi and Albizu Campos as to how the party should be run, led the former and his followers to leave and return to the Union Party. Albizu Campos did not like what he considered to be Coll y Cuchí's attitude of fraternal solidarity with the enemy. On May 11, 1930, Pedro Albizu Campos was elected president of the Puerto Rican Nationalist Party. The Puerto Rican Nationalist Party maintained that, as a matter of international law, the Treaty of Paris following the Spanish–American War could not have empowered the Spanish to "give" to the US what was no longer theirs. and the Ponce massacres. In these, government forces fired on unarmed civilians. After the Río Piedras massacre, in December 1935, Albizu Campos announced that the Nationalist Party would withdraw from electoral participation while the United States kept control. Albizu Campos began to advocate direct, violent revolution.

1950 жылғы ұлтшыл көтерілістер

Ұлттық көтерілістің алғашқы шайқасы 29 қазанның таңертеңгісінде Пеньуэлас қаласының Макана ауданында болды. Полиция Пеньуэлас Ұлттық партиясының президенті Мелитон Мунистің анасының үйін қоршап алды, ол Ұлттық көтеріліс үшін қару-жарақ тарату орталығы ретінде пайдаланылып келген еді. Полиция ескертусіз ұлтшылдарға оқ ашты, одан кейін атыс басталды, нәтижесінде екі ұлтшыл қаза тауып, алты полицей жараланды. Ұлттық көшбасшы Бланка Каналес басқарған Хаюя көтерілісінде полиция бөлімі мен пошта кеңсесі өртелді. Қала үш күн бойы ұлтшылдардың бақылауында болды. Утуадо көтерілісі жергілікті полиция жасаған Утуадо қырғынымен аяқталды, онда бес ұлтшыл қаза болды. Сан-Хуандағы ұлтшыл көтерілісі – сол кездегі губернатор Луис Муньос Маринге шабуыл жасау мақсатымен Ла Форталеса резиденциясына кіруге жасалған ұлтшыл әрекеті. Сағатқа жуық созылған атыс салдарынан төрт ұлтшыл қаза тапты: Доминго Хиральдо Ресто, Карлос Хиральдо Ресто, Мануэль Торрес Медина және Раймундо Диас Пачеко. Үш күзетші де ауыр жарақат алды. Аралдың әртүрлі аймақтарында, соның ішінде Маягуэс, Наранхито, Аресибо және Понседе де атыс-шайқастар болды, онда Антонио Алисеа, Хосе Мигель Алисеа, Франсиско Кампос (Альбису Кампостың сіңілі баласы), Освальдо Перес Мартинес және Рамон Педроса Ривера тұтқындалды және көтеріліс кезінде полиция капралы Аурелио Миранданы өлтіргені үшін айыпталды. Рауль де Хесус Орал қару-жарақ заңын бұзғаны үшін айыпталды. 31 қазан күні полицейлер мен Ұлттық гвардияшылар Сантурседегі Салон Борикуа шаштаразын қоршап алды. Олар дүкен ішінде ұлтшылдар тобы бар деп ойлап, оқ ашты. Дүкенде жалғыз адам болды – Кампостың шаштаразы Видал Сантьяго Диас. Үш сағат бойы шабуылдаушыларға жалғыз өзі қарсы тұрған Сантьяго Диас бес рет жараланды, соның ішінде басына да тиді. Шайқас радио арқылы тікелей эфирде жұртшылыққа жеткізілді. 1950 жылдың 1 қарашасында Гриселио Торрезола мен Оскар Колазо Вашингтондағы Блэр-хауста орналасқан АҚШ президенті Гарри С. Трумэнге қастан жасауға тырысты. Трумэн Пуэрто-Рико үшін конституцияны әзірлеуді және 1952 жылғы конституцияға қатысты референдумды қолдады; сайлаушылардың 82 пайызы конституцияны мақұлдады. АҚШ Конгресі де конституцияны бекітті. 1954 жылдың 1 наурызында Лолита Леброн және оның серіктері Рафаэль Кансел Миранда, Ирвин Флорес және Андрес Фигероа Кордеро Вашингтондағы АҚШ Өкілдер палатасына шабуыл жасады. Топ автоматты тапаншалардан оқ ашты. 30-ға жуық оқ атылды (Канселдің мәлімдемесіне сәйкес, көбінесе ол атқан), бес заң шығарушы жараланды. Конгрессмендердің бірі, Мичиганнан келген Элвин Бентли ауыр жарақат алды. Қамауға алынғаннан кейін Леброн: «Мен ешкімді өлтіру үшін келмедім, мен Пуэрто-Рико үшін өлу үшін келдім!» – деп айқайлады. 1955 жылдың 18 қарашасында «La Quinta Columna» (5-ші бағана) деп аталатын ұлтшылдардың зорлық-зомбылыққа қарсы топтары Альбису Кампостың Испаниямен қарым-қатынасқа қатысты идеялары мен ойларын қолдамағандықтан, сондай-ақ Пуэрто-Риконы өз анасы деп санайтын ұлттық махаббаттарына байланысты Пуэрто-Рико Ұлттық партиясынан бөлінді. Бұл топтың бөлінуіне 1950 жылдардағы зорлық-зомбылық та себеп болды. Кейіннен 1968 жылы бұл топ «El Movimiento Indio Taino de Boriken» (Пуэрто-Риконың тайно үнді қозғалысы) деп аталды, ол негізінен Пуэрто-Рико ұлтшылдарының балаларынан құралды, олар Пуэрто-Рикодағы халықтық құқық қозғалысын құрды.

The first battle of the Nationalist uprisings occurred in the early hours of October 29, in barrio Macaná of Peñuelas. The police surrounded the house of the mother of Melitón Muñiz, the president of the Peñuelas Nationalist Party, that he was using as a distribution center for weapons for the Nationalist Revolt. Without warning, the police fired on the Nationalists and a firefight ensued, resulting in the death of two Nationalists and wounding of six police officers. In the Jayuya Uprising, led by Nationalist leader Blanca Canales, a police station and post office were burned. The town was held by the Nationalists for three days. The Utuado Uprising culminated in the Utuado Massacre by the local police, in which five Nationalists were executed. The San Juan Nationalist revolt was a Nationalist attempt to enter the Governor's mansion, La Fortaleza, in order to attack then governor Luis Muñoz Marín. The hour long shootout resulted in the death of four Nationalists: Domingo Hiraldo Resto, Carlos Hiraldo Resto, Manuel Torres Medina and Raimundo Díaz Pacheco. Three guards were also seriously wounded. Various other shootouts took place throughout island – including those at Mayagüez, Naranjito, Arecibo, and Ponce, where Antonio Alicea, Jose Miguel Alicea, Francisco Campos (Albizu Campos's nephew), Osvaldo Perez Martinez and Ramon Pedrosa Rivera were arrested and accused of the murder of police corporal Aurelio Miranda during the revolt. Raul de Jesus was accused of violating the Insular Firearms Law. On October 31, police officers and National Guardsmen surrounded Salón Boricua, a barbershop in Santurce. Believing that a group of Nationalists were inside the shop, they opened fire. The only person in the shop was Campos barber Vidal Santiago Díaz. Santiago Díaz, who fought alone against the attackers for three hours, received five wounds, including one in the head. The battle was transmitted "live" via the radio airwaves to the public in general. On November 1, 1950, Griselio Torresola and Oscar Collazo unsuccessfully attempted to assassinate U. S. President Harry S. Truman, who was staying at the Blair House in Washington, D. C.

Truman supported development of a constitution for Puerto Rico and the 1952 status referendum on it; 82% of the voters approved the constitution. The US Congress also approved the constitution. On March 1, 1954, Lolita Lebrón together with fellow Nationalists Rafael Cancel Miranda, Irvin Flores and Andrés Figueroa Cordero attacked the U. S. House of Representatives in Washington, D. C. The group opened fire with automatic pistols. Some 30 shots were fired (mostly by Cancel, according to his account), wounding five lawmakers. One of the congressmen, Representative Alvin Bentley from Michigan, was seriously wounded. On her arrest, Lebrón yelled "I did not come to kill anyone, I came to die for Puerto Rico!" On November 18, 1955, a non violent splinter group of nationalists calling themselves La Quinta Columna (The 5th Column) broke away from the Puerto Rican Nationalist Party due to not supporting the ideas and thoughts of Albizu Campos, as to a Puerto Rico relationship with Spain as its Mother country and their nationalistic love for Puerto Rico as their Motherland. The other reason for the splinter group was due to the violence that took place in the 1950s. This splinter group would later become known in 1968 as El Movimiento Indio Taino de Boriken (The Taino Indian Movement of Puerto Rico) which was primarily made up of the children of the Puerto Rican Nationalists whom would come to establish the indigenous grassroots civil rights movement in Puerto Rico.

1960 жылдар - қазіргі уақыт

Ұлттық партия белсенділігі төмен болса да, ұйым және идеология ретінде өмір сүруін жалғастыруда. Оның Нью-Йоркте де "бөлімшесі" бар. Нью-Йорк хунтасы – Пуэрто-Рикодағы Ұлттық хунтаны мойындайтын және одан мойындалатын партияның автономды органы. 2006 жылы Пуэрто-Рико Ұлттық партиясының атынан Хосе Кастильо Біріккен Ұлттар Ұйымының тараптарды отаршылдықтан босату жөніндегі арнайы комитеті алдында сөйлегенде, Ұлттық партияның "бұрын Пуэрто-Рикодағы отаршылдықты айыптау үшін пайда болғанын және Арнайы комитет аралдың өзін-өзі анықтау үшін күресіне бейілді екенін көрсетсе дейтінін" айтты. Арнайы комитет пен Пуэрто-Рико жөніндегі оның қаулылары маңызды құралдар болды. Кастильо "АҚШ үкіметінен Пуэрто-Рико халқының өзін-өзі анықтау және адам құқықтарын қамтамасыз етуді, сондай-ақ тәуелсіздік үшін күрескендерге қарсы қудалауды, тұтқындауды және кісі өлтіруді дереу тоқтатуды" талап етті. Викестегі бейбітшілік белсенділері дереу босатылуы керек, ФБР-дің тәуелсіздік үшін күрескендерді электронды бақылауы және мазақтауы тоқтатылуы керек. АҚШ негізгі адам құқықтарына қарсы әрекеттерін тоқтатып, Біріккен Ұлттар Ұйымының деколонизацияны бастау үшін құрылтай жиналысын шақыру туралы қаулысын толық орындауы керек. Кастильо "Пуэрто-Риконың өзінің ұлттық ерекшелігі бар екенін" қосты. 1898 жылы АҚШ-тың басып кіруінен бастап, ол Пуэрто-Рико халқының ұлттығын жоюға тырысты. Ол Пуэрто-Риконы жеке корпорация ретінде ұстап, одан жыл сайын миллиардтаған доллар табыс табатын, шетелдіктерді байытып, ал Пуэрто-Рико халқын кедейлендірді. Пуэрто-Рико әлемдегі соңғы отарлық аумақ екенін жасыруға болмайды. Ондағы құқық бұзушылықтар тек еркін және тәуелсіз мемлекет болғанда ғана тоқтатылады. АҚШ Пуэрто-Риконың жері мен халқына келтірген зиян үшін өтемақы төлеуі керек. 2013 жылы Пуэрто-Рико Ұлттық партиясы Пуэрто-Рико губернаторы Алехандро Гарсия Падильяның сөйлеген сөзіне наразылық білдіріп, тәуелсіздікке деген ұстанымын ашық көрсетті. Оның соңғы президенті Антонио "Тонито" Круз Колон 2014 жылдың қазан айында қайтыс болғанға дейін қызмет етті.

Although less active, the Nationalist Party continues to exist as an organization and an ideology. It also has somewhat of a "chapter" in New York City. The New York Junta is an autonomous organ of the party that recognizes, and is recognized by, the National Junta in Puerto Rico. In 2006 and in representation of the Puerto Rican Nationalist Party, Jose Castillo spoke before the United Nations Special Committee on Decolonization and said that the Nationalist Party "had appeared in the past to denounce colonialism in Puerto Rico and hoped the Special Committee would show its commitment to the island's struggle for self determination, so that it could join the United Nations in its own right The Special Committee and its resolutions on Puerto Rico were indispensable instruments." Castillo "called upon the United States Government to assure the Puerto Rican people of their right to self determination and human rights and immediately cease the persecution, arrests, and murders perpetrated against independence fighters. Vieques peace activists must be freed immediately, and the FBI's electronic surveillance and continued harassment of independence fighters must be stopped. The United States must also end its actions against basic human rights while fully implementing the United Nations resolution calling for a constituent assembly to begin decolonization." Castillo added that "Puerto Rico had its own national identity Since its 1898 invasion, the United States had tried to destroy the nationality of Puerto Rican people. It kept Puerto Rico in isolation, maintaining it as private corporation from which it earned billions a year exploitation had made foreigners richer and the Puerto Rican people poorer. The fact that Puerto Rico was the last territory in the world could not be hidden. Violation of rights there would cease only once it was a free and independent nation. The United States must provide compensation for what it had done to Puerto Rico's land and people." In 2013 the Puerto Rico Nationalist Party made a public demonstration of their pro Independence commitment by protesting a speech from the Governor of Puerto Rico, Alejandro García Padilla. Its last president was Antonio "Toñito" Cruz Colón until his death in October 2014.