Кіріспе

Джон Деверь, 1-ші Деверь бароны, КГ, Эдуард, Қара принцтің жақын досы және Ричард II патша тұсындағы ағылшын пэрі болған.

Туу және ата-бабалары

Джон Деверьюс Уитчерч Маундтан, Манн Джон Деверьюс (Маун немесе Маунд, Боденхэм) пен оның әйелі Маргарет Баррдың ұлы болды. Оның әкесі 1323 жылы ересек болды, ал оның арғы атасы Уильям Деверёс, оның бірінші әйелі Элис Грандисон арқылы, осы Уильям 1299 жылдың 6 ақпанында Парламентке «Лорд Деверёс» ретінде шақырылды. Кенилворт диктатының талаптарымен байланысты қарыздың өсуі барон Уильям Деверёсты барондықтың орталық бекінісі – Лайоншалл қамалын бөлуге мүмкіндік беретін қаржылық келісімдерге итермеледі. Оның немересі, Боденхэм және Бургхоптың Стивен Деверёсы, өмірі бойы Лионшаллды қайтарып ала алмады, сондай-ақ Уильям қайтыс болғаннан кейін титулды мұраға алмады. Оның кіші інісі, Манннің Джон Деверьюсы және ұлы, Боденхэмнің Уильям Деверьюсы. Джон Деверьюс Уитчерч Маунд патшаның құрметіне ие болғандықтан, ол өзінің туысының немересі, Уэоблидің Уолтер Деверёсын сарайда ілгерілетуге көмектесті. Деверёс әулетінің және Боденхем Деверёстерінің ежелгі қарулары: күміс фонға қара қызыл түсті үш дөңгелек және олардың үстінен қара қызыл түсті жолақ. Өздерін ерекшелеу үшін Уитчерч Маундтың Деверёс отбасы алтын түсті жұлдыз қосты.

Мансап

Атақты сарбаз болған ол, Кастилия королі Педроға қарсы Трастамаралық Дон Энрикеге көмектесу үшін Бертран дю Гесклиннің жорығына қосылғанда өзінің жорықтарын бастады. 1366 жылы Уэльс ханзадасы оны қайтартып алды, бірақ 1367 жылы ол Эдуардқа қосылып, Кастилияның бұрынғы патшасы Педроны қайта орнату үшін Испанияға жорық жасады. Джон Деверё 1367 жылғы 3 сәуірде Кастилияның солтүстігіндегі Нахера шайқасында жеңіске жетіп, көзге түсті. Принц Эдуард Аквитанияға оралды, онда испандық жорығын қаржыландыру үшін салық жинап, ақсүйектердің наразылығына түсті. Джон Деверо 1368 жылы Гасконияда провинция ханзадаға қарсы көтерілген кезде оның жанында шайқасты, ал 1370 жылдың қыркүйегінде Эдуард Лимож қаласын қоршап алып, қала түскен кезде 3000 тұрғынын қырғынға ұшыратты. 1369/70 жылдары Лимузиннің Сенашалы, ал 1372 жылы Ла-Рошельдің Сенашалы болып тағайындалды. 1371 жылы Қара ханзада Англияға оралғаннан кейін Джон Деверё (сол кезде ол рыцарь атанған еді) 1371 жылғы маусымда теңіз жорығында Гай де Брайан, 1-ші Барон Брайанның қол астында қызмет етті. 1372 жылы Франциядағы жорықтарға қатысқан Деверё 1373 жылғы 21 наурызда Пуатудағы Чизе шайқасында Бертран дю Гесклиннің қолынан тұтқынға түсті. Ақы төленген соң, 1373 жылдың жазында Джон, Ланкастер герцогының сарайында қызмет етті. 1375 жылы Деверё Бретань герцогымен бірге Бретаньға қайтып келді (герцог кейін, 1379 немесе 1380 жылы оған өмір бойына жылына 100 марка берді). Джон Деверё 1378 жылы теңіз жорығында сэр Обри де Вереге лейтенант/суб-капитан ретінде Ланкастер герцогының қол астында қайтадан қызмет етті. 1379 және 1380 жылдары Францияда жорықтар жасады. Қара ханзада Эдуард 1376 жылғы 8 маусымда Испанияда ауруға шалдығып қайтыс болды және Кентербери соборында зор салтанатпен жерленді. Қара ханзаданың өлім төсегіндегі нұсқауларына сәйкес, 1377 жылғы 20 мамырда Джон Деверё Испания мен Гвиендегі қызметтері үшін өмір бойына жылына 200 марка алды. Эдуардтың жас ұлы Ричард II бір жылдан кейін Эдуард III-ге мұрагерлік етті, ал Джон Деверё 1377 жылғы 20 шілдеде Ричардтың кәмелетке толмаған кезеңінде (1388 жылы аяқталды) билік ету үшін Тұрақты кеңеске сайланды. Джон Деверё 1376 жылы Херефордширдің шерифі болды. Ол Кенттегі Лидс қамалының констеблі (1 наурыз 1377/8), Кале капитаны (17 қаңтар 1379/80), Кале мен Гинь аймақтарындағы қамалдар мен бекіністердің бақылаушысы (17 сәуір 1381) болып тағайындалды. Джон Франция королімен келісімге келу үшін 1381 жылғы 20 мамыр мен 16 желтоқсан, 1383 жылғы 4 қараша, 1385/6 жылғы 22 қаңтар, 1388 жылғы 26 қараша және 1390 жылғы 8 сәуірде комиссар болып қызмет етті. Джон Деверо 1383 жылғы 1 маусымда және 4 қарашада, 1388 жылғы 26 қарашада және 1390 жылғы 8 сәуірде Фландрия графымен келіссөздер жүргізу үшін комиссар болды. 1387/8 жылғы 12 наурыздан 1392 жылға дейін ол Довер қамалының констеблі және Пятипорттар Лорды, ал 1387/8 жылғы ақпаннан өмірінің соңына дейін Король үйінің басқарушысы болды.

Неке

Ол 1377 жыл шамасында Оксфордтың 7-ші графы Джон де Вере мен Мод де Бадлесмирдің қызы Маргарет де Вереге үшінші күйеу ретінде үйленді. Олардың екі баласы болды: Джон Девер 1385 жылға дейін кем дегенде бір заңды емес ұлы болды, оның некесі үшін өсиетімен 100 марка бөлді. Маргарет де Вере бұрын 1369 жылдың 25 шілдесінде қайтыс болған Генри, 3-ші барон Бомонтқа үйленген еді. Ол содан кейін Кенттегі Пеншурсттан сэр Николас Лувенге тұрмысқа шықты.

Қадір-қасиеттер мен құрметтер

Джон Деверо 1377 жылға дейін батырлық ерлік көрсетіп, рыцарь дәрежесіне ие болды. Кейіннен ол 1384 жылғы 28 қыркүйекте Лорд (барон) Деверо ретінде Парламентке шақырылды. Оның қарт атасы Уильям Деверо 1299 жылғы 6 ақпанда "Лорд Деверо" ретінде парламентке шақырылған болса да, бұл жаңадан берілген атақ деп есептеледі, себебі 1314 жылы оның қайтысы мен 1384 жылы бұл атақ берілгенге дейінгі аралықтағы ұрпақтардың ешқайсысы бұл атақты қабылдамады және барондыққа жұмсауға қажетті қаржылық мүмкіндікке ие болған жоқ. Джон Деверо 1385 жылғы 10 қыркүйекте тудың рыцары (кавалер-баннерет) дәрежесіне көтеріліп, штандартқа қойылды, сондай-ақ 1389 жылғы сәуірде Гартер орденінің рыцары атанды. Оның гербі "күміс фонға қызыл жолақ, жоғары жағында үш қызыл дөңгелек" және "алтын жұлдыз" деп сипатталған. Оның ұлы, 2-ші барон Деверо Джон Деверо, мұрагер қалдырмай қайтыс болды, ал атақ оның қызы Жоаннаға, 3-ші баронна Деверо және баронна Фицвальтерге өтті. Оның қайтысынан кейін барондық атағы оның балаларының Фицвальтер бароны атағына біріктірілді.

Негізгі жер иеліктері

Ол 24 наурызда өмір бойына (әйелі мен екі баласына мұрагерлікпен) лицензия алды. 1381/2 және 1382 жылдың 11 сәуірінде Каендегі Сент-Этьен аббаттығынан Фрэмптон, Панфилд және Уэллс приорлықтары үшін, ал Кормейль аббаттығынан Ньюент приорлығы үшін жыл сайын 246 фунт 13 шиллинг 4 пенни төледі. 1385 жылдың қараша айында ол Херефорд графы Роберттің әйелі Елизаветаның өмірі үшін (оның күйеуінің жерінің бір бөлігі ретінде) Килпек қамалын сатып алды. 1387 жылы ол әйелінің құқығымен Кенттегі Пенхерст иелігін алды және 1392 жылдың 21 қыркүйегінде оны қабырғамен қоршауға рұқсат алды. 1388 жылы Роберт де Вере, Оксфордтың 9-шы графы жер аударылып, Саймон де Берли өлімге кесілгеннен кейін Лионшалл қамалы мен иелігі коронаға қайтарылды. 1390 жылдың 9 желтоқсанында Джон Деверюге Бёрли мен Деверю арасындағы бұрынғы келісімге сілтеме жасай отырып, Лионшалл қамалы мен иелігі берілді. Бұл қамал 1314 жылы Уильям Деверю қайтыс болғанға дейін Деверю отбасының меншігінде болды. Лионшаллды қайта алғаннан кейін көп ұзамай Джон Деверю 1391 жылдың 18 ақпанында оны жөндеу және жақсарту үшін Херефордтан келген шебермен келісім жасады. Ол қайтыс болғанда Лионшалл қамалы, Дорстон қамалы және Уайтчерч Маунд (Боденхэм) иелігінде болды; Беркширдегі Доннингтон; Кенттегі Пенхерст; және Бакстағы Динтон.

Өлім

Джон Деверо 1392 жылдың 22 ақпанында күрт қайтыс болды және Лондондағы Сұр монахтар шіркеуіне жерленді. Оның өсиеті 1385 жылдың маусым айында жасалған, ал кодицилі 1392 жылдың 22 ақпанында, 1392/3 жылдың 23 ақпанында Лондондағы Сент-Пол соборында расталған. Ол "pur mon sepulture" деп белгіленген 40 марка төлеуді және ең әсем әрі сәнді жерлеу рәсіміне ие болуын қалаған. Оның өсиетінде: "6 шам, крест пішіндес, оның табытына қойылсын, ал 6 адам, ақ киім киіп, 6 тұғырлы шамдарды алып жүрсін, әрі әрбір адам еңбегі үшін он бір пенни алсын; оның жерлеуіне келген әрбір кедей адам оның жаны үшін және барлық христиан жандары үшін дұға ету үшін бір пенни алсын; Grey Friars орденіне, оны сол жерге жерлеуі үшін, XI марка берілсін. Ол қайтыс болғаннан кейін мүмкіндігінше тезірек оның және оның әке-шешесінің жаны үшін 1000 данаға жуық дұға оқылуын бұйырды. Маргарет, оның әйеліне, төрт ондаған күміс табақ және алты күміс тостаған сыйлады; бірақ ол қайтыс болғаннан кейін, олар оның ұлы Джонға, ал ол қайтыс болған жағдайда, оның қызы Джоанға тиесілі болсын".

Өмірбаяндық деректемелері

Белц, Джордж Фредерик. "Жартер" орденінің естеліктері. (Лондон: Уильям Пикеринг, 1841). 323-327 беттер, Екінші лорд Деверё.
Бёрк, сэр Бернард. Ұлыбритания империясының тоқыраған, жойылған және сөнген дворяндықтарының генеалогиялық тарихы. (Балтимор: Генеалогиялық баспа компаниясы, 1978). 169-бет, Деверё барондары Деверё.
Кокейн, Г. Е. Толық баронеттік. (Нью-Йорк; Сент-Мартинс Пресс, 1984). IV том, 296-302 беттер, Деверё немесе Девероз (Г. В. Уотсонның мақаласы).