Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі
Африканың қызғылт сары жамбасты тотығы
Species of bird
the African orange bellied parrot
Қызғылт сары жамбасты тотық (Neophema chrysogaster) – Оңтүстік Австралияға ендемик шағын тотық, және көшіп-қонып жүретін бар болғаны үш тотық түрінің бірі. Оны 1790 жылы Джон Лэтам сипаттаған. Шамамен ұзындығы бар, бұл шағын тотық жыныстық диморфизмді көрсетеді. Ересектеген аталықтарының жоғарғы бөлігі ашық көк жасыл, астыңғы бөлігі сары, ал жамбасы қызғылт сары түсті. Ересектеген аналықтары мен жас құстардың түсі көкшіл жасыл. Барлық құстардың айқын екі түсті көк алдыңғы жолағы және көк сыртқы қанат қауырсындары бар. Қызғылт сары жамбасты тотықтар Тасманияда көбейеді және Австралияның оңтүстік жағалауында қыстайды, тұзды батпақтардың түрлерімен, жағажай және құмды өсімдіктермен, сондай-ақ әртүрлі экзотикалық бұршақтармен қоректенеді. Олардың рационы шағын жағажай шөптері мен бұталарының тұқымдары мен жидектерінен тұрады. 2017 жылдың ақпан айының басында жабайыда 14 құс қалғандықтан, бұл түр өте қауіпті түр ретінде қарастырылады. Қызғылт сары жамбасты тотық Халықаралық табиғатты қорғау одағының (IUCN) Жойылуға жақын түрлердің қызыл тізімінде өте қауіпті деп тіркелген. Қызғылт сары жамбасты тотықтар Тасманиядағы Тароонада, Хелесвилл қорығында, Аделаида хайуанаттар бағында, Мунлит қорығының жабайы табиғатты қорғау паркінде және Приам тотығын өсіру орталығында тұтқындықта өсірілуде. Тұтқындықтағы құстардың саны шамамен 300-ге жуық, ал 2016–2017 жылдарға дейін 350 құсқа жеткізу жоспарланған.
The orange bellied parrot (Neophema chrysogaster) is a small parrot endemic to southern Australia, and one of only three species of parrot that migrate. It was described by John Latham in 1790. A small parrot around long, it exhibits sexual dimorphism. The adult male is distinguished by its bright grass green upper parts, yellow underparts and orange belly patch. The adult female and juvenile are duller green in colour. All birds have a prominent two toned blue frontal band and blue outer wing feathers. The orange bellied parrot breeds in Tasmania and winters on the coast of southern mainland Australia, foraging on saltmarsh species, beach or dune plants and a variety of exotic weed species. The diet consists of seeds and berries of small coastal grasses and shrubs. With a wild population of 14 birds as of early February 2017, it is regarded as a critically endangered species. The orange bellied parrot is rated as critically endangered on the International Union for Conservation of Nature (IUCN)'s Red List of Endangered species. Orange bellied parrots are being bred in a captive breeding program with parrots in Taroona, Tasmania, Healesville Sanctuary, Adelaide Zoo, Moonlit Sanctuary Wildlife Conservation Park and Priam Parrot Breeding Centre. The captive population consists of around 300 birds, with a target of 350 birds by 2016–17.
Таксономия және атау беру
Апельсин түсті қарны бар тотықты алғаш рет 1790 жылы орнитолог Джон Латэм Psittacus chrysogaster деп сипаттады. Бұл үлгі (кейін жоғалған) 1773 жылғы наурыз айында немесе 1777 жылғы қаңтарда Джеймс Куктың екінші сапарында Тасманиядағы Әдемиет шығанағынан жиналған, содан кейін Джозеф Бэнкстің коллекциясына қосылған. Түрдің атауы ежелгі грек тіліндегі chrysos ("алтын") және gaster ("қарны") сөздерінен шыққан. Джон Гулд 1841 жылы оңтүстік-шығыс Тасманиядан алынған ересек еркек үлгісінен оны Euphema aurantia деп сипаттады, ол лектотипке айналды. Neophema туысына жататын алты шөп тотығының бірі, ол Neonanodes кіші туысына жататын төрт түрдің бірі. 2021 жылы жарияланған митохондриялық ДНК талдауы апельсин түсті қарны бар тотықтың ата-тегі әсем, көк қанатты және тас тотықтарына әкелген туыстан шамамен 2,35-3,48 миллион жыл бұрын бөлінгенін көрсетті. Халықаралық орнитологтар одағы (ХОО) "апельсин түсті қарны бар тотық" деп ресми атау берді. Гулд оны "апельсин түсті шөп парақұсы" деп атаған. Бұрын ол "апельсин түсті кеуделі тотық" деп белгілі болған – 1926 жылы Корольдік Австралиялық орнитологтар одағы (RAOU, қазір Birdlife Australia) "қарны" сөзін әдепсіз деп есептеген кезде берілген атау. Басқа атаулары: сары қарны бар тотық, апельсин түсті шөп парақұсы және көкпек.
The orange bellied parrot was first described by ornithologist John Latham as Psittacus chrysogaster in 1790, from a specimen (since lost) that had been collected from Adventure Bay in Tasmania in March 1773 on the second voyage of James Cook or in January 1777 on his third voyage, and subsequently been in Joseph Banks' collection. The species name was derived from the Ancient Greek words chrysos ("golden") and gaster ("belly"). John Gould described it in 1841 as Euphema aurantia, from an adult male specimen collected in southeast Tasmania that became the lectotype. One of six species of grass parrot in the genus Neophema, it is one of four classified in the subgenus Neonanodes. Analysis of mitochondrial DNA published in 2021 indicated the ancestor of the orange bellied parrot diverged from a lineage giving rise to the elegant, blue winged and rock parrots most likely between 2.35 and 3.48 million years ago. "Orange bellied parrot" has been designated the official name by the International Ornithologists' Union (IOC). Gould called it the orange bellied grass parakeet. It has previously been known as the "orange breasted parrot"—a name given to the orange bellied parrot in 1926 by the Royal Australasian Ornithologists Union or RAOU (now Birdlife Australia) when the word "belly" was considered inelegant. Other names include yellow bellied parrot, orange bellied grass parakeet, and trumped up corella.
Сипаттама
Жасылқұйрық тотық - шамамен ұзындығы бар кішкентай тотық; ересек аталықтарының басы, мойны және үстіңгі жағы жарқын жасыл, ал кеудесі, құрсағы және қабырғалары сары жасыл. Ерекшелік қауырсындары жасыл түсті, ұштары лайм жасылымен шеңберленген, сондықтан құс қауырсыны ауысқанда жарқырап, тозығы жеткенде сарғыш түске енеді. Бас қауырсындары жарқын жасыл, ұштары қара жасыл. Онда екі түсті көк маңдай жолағы бар, көк шекарасы көлденең қара көк жолақтың үстінде де, астында да орналасқан. Құрсағында диаметрі шамамен 2 см болатын овал пішіндес қызғылт сары жамбасы бар. Құйрық астындағы қауырсындары сарыдан ақшыл сарыға дейін. Үстіңгі құйрығы жасыл-көк, бүйірлері сары. Қанат астындағы қаптамалары мен ұшу қауырсындары қою көк, ал ортаңғы қанат қаптамалары ақшыл көк. Жоғарғы томсығы қара сұр, негізі мен кескіш шеті сұр, қызғылт қоңыр немесе лосось түсті, ал төменгі томсығы қоңыр-қызғылт түсті, ұшы қара сұр. Көздің айналасы қара сұр, мұрын тесігінің айналасы ашық қоңыр, көздің айналдырағы ашық сұр, ал көз қара қоңыр. Аяқтары мен табандары қара сұр, қабықтары арасында қызыл рең бар. Ересек аналығының жалпы жасыл түсі сәл бозғыл, ал маңдай жолағы ақшыл көк. Оның қызғылт сары жамбасы шамамен 30% кішірек және аздап көрінеді. Құс қыс соңында және көктем басында қауырсынын ауыстырады. Жасы кішкентай құстың жалпы түсі көк жасылдан сары жасылға дейін, көздерінен жоғары көк маңдай жолағы нашар көрінеді. Оның томсығы сары немесе қызғылт сары, үш айлық болған кезде қоңыр түске дейін күңгірт болады. Жасылқұйрық тотығы көбінесе бір рет қайталап, бір-үш секунд сайын естілетін, гуілдеген дыбыс шығарады, бұл байланыс шақыруы болып табылады. Бұл әдетте ұшып бара жатқанда шығарылады, сондай-ақ басқа құстарды ұшып бара жатқанда көргенде де шығарылады. Дабыл шақыруы - тез қайталап тұратын, гуілдеген дыбыс. Құстар жасырынған жерден қозғалғанда бұл дыбысты шығара алады. Тамақтандыру орындарында күзетшілік қызмет атқаратын құстар гуілдеген-шақыратын дыбыс шығарады, ол дабыл шақыруымен және сөйлеу мен сызылудың араласуынан тұрады. Тамақтанғанда жасылқұйрық тотығы жұмсақ, төменгі дыбысты шығарады. Көк қанатты және әдемі тотықтарды жасылқұйрық тотықтан жаңылыстыруға болады, бірақ олардың қоңыраулары мен ашық зәйтүн жасыл үстіңгі жағы оларды ерекшелендіреді. Олардың көк маңдай жолақтарының бір жағында ғана ақшыл көк шекарасы бар. Көк қанатты және әйел әдемі тотықтардың көздерінің артында және үстінде сары қауырсындары бар.
The orange bellied parrot is a small parrot around long; the adult male has bright green head, neck and upperparts, and yellow green breast, abdomen and flanks. The feathers of the cheeks, neck and underparts are yellow green with lime green tips and fringes, and hence appear more bright green when the bird has just moulted and more yellowish as the plumage wears. Feathers on the crown are bright green with darker green tips. It has a prominent, two toned blue frontal band, with a lighter blue border both above and below the horizontal dark blue band. On the belly is an oval patch of orange around 2 cm in diameter. The undertail coverts are yellow to pale yellow. The uppertail is green blue with yellow sides. The under wing coverts and flight feathers are dark blue, with paler blue median wing coverts. The upper mandible of the bill is blackish grey with a greyish, orange brown or salmon coloured base and cutting edge, while the lower mandible a brownish orange a grey black tip. The cere is blackish grey with a pale brown tinge around the nostrils, the orbital eye ring is light grey and the iris is dark brown. The legs and feet are dark grey with a red tinge between scales. The adult female has slightly duller shades of green plumage overall, with a paler blue frontal band. Its orange belly patch is about 30% smaller and less distinct. Moulting takes place in late winter and early spring. The juvenile is a duller green to yellow olive colour overall, with a much less prominent blue frontal band above the eyes. It has a dull yellowish or orange bill, which darkens to brown by the time the bird is three months old. The orange bellied parrot most commonly utters a single note buzzing sound that is repeated every one to three seconds as a contact call. This is generally made by orange bellied parrots while flying, but also by birds seeing others in flight. The alarm call is a quickly repeated tzeet that has a buzzing quality. Individuals may make this call when flushed from cover. The gurgle buzz call is made by birds acting as sentries at feeding areas, and is a mixture of an alarm call interspersed with chattering and hissing. When feeding, orange bellied parrots may make soft low pitched chitting sounds. The blue winged and elegant parrots can be mistaken for the orange bellied parrot, however their tinkling alarm calls and lighter olive green upperparts distinguish them. Their blue frontal bands have only light blue border on one side. Blue winged and female elegant parrots have yellow plumage behind and above the eye.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Көшіп-қонушы попугайлардың үш түрінің бірі, ал қалған екі түрі – көк қанатты және жылдам попугайлар. Материктегі сирек кездесетін орындар – өзен сағалары мен лагуналар, олар олардың сүйікті тұзды батпақ мекенін қамтиды және әдетте жағалаудан 3 км ішінде орналасқан. Бұларға Порт Филлипке жақын немесе жақын жерлердегі Верриби канализациялық шаруашылығы, Спит табиғатты қорғау қорығы, Суан шығанағының жағалаулары, Суан аралы, Конневарр көлі мемлекеттік жануарлар қорығы, Виктория көлі және Лад аралдары, сондай-ақ Батыс портындағы Француз аралы кіреді. 2017 жылдың соңында Оңтүстік Австралиядағы Канунда ұлттық паркінде болуы мүмкін екені хабарланды; штат ішіндегі соңғы расталған жағдай бес жыл бұрын Порт МакДоннеллде тіркелген. 2021 жылдың шілдесінде Тасманияның солтүстік-батысындағы Артур өзенінде екі дара тіркелді; олардың материктен ерте оралғандары ма, әлде Басс бұғазы арқылы көшпегені белгісіз.
One of three migratory parrot species,NoteTag|The other two species are the blue winged and swift parrots. The few mainland sites are estuaries and lagoons that contain their favoured salt marsh habitat and are generally within 3 km of the coast. These include sites in or close to Port Phillip such as Werribee Sewage Farm, the Spit Nature Conservation Reserve, the shores of Swan Bay, Swan Island, Lake Connewarre State Wildlife Reserve, Lake Victoria and Mud Islands, as well as French Island in Western Port. In late 2017, there was a possible sighting at Canunda National Park in South Australia; the most recent confirmed sighting in the state being five years beforehand at Port MacDonnell. In July 2021, two individuals were recorded at Arthur River in northwestern Tasmania; it is unclear whether they had returned early from the mainland or did not migrate across the Bass Strait at all.
Өсіру
Табиғи ортада қызғылт сарыбелді тотығасы көбінесе моногамды болады, бірақ егер оның бұрынғы жұбайы өлсе, құс жаңа серік іздейді. Дегенмен, тұтқындықта еркек бірнеше мешітпен жұптаса алады. Жұптар көші-қон алдында немесе Тасманияға келгеннен кейін құрлықта құрылуы мүмкін. Қызғылт сарыбелді тотығасы өмірінің бірінші жылында көбейе алады. Табиғаттағы ең ескі жеке тұлға көк/қара F деп белгілі. Тоғыз жылдан асып, ол Басс бұғазынан 20 рет өтіп кеткен деп есептеледі. Көбею Тасманияның оңтүстік-батысымен шектеледі, әдетте Мелалеукадан 20 км (12 миль) ішінде. Көбею маусымы қарашадан ақпанға дейін созылады, құстар қазан айының басында Мелалеукаға келіп, содан кейін ұя салуға қолайлы жерлерді іздей бастайды. Олар піскен ағаштардың қуыстарында ұялайды – әдетте Смиттон пиперминты (Eucalyptus nitida) немесе кейде батпақ эвкалипты (E. ovata). Кіреберіс – сынған тармақ немесе діңгектегі кең тесік, ал қуыс өзінің тереңдігімен сипатталады. 1991 жылдан бері ұя салуға қолайлы орындардың санын арттыру үшін ұя қораптары салынып келеді. Мешіт қуысты тазартады және шіріген ағаш қабатына дерлік дөңгелек ақ жұмыртқаларын салады. Бір ұяда 3-тен 6-ға дейін (орташа 4,5) 21,6 мм × 18,1 мм өлшемді жұмыртқа болады, жұмыртқалар екі күн сайын салынады. Жұптар сәтті ұя салған жерді қайта пайдаланады, кейбір жерлер алты жылға дейін қолданылады. Мешіт көбінесе жұмыртқа салу алдында бірнеше күн ұяда қалады. Мешіт 21-24 күн жұмыртқаны жарып шығарады. Осы уақыт ішінде еркек ғимараттан азық іздеп шығады. Жұмыртқалар 1-2 күн аралықта жарылады, ал жас құстар нидиколосты және жартылай альтрициалды болып келеді, яғни олар көмексіз және соқыр туады және ұзақ уақыт бойы ұяда қалады. Бастапқыда олар ақ түсті жұмсақ қауырсындармен жабылады. Мешіт тағы 10 күн ұяда қалады, оны еркек тамақтандырады, содан кейін олар екеуі де жас құстарды тамақтандырады. Екі апталық шақта үлкен балапандар тамақтану үшін қуыстың аузына келеді. Жас құстар 4-5 апталық шақта ұядан ұшып кетеді.
In the wild, the orange bellied parrot tends to be monogamous, though a bird will seek a new mate if its old one has died. However, males can mate with multiple females in captivity. Pairs can form on the mainland before migration or after arrival in Tasmania. The orange bellied parrot is capable of breeding in its first year of life. The oldest known individual in the wild is known as blue/black F. At over nine years old, it is thought to have made 20 trips across Bass Strait. Breeding is restricted to southwestern Tasmania, generally within 20 km (12 mi) of Melaleuca. The breeding season is November to February, with birds arriving at Melaleuca in early October, after which time they begin looking for suitable sites for nesting. They nest in hollows in mature trees—usually Smithton peppermint (Eucalyptus nitida) or sometimes swamp gum (E. ovata). The entrance is a wide hole in a broken branch or trunk, the hollow itself being up to deep. Since 1991, nest boxes have been built to increase the number of suitable nest sites. The female cleans out the hollow and lays the almost round white eggs on a layer of rotten wood. The clutch consists of 3 to 6 (average 4.5) eggs measuring 21.6 mm × 18.1 mm, with the eggs being laid at two day intervals. A pair will re use a successful nesting site, with some sites used for up to six years. The female commonly remains in the nest for several days before laying. The female incubates the eggs for 21–24 days. During this time, the male forages up to from the site. The eggs hatch 1–2 days apart, and the young are nidicolous and semi altricial—that is, they are born helpless and blind and remain in the nest for an extended period. They are initially covered in off white down. The female remains on the nest for another 10 days, still fed by the male, after which time they both feed the young. By two weeks of age, larger nestlings come to the mouth of the hollow to be fed. The young fledge at 4–5 weeks old.
Тамақтандыру
Қызғылт қоңыр қарны бар тотықұс жұптарда немесе шағын топтарда кездеседі және көбінесе тамақ іздеп жерде немесе төменгі жапырақтарда болады. Олар тамақтану мен тыныш демалысты кезектестіреді, таң алдында немесе таңнан кейін бастап, күндізгі ортасында тоқтайды. Көбейту маусымында еркектер ұялайтын жұбайларын тамақпен қамтамасыз ету үшін үнемі тамақтанады және азық іздейді, ал екі ата-ана да балаларын тамақтандырады. Көбейту маусымының басында олар 7-15 жыл бұрын өртенген аймақтарды ұнатады, ал маусымның ортасында өрттен кейін 3-5 жыл өткен аймақтарды іздейді. Олардың ең маңызды тамақ өсімдіктері – моншақ тәрізді шынышөп (Salicornia quinqueflora) және бұта тәрізді шынышөп (Tecticornia arbuscula). Басқа тағамдарына жағалаудың жусан шөбінің (Austrofestuca littoralis) тұқымдары, тұздық (Atriplex cinerea), оңтүстік теңіз шөбі (Suaeda australis) және теңіз жусанының (Frankenia pauciflora) тұқымдары, сондай-ақ Coprosma сияқты жидектер жатады. Олардың теңіз капустасын жегені туралы да хабарлар бар. Қызғылт қоңыр қарны бар тотықұс әдетте түнде тамақтанатын жерлерге жақын ағаштар мен биік бұталарда қыстайды.
The orange bellied parrot is found in pairs or small flocks, and generally remain on the ground or in low foliage searching for food. They alternate between feeding and resting quietly, beginning just before or after dawn and resting mid morning. In the breeding season, males feed and forage constantly to supply their mates with food while incubating, and both parents do so to feed their young. Early in the breeding season, they prefer areas that were burnt 7 to 15 years previously, while by mid breeding season, they seek out areas that are 3 to 5 years post fire. Their most important food plants are beaded glasswort (Salicornia quinqueflora) and shrubby glasswort (Tecticornia arbuscula). Other foods include the seeds of the coast fescue (Austrofestuca littoralis), saltbush (Atriplex cinerea), Austral seablite (Suaeda australis) and sea heath (Frankenia pauciflora), as well as berries, such as those of Coprosma. They have also been reported eating kelp. The orange bellied parrot generally roosts at night in trees or tall shrubs within of feeding locations.
Қорғау
Бір кездері қызғылт сары құрсақты попугай өте кеңінен таралған болатын. Оның таралу аймағы көбейту маусымынан тыс уақытта Сиднейден Аделаидаға дейінгі материк жағалауында кездесетін. Оның ареалы мекендеу ортасының жойылуы мен нашарлауы салдарынан қысқарды. 1889 жылы ол Сидней маңындағы түрлі жерлерде, соның ішінде Малабар, Пенсхёрст, Банкстаун, Блэктаун және Мидл-Хедте тіркелген. 1907 жылы Риверстоунда ұсталған екі құстың құс қорасынан қашып кеткендері болуы мүмкін. Викторияда ол 1967 жылға дейін Порт-Фейриге тұрақты түрде келіп тұрды. Оңтүстік Австралияда 1880 жылдары Йорк түбегінде көптеп кездесетін, ал 1940 жылдарға дейін Флерий түбегінде сирек кездесетін түрі ретінде хабарланған. 2018 жылғы зерттеуде бұл құс Австралиядағы құстардың жойылу қаупі төніп тұрған екінші түрі деп саналды. 2021 жылғы мәліметтер бойынша қызғылт сары құрсақты попугай Халықаралық табиғатты қорғау одағының (IUCN) Жойылып бара жатқан түрлердің қызыл тізімінде өте қауіпті түр ретінде тіркелді. 2019-2020 жылғы көбейту маусымында жабайы популяция сәуір айына қарай 118 жеке құсқа дейін қалпына келді. 2021 жылдың желтоқсанына қарай 70 құс 2021-22 маусымында көбейіп, өткен жылғы 51 құстан асып түсті. 2007 жылы оның статусы 1999 жылғы Ұлттық ортаны қорғау және биологиялық әртүрлілікті сақтау туралы заң бойынша қауіпті түрден өте қауіпті түрге өзгертілді. 2000 жылғы Австралия құстарына қатысты іс-қимыл жоспарында ол өте қауіпті түр ретінде тіркелді (Garnett and Crowley 2000). 1992 жылғы Австралиядағы жойылып бара жатқан және жойылған құстар туралы есепте ол қауіпті түр ретінде тіркелді (Garnett 1992). 1990 жылғы Австралиядағы қауіпті құстар туралы есепте ол қауіпті түр ретінде тіркелді (Brouwer and Garnett 1990). Қызғылт сары құрсақты попугай Австралияның төрт штатында тіркелген: Тасмания, Виктория, Жаңа Оңтүстік Уэльс және Оңтүстік Австралия. Оның консервациялық статусы Австралия штаты бойынша әртүрлі. Мысалы:
The orange bellied parrot was once much more widespread; it was found along the mainland coastline from Sydney to Adelaide outside the breeding season. Its range has shrunk with the loss and degradation of habitat. Around 1889, it had been recorded in various places around Sydney, including Malabar, Penshurst, Bankstown, Blacktown and Middle Head. A 1907 report of two birds caught in Riverstone might have been aviary escapees. In Victoria, it was a regular visitor to Port Fairy until 1967. In South Australia, it was reported as common in the Yorke Peninsula in the 1880s, and a rare visitor to the Fleurieu Pennsula before the 1940s. A 2018 study ranked the bird second as the Australian bird most likely to go extinct. as of 2021 the orange bellied parrot is rated as critically endangered on the International Union for Conservation of Nature (IUCN)'s Red List of Endangered species. The 2019 2020 breeding season saw the wild population had recover to 118 individuals by April. By December 2021, 70 birds had returned to breed for the 2021 22 season, building on the previous year's total of 51 individuals. By 2007, its had been status upgraded from endangered to critically endangered on the Commonwealth Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999. The 2000 Action Plan for Australian Birds lists it as critically endangered (Garnett and Crowley 2000). In a report on threatened and extinct birds in Australia in 1992, it was listed as endangered (Garnett 1992). In a report on threatened birds in Australia in 1990, it was listed as endangered (Brouwer and Garnett 1990). The orange bellied parrot has been recorded from four states within Australia: Tasmania, Victoria, New South Wales and South Australia. Its conservation status varies from state to state within Australia. For example:
Қызғылт сары құрсақты попугай Викторияның Флора және фаунаны кепілдендіру туралы заңында (1988) қауіпті түр ретінде тіркелген. Осы заң бойынша, осы түрді қалпына келтіру және болашақта басқару жөніндегі іс-қимыл жоспары әзірленген. 2007 жылғы Викториядағы қауіпті омыртқалы жануарлардың кеңесші тізімінде қызғылт сары құрсақты попугай өте қауіпті түр ретінде тіркелген.
The orange bellied parrot is listed as threatened on the Victorian Flora and Fauna Guarantee Act (1988). Under this Act, an Action Statement for the recovery and future management of this species has been prepared. On the 2007 advisory list of threatened vertebrate fauna in Victoria, the orange bellied parrot is listed as critically endangered.
Өнеркәсіптік дамуға әсері
Жасылқұйрық тотық 1990-шы жылдары Виктория премьер-министрі Джефф Кеннеттің наразылығына түсті. Код аралындағы химиялық сақтау нысанын Виктория штатының Point Wilson маңындағы жерге көшіру ұсынысы жасылқұйрық тотықтың мекендеу ортасына тигізетін әсерлерге байланысты қауіп төндірді. Кеннет бұл түрді "жасанды корэлла" деп сипаттады. Тасманияның солтүстік-батыс жағалауындағы Woolnorth жел электр стансасының экологиялық бағалауында жасылқұйрық тотықтар қарастырылды. Жоспарлау ұсынысы мемлекеттік және Комонвелл реттеуші органдарымен жан-жақты бағаланды (EPBC заңы бойынша бақыланатын әрекет деп танылды). Тотықтардың соқтығысу қаупін модельдеу, сондай-ақ түрге тигізетін әсерді бағалау үшін популяцияның тірі қалу мүмкіндігі талданды. Жел электр стансасы жасылқұйрық тотықтың ұшу жолында емес, бірақ олар жақыннан өтеді. 2001 жылы Австралияның федералдық қоршаған орта министрі Роберт Хилл жел электр стансасын мақұлдады. Бүгінгі күнге дейін жасылқұйрық тотықтардың турбиналармен соқтығысқан жағдайлары тіркелген жоқ. Жел электр стансасының маңына жасылқұйрық тотықтардың жақындауын азайту шаралары және мониторинг жұмыстары бүгінге дейін жалғасуда. 2006 жылы жасылқұйрық тотыққа төнген қауіптер Викторияның шығысындағы Bald Hills жел электр стансасын салу ұсынысын қабылдамаудың басты себебі ретінде көрсетілді. Түрге едәуір қауіп жоқ екені анықталды және шешім өзгертілді. Компанияға (белгілі бір шарттармен) жұмыс істеуге рұқсат берілді. Осы кездегі бұқаралық ақпарат құралдарының жоғары назары жасылқұйрық тотықты уақытша назар ортасына қойды. Келесі айларда тотықтың қалпына келтіруіне қосымша қаржы жұмсалды, ал оның 1999 жылғы Комонвелл қоршаған ортаны қорғау және биологиялық әртүрлілікті сақтау заңы бойынша мәртебесі жойылу қаупі төнген түрден қауіпті түрде жойылу қаупі төнген түрге көтерілді.
The orange bellied parrot earned the wrath of Victorian premier Jeff Kennett in the 1990s. A proposed relocation of the Coode Island chemical storage facility to a location near Point Wilson, Victoria was jeopardised by the potential impacts upon orange bellied parrot habitat. Mr Kennett described this species as a 'trumped up corella'. Orange bellied parrots were considered in the impact assessment for the Woolnorth windfarm on Tasmania's north west coast. The planning proposal was thoroughly assessed by both State and Commonwealth regulators (having been determined to be a controlled action under the EPBC Act). Surveys and collision risk modeling were undertaken as well as a population viability analysis to assess the impact on the species. The wind farm is not in the flight path of OBPs, but they do pass near by. In 2001, then Australian federal environment minister Robert Hill approved the wind farm. To date no orange bellied parrots have been found to collide with the turbines. Monitoring continues today as well as measures to reduce OBPs coming near the wind farm. In 2006, the potential threats to the orange bellied parrot were cited as the key reason for the Commonwealth Minister rejecting the proposal to build the Bald Hills Wind Farm in eastern Victoria. It was found there were no significant risks to the species, and the decision was reversed. The company was provided with approval to proceed (under certain conditions). The intense media scrutiny at this time placed the orange bellied parrot temporarily into the spotlight. In the subsequent months additional funding was provided for the parrot's recovery, and its status under the Commonwealth Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999 was raised from endangered to critically endangered.
Құс шаруашылығы
Оранжевый қарынды тоқылдақ алғаш рет 1973 жылы Оңтүстік Австралиялық құс шаруасы Фред Левицканың бес жылдық сәтсіз әрекеттен кейін сәтті өсірілді. Ол 1974 жылы да сәттілігін қайталап, кейін билік тарапынан құстарды жабайы табиғатқа жіберуге бағытталды. Ол осы түрдің құс қорасында жайсыз болып, тау тоқылдағындай семіздікке бейім екенін анықтады. Викториялық құс бақылаушы, суретші және фотограф Лен Робинсон 1998 және 2006 жылдар аралығында Мельбурн маңында оранжевый қарынды тоқылдақтарды өсірді. Ол сегіз көбелек маусымында төрт жұпты ұстап, барлығы 47 жұпты ұшырды.
The orange bellied parrot was first bred successfully in 1973 by South Australian aviculturist Fred Lewitska, after five years with no success. He repeated his success in 1974 before being directed to release the birds into the wild by authorities. He found that the species could be inactive in an aviary and was prone to obesity, like the related rock parrot. Victorian birdwatcher, artist and photographer Len Robinson bred orange bellied parrots in suburban Melbourne between 1998 and 2006. He held four pairs for eight breeding seasons, fledging a total of 47.
Жалпы көздер
Брауэр, Дж. және Гарнет, С. (ред.), 1990 ж. Австралияның қауіп төмендеген құстары. Анотацияланған тізім. RAOU есебі № 68. Австралия Корольдік орнитологтар одағы және Австралия Ұлттық парктері мен жабайы табиғат қызметі басылған. Гарнет, С. Т. (ред.), 1992 ж. Австралияның қауіп төмендеген және жойылған құстары. RAOU есебі № 82. Австралия Корольдік орнитологтар одағы және Австралия Ұлттық парктері мен жабайы табиғат қызметі басылған. Гарнет, С. Т. және Кроули, Г. М., 2000 ж. Австралия құстарына арналған 2000 жылғы іс-қимыл жоспары. Environment Australia, Канберра, ACT.
Brouwer, J. and Garnett, S. (eds. ), 1990. Threatened Birds of Australia. An Annotated List. RAOU Report Number 68. Published by the Royal Australian Ornithologist Union and Australian National Parks and Wildlife Service. Garnett, S. T. (ed. ), 1992. Threatened and Extinct Birds of Australia. RAOU Report Number 82. Published by the Royal Australian Ornithologist Union and Australian National Parks and Wildlife Service. Garnett, S. T. and Crowley, G. M., 2000. The Action Plan for Australian Birds 2000. Environment Australia, Canberra, ACT.