Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Nasua – Procyonidae тұқымдасына жататын коатилердің туысы. Тау коатисі деп белгілі тағы екі коати түрі Nasuella туысына жатады.
Genus of carnivores
Nasua is a genus of coatis of the family Procyonidae. Two additional species of coatis, commonly known as mountain coatis, are placed in the genus Nasuella.
Сипаттамалары
Насуа, Насуелладан ірілеу және үлкен клық тістерімен ерекшеленеді, бірақ алдын ала генетикалық мәліметтер (цитохром b тізбектері) Насуелланы Насуаға қосу керек екенін көрсетеді. Басқа генетикалық зерттеулер коатилердің ең жақын туыстары олинголар (Bassaricyon туысы) екенін көрсетті, олар шамамен 10,2 миллион жыл бұрын олардан бөлініп шықты. Коатилер – бәсекелес жейтін жануарлар. Олардың рационында көбінесе жәндіктер (ларваларын қоса), өрмекшілер және басқа да омыртқасыздар болады, сондай-ақ ормандағы жапырақтар арасында, жерге сезімтал мұрындарымен белсенді азық іздеу кезінде кездесетін шағын омыртқалылар да бар. Панамадағы Барро-Колорадо аралында, олар ең көп зерттелген жерде, олар тамақтануын маусымдық түрде пісетін жемістермен, мысалы, ие (Ficus insipida) және шошқа шабағымен (Spondias mombin) толықтырады.
Nasua differs from Nasuella in being larger and having larger canine teeth, but preliminary genetic evidence (cytochrome b sequences) suggests that Nasuella should be merged into Nasua. Other genetic studies have shown that the closest relatives of the coatis are the olingos (genus Bassaricyon), from which they diverged about 10.2 million years ago. coatis are omnivores. Their diet consists largely of insects (including their larvae), spiders and other invertebrates as well as the occasional small vertebrate discovered while energetically foraging, with their sensitive noses to the ground, in forest leaf litter. On Barro Colorado Island, Panama, where they have been studied in greatest detail, they supplement this diet with copious amounts of fruit as it becomes available seasonally from favored trees, such as figs (Ficus insipida) and hog plums (Spondias mombin).
Мінез-құлық
Олардың өте белсенді азық іздеу мінез-құлқы олардың ерекше әлеуметтік ұйымымен тығыз байланысты. Прокиондар арасында ерекшеленетін коатилер күндізгі және жылдың көп бөлігінде топтасып тіршілік етеді. Аналықтары жеке ұя салады, балаларын асырап, емізеді, бірақ балапандар қозғала бастаған соң аналықтар бірден топқа жиналады. Топтар ересек аналықтардан (екі немесе одан астам жастағы), жас ересектерден (1–2 жастағы) және екі жыныстың жасөспірімдерінен (1 жасқа дейінгі) тұрады. Ересекте, яғни екі жасқа келгенде, аталықтары топтан қуылып, жалғыз өмір сүреді. Олар жұптасу маусымынан басқа уақытта топтан агрессивті түрде ығыстырылады, осы кезде әдетте бір аталық мойынсұну арқылы топқа жақындасып, бірнеше апта бойы олармен азық іздейді және барлық ересек аналықтарымен жұптасады. Ұялау маусымында жас ересектер мен жасөспірімдер топта қалады, ал ересек аналықтары бала туу үшін жекеленеді. Аналықтары 3-ші немесе 4-ші жылында, денсаулық жағдайына байланысты, көбейе бастайды. Кейде ересек аналықтары өрбу қабілетін жояды, бірақ олар топта қалады, ал бала туатын аналықтар жекеленеді. Ұрықтану, бала туу және емізу бір уақытта жүреді. Топтық мінез-құлықтың қайта жандануы да бірнеше апта ішінде, бұрынғы әлеуметтік байланыстардың болуына байланысты синхронды түрде жүзеге асады, яғни бұрынғы байланыстары бар аналықтар жаңа байланыс құрғандарға қарағанда тез топқа қайта қосылады. Дегенмен, репродуктивтік циклдің осы кезеңінде жаңа әлеуметтік байланыстар да қалыптасуы мүмкін: туысқандармен қайта топтасуға бейімділік болғанымен, бұрынғы байланыстар міндетті емес. Бұрын таныс емес жекелер де тұрақты әлеуметтік байланысы бар топтарға біріге алады. Байланыс орнатудың маңызды жолы – бір-бірін күтіммен қамту, оған күн сайын бір сағаттан астам уақыт жұмсалады. Оның бір бөлігі әлеуметтік байланыс құрудың бір түрі ретінде рәсімделген сияқты (1-сурет), бірақ бұл өзара тиімді де: мысалы, топ мүшелеріндегі кенелердің саны жалғыз аталықтарға қарағанда аз. Балапандар ұядан түскенде, олар әлсіз болады. Ересек аналықтары үшін топтасудың маңызды артықшылығы – жас ұрпақты жыртқыштардан қорғауда күш біріктіру. Жастардың өлімі жоғары, оларға қауіп төндіретін жағдайлардың арасында ересек аталық коатилер де бар, олардың жастарды өлтіргені байқалған. Ересек аталықтары оларды жейді ме, әлде болашақ бәсекелестерін өлтіреді ме, әлі толық анықталған жоқ, мүмкін екеуі де болуы мүмкін. Коатилердің белсенді азық іздеу мінез-құлқы айқын байқалады және көп көңіл қажет етеді. Ересек аналықтары азық іздеуге жұмсайтын уақыттың үлесі артады, ал азық іздеу кезіндегі тұрақтанған сақтық мінез-құлқына үзіліс келетін уақыт азаяды, егер топқа бірігуге мүмкіндік болса. Топтар белгілі бір формацияда азық іздейді, ересектер мен жас ересектер шетке таралып, жасөспірімдер орталыққа жиналады. Осы ортақ сақтық коатилердің топтасудан алатын пайдасына үлкен үлес қосады.
Their very active foraging behavior appears to be interrelated with their distinctive social organization. Exceptional among procyonids, coatis are diurnal and for much of the year gregarious. Though females nest, and bear and nurse their young in isolation, shortly after the altricial young become mobile the females aggregate into social groups known as bands. Bands consist of adult females (two or more years old), and sub adults (1–2 years old) and juveniles (less than 1 year old) of both sexes. At maturity, at two years of age, males are excluded from bands and take up a solitary lifestyle. They are aggressively repelled from bands, except during the mating season when typically one male ingratiates himself to a band through submissive behavior, forages with it for a period of a few weeks, and mates with all of the adult females. During the nesting season, the sub adults and juveniles remain together in bands while breeding adult females become solitary for parturition and nesting. Females begin breeding in their 3rd or 4th year, apparently depending on nutritional status. Occasionally, older females become postreproductive, and these remain with the bands while breeding females separate. Breeding is synchronous, as is parturition and nursing. Resumption of gregarious behavior takes place synchronously as well, over the course of several weeks, depending on the existence of previous social relationships, i. e. females with prior relationships reaggregate into bands more quickly than those forming new relationships. Nonetheless, persistent social bonds may form anew at this point in the reproductive cycle: while there may be a tendency to reaggregate with kin, prior relationships are not indispensable. Previously unfamiliar individuals may aggregate into bands with stable social relationships. A conspicuous means of bond formation is mutual grooming, on which an hour or more may be spent daily. Some of this appears to be ritualized as a form of social bond formation (Fig. 1), though it is clearly mutually beneficial as well: the burden of ticks on band members is lower than it is on solitary adult males, for instance. When juveniles descend from the nest, they are little better than helpless. One important benefit of aggregating for the adult females is sharing of vigilance in protection of juveniles from predation. Juvenile mortality is high, sources of peril including adult male coatis which have been observed to kill them. It is not entirely clear whether adult males are preying on them or killing potential rivals, and of course it may be both. The active foraging behavior of coatis is fairly conspicuous, and requires a considerable degree of attention. The proportion of time that adult females spend foraging increases, and the proportion of foraging time interrupted for stationary vigilance behavior decreases, when aggregation into bands is achieved. Bands forage in formation, with adults and sub adults distributed around the periphery, and juveniles gathered towards the center. This shared vigilance appears to be an important contributor to the benefit of gregariousness for coatis.