Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1729 жылғы келісім
1729 treaty
1729 жылдың 9 қарашасында Ұлыбритания, Франция және Испания арасында Севиль келісіміне қол қойылып, 1727–1729 жылдардағы ағылшын-испан соғысы ресми түрде аяқталды; 29 қарашада Голландия Республикасы келісімге қосылды. Дегенмен, бұл келісім 1739 жылы Женкинс құлағы соғысына, ал кейін 1740 жылы Аустрия мұрагерлігі үшін болған кең ауқымды соғысқа себеп болған түбіртектік шиеленістерді шеше алмады.
The Treaty of Seville was signed on 9 November 1729 between Britain, France, and Spain, formally ending the 1727–1729 Anglo Spanish War; the Dutch Republic joined the Treaty on 29 November. However, the Treaty failed to resolve underlying tensions that led first to the War of Jenkins' Ear in 1739, then the wider War of the Austrian Succession in 1740.
Тарих
Севилья шарты 1729 жылдың 9 қарашасында Ұлыбритания, Франция және Испания арасында қол қойылып, 1727–1729 жылдардағы ағылшын-испан соғысын ресми түрде аяқтады; 29 қарашада Голландия Республикасы шартқа қосылды. Дегенмен, шарт 1739 жылы Женкинс құлағы соғысына, ал кейін 1740 жылы Аустрия мұрагерлігі үшін болған кең ауқымды соғысқа себеп болған түбіртекті шиеленістерді шеше алмады.
The Treaty of Seville was signed on 9 November 1729 between Britain, France, and Spain, formally ending the 1727–1729 Anglo Spanish War; the Dutch Republic joined the Treaty on 29 November. However, the Treaty failed to resolve underlying tensions that led first to the War of Jenkins' Ear in 1739, then the wider War of the Austrian Succession in 1740.
Өмірбаян
1713 жылғы Утрехт шарты Филипп V-ті Испанияның алғашқы Бурбон королі ретінде растады, оған Неаполь, Сицилия, Милан және Сардинияны беру шартымен. Ұлыбритания сондай-ақ Испания мұрагерлік соғысы кезінде басып алған Гибралтар және Маон порттарын сақтап қалды. 1714 жылы Елизавета Фарнезе Филипптің екінші әйелі болғанда, оның Испания тағына мұрагер болатын екі ұлы болды. Ол өз балаларына Италияда мүлік қалдыруды қаласа, Филипп осы аумақтарды қайтарып алуды өзінің мәртебесі үшін маңызды деп есептеді. Испания 1717 жылы Сардинияны қарсылықсыз қайта басып алды, бірақ 1718 жылы Сицилияға түсу Төрттік одақ соғысына әкелді. Корольдік теңіз күштерінің тамыз айында Пассаро түбіндегі жеңісі испандық шабуылшы күштерін оқшаулап, 1719 жылы австриялық әскерлерге жеңілуге мәжбүр етті. 1720 жылғы Гаага шартында Испания Италиядағы иеліктерінен бас тартты, оның орнына Парма герцогінің баласыз қайтысынан кейін Парма Елизаветаның үлкен ұлы Карлға берілетініне келісім жасады. Жаңа британ монархы Георг I, Гибралтарды қайтару мәселесін парламентте «қолайлы жағдайда» көтеруге келісті. Бұл мәселеде прогресс болмауы және саудадағы шиеленіс 1727-1729 жылдар аралығында ағылшын-испан соғысына әкелді. Әскери қимылдар негізінен британдықтардың Панамадағы Порто-Беллоға жасаған шабуылымен және Испанияның сәтсіз Гибралтарды қоршауымен шектелді, сонымен қатар испандықтар британ саудагерлеріне шектеулер енгізді. Екі ел 1728 жылдың ақпан айында бітімге келді; Испанияны Австриямен одақтасудан алдын алу мақсатында британ елшісі Бенджамин Кин наурыз айында Эль-Пардо шартын жасасты. Лондон бұл келісімді тым жұмсақ деп есептеді, ол күшін жойды, нәтижесінде Сойссон конгресі басталды. Конгресте британдықтар күшті ұстанымда келіссөздер жүргізді – бұл стратегия сәтті болды; ең бастысы, Испания мен Австрияның Ұлыбританияға қарсы одаласуына жол бермеді.
The 1713 Treaty of Utrecht confirmed Philip V as the first Bourbon king of Spain, in return for ceding Naples, Sicily, Milan and Sardinia. Britain also retained the Spanish ports of Gibraltar and Mahón, captured during the War of the Spanish Succession. When Elisabeth Farnese became Philip's second wife in 1714, he already had two sons who were next in line for the Spanish throne. She wanted to create an Italian inheritance for her own children, while Philip viewed regaining these territories as important for his prestige. Spain re occupied Sardinia unopposed in 1717 but a landing on Sicily in 1718 led to the War of the Quadruple Alliance. The Royal Navy's victory at Cape Passaro in August isolated the Spanish invasion force and ultimately forced them to surrender to Austrian troops in 1719. In the 1720 Treaty of The Hague, Spain renounced its Italian possessions, in return for a guarantee Parma would go to Elisabeth's eldest son Charles on the death of the childless Duke of Parma. The new British monarch, George I, agreed to raise the question of returning Gibraltar in Parliament 'at a favourable opportunity.' Frustration at the lack of progress on this and commercial tensions led to the 1727 to 1729 Anglo Spanish War. Military action was primarily limited to an attack on Porto Bello, Panama by the British and an unsuccessful siege of Gibraltar by Spain, who also imposed restrictions on British merchants. The two countries agreed a truce in February 1728; hoping to deter Spain from an alliance with Austria, British envoy Benjamin Keene negotiated the Treaty of El Pardo in March. Considered too lenient by London, the agreement was repudiated, leading to the Congress of Soissons. There the British negotiated with a position of strength a strategy that proved successful; most notably preventing a Spanish Austrian alliance against Britain.
Егжей-тегжейлер
Севиль келісімін сол кездегі бірқатар еуропалық дипломатиялық мәселелермен байланыстырып қарастыру қажет, соның бірі – Элизабет Фарнезедің ұлы үшін итальян патшалығын қалауы. Тағы бір мәселе – 1716 жылғы Англия-Франция одағы. Екі тарап та бірін-біріне күдікпен қарағанмен, 1714 жылы Георг I таққа отыруы және оның Ганновер үшін алаңдауы осы одақты Ұлыбритания үшін бұрынғыдан да маңыздырақ етті. Император Карл VI басқа елдердің 1713 жылғы Прагматикалық санкцияны қолдап, қызы Мария Терезаның мұрагерлік құқығын қамтамасыз етуін қалады. Сауда мәселелеріне Австрияға тиесілі Остенд компаниясы да кірді, ол британдық, француз және голланд саудагерлерімен Шығыс Үндістан саудасы үшін бәсекелесті, сондай-ақ Жаңа Испанияға британдық шабуылдарға байланысты испандық алаңдаушылықтар да болды. Соның нәтижесінде 1720-1724 жылдар аралығында Камбрей конгресі және 1721 жылғы Мадрид келісімі сияқты конференциялар мен келісімдердің үзіліссіз тізбегі пайда болды. 1725 жылы Австрия мен Испания арасындағы Вена бейбіт келісімінен кейін Франция, Ұлыбритания, Ганновер және Пруссия қол қойған Ганновер келісімшарты жасалды. Еуропа толыққанды соғысқа қадам тастады, бірақ француз бас министрі кардинал Флюри Австрияны, Францияны және Ұлыбританияны Сойссон конгресіне шақырды, Испанияны қатыстырмады. Кадистегі британдық және француз саудагерлерінің саудалық жеңілдіктері қайта жаңартылды, Америкадағы сауда мәселелерін талқылау үшін ағыл-испан комиссиясы құрылды және келтірілген залап үшін өтемақы төленді. Ұлыбритания мен Франция Элизабеттің ұлы Карлдың Пармаға және Тоскана герцогтығына құқығын қолдады, Испания герцогтықтарды қорғау үшін 6000 әскер жіберуге рұқсат берілді. Бұл шарттар испандық тарапқа ұсынылды, олар 9 қарашада қол қойды, ал Нидерланд Республикасы 29-ы күні келісімге қосылды.
The Treaty of Seville is best understood in the context of a number of European diplomatic issues over the period, one being Elisabeth Farnese's desire for an Italian kingdom for her son. Another was the 1716 Anglo French Alliance; although both sides grew increasingly suspicious of each other, the succession of George I in 1714 and his concern for Hanover made this more important to Britain than previously. Emperor Charles VI wanted the other Powers to support the 1713 Pragmatic Sanction and thus ensure the succession of his daughter Maria Theresa. Commercial issues included the Austrian owned Ostend Company, which competed for the East Indies trade with British, French and Dutch merchants, as well as Spanish concerns over British incursions in New Spain. The result was an almost continuous series of conferences and agreements, including the 1720 to 1724 Congress of Cambrai and the 1721 Treaty of Madrid. The 1725 Peace of Vienna between Austria and Spain was followed by the Treaty of Hanover, signed by France, Britain, Hanover and Prussia. Europe was on the verge of a general war, avoided when French chief minister Cardinal Fleury invited Austria, France and Britain to the Congress of Soissons, although Spain was excluded. Trading privileges for British and French merchants in Cadiz were restored and compensation paid for losses, with an Anglo Spanish commission established to discuss commercial issues in the Americas. Britain and France supported the rights of Elisabeth's son Charles to Parma, with the addition of the Duchy of Tuscany; Spain could also send 6,000 troops to garrison the duchies in advance. These terms were presented to the Spanish, who signed on 9 November, the Dutch Republic joining the Treaty on 29th.
Салдары
Шарт Маон мен Гибралтар сияқты түбіртектік мәселелерді шеше алмады, ал Комиссия аз ғана нәтижеге жетті. 1731 жылы ағылшын-француз одағы күшін жойды және Ұлыбритания 1731 жылы Австриямен Вена шартын жасасты, бірақ Франциямен бірлесіп Карлдың 1732 жылы Парманы мұраға алуын қамтамасыз етті. 1733-1735 жылдардағы Польша мұрагерлік соғысының нәтижесінде ол оны Неаполь Корольдігіне айырбастады және 1759 жылы Испания патшасы болды. 1732 жылы британдық Грузия колониясының құрылуымен ағылшын-испан қарым-қатынастарындағы шиеленіс күшейді, Испания бұл Грузияны Испания Флоридасына қауіп деп санады, ал Флорида Испаниядан материкке жүк тасымалын қорғау үшін маңызды болды. Британдықтар өз кезегінде 1733 жылғы Людовик XV пен оның туысы Филипп арасындағы «Отбасылық келісім» шартын Испанияның ең ірі сауда серіктесі ретінде Франциямен алмастырудың бірінші қадамы деп қарады. Бұл ақырында 1739 жылғы Дженкинс құлағы соғысына, содан кейін 1740-1748 жылдардағы Австрия мұрагерлігі соғысына әкелді.
The Treaty failed to resolve underlying issues, such as the loss of Mahón and Gibraltar, while the Commission made little progress. The Anglo French Alliance lapsed in 1731 and Britain agreed the 1731 Treaty of Vienna with Austria, although they co operated with France to ensure Charles inherited Parma in 1732. As a result of the 1733 to 1735 War of the Polish Succession, he exchanged it for the Kingdom of Naples and in 1759 became king of Spain. Anglo Spanish tensions increased with the founding of the British colony of Georgia in 1732, which Spain considered a threat to Spanish Florida, vital to protect shipping routes with mainland Spain. For their part, the British viewed the 1733 Pacte de Famille between Louis XV and his uncle Philip as the first step in being replaced by France as Spain's largest trading partner. These ultimately led first to the War of Jenkins' Ear in 1739, then the 1740 to 1748 War of the Austrian Succession.