Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы американдық футбол командасы, бұрынғы американдық футбол командасы.
Former American football team
the former American football team
Чикаго Виндс – 1975 жылы Дүниежүзілік футбол лигасының (WFL) Чикаго Файр командасының тағдырынан адасқан мұрагері болды. Команданың аты Чикаго қаласының "Желді қала" деген лақап атына байланысты қойылған. Виндс командасы Soldier Field стадионында ойнады және 1975 жылы WFL-дің Батыс дивизионына қосылды (лига 12 франшизадан 11-ге, ал үш дивизионнан екіге дейін азайды).
The Chicago Winds was the World Football League's ill fated 1975 successor to the Chicago Fire. The team was so named because Chicago was nicknamed "The Windy City." The Winds played at Soldier Field and the team was assigned to the WFL's Western Division for 1975 (the league having shrunk from 12 franchises to 11, and from three divisions to two).
Джо Наматтың ізденуі
1975 жылғы маусымның басталуына дейін «Виндс» клубының иесі Юджин Пуллано «Нью-Йорк Джетс» клубының жұлдызды квотербегі Джо Наматпен келісімшарт жасасуға тырысты. «Джетс» командасының және Ескі Америка Футбол Лигасының беделін қалыптастыруға көмектескен Намат 1974 жылғы маусымнан кейін «Нью-Йоркпен» қайта келісімшарт жасау туралы ойлана бастады. Ол зейнеткерлікке шығуы, басқа NFL командасына ауысуы немесе WFL-ге, мүмкін ойыншы, жаттықтырушы немесе серіктес иегер ретінде өтуі мүмкін еді. Наматтың агенты Джимми Уолш «Виндстен» 500 000 долларлық қол қою бонусын, жылына 600 000 доллар көлеміндегі үш жылдық келісімшартты, 2 миллион долларлық аннуитетті (20 жыл бойы жылына 100 000 доллар) және Наматтың Нью-Йорктегі WFL франшизасын иелену шарттарын талап етті. «Виндс» тіпті команда түсінен қызыл түсті алып тастап, Наматқа өзінің 12-ші нөмірі бар футболкасын «Джетс» түсінде сатуға мүмкіндік беру үшін жасыл және ақ түсті таңдады. WFL телеарнасының серіктесі TVS телеарнасының басшысы Эдди Эйнхорн, жаңадан құрылған лиганың Наматты іздеп жүргенін естігенде, лига президенті Крис Хемметтерге WFL-дің Наматты алуға бар күшін салғанын айтты. 1975 жылы Наматтың келісімшартқа қол қойғаны расталмайынша, TVS-тің барлық филиалдары WFL ойындарын көрсетуден бас тартты. Марк Крейгельдің «Намат» тарихнамасына сәйкес, Чикаго келісімшарт шарттарын қабылдады, бірақ Уолш WFL-дің жалпы теледидар пакетінің 15 пайызын талап етті. «Виндс», мүмкін, біршама логикаға қайшы (лига үшін теледидардан түсетін табыстың 85 пайызы табыссыздықтан жақсырақ болар еді), келісімді қабылдамады. «Виндс» Наматтың Чикагоға келетініне уәде берген еді, ал оны қолға алмағаны оларды және лиганы жаман жағдайда көрсетті. Намат «Джетс» командасында қалды, ал TVS WFL жаңыртуларын тоқтатты, бұл лиганың соңғы маусымы болған ұлттық теледидарлық жаңыртусыз қалды. Команда бұрынғы «Шарлотта Хорнетс» жаттықтырушысы Бэйб Париллиді (аймалалы түрде Наматтың «Джетс» командасындағы қосалқы ойыншысы болған) жаңа бас жаттықтырушы және бас менеджер ретінде тағайындады. «Fire» командасының бірнеше ескі ойыншылары қайтып келді, соның ішінде жүгірушілер Марк Келлар мен Сирил Пиндер, орталық Гай Мёрдок («Fire» командасының MVP-сі) және қабылдағыштар Стив Райт пен Чак Когут. Наматтың қатыспауымен «Виндс» «Портленд Стормнан» тәжірибелі квотербек Пит Битардты алды, ал бастапқыда «Гавайилермен» келісімшарт жасасқан кең қабылдағыш Джон Гиллиам да Чикагоға келді. 28 жасында жарақаттан шаршаған Канада Футбол Лигасының бұрынғы жасөспірім жұлдызы Марджен Адкинс «Виндс» шабуылына да үлес қосты; «Виндс» Адкинстің кәсіби футболдан зейнеткерлікке шығар алдындағы соңғы командасы болды.
Prior to the 1975 season opener, Winds owner Eugene Pullano attempted to sign New York Jets star quarterback Joe Namath to a contract. Namath, who had helped establish the credibility of the Jets and the old American Football League, was wavering about re signing with New York after the 1974 season. Reports had him retiring, being traded to another NFL team — or jumping to the WFL, perhaps as a player/coach/co owner. Namath's agent Jimmy Walsh asked the Winds for a $500,000 signing bonus, a three year contract worth $600,000 a year, a $2 million annuity ($100,000 per year for 20 years) and terms for Namath's eventual ownership of a WFL franchise in New York. The Winds even dropped red from their team colors and went with just green and white to allow Namath to continue marketing his number 12 jersey in Jets colors. When Eddie Einhorn, head of the WFL's television partner, TVS Television Network, got word that the upstart league was going after Namath, he bluntly told league president Chris Hemmeter that the WFL was literally betting its existence on getting Namath. Nearly all of TVS' affiliates refused to commit to air any WFL games in 1975 until Namath's signing was confirmed. According to Mark Kreigel's biography, Namath, Chicago apparently accepted the terms of the contract — until Walsh also demanded 15 percent of the WFL's total TV package. The Winds, perhaps somewhat counterintuitively (as 85% of television revenue for the league would have been better than having no TV revenue at all), rejected the deal. The Winds had all but promised that Namath would come to Chicago, and their failure to sign him made them and the league look foolish. Namath stayed with the Jets, and TVS dropped its coverage of the WFL, leaving the league without national television coverage in what proved to be its final season. The team hired former Charlotte Hornets coach Babe Parilli (who coincidentally was Namath's backup with the Jets) as its new head coach and general manager. A number of old Fire players returned as well, including running backs Mark Kellar and Cyril Pinder, center Guy Murdock (the Fire's MVP), and receivers Steve Wright and Chuck Kogut. With Namath out of the picture, the Winds acquired veteran quarterback Pete Beathard from the Portland Storm, while wide receiver John Gilliam, who originally signed with The Hawaiians, also came to Chicago. Margene Adkins, a former Canadian Football League teenage star who at 28 was beginning to wear down from injury, was also a contributor to the Winds' offense; the Winds would be Adkins' last team before he retired from professional football.
1975 жылғы маусым
"Желдер" алаңда да, кассада да көп сәттілікке жете алмады. Олар маусымға дайындық ойындарының екеуінде де жеңіліске ұшырады: Джексонвиллмен (Солджер Филд стадионында бар болғаны 2627 көрерменнің алдында) және Шарлоттамен (Париллидің бұрынғы командасы). 1974 жылы 15 000 маусымдық билет сатылған "Чикаго Фаер" командасынан өзгеше, "Желдер" тек 1600 билет сата алды. Шілде айының соңында лига Пуллианоны Париллиді қызметтен босатуға мәжбүр етіп, жылдам әрекет етті. Оның орнына 1974 жылғы маусымнан кейін "Чикаго Берс" командасының бас жаттықтырышы қызметінен босатылған Эйб Гиброн тағайындалды. ("The New York Times" газетіндегі бір мақалада қате басылған, Гиброн "Чикаго Винос" командасының жаттықтырышы болған деп көрсетілген.) Лео Кахилл "Мемфис Саутмен" командасының бас директоры қызметіндегі салыстырмалы түрде жайлы жағдайын қалдырып, тұрақсыз "Желдер" командасының қиын жағдайына келді. Гибронға жаңа командасы туралы білуге шамамен 48 сағат уақыт берілді. "Желдер" тұрақты маусымның алғашқы екі ойынында Бирмингемде 10:0, ал Шревпортта 38:18 есебімен жеңіліске ұшырады, бірақ кейін Портленд "Тандер" командасын қосымша уақытта 25:18 есебімен жеңді; Солджер Филд стадионында өткен соңғы ойынды бар болғаны 3501 жанкүйер тамашалады. Гавайи және Мемфистегі екі ойында жеңіліске ұшырағаннан кейін команданың көрсеткіші 1-4 болды және олар қаржылық қиындыққа тап болды. Өткен жылғы "Фаер" командасының ойындарынан айырмашылығы, "Желдер" командасының ойындары теледидар мен радиода көрсетілмеді. Чикагодағы екі ойынды Лес Гробштейн хабарлады, ол бұрын "Фаер" командасының ойындарында Эдди Райанмен де жұмыс істеген.
The Winds did not have much success on the field or at the box office. They lost both pre season games, to Jacksonville (in front of only 2,627 at Soldier Field) and Charlotte (Parilli's old team). Unlike the defunct Chicago Fire, which sold 15,000 season tickets in 1974, the Winds managed only 1,600. In late July, the league took swift action by forcing Pulliano to fire Parilli. His replacement was Abe Gibron, who had been fired as head coach of the Chicago Bears after the 1974 season. (An amusing typo in an article in The New York Times indicated Gibron had become coach of the "Chicago Winos".) Leo Cahill left a (relatively) comfortable position as Memphis Southmen GM to the precarious situation with the wobbling Winds. Gibron was given only 48 hours or so to learn about his new team. The Winds lost their first two regular season contests, 10 0 in Birmingham and 38 18 in Shreveport, before beating the Portland Thunder, 25 18 in overtime; just 3,501 fans attended the contest, their last at Soldier Field. After two more road losses (at Hawaii and Memphis), the team was 1 4 and swimming in red ink. Unlike the Fire games from the year before, Winds games were not broadcast on TV or radio. The public address announcer for the two games in Chicago was Les Grobstein, who also worked with Eddie Ryan during Fire games.
Соңы
Серіктестік шарттары бойынша туындаған дауға байланысты екі ірі инвестор лигаға салынған 175 000 долларын кері тартып алды. (Sports Illustrated журналындағы WFL-дің құлауы туралы мақалада Winds компаниясының шенеунігі инвесторларды "Калифорниялық Боб пен Рич" деп атады. Мен олардың фамилияларын білмеймін, бірақ біреуі араб, ал екіншісі грек.)
Due to a dispute over partnership arrangements, two major investors withdrew $175,000 that they'd deposited with the league. (In a Sports Illustrated story on the death of the WFL, a Winds official referred to the investors as "Bob and Rich from California. I don't know their last names, but one's an Arab and the other's a Greek.")