Кальвин Триллин – америкалық журналист, юморист, жазушы. Төңкеріс сыйлығының иегері (2012), өнер академиясының мүшесі. Биографиясы, шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық юморист және романист
American humorist and novelist
Кальвин Маршалл Триллин (5 желтоқсан 1935 жылы туған) – американдық журналист, юморист, тағам туралы жазатын автор, ақын, естеліктер жазушы және романист. Ол 2012 жылы американдық юмор саласындағы Тёрбер сыйлығының лауреаты және 2008 жылы Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды.
Calvin Marshall Trillin (born 5 December 1935) is an American journalist, humorist, food writer, poet, memoirist and novelist. He is a winner of the Thurber Prize for American Humor (2012) and an elected member of the American Academy of Arts and Letters (2008).
Ерте өмір және білім
Келвин Триллин 1935 жылы Миссури штатының Канзас-Сити қаласында Эдит және Эйб Триллиндердің отбасында дүниеге келген. "Әкемнен хабарлар" кітабында ата-анасы оны "Бадди" деп шақырғанын айтқан. Еврей дінінде тәрбиеленген ол Канзас-Ситидегі мемлекеттік мектептерде оқыды, Оңтүстік-Батыс орта мектебін бітірді, содан кейін Йель университетіне түсті. Ол Питер М. Вольфпен бірге тұрды және оның досы болды (Вольфтың 2013 жылғы "Менің Нью-Орлеаным, кетіп бара жатыр" атты естеліктеріне ол әзілді алғысөз жазған), сондай-ақ Йель Daily News газетінің төрағасы болды және 1957 жылы бітіргенге дейін Pundits және Scroll and Key қоғамдарының мүшесі болды; кейін ол Университет стипендиясын алды.
Calvin Trillin was born in Kansas City, Missouri in 1935 to Edythe and Abe Trillin. In his book Messages from My Father, he said his parents called him "Buddy". Raised Jewish, he attended public schools in Kansas City, graduated from Southwest High School, and went on to Yale University, where he was the roommate and friend of Peter M. Wolf (for whose 2013 memoir, My New Orleans, Gone Away, he wrote a humorous foreword), and where he served as chairman of the Yale Daily News and was a member of the Pundits and Scroll and Key before graduating in 1957; he later served as a Fellow of the University.
Мансап
АҚШ армиясында қызметтен кейін Триллин Time журналында тілші болып жұмыс істеді, содан кейін 1963 жылы The New Yorker журналының штаттық қызметкері болды. Ол 1967 жылдан 1982 жылға дейін журналдың "U.S. Journal" сериясын жазды, онда АҚШ-тың әр түрлі аймақтарындағы маңызды және ерекше оқиғалар қамтылды. Оның журналға Джорджия университетінің нәсілдік интеграциясы туралы жазған мақаласы оның алғашқы кітабында, "An Education in Georgia" (1964) жарияланды. 1975 жылдан 1987 жылға дейін Триллин американдық еврей қауымының өміріне арналған тәуелсіз журнал "Moment"-ке мақалалар жазды. Триллин сонымен қатар The Nation журналына да жазады. Ол 1978 жылы "Variations" деген бағананы бастады, кейіннен ол "Uncivil Liberties" деп аталды; ол 1985 жылға дейін жарық көрді. 1986 жылдан 1995 жылға дейін газеттерде таратылғанда, бағана сол атаумен қолданылды, ал 1996 жылдан 2001 жылға дейін Time журналында (атауысыз) сол бағана жарияланды. 1980 және 1990 жылдары The Nation журналында жариялаған юмористикалық мақалаларында ол сол кездегі бас редакторы Виктор Наваскиді әзілдеп, айлакер және салымды Наваски деп сипаттады. (Бірде журналдың "екі таңбалы" сандармен төлейтінін жазды.) 1990 жылдың шілдесінен бастап Триллин The Nation журналындағы апталық "Deadline Poet" бағанасының бөлігі ретінде өзекті оқиғалар туралы күлкілі өлеңдер жазды. Отбасы, саяхат және тағам Триллиннің туындыларындағы басты тақырыптар. Оның тағам туралы үш кітабы – "American Fried" (1974), "Alice, Let's Eat" (1978) және "Third Helpings" (1983) – 1994 жылғы "The Tummy Trilogy" жинағында біріктірілді. Триллин бірнеше автобиографиялық кітаптар мен журналдық мақалалардың авторы, соның ішінде "Messages from My Father" (1996), "Family Man" (1998) және 2006 жылғы 27 наурыздағы The New Yorker журналындағы "Alice, Off the Page" эссесі, онда ол қайтыс болған әйелі туралы айтады. 2006 жылдың желтоқсанында эссенің сәл кеңейтілген нұсқасы "About Alice" деген атпен кітап ретінде жарық көрді. "Messages from My Father" кітабында Триллин әкесінің ұлының еврей болуын қалағанын, бірақ оны "америкалыққа тәрбиелегенін" айтады. Триллин сонымен қатар "Barnett Frummer is an Unbloomed Flower" (1969) атты әңгімелер жинағын және үш комедиялық романды – "Runestruck" (1977), "Floater" (1980) және "Tepper Isn't Going Out" (2002) жазды. Соңғы роман Нью-Йорк қаласында паркинг жасауды ұнататын адам туралы және паркинг тақырыбын зерттейтін роман ретінде ерекше. 2008 жылы Триллин Американың өнер және әдебиет академиясына сайланды. Сол жылы Америка кітапханасы Триллиннің "Stranger with a Camera" эссесін американдық криминал жанрының екі ғасырлық шолуына қосу үшін таңдады. 2012 жылы Триллинге "Quite Enough of Calvin Trillin: Forty Years of Funny Stuff" кітабы үшін Тюрбер сыйлығы табысталды. 2013 жылы ол Нью-Йорк жазушыларының Даңқ залына енгізілді.
After serving in the U. S. Army, Trillin worked as a reporter for Time magazine, then joined the staff of The New Yorker in 1963. He wrote the magazine's "U. S. Journal" series from 1967 to 1982, covering local events both serious and quirky throughout the United States. His reporting for the magazine on the racial integration of the University of Georgia was published in his first book, An Education in Georgia (1964). From 1975 to 1987, Trillin contributed articles to Moment, an independent magazine which focuses on the life of the American Jewish community. Trillin also writes for The Nation. He began in 1978 with a column called "Variations", which was eventually renamed "Uncivil Liberties"; it ran through 1985. The same name was used for the column when it was syndicated weekly in newspapers, from 1986 to 1995, and essentially the same column ran (without a name) in Time from 1996 to 2001. His humor columns for The Nation during the 1980s and 1990s often made fun of then editor Victor Navasky, whom he jokingly referred to as the wily and parsimonious Navasky. (He once wrote that the magazine paid "in the high two figures.") Since July 1990, Trillin has written humorous poems about current events as part of his weekly "Deadline Poet" column in The Nation. Family, travel and food are major themes in Trillin's work. Three of his books on food — American Fried (1974), Alice, Let's Eat (1978) and Third Helpings (1983) — were collected in the 1994 compendium The Tummy Trilogy. Trillin has also written several autobiographical books and magazine articles, including Messages from My Father (1996), Family Man (1998), and an essay in the March 27, 2006 issue of The New Yorker, "Alice, Off the Page", discussing his late wife. In December 2006, a slightly expanded version of the essay was published as a book titled About Alice. In Messages from My Father, Trillin recounts how his father always expected his son to be a Jew, but had primarily "raised me to be an American". Trillin has also written a collection of short stories, Barnett Frummer is an Unbloomed Flower (1969), and three comic novels, Runestruck (1977), Floater (1980), and Tepper Isn't Going Out (2002). The latter novel is about a man who enjoys parking in New York City for its own sake and is unusual among novels for exploring the subject of parking. In 2008, Trillin was elected to the American Academy of Arts and Letters. The same year, The Library of America selected Trillin's essay "Stranger with a Camera" for inclusion in its two century retrospective of American True Crime. In 2012, Trillin was awarded the Thurber Prize for American Humor for Quite Enough of Calvin Trillin: Forty Years of Funny Stuff, published by Random House. In 2013, he was inducted into the New York Writers Hall of Fame.
Жеке өмір
1965 жылы Триллин педагог және жазушы Элис Стюарт Триллинге үйленді, олардың екі қызы болды. Элис 2001 жылы қайтыс болды. Ол Дуннмен 1960-шы жылдары Time журналында жұмыс істеген кезде танысты. Дунн Триллиннің 1993 жылы жарық көрген «Денниді еске алу» кітабына түсіндірме жазды, ал Триллин Дунннің өлімінен кейін жарық көрген «Regards» (2005) жинағына алғысөз жазды. 2022 жылдың қыркүйегінде Триллин Нью-Йорк қаласында Дидионның қоштасу рәсімінде сөз сөйлегендердің бірі болды.
In 1965, Trillin married the educator and writer Alice Stewart Trillin, with whom he had two daughters. Alice died in 2001. He met Dunne when the two worked at Time in the 1960s. Dunne wrote an afterword to Trillin's 1993 book Remembering Denny, and Trillin contributed a foreword to Dunne's posthumously released collection Regards (2005). In September 2022, Trillin was one of the speakers at Didion's memorial service in New York City.