Ярмут қамалы: Генрих VIII құрылысы және тарихы

Кіріспе

Ағылшын артиллериялық форты – осы атпен аталатын «Ярмут» лайнері – Генрих VIII 1547 жылы Уайт аралындағы Ярмут портын француз шабуылынан қорғау үшін салған артиллериялық форт. Шамамен 30 метрге жуық ені бар шаршы қамал бастапқыда 15 артиллериялық зеңбірек және 20 адамнан тұратын гарнизонмен жабдықталған. Оның құрлыққа қараған жағында итальяндық «жебе басы» стиліндегі бастион орналасқан; бұл Генрих салған «Құрылғы форттарында» қолданылған бұрынғы дөңгелек бастиондардан мүлдем өзгеше болды және Англияда салынған алғашқы осындай нысмы еді. 16-шы және 17-ші ғасырларда қамал күтіліп, жаңартылуда болды; қамалдың теңізге қараған жартысы берік зеңбірек платформасына айналдырылды және форттың артиллериялықтары үшін қосымша жайлар салынды. Қамалдың шығыс жағында қорған салынды, ал қаланың батысында, кейін қалалық құрылыстардың жанында қосымша зеңбірек батареясы орналастырылды. 1640-шы жылдардағы Англия азамат соғысының көп бөлігінде қамал Парламент тарапынан бақыланды; Реставрациядан кейін Карл II 1670-ші жылдары оны қайта нығайтты. Нығайту 18-ші және 19-шы ғасырларда, бірақ кіші гарнизонмен және азырақ зеңбірекпен жалғасты, содан кейін 1885 жылы олар толығымен алынып тасталды. Жағалау күзетінің сигнал беру бекеті ретінде қысқа ғана уақыт қызмет еткеннен кейін, қамал Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде қайтадан әскери мақсаттарға пайдаланылды. 21-ші ғасырда «English Heritage» мұражай ұйымы қамалдың жұмысын туристік орталық ретінде ұйымдастырады.

Құрылыс

Ярмут қамалы Англия, Франция және Киелі Рим империясы арасындағы халықаралық шиеленістердің салдарынан VIII Генрих патшаның билігінің соңғы жылдарында салынды. Дәстүрлі түрде тәж жағалауды қорғауды жергілікті лордтар мен қауымдастықтарға жүктеді, бекіністерді салу және күтіп-ұстау ісінде өзінің үлесі шамалы болды. Франция мен Империя бір-бірімен қақтығысқанда теңіз шабуылдары жиі болды, бірақ Англияға басып кірудің ықтималдығы төмен сияқты. Оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында қарапайым блокхаустар мен мұнаралар негізінде шамалы қорғаныс жүйесі болды, Англияның солтүстігінде бірнеше әсерлі нысандар салынды, бірақ жалпы алғанда бекіністердің көлемі өте шектеулі болды. 1533 жылы Генрих әйелі Арагондық Екатеринамен ұзақ жылдардан бері жалғасып келе жатқан некесін бұзу және қайтадан үйлену үшін Папа Павел III-тен айырылды. Осының нәтижесінде 1538 жылы Франция мен Империя Генрихке қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға үндіді. Генрих 1539 жылы «құрылғы» деп аталатын нұсқау арқылы жағалаудың ең осал бөліктерінде бекіністер салуға бұйрық берді. Желдетілген қауіп-қатер азайып, бірақ 1544 жылы қайтадан пайда болды, Франция Шотландиядағы одақтастарының қолдауымен Ла-Манш арқылы басып кірумен қорқытты. Сондықтан Генрих 1544 жылы елдің қорғанысын одан әрі жақсарту үшін, әсіресе оңтүстік жағалау бойында тағы бір құрылғы шығарды. Уайт аралындағы Ярмут қаласына 1543 жылы француздар шабуыл жасаған болуы мүмкін; егер олай болса, бұл шабуыл, әлдеқайда құрылғы форттарының екінші толқынының бөлігі ретінде қамал салуға түрткі болған болуы керек. Форт Соленттегі қолданыстағы қорғаныс құрылыстарымен бірге жұмыс істеді және аралдың батыс жағынан материкке дейінгі басты өткелді қорғады. Ярмут қамалы – орталық ауланың айналасында салынған шаршы артиллериялық бекініс, оның құрлыққа қараған жағын қорғайтын бұрышты «жебе басы» бастионы бар. Ол қамалдың алғашқы капитаны Ричард Удалл басқаратын кішігірім сарбаздар тобымен – мастер-оружейші, күзетші және 17 сарбаздан тұратын гарнизонмен күзетілді. Удалл қамал ішінде тұрды, ал сарбаздар жергілікті қалада орналасты. Құрылыс жұмыстарын Джордж Миллс, арал капитаны Ричард Ворслидің басшылығымен, тәжге тиесілі жерде, мүмкін 1543 жылғы оқиғалар кезінде қираған шіркеудің орнында жүргізді. Генрих бірнеше жыл бұрын Англиядағы монастырларды таратып жіберген, ал жергілікті Кварр аббаттығының тастары қамал құрылысында қайта пайдаланылған болуы мүмкін. Ол 1547 жылы аяқталды, онда Миллске оның еңбегі үшін және жоба кезінде нысанды күзеткен сарбаздарды босату үшін 1000 фунт төленді.

Yarmouth Castle was built as a consequence of international tensions between England, France and the Holy Roman Empire in the final years of the reign of King Henry VIII. Traditionally the Crown had left coastal defences to the local lords and communities, only taking a small role in building and maintaining fortifications, and while France and the Empire remained in conflict with one another, maritime raids were common but an actual invasion of England seemed unlikely. Modest defences, based around simple blockhouses and towers, existed in the south west and along the Sussex coast, with a few more impressive works in the north of England, but in general the fortifications were very limited in scale. In 1533, Henry broke with Pope Paul III to annul the long standing marriage to his wife, Catherine of Aragon, and remarry. This resulted in France and the Empire declaring an alliance against Henry in 1538, and the Pope encouraged the two countries to attack England. Henry responded in 1539 by ordering the construction of fortifications along the most vulnerable parts of the coast, through an instruction called a "device". The immediate threat passed, but resurfaced in 1544, with France threatening an invasion across the Channel, backed by her allies in Scotland. Henry therefore issued another device in 1544 to further improve the country's defences, particularly along the south coast. The town of Yarmouth on the Isle of Wight may have been attacked by the French in 1543; if so, this raid probably encouraged the construction of a castle there as part of the second wave of Device Forts. The fort functioned alongside the existing defences in the Solent and protected the main crossing from the west side of the island to the mainland. Yarmouth Castle was a square artillery fort built around a central courtyard with an angular, "arrow head" bastion protecting the landward side. It was garrisoned by a small team of soldiers, consisting of a master gunner, a porter and 17 soldiers, commanded by Richard Udall, the castle's first captain. Udall lived in the castle, but the soldiers resided in the local town. The castle was constructed by George Mills under the direction of Richard Worsley, the Captain of the Island, on land belonging to the Crown, possibly on the site of a church destroyed during the events of 1543. Henry had dissolved the monasteries in England a few years before, and stone from the local Quarr Abbey was probably reused in the construction of the castle. It was finished by 1547, when Mills was paid £1,000 for his work and to discharge the soldiers who had been guarding the site during the project.

Бастапқы қолданылуы

Рим католиктерінің королевасы Мария I таққа отырғанда Уайт аралы мен қамал басшылығында өзгерістер болды. Ворсли 1553 жылы Рим католигіне қызметтен босатылды, ал Удалл 1555 жылы патшаны құлатуға бағытталған Дэдли қастандығына қатысқандығы үшін өлім жазасына кесілді. Бірақ 1558 жылы протестант Елизавета I таққа отырғанда Франциямен бейбіт келісімге қол жеткізілді және әскери назар Испанияның Англияға төнген қатеріне ауысты. Елизавета Ворслиді лауазымына қайта тағайындады және ол қамалдың кең ауқымды жаңартуын жүргізді. Ворсли қамал ауласының жартысын толтырып, теңіз бетінде үздіксіз атыс алаңы бар, сегіз ауыр зеңбірек орналастыруға арналған берік артиллерия платформасын құрды, сондай-ақ ол қамалдың екінші жағында Бас зеңбірекші үйін салған болуы мүмкін. Дегенмен, 1586 жылы жасалған тексеруде қамалдың жағдайы нашар екені анықталды.

17 ғасыр

Ярмут қамалы маңызды әскери бекініс болып қала берді, ол қамал ретінде де, көлік торабы және қойма ретінде де пайдаланылды. 1599 жылы ұсынылған жөндеу жұмыстары 17 ғасырдың басында жүргізілді, ал 1609 жылы Ярмут және жақын орналасқан Сандаун қамалына қосымша 300 фунт стерлинг инвестицияланды, оның ішінде теңізге қараған қабырғаларына екі бұрышты тіреу қосылды. 1623 жылы қамал капитаны Джон Берли жасаған сараптамада гарнизон тек төрт зеңбілші мен капитаннан тұратыны, ғимараттардың «құлазыған» күйде екені және қорғанысқа жөндеу қажеттігі айтылды; ұқсас алаңдаушылықтар 1625 және 1629 жылдары да көтерілді. Қорғанысқа жарты ай пішіндес батарея қосу туралы ұсыныстар ілгерілемеді, бірақ 1632 жылы парапеттердің биіктігі көтеріліп, қамал ішінде қосымша тұрғын үйлер мен қоймаға арналған үлкен бөлме салынды. Бұл үшін қолданылған тас жақын маңдағы Сандауннан қайта пайдаланылған болуы мүмкін, оның қабырғалары теңіздің әсерінен қираған; ал Сандаунда қолданылғанға дейін тастар жергілікті монастырлардан алынған болуы мүмкін. 1642 жылы король Карл I-нің және Парламент тарапының арасында азамат соғысы басталды. Бастапқыда Джонның туысы, сондай-ақ ынталы роялист болған капитан Барнаби Берли корольдің атынан кішкентай гарнизонмен қамалды ұстады. Король, егер Ярмут қаласы осы орынды басқарудың қаржылық жауапкершілігін өз мойнына алмаса, қамалдың артиллериясы Каусқа жіберілетінін мәлімдеді. Қала бұдан бас тартты, бірақ Карл 1666 жылы ұсынысты қайталады; бұл жолы Ярмут іс-қимылға көшіп, гарнизонға төрт сарбаз тағайындады, бірақ қала оларды басқаруға офицер тағайындамады және қазіргі уақытта қираған қамалға жөндеу жұмыстарын жүргізбеді. 1688 жылы Карлдың інісі Джеймс II кең көлемде көтеріліске және Вильгельм Оранскийдың Англияға басып кіру қаупіне тап болды. Холмс Джеймстің жақтасы болды, бірақ ол монархтың атынан Ярмут қамалын бақылауға ниеттенгенімен, жергілікті тұрғындар мен Ярмут гарнизоны Вильгельмнің жағына шығып, оның корольдің жағына ашықтан-ашық қолдау көрсетуіне кедергі жасады. Осы кезеңде қамал, әдетте капитан мен алты зеңбілшінің күшімен, жергілікті жасақтардың қолдауымен қызмет еткен. 18 ғасырдың басында Холмс үйі қайта салынды, осымен қазіргі көрінісін қалыптастырды. Алайда, 18 ғасырға қарай Ярмут порты бірте-бірте лайланып, өнеркәсіптік дамудың салдарынан жойылды, бұл зәкірлеудің маңыздылығын азайтты, ал қамалдың дизайны ескірді. 1813 жылы Наполеон соғыстары кезінде парапеттің дизайнын өзгерту жұмыстары жүргізілді. Қырым соғысы жаңадан басып кіру қаупін туғызды және 1855 жылы Англияның оңтүстік жағалауы қайтадан нығайтылды. Сол жылы Ярмут қамалына ауқымды жөндеу жүргізілді; төрт теңіздік зеңбіл және оларды жылжытуға арналған рельстер қамал платформасына орнатылды, ал бекініске гарнизон қою үшін тұрақты округтік әскер бөлімі құрылды. Жағалау күзеті 1898 жылы қамалды сигнал беру станциясы ретінде пайдалана бастады. 1901 жылы Соғыс министрлігі қамалды Орман және орман шаруашылығы комиссарларына тапсырды, ал 1912 жылы қамалдың бір бөлігі Роберт Холмсқа тиесілі болған бұрынғы үйімен біріктірілген Пирс қонақ үйіне жалға берілді. Пирс қонақ үйі кейін Джордж қонақ үйіне айналды және әлі де ескі қамалдың орнының бір бөлігін алып жатыр. 1913 жылы Құрылыс басқармасы қамалды басқаруды өз қолына алып, жөндеу жұмыстарын жүргізді, содан кейін ол Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда әскерилер тарапынан пайдаланылды. 1950 жылдары ол әскери мақсаттарда қолданылмай қалды. Ол Ұлыбритания заңдарымен I санаттағы ескерткіш ретінде қорғалады және мұражай ретінде тіркелген.

Yarmouth Castle continued to be an important military fortification, used both as a fortress but also as a transport hub and a stores depot. The repairs recommended in 1599 were carried out in the first years of the 17th century and a further £300 was invested in Yarmouth Castle and nearby Sandown Castle in 1609, including adding two angular buttresses along the walls facing the sea. A survey in 1623 by the castle's captain, John Burley, reported that the garrison comprised only four gunners and the captain, with the buildings in a "ruinous" state and the defences in need of repair; similar concerns were raised in 1625 and 1629. Suggestions that a half moon battery should be added to the defences were not progressed, but in 1632 the parapets were raised in height and further lodgings and a long room for stores were constructed within the castle. Some of the stone used for this may have been reused from nearby Sandown, whose walls had been destroyed by the sea; before it was used at Sandown, the stone appears to have been taken from the local monasteries. Civil war broke out in 1642 between the followers of King Charles I and those of Parliament. Initially, Captain Barnaby Burley, a relative of John, and an ardent Royalist, held the castle on behalf of the King with a tiny garrison. The King announced that the castle's artillery would be sent to Cowes, unless the town of Yarmouth agreed to take over the financial responsibility of running the site themselves. The town declined to do so, but Charles repeated the offer in 1666; this time Yarmouth seems to have taken action, appointing four soldiers for a garrison, although the town did not assign an officer to command them, or apparently make any repairs to the now dilapidated castle. In 1688, Charles' brother, James II, faced widespread revolt and a potential invasion of England by William of Orange. Holmes was a supporter of James, but although he intended to control Yarmouth Castle on the monarch's behalf, the local inhabitants and the garrison at Yarmouth sided with William, preventing him from openly siding with the King. Throughout this period it was probably staffed by a captain and six gunners, supported by the local militia. In the early 18th century, Holmes' mansion was rebuilt, forming its current appearance. By the 18th century, however, Yarmouth Harbour had gradually silted up and been destroyed by industrial developments, reducing the value of the anchorage, and the design of the castle had become outdated. In 1813, during the Napoleonic Wars, work was carried out to alter the design of the parapet. The Crimean War sparked a fresh invasion scare and in 1855 the south coast of England was refortified. Yarmouth Castle underwent considerable repairs that year; four naval guns and traversing rails were installed on the castle platform, and a regular county army unit was put in place to garrison the fort. The coastguard began using the castle as a signalling station in 1898. In 1901, the War Department passed the castle to the Commissioners of Woods and Forests and in 1912 parts of the castle were leased to the Pier Hotel, which incorporated Robert Holmes's former mansion; the Pier Hotel eventually became the George Hotel and still occupies part of the old castle moat. The Office of Works took control of the castle in 1913, carrying out a programme of repairs, and it was used by the military in both the First and Second World Wars. It was finally retired from military use in the 1950s. It is protected under UK law as a Grade I listed building and as a scheduled monument.

Сәулет

Ярмут қамалы – шамамен 30 метрлік (100 фут) шаршы нығайтылған құрылыс, құрлық жағын қорғайтын жебе тәрізді бастионы бар. Солтүстік және батыс қабырғалары теңізге қарап тұр, бұрышты тіреулермен нығайтылған, ал оңтүстік және шығыс жағын кең ор қоршаған, бірақ ол кейіннен толтырылған. Қамалдың 16 ғасырдағы қорғаны, бастапқыда Пирс көшесінің батысы мен Кей көшесінің солтүстігіндегі аумақты қамтыған, сондай-ақ оның кейне батареясы да қиратылған. Қамал қабырғалары негізінен тас блоктардан салынған, оңтүстік жағында қызыл кірпіш қолданылған. Салынған кезде қамалдың ішкі бөлігі ауланың айналасындағы ғимараттардан тұрған, бірақ қамалдың оңтүстік жартысы көп ұзамай ауыр артиллерияны орналастыруға мүмкіндік беретін нығайтылған платформа жасау үшін толтырылған. Парапет қазір 19 ғасырдың дөңгелек бұрыштармен жабылған шөппен жабылған, ал платформада 1855 жылдан бері сақталған, төрт теңіздік зеңбіректердің жылға бағыттау рельстері бар. Баспалдақтардың үстіндегі платформаға салынған шағын бөлме де қиратылған. Алдыңғы Генрихтік қамалдар тас қабырғаларындағы нашар жерлерді жасыру үшін ескі еуропалық стильдегі жартылай дөңгелек бастиондарды пайдаланған, бірақ жебе тәрізді дизайн қорғаушыларға шабуылдаушы күшке қарсы тиімдірек қолдау көрсетуге мүмкіндік берді. Ярмут Еуропадағы және Англиядағы осы дизайнды қабылдаған алғашқы нығайтылған құрылыстардың бірі болды. Бірінші қабатта қамалға кіре беріс аулаға жетеді, ол оңтүстік-батыс бұрыштағы төрт бөшке тәрізді күмбезді бөлмелермен байланысты, бұл бастапқыда 17 ғасырдағы гарнизонның тұрғын үйлері болған. Осы бөлмелердің екеуі қойма ретінде пайдаланылған, ал олардың бірінің жабдықтары әлі де сақталған. Салон мен зал бастапқыда экранмен бөлінген, ал бөлме де бөлінген болуы мүмкін. Бірінші қабатта ауланың үстіндегі аркаларға тіреліп тұрған кішкентай бөлме орналасқан, ол тұрғын үй ретінде пайдаланылған. Екінші қабаттағы Ұзын бөлме бөшке тәрізді күмбезді бөлмелердің үстінен өтеді, оның әлі де сақталған үлкен, бастапқы шатыры бар.

Yarmouth Castle is a square fortification, nearly 100 feet (30 m) across, with an arrow head bastion protecting the landward side. The north and west walls face the sea, protected by angular buttresses, and a wide moat originally protected the south and east side, although this has since been filled in. The castle's 16th century bulwark, which originally covered the area to the west of Pier Street and the north of Quay Street, and its quay battery have also been destroyed. The walls of the castle are mainly built from ashlar stone, with some red brick used on the south side. When first built the interior of the castle formed a sequence of buildings around a courtyard, but the southern half of the castle was filled in shortly afterwards to produce a solid gun platform able to support heavy guns. The parapet is now covered with turf, with 19th century rounded corners, and the platform still has the rails on which the four naval guns would have traversed, dating from 1855. A small lodging room, built on the platform at the top of the stairs, has since been destroyed. Earlier Henrician castles had used the older European style of semi circular bastions to avoid presenting any weak spots in the stonework, but an arrow headed design enabled defenders to provide much more effective supporting fire against an attacking force. Yarmouth was among the first fortifications in Europe, and the first in England, to adopt this design. On the ground floor, the entrance to the castle leads through to a courtyard, linked to four barrel vaulted rooms in the south west corner, originally 17th century lodgings for the garrison. Two of these chambers were converted for use as magazines and the fittings of one of these still remains in place. The parlour and hall would have originally been separated by a screen; the chamber would also have been subdivided. On the first floor is a small chamber, supported on arches above the courtyard, which was used as a lodging. On the second floor, the Long Room runs on top of the barrel vaulted chambers, its massive, original roof still intact.