Алан Поуп (1945-2022) – канадалық саяхатшы, Онтарио заң шығару жиналысының мүшесі, Билл Дэвис және Фрэнк Миллер үкіметтерінде министр болды. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер (1945–2022)
Canadian politician (1945–2022)
Алан Уильям Поп (2 тамыз 1945 – 8 шілде 2022) – канадалық саясаткер. Ол 1977 жылдан 1990 жылға дейін Онтарио провинциясының заң шығару жиналысының прогрессивті консервативті депутаты болды және Билл Дэвис пен Фрэнк Миллер басқарған үкіметтерде министр қызметін атқарды.
Alan William Pope (August 2, 1945 – July 8, 2022) was a Canadian politician. He was a Progressive Conservative member of the Legislative Assembly of Ontario from 1977 to 1990, and served as a cabinet minister in the governments of Bill Davis and Frank Miller.
Алғашқы жылдар
Поуп Солтүстік Онтариода өскен және Ватерлоо лютеран университетінде мен Торонтодағы Осгуд Холл құқық мектебінде білім алған. Саясатқа кіруден бұрын заңгер болып жұмыс істеген. Поуп 1973-1974 жылдары Тимминс қалалық кеңесінің мүшесі болды.
Pope was raised in Northern Ontario, and was educated at Waterloo Lutheran University and Osgoode Hall Law School in Toronto. He worked as a lawyer before entering politics. Pope served as an alderman for Timmins City Council from 1973 to 1974.
Облыстық саясат
1975 жылғы провинциялық сайлауда ол Кокрейн Оңтүстік округінде Прогрессивті консерватив партиясынан кандидат ретінде бақ сынады, бірақ 1292 дауыс айырмасымен НДП-дан Билл Ферриерге жеңілді. 1977 жылғы провинциялық сайлауда ол қайта қатысып, бұл жолы Ферриерді 2276 дауыспен жеңіп шықты. 1978 жылы Дэвис үкіметінде парламенттік көмекші болып тағайындалды, ал 1979 жылдың 30 тамызында портфелі жоқ министр болып жоғарылатылды. 1979 жылы шағын Солтүстік Онтарио мұра партиясының басшысы Эд Дейбел Поптың партияға өту үшін фракциядан өтетінін жариялағанда, ол аз ғана дауға қатысты, бірақ Поп бұл мәлімдемені жоққа шығарды. Ол 1981 жылғы провинциялық сайлауда қайта сайланды. Поп 1981 жылдың 10 сәуірінде Табиғи ресурстар министрі болып тағайындалды. Ол Дэвис үкіметінің қызмет еткен қалған уақытында осы лауазымда қызмет етті. Провинцияның провинциялық саябақ жүйесінің жай-күйі туралы есепке жауап ретінде Поп саябақтардың санын едәуір арттыруға уәде берді. Алайда ол саябақ аумағында кен өндіруге, аң аулауға және балық аулауға тыйым салудан бас тартты. 1982 жылы Мад-Лейк көліндегі жабайы күріш жинау мәселесіне байланысты туған даудан кейін Поп, дәстүрлі халықтың жинау құқықтары сақталады және министрлік коммерциялық жинауға рұқсат бермейді деп шешім қабылдады.
In the 1975 provincial election, he ran as the Progressive Conservative candidate in the riding of Cochrane South but lost to Bill Ferrier of the NDP by 1,292 votes. He ran again in the 1977 provincial election, this time defeating Ferrier by 2,276 votes. He was appointed a parliamentary assistant in Davis's government in 1978, and was promoted to Minister without portfolio on August 30, 1979. He faced a minor controversy in 1979, when Ed Deibel, the leader of the small Northern Ontario Heritage Party, publicly claimed that Pope had promised to cross the floor to join the party, which Pope denied. He was re elected in the 1981 provincial election. Pope was promoted to Minister of Natural Resources on April 10, 1981. He served in that position for the remainder of the Davis administration's time in office. Responding to a report on the state of the province's provincial park system, Pope promised a significant increase in the number of parks. However, he refused to prohibit mining, hunting, and fishing within park grounds. In 1982, after a dispute over wild rice harvesting on Mud Lake, Pope ruled that traditional native harvesting rights would be upheld and that the ministry would not allow commercial harvesting to proceed.
Саяси көзқарастар
Поуптың Прогрессивті консервативтік партиядағы орны ерекше болды. Ол Дэвис үкіметінің араласушы саясатын қолдады және кейде партияның прогрессивті қанатында деп есептелді. Дегенмен, ол қызыл тори емес еді және Торонтодағы партияның белгілі бір топтарын ("Үлкен көк машина" деп белгілі) қолдамады. Поуп, көбінесе, халықшыл болды, ол партияның солтүстік, шығыс және оңтүстік-батыс Онтариодағы назардан тыс қалған жергілікті бөлімшелеріне көбірек билік беруді көздеді. Осы мәнде, оның провинциялық прогрессивті консерваторлардағы орны, бір буын бұрынғы федералды партиядағы Джон Дифенбеккердің рөліне ұқсас еді.
Pope's position in the Progressive Conservative Party was unusual. He supported the interventionist policies of the Davis government and was sometimes considered to be on the progressive wing of the party. However, he was not a Red Tory and did not support the party's Toronto based establishment (commonly known as the "Big Blue Machine"). Pope was rather a populist, who sought greater power for the party's neglected local branches in northern, eastern, and southwestern Ontario. In that sense, his position in the provincial Progressive Conservatives was similar to John Diefenbaker's role in the federal party a generation earlier.
Фрэнк Миллер үшін қолдау
1985 жылы Поуп Франк Миллердің Дэвисті партия басшысы ретінде алмастыру науқанының маңызды тұлғасы болды. Оның Миллердің штабында болуы кейбір адамдарға таңғажайып көрінді, себебі Миллердің қолдаушылары көбінесе партияның оң қанатынан шыққан ересек саясаткерлер еді. Дегенмен, Поуп Миллер үшін тиімді науқаншы болды, партиялық съезде Миллердің жақтастары үшін стратегиялар жасады және қажетті сауалнама деректерін жинады. Олардың бір стратегиясы Миллердің делегаттарының екінші турдағы дауыстауда прогрессивті Ларри Гроссманға дауыс беруі болды, нәтижесінде орталықшыл Дэннис Тимбрелл тар жол тауып, жарыстан шығарылды (бұл стратегиялық дауыс беру деп есептелді, өйткені Тимбрелл Гроссманнан гөрі үлкен қарсылас саналды). Миллер үшінші турда Гроссманды тікелей жеңіп, партия басшысы болды, ал Поуп 1985 жылдың 8 ақпанында Денсаулық сақтау министрі болып тағайындалды. Алайда, Миллер басшылығымен Прогрессивті консервативті партия 42 жылдық билігінен айрылды. Миллер 1985 жылғы провинциялық сайлауда нашар азшылық үкіметіне дейін деңгейі төмендеді және партиясын билікте ұстай алмады. Поуп 1985 жылдың 17 мамырында сайлаудан кейін болған өзгерістерде Онтарионың бас прокуроры болып тағайындалды, бірақ либералдар мен Жаңа демократиялық партияның үкіметке сенімсіздік білдіруінен кейін маңызды ештеңе істеуге үлкермеді. 1985 жылдың 26 маусымында ол лауазымынан кетіп, оппозиция қатарына өтті.
In 1985, Pope was a prominent figure behind Frank Miller's campaign to succeed Davis as party leader. Some regarded his presence in Miller's camp as unusual since Miller's supporters tended to be older figures from the party's right wing. Pope nonetheless proved an effective campaigner for Miller by compiling much needed polling data and devising strategies for Miller's supporters at the party convention. One strategy was to have some of Miller's delegates vote for the progressive Larry Grossman on the second ballot, which resulted in the narrow elimination of the centrist Dennis Timbrell (that was considered strategic voting as Timbrell was considered a greater threat than Grossman). Miller narrowly defeated Grossman on the third ballot to become party leader, and Pope was promoted to Minister of Health on February 8, 1985. It was under Miller's leadership, however, that the Progressive Conservative Party lost its 42 year grip on power. Miller was reduced to a fragile minority government in the 1985 provincial election and proved unable to sustain his party in power. Pope was named Attorney General of Ontario in a post election shuffle on May 17, 1985, but did little of significance before Miller's government was defeated on a motion of non confidence in the house by the Liberals and the NDP. He resigned his portfolio on June 26, 1985, and moved into the opposition benches.
Басшылық науқаны
Поуп 1985 жылғы қарашадағы Прогрессивті консервативті партияның көшбасшылық конвенциясында Миллердің орнын иеленуге кандидат болды. Бірақ, оның сайлау кампаниясы күткендей күшті болмады, себебі көптеген адамдар Миллердің оңға қарай бұрылысын партияның билікті жоғалтуының басты себебі деп есептеді. Сонымен қатар, оның сайлау штабының бір қызметкері партия мүшелерінен дін көшбасшылық сайыстың нәтижесіне әсер ете ме деп сұраған кезде ұсталды, бұл кейбір адамдар Ларри Гроссманның еврей тегіне жасалған сілтеме ретінде қабылдады, және Поуп бұл үшін көпшілік алдында кешірім сұрады. Поуп өзінің алғашқы сайлау кампаниясын басқарған Джон Томпсонмен де жарыс басталғалы ертеде жол айырды. Қарашадағы көшбасшылық конвенциясында Поуп трибунадан емес, конвенция залындағы "қатардағы" делегаттарымен қоршалған күйде құмарлықпен сөйлеу жасап, күтпеген әсер тудырды. Бұл Джим Флаэрти сияқты болашақ көшбасшылардың сөздерінің алдын айтқандай болды. Поуп сондай-ақ өзін партияны біріктіретін тұлға ретінде көрсетуге тырысты және Гроссман мен Деннис Тимбрелл арасындағы алауыздықтың партияны бөліп тастауы мүмкін екенін атап өтті (оның сайлау кампаниясының слоганының бірі: "Тарапқа баспаңыз, Поупты таңдаңыз"). Мұндай күш-жігеріне қарамастан, ол бірінші кезеңде әлсіз үшінші орынға ие болды және жарыстан шығарылды. Көптеген адамдар Поуптың Тимбреллді қолдап, оған екінші кезеңде жеңіс сыйлағанын күтті, бірақ Поуп күтпегендей үнсіз қалды және Гроссманға Тимбреллді бар болғаны 19 дауыспен жеңуге мүмкіндік берді.
Pope ran to succeed Miller as leader in the November 1985 Progressive Conservative leadership convention. His campaign was weaker than expected, however, as many considered Miller's rightward shift a key factor in the party losing power. Furthermore, one of his campaign staff was caught polling party members as to whether religion would make a difference in the leadership race, which was seen by some as a reference to Larry Grossman's Jewish background, and Pope made a public apology. Pope also broke with John Thompson, his first campaign manager, fairly early in the race. At the November leadership convention, Pope made a dramatic entrance by delivering a rousing speech surrounded by his "grassroots" delegates on the convention floor, rather than from the podium. That foreshadowed future leadership speeches by figures such as Jim Flaherty. Pope also tried to portray himself as a unifying figure in the party and noted that the animosity between frontrunners Grossman and Dennis Timbrell was threatening to tear the party asunder (one of his campaign buttons read, "Don't take sides, take Pope".) In spite of such efforts, he finished a weak third on the first ballot and was dropped from the race. Many expected that Pope would have given Timbrell a second ballot victory by endorsing him, but Pope surprisingly remained silent and allowed Grossman to defeat Timbrell by a mere 19 votes.
Заң шығарушыдағы соңғы жылдары
Поуптың Гроссманмен қарым-қатынасы жақсы болмады, конвенциядан кейін оған сыншының портфолиосы берілген жоқ. Ол әлі де провинциялық депутат (МПП) болып жұмыс істегенде Тимминсте заңгерлік тәжірибасын жаңадан бастады және аптасына екі күн заң шығарушы органға қатыспады. Дегенмен, ол 1987 жылғы провинциялық сайлауда қайта сайлануға түсіп, өзінің мандатын сақтап қалды. Гроссман басшылығындағы прогрессивті консерваторлар сайлауда күйреп жеңілді, нәтижесінде Поуп 130 орынның ішінде қалған 16 тори провинциялық депутатының бірі болды. Оған осы парламентте сыншының портфолиосы берілмеді және ол партия ісінде маңызды рөл атқармады. 1990 жылы ол қайтадан партия басшылығына үміткер болмауды шешті және Дианна Каннингхэмды осы лауазымға қолдады. 1990 жылғы провинциялық сайлауда ол үгіт жүргізбеді.
Pope had a poor relationship with Grossman, was not given a critic's portfolio after the convention. He resumed his law practice in Timmins while still an MPP, and he spent two days a week away from the legislature. He nonetheless ran for re election in the 1987 provincial election and retained his seat. The Progressive Conservatives under Grossman were resoundingly defeated in the election, which left Pope as one of only 16 Tory MPPs (out of 130 seats) remaining. Pope was not given a critic's portfolio in this parliament and did not play a prominent role in the party's affairs. He decided not to run for the leadership again in 1990 and endorsed Dianne Cunningham for the position. He did not campaign in the 1990 provincial election.
Поуп пен Майк Харрис
Поптың билікке қарсы риторикасы мен популизмі Майк Харристің партия басшысы лауазымына ие болғанын болжағанмен, 1985 жылдан кейін екеуі де Прогрессивті консервативтік партияда жиі қарсыластар болды. 1997 жылы Поп премьер-министр Харристі ашық сынап, үкіметті мұғалімдерді қаралап көрсетуде және Харристің 160-шы заңына ("Білім сапасын жақсарту туралы заң") қарсы мұғалімдердің ереуілін қолдауда айыптады, бұл туралы ақпараттар көп таралды. Аталған заң мұғалімдердің еңбек жағдайларын реттеуге арналған ұжымдық шарттар жасау мүмкіндігін жойды, мұғалімдерді тестілеуді енгізіп, үкіметке сыныптардың санын көбейтуге және оқуға дайындық уақытын қысқартуға рұқсат берді.
Although Pope's anti establishment rhetoric and populism foreshadowed Mike Harris's tenure as party leader, the two men were frequent adversaries in the Progressive Conservative Party after 1985. In 1997, Pope made headlines when he publicly criticized Premier Harris and accused the government of demonizing teachers and supporting the teachers' strike against Harris's Bill 160 (the "Education Quality Improvement Act"), which removed the ability of collective bargaining agreements to regulate working conditions for teachers, introduced teacher testing, and allowed the government to increase class sizes and reduce preparation time.
Кейінгі жылдар
2004 жылы Поуп 2006 жылғы Онтарио ойындарына Тимминстің қатысуын зерттеген комиссияны басқарды. 2003 жылдан бастап ол "Расико, Мейсоньев, Лабелл, Госселин" заң фирмасында кеңесші болып жұмыс істеді. Ол 2004 жылғы федералды сайлау туралы "Судбери Стар" газеті үшін бірнеше мақала жазды, онда ешбір партияның Солтүстік Онтарионы мазалайтын мәселелерге толыққанды назар бөлмегенін айтты. 2006 жылы Поуп Кашечеван дағдарысы туралы есеп дайындап, қауымның тұрғындарын Тимминс маңындағы жаңа резервацияға көшіруді ұсынды. Ол үйленген, бір қызы және бір ұлы Дэвид болды, әйелі Кирстин Дэниелсон және екі немересі Беатрис пен Теодор Поуптің ұрпақтары еді. Поуп 2022 жылдың 8 шілдесінде Калгариде, Альбертада жүрек операциясынан кейін қайтыс болды.
In 2004, Pope chaired a committee looking into Timmins's involvement in the 2006 Ontario Games. As of 2003, he acted as counsel for the law firm of Racicot, Maisonneuve, Labelle, Gosselin. He wrote a series of articles on the 2004 federal election for the Sudbury Star newspaper, arguing that no party was adequately focused on issues of concern to Northern Ontario. In 2006, Pope wrote a report on the Kashechewan Crisis, recommending that residents of the community be relocated to a new reserve site near Timmins. He was married with one daughter and one son David, wife Kirstin Danielson and two grandchildren Beatrice and Theodore Pope. Pope died on July 8, 2022, in Calgary, Alberta following heart surgery.