Виккес классындағы эсминец: USS Уильямс және HMCS Сент-Клер тарихы

Кіріспе

Уикс класының эсминшісі

USS Уильямс (DD 108) – 1919 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданып, осы атпен тағайындалған екінші кеме. Ұзаққа соқпаған белсенді қызметтен кейін, кеме 17 жылға тоқтатылып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қайта қолданысқа енгізілді. «Уильямс» кемесі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Ленд-Лиза» бағдарламасы бойынша Канада Корольдік Әскери-теңіз күштеріне берілді және HMCS St. Clair (I65) деп аталды, соғыстан аман қалды және 1946 жылы құрастырылып жойылды.

АҚШ Әскери-теңіз флоты

Джон Фостер Уильямс құрметіне аталған эсминец 1918 жылғы 25 наурызда Калифорния штатының Сан-Франциско қаласында Bethlehem Shipbuilding Corporation компаниясының Union Iron Works зауытында салынды. Уильямс 1918 жылғы 4 шілдеде қолбасшы Х.Г. Леопольдтың әйелі, миссис Х.Г. Леопольдтың демеушілігімен суға түсірілді. 1919 жылғы 1 наурызда Калифорния штатының Вальехо қаласындағы Mare Island әскери-теңіз кемежайында пайдалануға берілді. Сынақтан өткен соң Уильямс және эсминец Belknap 1919 жылғы 5 маусымда Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласынан Азор аралдарына бағыт алды. 11 маусымда Понта-Делгадаға жеткен Уильямс Гибралтарға жол тартты, онда Адриатика теңізінде әлі де орналасқан миналық далалар туралы ақпаратты Жерорта теңізінің шығыс бөлігіндегі Әскери-теңіз күштерінің қолбасшысына жеткізді. Эсминец Серб, хорват және словен корольдығының Сплит қаласын, Дарданелл бұғазындағы Галлиполиді және Италияның Триест қаласын аралады, онда ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінің құрамында жергілікті жағдайды бақылаумен айналысты. 1919 жылғы 1 тамызда АҚШ-қа оралғаннан кейін Нью-Йоркке келген Уильямс Тынық мұхиты флотына бекітілді. 1920 жылғы 17 шілдеде DD 108 борты номерін алған эсминец Калифорния штатының Сан-Диего қаласында орналасқан болатын. 1922 жылғы 7 маусымда қызметтен босатылып, резервке қойылды. 1939 жылғы 1 қыркүйекте Польшаға жасалған неміс шабуылы Еуропадағы жауынгерлік қимылдарды бастады, ал президент Франклин Д. Рузвельт АҚШ-тың бейтараптығын дереу жариялады. АҚШ-тың шығыс және шығыс жағалауларында орналасқан флот бөлімдерін күшейту үшін Әскери-теңіз күштері 77 эсминец пен жеңіл мина орнатушы кемелерді қайтадан іске қосты. Уильямс 1939 жылғы 6 қарашада Сан-Диегода қайтадан жұмысқа алынғандардың қатарында болды. Mare Island-та жөндеуден өткеннен кейін, 5 ақпанда Панамаға бағыт алды. 16 ақпанда Панама каналын өтіп, Панаманың Балбоа қаласында қысқа уақыт болды. Ол жерде эсминец президент Рузвельттің құрметіне "желіге тұрып", Канал аймағының қорғанысын бейресми тексеруге қатысты. Содан кейін Уильямс 27 ақпанда Флорида штатының Ки-Уэст қаласындағы Әскери-теңіз базасына жетті. Келесі айларда Уильямс флоттың Атлантика эскадрильясымен бірге жұмыс істеді, бейтараптық патрульдерін жүргізіп, сондай-ақ наурыз айында қысқа қашықтықтағы ұрыс жаттығулары мен кеме басқару дағдыларын жетілдіруге арналған жаттығулар жасады. Сондай-ақ ол Багам аралдарында астрономиялық зерттеулер жүргізді. 9 сәуірде Уильямс зерттеу тобын Британдық Батыс Үндістандағы Пальметто аралына жеткізіп, Кубадағы Гуантанамо шығанағына ауысты. Кейін Ки-Уэстке қайтып келгеннен кейін Уильямс 2 маусымда Флорида суларынан шығып, 4 маусымда Нью-Йоркке келді. 1940 жылдың ортасына дейін ол әскери-теңіз резервінің контингенттері үшін екі жаттығу сапарына қатысты. Бостон әскери-теңіз кемежайында соңғы жөндеуден өткеннен кейін, 18 қыркүйекте Чарльзтауннан (Массачусетс штаты) Канада суларына бағыт алды және екі күннен кейін Галифаксқа (Жаңа Шотландия) жетті. Батыс жарты шардағы маңызды базалық орындарға жалға беру шарты бойынша британдықтарға 50 эсминецтің бірі ретінде Уильямс Канада Корольдік теңіз флотына жоспарланған алты кемеден бірі ретінде таңдалды. 1940 жылғы 20 қыркүйекте Галифаксқа келгеннен кейін ол канадалық экипаж үшін қысқаша танысу круизіне шықты. Уильямс 24 қыркүйекте Канада үкіметіне тапсырылды, ал оның аты 1941 жылғы 8 қаңтарда теңіз тізімінен өшірілді.

Named in honor of John Foster Williams, the destroyer was laid down on 25 March 1918 at San Francisco, California, by the Union Iron Works plant of the Bethlehem Shipbuilding Corporation. Williams was launched on 4 July 1918, sponsored by Mrs. H. G. Leopold, the wife of Commander H. G. Leopold. The destroyer commissioned on 1 March 1919 at the Mare Island Navy Yard, Vallejo, California. Following shakedown trials, Williams and the destroyer Belknap departed Newport, Rhode Island, on 5 June 1919, bound for the Azores. Arriving at Ponta Delgada on 11 June, Williams proceeded to Gibraltar, where she picked up information pertaining to minefields still in operation in the Adriatic Sea, for delivery to the Commander, Naval Forces, Eastern Mediterranean. The destroyer visited Split, Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes; Gallipoli, in the Dardanelles; and Trieste, Italy, where she operated as part of the US naval forces monitoring the local situation there. After returning to the United States arriving at New York City on 1 August 1919, Williams was assigned to the Pacific Fleet. Given the hull number DD 108 on 17 July 1920, the destroyer operated out of San Diego, California until decommissioned there on 7 June 1922 and placed in reserve. The German invasion of Poland on 1 September 1939 began hostilities in Europe, and President Franklin D. Roosevelt immediately declared the United States' neutrality. To augment the fleet units already engaged in the Neutrality Patrol hurriedly placed off the eastern seaboard and gulf coast of the United States, the navy recommissioned 77 destroyers and light minelayers. Williams was among those recommissioned at San Diego on 6 November 1939. Following a refit at Mare Island, the destroyer operated in the San Diego area until sailing for Panama on 5 February. Transiting the Panama Canal on 16 February, she lay at Balboa, Panama, for a brief time. During her stay there, the destroyer "manned the rail" in honor of President Roosevelt, who was then engaged in an informal inspection of the Canal Zone's defenses. Underway soon thereafter, Williams arrived at the Naval Operating Base (NOB), Key West, Florida, on 27 February. In the following months, Williams operated with the Atlantic Squadron of the fleet, conducting neutrality patrols as well as training cruises consisting of short range battle practices and ship handling drills in March, she conducted an astronomical survey in the Bahamas. On 9 April, Williams transported a survey party to Palmetto Island in the British West Indies before shifting to Guantánamo Bay, Cuba. After moving back to Key West for a time, Williams departed Florida's waters on 2 June and arrived at New York on 4 June. She conducted two training cruises for embarked Naval Reserve contingents, which kept her busy into mid 1940. After a final refit at the Boston Navy Yard, she departed Charlestown, Massachusetts, on 18 September, bound for Canadian waters; and reached Halifax, Nova Scotia, two days later. As one of the 50 destroyers transferred to the British under lend lease in return for leases on important base sites in the Western Hemisphere— Williams was selected as one of the six units slated for the Royal Canadian Navy. Soon after her arrival at Halifax on 20 September 1940, she got underway for a brief familiarization cruise for the Canadian crewmen. Williams was decommissioned and turned over to the Canadian government on 24 September; her name was subsequently struck from the Navy list on 8 January 1941.

Канаданың Корольдік әскери-теңіз флоты

HMCS St. Clair деп аталды, I65 нөмірлі идентификациялық белгімен – канадалық практика бойынша жойғыштарға Канада өзендерінің аттарын беру дәстүрі бойынша (бірақ АҚШ-тың шығу тегіне құрмет көрсетіле отырып), оның аты Мичиган және Онтарио арасындағы шекараны құрайтын Сент-Клэр өзенін еске түсіреді. Жойғыш конвойды сүйемелдеу міндеттері үшін жабдықталды және 30 қарашада (экс МакКук) және (экс Тэтчер) компаниясында Ұлыбритания аралдарына аттанды. "Клайд Эскорт" күштерімен бірге, 1941 жылдың көктемінде "Сент-Клэр" Ұлыбритания аралдарына қатынайтын Батыс бағыттары арқылы конвойларды сүйемелдеді. Мамыр айының соңында, күшті неміс жауынгерлік кемесі "Бисмарк" және ауыр крейсер "Принц-Эуген" Дания жоғалауынан өтіп кеткенде, "флеш-декер" неміс дредноутын жоюға бағытталған қарқынды және кең ауқымды операцияға қатысты. Ақырында, 27 мамырда британдық күштер "Бисмаркты" тауып батырды, бірақ 24 мамырда ұрыс крейсерінің трагикалық жоғалуына дейін. Неміс күштерін іздеу кезінде британдық бірнеше бөлімшелер отын қорларының таусылуына қауіпті жақындады. "Бисмарк" суға батқаннан кейін көп ұзамай, екі "С" және "С" кемелері неміс ұзақ қашықтықтағы бомбалаушыларымен табылғаннан кейін батып кетті. Ұрыс аймағына жақын орналасқан "Сент-Клэр" шабуылға ұшырағанда операцияға қатысты. Ескі жойғыш қарқынды түрде жақсы қорғаныс көрсетті – бір және, мүмкін, екінші жау ұшағын атып түсірді. Содан кейін "Сент-Клэр" 1941 жылдың маусымында құрылғаннан кейін Ньюфаундлендті сүйемелдеу күштеріне қосылды және 1941 жылдың соңына дейін Ньюфаундленд пен Рейкьявик (Исландия) арасында конвойларды сүйемелдеу миссияларын орындады. 1942 жылдың басында Сент-Джон (Жаңа Брунсвик) қаласында жөндеуден өткеннен кейін "Сент-Клэр" Батыс жергілікті сүйемелдеу күштеріне бекітілді және келесі екі жыл бойы Галифакстан шығып, 1943 жылы нашарлаған жағдайына байланысты осы қызметтен алынғанға дейін жағалау конвойларын сүйемелдеді. 1944 жылдың тамызында "қандай да бір қызметке" жарамсыз деп танылғанға дейін Галифакста суасты кемелерінің базасы ретінде пайдаланылды, "Сент-Клэр" 1946 жылға дейін өрт сөндіру және зақымды басқару корпусы ретінде қолданылды. 1946 жылдың 6 қазанында Соғыс активтері корпорациясына жою үшін тапсырылған "Сент-Клэр" кейіннен металл тескілеріне жіберілді.

Renamed HMCS St. Clair with the pennant number I65—following the Canadian practice of naming destroyers after Canadian rivers (but with deference to the U. S. origin), her name commemorates the St. Clair River which forms the boundary between Michigan and Ontario—the destroyer was fitted out for convoy escort duties and sailed for the British Isles on 30 November, in company with (ex McCook) and (ex Thatcher). Operating with the Clyde Escort force, St. Clair escorted convoys in and out of the heavily travelled Western Approaches to the British Isles in the spring of 1941. Late in May, when the powerful German battleship German battleship Bismarck and the heavy cruiser German cruiser Prinz Eugen slipped through the Denmark Straits, the "flush decker" became involved in the intensive and widespread effort to destroy the German dreadnought. Eventually, a British force located and sank Bismarck on 27 May, but not before the tragic loss of the battlecruiser on 24 May. The search for the elusive German force brought some of the British units dangerously close to exhaustion of their fuel supplies. Two s, and , were located by German long range bombers soon after Bismarck had slipped beneath the waves and were sunk. St. Clair, near the battle area, became involved in the action when she, too, came under attack. The old destroyer doggedly put up a good defense—shooting down one, and possibly, a second, enemy plane. St. Clair subsequently joined the Newfoundland Escort Force after this group's establishment in June 1941 and operated on convoy escort missions between Newfoundland and Reykjavík, Iceland, through the end of 1941. St. Clair was assigned to the Western Local Escort Force following repairs at Saint John, New Brunswick, in early 1942, and operated out of Halifax over the next two years, escorting coastwise convoys until withdrawn from this service in 1943 due to her deteriorating condition. Operating as a submarine depot ship at Halifax until deemed unfit for further duty "in any capacity" in August 1944, St. Clair was used as a fire fighting and damage control hulk until 1946. Handed over to the War Assets Corporation for disposal, on 6 October 1946, St. Clair was subsequently broken up for scrap.