Кіріспе

Қаңқаға жазылған сурет түрі

Тарих

Қошпарлардың бастапқы түрі ежелгі Қытайда бамбук жолақтары мен жібек туларына жазылған әдебиеттер мен басқа да мәтіндерден пайда болды. Тан әулеті (618–907) кезінде аспалы қошпарлардың эстетикалық және құрылымдық талаптары қалыптасты, олар бүгінгі күнге дейін сақталып келеді.

Өзгешеліктер мен материалдар

Қытайлық орнату және сақтау техникалары дәстүрлі қолөнер саналады және шамамен 2000 жыл бұрын пайда болған деп есептеледі. Бұл қолөнердің өзі жеке өнер саласы болып қарастырылады. Астыңғы ағаш тіреуіштің екі шетіндегі дөңгелектер зхуту (軸頭) деп аталады және орамды илеуді жеңілдетуге көмектеседі. Олар жаде, азу тісі немесе мүйіз сияқты әртүрлі материалдармен әшекейленуі мүмкін.

Әдіс және процестер

Дәстүрлі орама жасаушылар ораманың шекараларын жасамас бұрын, орамаға қолданылатын жібекті қағазбен жабыстырудың ұзақ процесінен өтеді. Содан кейін бүкіл орама артқы жағымен жабылады, одан кейін ролик пен қосымша бөлшектер бекітіледі. Бұл процестің уақыты ораманың құрғап, созылуы үшін қабырғада қанша уақыт қалғанына байланысты екі аптадан тоғыз айға дейін созылуы мүмкін. Аяқталу кезінде, артқы жағы қытай балауызымен жылтыратылып, екі шетіне таяқша мен ролик орнатылады. Паста қолданылатындықтан, бұл процеске көбінесе "ылғалды монтаждау" деп аталады. 20-шы ғасырдың соңында пастаның орнына жылумен белсендірілетін силикон қабаттары қолданылатын "құрғақ монтаждау" деп аталатын жаңа әдіс ойлап табылды, бұл процестің уақытын бірнеше аптадан бірнеше сағатқа дейін қысқартты. Бұл жаңа әдіс көбінесе жаппай өндірілген туындылар үшін қолданылады, өйткені осылай жасалған монтаждау ылғалды монтаждау сияқты берік болмайды, ал ылғалды монтаждау арқылы жасалған орамалар қайтадан монтаждауды қажет етпей, бір ғасырдан астам уақытқа дейін сақталуы мүмкін.