Бразилия Империясының саяси құрылымы мен монархия тарихы

Кіріспе

Бразилия империясының саясаты квазифедералды парламенттік өкілді демократиялық монархия шеңберінде жүрді, онда Бразилия императоры мемлекет басшысы және формалды түрде үкімет басшысы болды, бірақ Министрлер кеңесінің президенті аталған премьер-министр іс жүзінде үкімет басшысы еді, және көп партиялық жүйе болды. Атқару билігі үкімет тарапынан іске асырылды. Заң шығару билігі үкіметке де, Бас Ассамблеяның (немесе Парламенттің) екі палатасына да берілді. Сот билігі атқару және заң шығару билігінен тәуелсіз болды. Сонымен қатар, император жүзеге асырған төртінші билік – теңдестіру билігі болды. Бразилия империясы 20 провинцияға және ел астанасы – Нейтральді муниципалитетке бөлінді.

Монархия

1822 жылы Португалиядан тәуелсіздік алғаннан кейін, Бразилия халқының көп бөлігі монархиялық үкімет нысанына жақын болды. Бұл саяси таңдаудың бірнеше себебі болды. Әртүрлі әлеуметтік топтар Бразилияның бұрынғы испандық Америка елдерінің көпшілігі тәжірибелеген саяси, әлеуметтік және экономикалық құлдырауға ұшырауы мүмкін деген қауіптен қорқып, аумақтық бөліну, төңкерістер, диктатуралар мен каудильолардың билікке келуінен сескенді. Сол кездегі либерализмге сай келетін елдің тұрақтылығын қамтамасыз ететін және халыққа еркіндіктің артықшылықтарын сыйлайтын саяси құрылым қажет болды. Мұндай мақсатқа тек партиялар, топтар немесе қарама-қарсы идеологиялардан толыққанды тәуелсіз бейтарап институт ғана қол жеткізе алатын еді. Сонымен қатар, "тәуелсіздік нәтижесінде жеке мүдделерден жоғары тұрған ұлы ұлттық бірлік тудырған күшті идеологиялық элемент әрқашан сақталды". Бразилия монархиясы "бұрынғы португалдық иеліктерді қамтитын, тәртіп, бейбітшілік және еркіндік атмосферасындағы үкімет нысаны" болды. Монархияны қабылдаудың, немесе дәлірек айтқанда, сақтаудың тағы бір себебі болды. Еуропалықтар, африкалықтар және үндістердің бәрі монархиялық қоғамдардан келген. Осы үкімет нысанында қалу – бразилиялықтардың дәстүрлерін және ерекшелігін сақтаудың бір жолы болды, өйткені бұл халық үш түрлі этникалық топтан тараған еді. Браганса әулетінің мүшесін таңдау тарихи сәттен ғана емес, Педро ханзаданың португал патшаларының таза еркек желісінен тарағандығынан да туындады. Браганса әулетінің бастауы Афонсу, Брагансаның 1-ші герцогынан басталады, ол Авиз әулетінің Иоаннның заңсыз ұлы еді, ал ол өз кезегінде Бургундия әулетінің Петр I-нің ұлы болды, ол 1143 жылы Португалияның бірінші патшасы Афонсу Энрикес құрған әулет еді. Осылайша, монархияның халыққа зор қызығушылық тудыруы және үш жүз жылдан астам (немесе португал тарихын ескерсек, жеті жүз жылдан астам) дәстүр Педро ханзадасына ұлттық бірліктің символы рөлін атқаруға мүмкіндік берді. Бразилия жерінде сақталған монархиялық режим "жалғастырушылық пен дәстүр күші болды". Монархияны таңдаудың үшінші себебі – сол дәуірдегі Еуропа биліктерінің талаптарына сәйкес келу қажеттілігі болды. Еуропалық елдердің жас мемлекетке үстемдік етуге тырысу мүмкіндігі республикалық нысанды қабылдаудан кез келген бағамен сақтану және әлсіз және бір-бірімен үнемі бәсекелес кішкентай республикаларға аумақтық бөлінуден қашуға ынталандырды. Латын Америкасының басқа елдері мен Португалияның еуропалықтардың (негізінен британдықтардың) ашкөздігінің жеңіл нысанасына айналып жатқанын ескерсек, еуропалық тегі бар монархпен монархияны сақтау қорқыту құралы ретінде әрекет етті және Бразилияға өзінің халықаралық мүдделерінің басымдығын қамтамасыз етуге мүмкіндік берді. Шындығында, "регенттік кезеңнен кейін, табиғаты бойынша дүрбелеңді, бірақ өткінші, императорлық тәртіп жоғарыдан билік етіп, ішкі бейбітшілік пен сыртқы беделді қамтамасыз етті". Жоғарыда аталған себептерге байланысты Бразилия өкілді конституциялық монархиялық жүйені таңдады. Императорлық режимнің негізі – биліктің мемлекетте емес, ұлтта, яғни императорда болуы болды. Ұлт бостандық пен өркендеуді қаласа, мемлекет "тұрақтылық, ұзақтық және өмір сүруді" қалады. Осылайша, Конституция мәтінінде император да, Бас Ассамблея да Бразилия халқының өкілдері екендігі көрсетілді. Монарх ұлттың жалпы мүддесін білдірсе, Ассамблея жеке, уақытша мүдделерді білдірді. Алайда, император елдің егемендігі емес еді; егемендік Бразилия халқына тиесілі болды, олар осы рөлді императорға, сондай-ақ Бас Ассамблеяға тапсырды.

Upon gaining independence from Portugal in 1822, the Brazilian nation as a whole was almost entirely in favor of a monarchical form of government. There were a variety of reasons for this political choice. There was fear among various social groups of the possibility that Brazil would fall into the same political, social, and economic chaos experienced by most of the former Spanish American colonies: territorial dismemberment, coups, dictatorships and the rise of caudillos. The perceived necessity was for a political structure that would allow the Brazilian people not merely to enjoy the advantages of liberty, but also that would guarantee the country's stability, in conformance with the liberalism of the time. Only a neutral entity, completely independent of parties, groups or opposing ideologies, could achieve this end. And there was "always a powerful ideological element remaining from independence as the result of a great national union over particular interests." The Brazilian monarchy was "a form of government that assured a Brazil that would include the whole of the old Portuguese dominion, in a climate of order, peace, and freedom." There was also another reason for adoption of the monarchy, or more precisely, its maintenance. The Europeans, as much as the Africans and the Native Americans, came from monarchical societies. To remain under this form of government was a way of maintaining the traditions and identity of the Brazilian people, a people descended from those three distinct ethnic groups. The choice of a member of the House of Braganza came not just from the historical moment, but also from the fact that Prince Pedro descended from the pure male line of the Portuguese kings. The House of Braganza originated with Afonso, 1st Duke of Braganza, an illegitimate son of John I of the House of Aviz who, in turn, was the son of Peter I of the House of Burgundy, which was founded 300 years earlier in 1143 by Afonso Henriques, the first king of Portugal. Thus, the strong popular appeal of the monarchy, and a tradition of more than three hundred years (or seven hundred if Portuguese history is considered), enabled Prince Pedro to take on the role of a symbol of national unity. The monarchical regime maintained on Brazilian soil "was a force of continuity and tradition". A third element in the choice of monarchy was the necessity to comply with the powers of the era, all located in Europe. The possibility of European countries seeking to dominate the young nation, strengthened the desire to prevent the adoption of the republican form at all costs and to avoid any territorial dismemberment into small republics, weak and in constant rivalry with one another. Given that other Latin American countries and also Portugal were becoming easy prey to European (mainly British) greed, maintaining the monarchy with a monarch of European origin acted as a deterrent and allowed Brazil to ensure the predominance of its international interests. And in fact, "after the phase of the regency, turbulent but transitory by its very nature, the imperial order dominated from above, assuring internal peace and external prestige." For the reasons cited above, Brazil chose a representative constitutional monarchical system. The imperial regime was based on the idea that sovereignty resided in the Nation, not the State, symbolically represented by the emperor. While the Nation wished to experience freedom and prosperity, the State, in turn, wanted "permanence, duration and existence." In this form, the Constitution expressed in its text that both the Emperor and the General Assembly were representatives of the Brazilian nation. The monarch represented the constant, general interests of the nation as a whole, while the Assembly represented particular, ephemeral, momentary interests. However, the Emperor was not sovereign of the country; the sovereign was the Brazilian Nation, who delegated this role to the Emperor, as they did to the General Assembly.

Парламенттік жүйе

Парламентшілдік пен президенттік жүйелердің басты айырмашылығы – біріншісінде мемлекет басшысы мен үкімет басшысы екі бөлек адам болса, екіншісінде екі қызмет те бір адамда шоғырланған. Дегенмен, Бразилия монархиясы тұсында император мемлекет пен үкіметтің екеуіне де басшылық еткен. Осы президенттік республикашылдықтың негізгі ерекшелігі Бразилияның конституциялық тәртібімен қабылданып, орнатылды. 1824 жылғы Конституция Конституциялық жиналыс дайындаған жобаға қарағанда кем парламенттік болды. Шындығында, ол ерекше және бірегей режим болды: президенттік монархия. Бұл Бразилия монархының тиран немесе диктатордың өкілеттіктеріне ие екенін білдірмейді. Адамның бостандығы мен қадір-қасиетін қамтамасыз ететін жеке кепілдіктер Хартияның баптарына енгізіліп, сақталды. Император заң шығару және сот салаларына қатысты мәселелерде, мысалы, заңдар қабылдау немесе сот үкімдерін шығару сияқты істерде әрекет етпеді. Алайда, Модерация билігінің (Poder Moderador) құрылуы және Бразилияның өкілдік жүйесінің табиғи дамуы президенттік үлгіден парламенттік үлгіге өтуге жағдай жасады, бұл Империяға «Ұлыбританияның» [Ұлыбританияның] жанындағы көрнекті серіктес статусын сыйлады. Бір үкімет түрінен екіншісіне ауысу үшін заңның мәтінін өзгертудің қажеті болмады: Конституцияның өзі, оның икемділігі (Хартияны құқықтық тұрғыдан түсіндіруде) мұны мүмкін етті. Парламенттік институттың алғашқы қадамы 1824 жылы жасалды, ол Бразилияның алғашқы конституциялық жарғысын қабылдаумен байланысты, бұл Бас Ассамблеяға (Парламентке) ұлттың саясатын жоғары деңгейде бағыт беруге мүмкіндік берді. Екінші қадам 1826 жылы жасалды, онда азшылық депутаты Бернардо Перейра де Васкончелос мемлекеттік министрлердің үкіметтік қаржы есептерін Депутаттар палатасына ұсынуын талап етті. Ең маңызды үшінші қадам 1847 жылы жасалды, онда Франсиско де Паула Соуза Министрлер Кеңесінің төрағасы лауазымын құруды ұсынды (премьер-министрге тең және атқарушы билікті ұстайды). Бұл қадамдар британдық парламентаризмді нығайту сияқты, Бразилия парламентаризмін де нығайтуға әкелді, өйткені ол атқарушы және модерация биліктерінің арасындағы айырманы анықтауға көмектесті. Бразилия Парламентінің маңызы артты, өйткені барлық маңызды саяси шешімдер оның ішінде қабылданып, есте қаларлық пікірталастарға мүмкіндік берді. 1881 жылға қарай мемлекеттік министрлердің Парламентке үкіметтік қаржы есептерін ұсынуы, өз қызметі туралы жылдық есеп беруі және депутаттар мен сенаторлардың сын-ескертпелеріне жауап беруі әдет-ғұрыпқа айналды. Бұл парламенттік өзара әрекеттесуге үлкен еркіндік берді. Бұл шетелдіктердің назарынан тыс қалмады. Бразилия кең сөз бостандығына және француз елшісі Амелот, Шаилу графының айтуынша, «шамадан тыс парламентаризмге» ие болғаны үшін сынға ілікті. Шетелдіктердің пікірінше, Бразилия парламентаризмі еуропалық үлгілерден кем емес еді. Империя «басынан бастап тәж кигізілген демократия болды, онда алдымен атқарушы билік басым болды, ал соңында заң шығарушы билік басымдыққа ие болды». Императорлық Парламентте «берік және бәсекеге қабілетті партиялар, белсенді парламент, еркін баспасөз, ашық пікірталас» болды, бұл дәстүрлер Ескі Республикада сақталмады. Император да, мемлекеттік министрлер де Парламентке құрметпен қарап, елдің саяси жүйесін жақсарту үшін парламентаризмге тән ерекшеліктерді қабылдауға шынайы күш салды. Мысалы, министрлер кабинетінің үкіметтік бағдарламасы Министрлер Кеңесінің төрағасымен әзірленді және жыл сайын монарх Депутаттар палатасының ашылуында ұсынылды. Тағы бір мысал – Парламент қажет деп тапқан жағдайда министрлер кабинетіне сенімсіздік білдіру туралы ұсыныс енгізу мүмкіндігінің пайда болуы. Бұл парламенттік азшылыққа көпшілік құраған кабинеттің орынсыз әрекеттеріне қарсы қорғану құралы болды.

A major difference between parliamentarism and presidentialism is that in the first, the Head of State and of the Government are distinct individuals, while in the second, both roles reside in a single individual. Under the Brazilian monarchy, nonetheless, the emperor was head of both the State and the Government. This basic characteristic of presidential republicanism was transplanted by the Brazilian Constitutional Order. The Constitution of 1824 was rather less parliamentary than the draft prepared by the Constituent Assembly. In fact, it was for all purposes a peculiar and unique regime: a presidential monarchy. That did not mean, by any means, that the Brazilian monarch had prerogatives resembling those of a tyrant or dictator. The individual guarantees that guarantee human liberty and dignity were inserted into the articles of the Charter and were respected. The Emperor would not act in areas reserved to the legislative branch and the judiciary, such as to create laws or to judge and sentence. Still, the creation of the Moderating Power (Poder Moderador) and natural evolution of Brazilian representative system enabled a transition from presidential to the parliamentary model, which "would give the Empire a position of illustrious companion next to the British lion" [the United Kingdom]. It was unnecessary to modify the letter of the law in order to transmute one system of government into another: the Constitution itself in its elasticity (in terms of legal interpretation of the Charter) enabled this. The first step in the parliamentary institution occurred in 1824, with the award of the first Brazilian constitutional charter, allowing the General Assembly (Parliament) to take a leading role in policy guidance of the nation. The second step was in 1826 when a minority deputy Bernardo Pereira de Vasconcelos successfully demanded that the ministers of state had to present the government's financial accounts before the Chamber of Deputies. The third step, the most important, was taken in 1847 when Francisco de Paula Souza demanded the creation of the office of the President of the Council of Ministers (equivalent to the prime minister, and holding executive power). These steps resulted in the consolidation of Brazilian parliamentarism, in the same manner as the consolidation of British parliamentarism, as it would facilitate the distinction between Executive Power and Moderating Power. The Brazilian Parliament became increasingly important, as all the great political decisions took place there, providing occasion for memorable debates. By 1881, it was already a custom of the Ministers of State to present government financial accounts to the Parliament, make annual reports on their activities and attend to answer criticism by the Deputies and Senators. These acts allowed great freedom for parliamentary interplay. This did not pass without observation by foreigners. Surprising, Brazil was criticized for its broad freedom of speech and its "exaggerated parliamentarism" as it was called by the French ambassador Amelot, Count of Chaillou. In the view of foreigners, Brazilian parliamentarism was not behind its European equivalents. The Empire was "from its outset a crowned democracy, in which the executive prevailed at first, and the legislative ended up predominating". In the Imperial Parliament there were "solid and competitive parties, an active parliament, a free press, open debate", traditions that the Old Republic did not maintain. Both the emperor and the ministers of state always sought to act with attention to Parliament, making a sincere effort to improve the country's political system by adopting characteristics inherent in Parliamentarianism. For example: the definition of the cabinet's governmental program was drafted by the President of the Council of Ministers, and was, in turn, presented by the monarch every year at the opening of the Chamber of Deputies. Another example was the emergence of the possibility that Parliament, when deemed necessary, would submit a motion of no confidence against the cabinet of ministers. This provided a mode of defense (used at exceptional moments) of the parliamentary minority against the cabinet formed by the majority, were they to act inappropriately.

Федерализм

1824 жылғы императорлық Конституция Бразилияны жоғары саяси орталықтандырылған елге айналдырды, мақсаты – орталық үкіметтің провинцияларға бақылауын күшейту және осылайша аумақтық бөлінудің алдын алу болды. Дегенмен, жергілікті билік белгілі бір дәрежеде тәуелсіздікке ие болды, себебі халық сайлаған муниципалитеттер өздерінің өкілеттіктеріне ие болды. Бұл жағдай 1834 жылғы қосымша актіні қабылдаумен өзгерді, ол жергілікті басқаруға қатысты мәселелерді заңмен реттеу үшін провинциялық жиналыстарды құрды. Актіде сондай-ақ "экономикалық және жергілікті басқару" құрылды, бұл қалаларға "өздерінің президенттері провинцияларға қатысты абсолютті билікті белгілі бір дәрежеде тежеуге" мүмкіндік берді. Бұл салаға қатысты өзгеріс 1840 жылы бекітілген қосымша актіні түсіндіру туралы заңның нәтижесінде болды, ол 1834 жылғы актімен алынған тәуелсіздікті шектеді. Тарихшы Мария де Фатима Сильва Гувеа империядағы федерализмнің болмауына қатысты тарихшылар арасында кең таралған көзқарас туралы былай деп жазды:

The imperial Constitution of 1824 made Brazil a highly centralized country, aiming to facilitate control by the central government over the provinces and thereby prevent eventual territorial dismemberment. Nonetheless, the local governments had some degree of autonomy, because municipal assemblies elected by the population had their own prerogatives. This framework changed with the approval of the 1834 Additional Act, which created the Provincial Assemblies to legislate on issues related to local administration. The Act also created an "economic and local government" that made possible to cities to "neutralize in a certain way the absolute power exercised over the provinces by their presidents". A reversal occurred in this area due to the so called Law of Interpretation of the Additional Act, approved in 1840, which restricted the autonomy gained by the 1834 Act. Historian Maria de Fatima Silva Gouvêa wrote of the view widely held among historians, regarding the non existence of federalism in the Empire:

Apart from some few studies published in recent years—in particular the work of Miriam Dohnikoff and Maria Fernanda Martins—very little has been produced on the subject, there remains a strong historiographical perception of the period as being marked by the existence of a monarchic State, centralized, instituted from the will and the dictates of a plantation and slaveocratic elite, over the will of the imperial Brazilian society as a whole. Nonetheless, even after the revision of 1840, the Brazilian State retained certain characteristics of federalism, despite the fact that these were not foreseen in its founding in 1822. Because federalism was the main change proposed by the republicans and liberals in the 19th century, scholars of the subject give the impression that federalism did not exist under the monarchy. William H. Riker, one of the main theoreticians about federalism, considered that the Brazilian monarchy adopted a federalist model after the 1834 Additional Act. His view is that federalism would consist of a "division of competencies between the general government and the regional governments." The principal characteristic of federation is the mutual existence of two autonomous levels of government, in this case central and regional. This was reality during the monarchy, which would be considered a de facto federation were it not for the fact that the presidents of the provinces (equivalent to the current governors of states) were appointed by the Emperor and the Senators had a lifelong tenure. Prussian officer Max von Versen, who visited Brazil in 1867, wrote that the Emperor "shares the sovereignty with a Senate and a Chamber of Deputies [House of Representatives] that are assemblies elected by universal suffrage. In fact, the Crown does have only the ability to execute decisions of the Legislative. It is so great the administrative autonomy of the provinces, so predominant is the function of the Parliament as it is small the sphere of political attributions of the Emperor". Mirian Dohnikoff concluded that:
The constitutional division of competencies between provincial governments and the central government, guaranteeing the autonomy of the former, which could not be unilaterally revoked by the central government; the capacity of the provincial governments to make decisions autonomously about matters relative to taxation, the police force, public works, jobs, etc. ; the constant negotiation between provinces and the center in parliament to reduce tensions and confrontations between divergent interpretations about the sphere of the competence of each; the attribution of the central government to respond to national unity, provided the tools necessary for both; and its coexistence with autonomous provincial governments, which accounted for strategic regional issues, were federalist factors that prevailed in nineteenth century Brazil. The defeat in the negotiations of reforms in 1832, which resulted in the maintenance of the lifelong character (vitaliciedade) of membership in the Senate, and the fact of the president of the province being appointed by the central government prevented the full adoption of a federal model. On the other hand, as I have tried to demonstrate, the [centrally appointed] president had limited powers, of a type that did not constitute an obstacle to the exercise of provincial autonomy. The president did not have the power to present legislative projects, and the right to veto laws approved by the Assembly was only one of suspension. It could be exercised for a limited time, only ten days, and returned then to the same Assembly that approved the law, where it could be overruled by two thirds of the legislators. Thus, it remained to the monarchic government to abolish the lifelong character of membership in the Senate and to allow the choice of presidents of the provinces by popular vote, to achieve federalism. Such changes would occur in 1889, when the Viscount of Ouro Preto, President of the last Council of Ministers of the monarchy, presented his government proposals to the General Assembly. But, owing to the coup d'état that installed the republic, these plans never came to fruition.

Соңғы жылдары жарияланған бірнеше зерттеулерден – әсіресе Мириам Дохников пен Мария Фернанда Мартинс еңбектерінен – басқа ештеңе жарияланбады, сондықтан осы кезеңді монархиялық, орталықтандырылған мемлекет деп қарастыратын, плантациялық және құл иеленуші элитаның еркі мен қағидаларымен құрылған, императорлық Бразилия қоғамының жалпы еркінен гөрі басымдығы бар тарихи тұжырымдама күшінде қалып отыр. Дегенмен, 1840 жылғы түзетуден кейін де Бразилия мемлекеті федерализмнің кейбір ерекшеліктерін сақтап қалды, бірақ бұл 1822 жылы құрылған кезде көзделмеген еді. Федерализм 19 ғасырда республикашылар мен либералдар ұсынған негізгі өзгеріс болғандықтан, осы тақырыпты зерттеген ғалымдар федерализм монархия кезінде болмаған деген ойды қалыптастырды. Федерализм туралы негізгі теоретиктердің бірі Уильям Х. Рикер Бразилия монархиясы 1834 жылғы қосымша актіден кейін федералистік үлгіні қабылдады деп санайды. Оның пікірінше, федерализм – "жалпы үкімет пен аймақтық үкіметтер арасындағы өкілеттіктерді бөлуден" тұрады. Федерацияның басты ерекшелігі – екі тәуелсіз билік деңгейінің бірдей болуы, яғни орталық және аймақтық. Бұл монархия кезінде болды, егер провинциялардың президенттері (қазіргі штаттардың губернаторларына тең) император тағайындаса және сенаторлар өмір бойы қызмет атқарса, бұл де-факто федерация болар еді. 1867 жылы Бразилияға келген пруссиялық офицер Макс фон Версен императордың "әлемдік сайлау арқылы сайланатын Сенат пен Депутаттар палатасымен [Өкілдер палатасымен] билік жүргізетінін" жазды. Шын мәнінде, Корольдің құзыреті тек заң шығарушы биліктің шешімдерін іске асырумен ғана шектелген. Облыстардың әкімшілік тәуелсіздігі өте жоғары, Парламенттің функциясы өте маңызды, ал императордың саяси өкілеттігі өте шектеулі. Мириам Дохников мынаны қорытындылады:

Провинциялық үкіметтер мен орталық үкімет арасындағы өкілеттіктердің конституциялық бөлінісі, біріншісінің тәуелсіздігіне кепілдік беру, орталық үкімет оны бір жақты түрде жоюға құқылы емес; провинциялық үкіметтердің салық салу, полиция, қоғамдық жұмыстар, жұмыс орындары және т.б. мәселелер бойынша дербес шешімдер қабылдау қабілеті; провинциялар мен орталықтың парламенттегі тұрақты келіссөздері әрқайсысының өкілеттігі туралы әртүрлі түсініктер арасындағы шиеленістер мен қақтығыстарды азайту үшін; орталық үкіметтің ұлттық бірлікке жауап беруі, екеуіне де қажетті құралдарды қамтамасыз етуі; және стратегиялық өңірлік мәселелерді шешетін тәуелсіз провинциялық үкіметтермен бірге өмір сүруі – 19 ғасырдағы Бразилиядағы федералистік факторлар болды. 1832 жылы реформалар бойынша келіссөздерде жеңіліс, нәтижесінде Сенат мүшелігінің өмір бойы сақталуы (vitaliciedade) және провинция президентінің орталық үкімет тағайындауы федеративтік үлгіні толық қабылдауға кедергі келтірді. Екінші жағынан, мен көрсетуге тырысқандай, [орталықтан тағайындалған] президенттің өкілеттігі шектеулі болды, бұл провинциялық тәуелсіздікті жүзеге асыруға кедергі келтірмейтін сипатта болды. Президент заң жобаларын ұсынуға құқылы емес, ал Ассамблеяда қабылданған заңдарға вето құқығы тек тоқтату сипатында болды. Ол шектеулі мерзімге, яғни он күнге ғана қолданылуы мүмкін, содан кейін заңды бекіткен сол Ассамблеяға қайтарылып, онда заң шығарушылардың үштен екісі оны қабылдамауы мүмкін. Осылайша, монархиялық үкіметке Сенаттағы өмір бойы мүшелікті жою және провинция президенттерін халық сайлауға рұхсат беру федерализмді іске асыру үшін қажет болды. Мұндай өзгерістер 1889 жылы болды, осы кезде Оуро Прето виконты, монархияның соңғы Министрлер Кеңесінің төрағасы, жалпы жиналысқа үкіметтік ұсыныстарын ұсынды. Бірақ, республиканы орнатуға әкелген төңкеріс салдарынан бұл жоспарлар іске аспады.

Императордың рөлі

Бразилия императорының рөлі – ұлтты ұсыну еді. Ол ұлттың «бірлік, тұрақтылық, өздігінендігі» сипаттарын бейнелейтін. Ол заңды тәртіпті, барлық бразилиялықтардың бірлігін, сондай-ақ аймақ, топ, партия, нәсілдің алуан түрлілігін, ұлтты толығымен көрсететін. Монарх, шын мәнінде, «республиканың министрі» болды, бұл соңғы сөздің философиялық мағынасында, *res publica*-дан, құдайлық құқықпен егемендік емес. Оның ұлттың өкілі, оның заңдылығы ретіндегі функциясы сайланудан емес, дәстүр бойынша, бұрынғы монархтың қайтысынан кейін оның мұрагеріне көрсетілген құрметтей, жариялау арқылы туындады. Жариялау – монархияның Бразилия халқының өкілі ретіндегі рөлін заңды түсіндіретін халықтық тағайындама болды. Бұл монархиялық дәуірде үш ерекше тарихи сәтте болды: 1822 жылы Педро I жарияланғанда, 1831 жылы және, соңында, 1840 жылы Педро II барлық провинцияларда жарияланғанда. Жариялау, белгілі бір жағынан, бейресми плебисцитке тең келетін символдық дауыс беру түрі болды. Бразилия монархтарына ұлттың өкілі ретіндегі заңдылықты берген халықтық қабылдау осы еді. 19 ғасырдың либерализмімен диктатталған 1824 жылғы Конституция монархияны өкілдік жүйеде қорғады және конституциялық мәтіндегі ең маңызды, инновациялық және түпнұсқалық ережемен қорғалды: Модерациялық билік (*Poder Moderador*). Бұл төртінші билік императорға жеке тән болды, ол «заң шығарушы және атқарушы билік арасындағы үйкелісті жұтатын механизм» ретінде әрекет етті, ал екі биліктің теңгерімін сақтаудағы оның рөлі Педро II-ге өзінің билік ету кезегінде «осы лауазымды осылайша қуанышпен және бейбітшілікпен атқаруға мүмкіндік берді». Тобиас Баррето Модерациялық билікті және парламенттік үкіметті талдап, оның қабылдану себебін «әдет-ғұрыптың ұрпағы емес, тек теорияның өнімі болған институттар шындыққа қарсы ұзақ тұра алмайды және олар фактілерге тап болғанда тез арада құлайды» деп түсіндірді. Бразилиялықтардан басқа ұлттардың әдет-ғұрыптары мен дәстүрлеріне сәйкес келетін заңдар теорияда мақтауға лайық болса да, практикада олар кері нәтиже беріп, елдің конституциялық тәртібіне уақыт өте келе зиян келтіретін жарылыстарға әкелуі мүмкін. Осылайша, Модерациялық билік арқасында Бразилия «парламенттік анархияның шығуына арналған клапанды аша алды», яғни, бәсекелес саяси фракциялар арасындағы дау-дамайлардан туындаған зиянды азайтуға мүмкіндік берді. Жоао Камило де Оливейра Торреске сәйкес, Модерациялық биліктің артындағы идея «монархтың, династиялық сабақтастық арқасында, фракцияларға, топтарға қатыспауы, аймақтық байланыстары болмауы, өзінің билігін экономикалық топтарға қарыздар емес, сайлау уәделерін орындауға міндетті емес, өзінің болашағы туралы ойлаудың қажеті жоқ – отбасының болашағы бейбітшілік пен ұлттық ұлылықты сақтаумен қамтамасыз етілді – ол тек қана өзіне пайда мен артықшылықтар беру үшін үкімет арқылы қысқаша өтуді пайдаланып, ұлттың әл-ауқатын құрбан ету және оның мұрагерлеріне жауапкершілікті жүктеуге ұмтылмады» дегенді білдіреді, өйткені ол «мұрагерінің өзінің ұлы болатынын біледі, өйткені тарих, көбінесе, ата-бабаларының қылмыстары үшін немерелерді жазалайды».

The role of the emperor of Brazil was to represent the nation. He represented that which the nation had "of oneness, of permanence, of stability. He represented the legal order, the unity of all Brazilians, as well as the variations of region, class, party, race, represented the nation in its totality." The monarch was in reality a type of "minister of a republic", in the philosophical sense of that last word, from res publica, and not a sovereign by divine right. His function as a representative of the nation, of its legitimacy, derived not from being elected, but acclaimed, as had traditionally happened for centuries after the death of the previous monarch in homage to his successor. Acclamation was a popular designation that legitimated the role of the monarchy as representative of the Brazilian people. This in fact occurred at three distinct historic moments during the monarchical era: in 1822, when Pedro I was acclaimed, in 1831 and finally in 1840, when it was the turn of Pedro II be acclaimed in all the provinces. Acclamation was, in a certain way, a type of symbolic vote, equivalent to an informal plebiscite. It was popular acceptance that granted the legitimacy to Brazilian monarchs as representatives of the Nation. Following the standard dictated by liberalism of the nineteenth century, the Constitution of 1824 granted the monarchy protection under a representative system and protected by the most important, innovative and original item in the constitutional text: the Moderating Power (Poder Moderador). This fourth power was personal to the Emperor, acting as a "mechanism to absorb friction between the legislative and executive powers" and his role as the one who would maintain the balance between both powers would allow Pedro II throughout his reign the "worthy position that he exercised with so much pleasure and peace." Tobias Barreto has analyzed the Moderating Power and the parliamentary government, explained as the reason for its adoption both the fact that "institutions that are not the daughters of custom, but only the product of theories, do not hold themselves for much longer against reality and they will soon ruin themselves when faced by facts." It would not matter if there were laws that would follow the customs and traditions of other nations (other than the Brazilians) that would be admirable in theory, but in practice, would become counterproductive to the point of creating cracks that over time would collapse the edifice of the country's constitutional order. Thus, thanks to the Moderating Power, Brazil was able to "open a valve through which parliamentary anarchy could escape", in other words, it would minimize eventual damage caused by disputes between rival political factions. According to João Camilo de Oliveira Torres the idea behind the Moderating Power was "that a monarch, by virtue of dynastic continuity, took no part in factions, classes, had no regional links, did not owe his power to economic groups, did not have to fulfill electoral promises, did not need to think of his own future — the future of his family was guaranteed by the preservation of peace and national greatness — he was not subject to the temptation of taking advantage of a brief passage through the government to grant benefits and advantages for himself only at the cost of the nation´s welfare and leaving the onus to his successors" as he knows that his "successor will be his own son, knowing that history, many times, charges grandchildren with the crimes of their grandparents".

Императордың артықшылықтары

1824 жылғы Конституцияның 99-бабында «Императордың жеке басы қол сұғылмайтын және қасиетті; ол ешқандай жауапкершілікке тартылмайды» деп жарияланды. Бұл ереже тек XIX ғасырдағы бразилиялық конституциялық жүйеге ғана тән емес еді. Керісінше, монархтың жауапкершіліктен босатылуы қазіргі парламенттік монархияларда да сақталуда. Модерациялық билікке берілген өкілеттіктер Мемлекеттік кеңеспен ақылдасқаннан кейін ғана іске асырылуы керек еді. Бұл өкілеттіктердің көп бөлігі (101-бапта тізімделген) бүгінгі монархтарға берілгендермен сәйкес келеді, мысалы: сессиялар арасындағы үзілістерде Бас Ассамблеяны (парламентті) шақыру; Бас Ассамблеяның жарлықтары мен қаулыларын бекіту, олардың заң күшіне енуі үшін; Бас Ассамблеяны тарату немесе кейінге жылжыту және Депутаттар палатасын (Câmara de Deputados) таратып, оның орнына бірден жаңасын шақыру; мемлекеттік министрлерді еркін тағайындау және қызметтен босату; сот үкімдерін жеңілдету және өзгерту, сондай-ақ кешірім жасау. Депутаттар палатасын тарату мен Ұлттық Конгрессті (немесе Парламентті) жабу екі бөлек мәселе. Біріншісі – парламентаризмде қолданылатын заңдық шара, ал екіншісі – диктаторлық акт. Сол кездегі бразилиялық монархтар депутаттар палатасын тарату құқығын пайдалануда ерекше сақтық танытты. Мысалы, Педро I өзінің билік кезеңінде Депутаттар палатасын таратуға немесе Парламентті кейінге жылжытуға бармады. Педро II болса, 58 жылдық императорлық билігінде мұндай таратуды өзінің бастамасымен жасаған емес; оның орнына, мұндай шаралар әрқашан Министрлер Кеңесінің төрағасы тарапынан сұралып алынды. Оның билік ету кезеңінде он бір тарату болды, олардың он бірі Мемлекеттік кеңеспен кеңескеннен кейін жасалды, бұл міндетті емес еді. Заңдарға вето құқығы абсолютті емес, тек ішінара ғана болды: егер екі кезекті заң шығарушы орган бірдей заңды өзгеріссіз ұсынса, императордың қол қоюы қажет болмайтын еді. Императордың басқа да артықшылықтарына: оларға қатысты шағымдар бойынша судьяларды қызметтен шеттету (бірақ олармен тыңдау өткізіп, барлық маңызды ақпаратты жинап, Мемлекеттік кеңеспен кеңескеннен кейін ғана), провинциялық кеңестердің қаулыларын (заңдарын) бекіту немесе тоқтату және халықтың көпшілік дауысымен таңдалған үш кандидаттың тізімі бойынша сенаторларды тағайындау кіретін еді. Провинциялық кеңестердің қаулыларын бекіту немесе тоқтату құқығы ерекше болды, ол Бас Ассамблеяның құзыретіне жататын және тек осы орган қандай да бір себеппен жинала алмаған жағдайда ғана қолданылатын еді (Бұл артықшылық 1834 жылғы Қосымша заңмен және одан кейінгі Провинциялық Ассамблеялардың құрылуымен жойылды). Сенаторларды тағайындау құқығы бразилиялық құқықтық жүйеге тән ерекшелік емес, сол дәуірдегі барлық елдерде кең таралған құбылыс еді. Ұлыбританияда Лордтар палатасы өмірлік және мұрагерлік мүшелерден тұрды және тек аристократияға ғана арналған; сондай-ақ, Францияда сенаторлар, өмірлік мерзіммен, сайланудың орнына тағайындалды; АҚШ-та, президенттік республикада сенаторларды штаттық заң шығарушы органдар таңдады (1913 жылғы Он жетінші түзетумен өзгертілгенге дейін). Бразилиямен бірге демократиялық елдер саналатын бұл үш елдің ешқайсысында сенаторларды таңдауға халықтың тікелей қатысы болған жоқ. Керісінше, Бразилияда сенаторлар бразилиялық халықтың ең көп дауысын алған үш үміткердің тізімінен тағайындалуы керек еді. Пауло Бонавидес «Орындылық билік» тек «ұлттық бірлікті нығайту және империяның саяси жүйесінің тұрақтылығындағы рөлі үшін ғана бағаланатынын» жазды, өйткені континент азаматтық жеккөрулермен қамшыланып, әлсіз және бәсекелес республикаларға бөлініп кеткен еді. Гальвао Соузаның пікірінше, Педро II кезіндегі Модерациялық билік ««әділеттілік диктатурасы» үшін кеңістік жасады. Ол тез арада монархтың жеке билігіне айналды, ол әрқашан жоғары қоғамдық сезіммен жүзеге асырылды». Автор қолданған «диктатура» термині теріс мағынаға ие емес және Педро II конституциялық монарх ретінде атқаратын рөліндегі мораль мен әділдік күшін бейнелейді.

Article 99 of the Constitution of 1824 declared that the “person of the Emperor is inviolable and sacred; he is not subject to any responsibility”. This disposition was not characteristic only of the nineteenth century Brazilian constitutional regime. On the contrary, the lack of responsibility of the monarch continues to exist under present day parliamentary monarchies. The powers reserved to the Moderating Power were to be exercised only after consulting the Council of State. Most of these powers (which were enumerated in Article 101) were identical to those reserved for monarchs today, such as: to summon the General Assembly (parliament) in the intervals between sessions; to sanction the decrees and resolutions of the General Assembly, for them to take on the force of law;
extend or postpone the General Assembly and dissolve the Chamber of Deputies (Câmara de Deputados), convoking another immediately to replace the former; freely appointing and firing ministers of state; pardoning and modifying judicial sentences and granting amnesty. The dissolution of the Chamber of Deputies should not be confused with shutting down a National Congress (or Parliament). The first refers to a legal measure that exist under Parliamentarism, while the second is a dictatorial act. There was a great care on the part of Brazilian monarchs at the time to exercise their prerogative to dissolve the Chamber of Deputies. For example, in the case of Pedro I, he did not dissolve the Chamber of Deputies or postponed the Parliament during his reign. While Pedro II, not once in his 58 years as Emperor that such dissolution occurred by his own initiative; instead, it was always solicited by the President of the Council of Ministers. There were various dissolutions during the period of his reign, eleven in all, and of these, ten occurred only after the Council of State was consulted on the matter, something that was not obligatory. The power to veto laws was not absolute, merely partial: if two consecutive legislatures presented the same legislation without modifications, the Emperor's signature would not be needed to pass it. Among the other prerogatives of the emperor were: to suspend magistrates for complaints against their persons, but only after carrying through hearings with them, taking all the important information available, and consulting the Council of State (those magistrates effectively lost their jobs only after due process of law that resulted in a condenatory sentence after all possible appeals); approve or suspend resolutions (laws) of provincial councils and name Senators according to a list of the three candidates who had gained the majority of popular vote. The power to approve or suspend resolutions of provincial councils was extraordinary, it was the competence of the General Assembly and could only occur if that body, for some reason, was unable to meet (This prerogative was annulled by the 1834 Additional Act and the subsequent creation of the Provincial Assemblies). As to the power of nominating Senators, that was not a characteristic peculiar to the Brazilian legal order, but to something common in all countries of that era. In the United Kingdom, the House of Lords was composed of life members and hereditary members and reserved solely to the nobility; similarly, in France, Senators, also with life terms, were named rather than elected; in the United States, a presidential republic, Senators were chosen by the state legislatures (until this was modified by the Seventeenth Amendment in 1913). None of these three countries, considered at that time to be democracies alongside Brazil, there was any popular participation in the selection of Senators. In contrast, in Brazil Senators were supposed to be named from a list of three candidates who had received the most votes from the Brazilian people. Paulo Bonavides wrote that the Moderating Power "can only be appreciated for its role on the consolidation of national unity and the stability of the political system of the Empire" on “a continent politically flagellated by civil hatreds and pulverized into weak and rival republics.” For Galvão Sousa, the Moderating Power under Pedro II, “created the space for the famous 'dictatorship of honesty.' It soon became the personal power of the monarch, always exercised with a high public spirit”. The term "dictatorship" (ditadura) used by the author does not have a pejorative connotation and merely exemplifies what he perceives as the force of morality and justice that Pedro II imposed in his role as constitutional monarch.

Атқарушы билік

1824 жылғы Конституцияның 102-бабына сәйкес, «Император атқару билігінің басшысы болып табылады және оны мемлекеттік министрлері арқылы іске асырады». Алайда, 1847 жылы Император Педро II атқару билігін жүзеге асыру үшін Министрлер Кеңесінің Президенті лауазымын құрды, бірақ Император әлі де монархияның премьер-министріне тән атқару билігіне ие. Іс жүзінде, екеуі де атқару функцияларын әртүрлі салаларда жүзеге асырды. Бұл реформа арқылы Император Бас Ассамблея қабылдаған заңдарды бекітуге немесе вето құқығын қолдануға, «жаңа Жалпы Ассамблеяны шақыруға», епископтарды тағайындауға, рухани лауазымдар беруге, судьяларды тағайындауға, атақтар мен наградалар беруге жауапты болды. Екінші жағынан, Министрлер Кеңесінің Президенті іс жүзінде үкімет басшысы болып табылып, мемлекеттік министрлерді тағайындау және олар арқылы қызметтерін іске асыру, дипломатияға жауапкершілік жүктеу, жарлықтар, нұсқаулар мен ережелер шығару және осы мәселелерге қатысты барлық істерді басқару, «ішкі және сыртқы қауіпсіздікті қамтамасыз ету және Кабинет пен Парламентпен бірлесіп мемлекеттік қаржыны басқару» міндеттерін атқарды. Кеңес Президенті өзінің лауазымын партиясына да, Императорға да борышты болды, және олар кейде қақтығысқа түсуі мүмкін еді. 19 ғасырдағы азаттық қозғалысының көшбасшысы және тарихшы Жоаким Набуко: «Бразилиядағы Кеңес Президенті Ресей канцлері, Егеменнің құлы немесе Ұлыбританияның премьер-министрі емес еді, ол тек [Төменгі палатаның] сенімімен ғана құрылған емес: Корольдік делегациясы оған Палата делегациясы сияқты қажет және маңызды болды, және өз функцияларын қауіпсіз атқару үшін Парламенттің еркіне, құбылуына және амбицияларына үстемдік етуі керек еді, сондай-ақ Императордың жақсы ниетін, ықыласын әрқашан өзгермейтін етіп сақтауы керек еді» деді.

Заң шығарушы билік

Конституцияға сәйкес, заң шығару билігі Бас Ассамблеяға тиесілі, ол екі палаталы заң шығарушы орган, оның құрамында Император Сенаты мен Депутаттар Палатасы бар, 1824 жылы 50 сенатор мен 102 депутаттан тұрды, олар ұлт өкілдері болды. Сенат сайлау арқылы құрылған, өмір бойына мүшелік ететін адамдардан тұрады. Ең көп дауыс жинаған сенаторлар Император тарапынан үш тізім бойынша таңдалып, тағайындалады. Әр провинция өзінің депутаттары санының жартысына тең сенатор береді. Депутаттар Палатасы төрт жылдық мерзімге сайланатын мүшелерден құралады. Конституцияның 13-бабына сәйкес, заңдарды шығару, жою, түсіндіру және тоқтата тұру құқығы тек Бас Ассамблеяға ғана тиесілі. Заң шығарушы орган сондай-ақ қаржыны басқару билігіне ие болды және жыл сайын шығындар мен салықтарды бекітуге міндетті болды. Ол мемлекеттік қарыздар мен борыштарды мақұлдау және бақылау құқығына ие болды. Ассамблеяның міндеттеріне әскери күштердің мөлшерін белгілеу, үкімет құрамында кеңселер құру, ұлттың әл-ауқатын бақылау және үкіметтің Конституцияға сәйкес жұмыс істеуін қамтамасыз ету кірді. Бұл ереже заң шығарушы органға үкімет саясатын және іс-қимылын тексеруге және талқылауға кең өкілеттік берді. 1824 жылғы Конституцияның 16-бабына сәйкес, "әр палата Ұлттың қадірлі өкілдеріне лайықты құрметпен қарауы тиіс". Әрбір заң шығарушы органның мерзімі төрт жыл, ал жылдық сессия төрт айға созылады. Ассамблеяның императорлық ашылу сессиясы әрқашан 3 мамырда өтеді. Салтанатты ашылу және жабылу рәсімдері Императордың толық патшалық киімдерін киіп, ішкі регламент бойынша және екі палатаның барлық мүшелерінің қатысуымен өтеді. Палаталардың президенттерінің, вице-президенттерінің және хатшыларының тағайындалуы, мүшелерінің өкілеттіктерін тексеру, ант қабылдау және ішкі тәртіпті сақтау регламент бойынша жүзеге асырылады. Палата мүшелері атқаратын қызметтері үшін берген пікірлері үшін жауапты емес және депутаттық өкілеттіктері кезінде оларды тек тиісті палатаның бұйрығымен немесе аса ауыр қылмыс жасаған жағдайда ғана ұстауға болады. Сенаторлар мен депутаттар Мемлекеттік министр немесе Мемлекеттік кеңесші лауазымына тағайындалуы мүмкін, бірақ сенаторлар Сенатта отыруын жалғастырады, ал депутат Палатадағы орнын босатады және қайта сайлауға қатысады, онда ол қайта сайланып, екі лауазымды да бірге атқаруы мүмкін. Егер олар сайланған кезде аталған лауазымдардың бірін атқарып жүрген болса, олар екі лауазымды да бірге атқарады. Бір адам бір уақытта екі палатаның мүшесі бола алмайды. Мемлекеттік кеңесші немесе Мемлекеттік министр лауазымынан басқа кез келген қызметті атқару уақытша тоқтатылады, ал депутаттық немесе сенаторлық міндеттер орындала береді. Бас Ассамблея мен Императордың басқаруындағы атқарушы билік арасында Конституциялық билік теңгерімі сақталды. Заң шығарушы орган өздігінен жұмыс істей алмайды және монарх Ассамблеяға өз еркін таңуға құқылы емес.

According to the Constitution, Legislative power is vested upon the General Assembly, a two chamber legislature comprising the Imperial Senate and the Chamber of Deputies which in 1824 was composed of 50 senators and 102 general deputies, as the nation's representatives. The Senate is composed of lifelong members organized in election. The most voted senators are chosen and appointed by the Emperor on a triple list. Each Province will give so many senators, as many as half of their respective deputies. The Chamber of Deputies is composed by elected members to serve four year terms. The General Assembly alone could enact, revoke, interpret and suspend laws under Article 13 of the Constitution. The legislature also held the power of the purse and was required to annually authorize expenditures and taxes. It alone approved and exercised oversight of government loans and debts. Other responsibilities entrusted to the Assembly included setting the size of the military's forces, the creation of offices within the government, monitoring the national welfare and ensuring that the government was being run in conformity to the Constitution. This last provision allowed the legislature wide authority to examine and debate government policy and conduct. According to Article 16 of the Constitution of 1824, "each of the Chamber will have the Treatment of Augusts and Dignified Representatives of the Nation." Each legislature lasts four years and each annual session four months. The imperial opening session of the Assembly always takes place on May 3. Both the opening and closing ceremonies will happen with the presence of the Emperor in full imperial regalia in the form of the internal regiment and in the presence of all the members of both chambers. The appointment of the respective Presidents, Vice Presidents, and Secretaries of Chambers, verification of the powers of its members, oath, and its internal police, shall be carried out in the form of its Rules of Procedure. The Members of each of the chambers are inviolable for the opinions they give in the exercise of their functions and during their deputation, they can not be arrested by any authority, except by order of their respective chamber or in flagrant crime capital punishment. Senators and deputies may be appointed to the post of Minister of State, or Councilor of State, with the difference that the Senators continue to sit in the Senate, and the Deputy leaves vacant his place of the Chamber, and proceed to New election, in which he could be re elected and accumulate both functions. They also accumulate the two functions, if they already exercised any of the mentioned positions, when they were elected. One can not be at the same time a Member of both Houses. The exercise of any Employment, with the exception of those of Counselor of State, the Minister of State, shall cease on an interim basis, while the duties of Deputy or Senator shall last. A Constitutional balance of power existed between the General Assembly and the executive branch under the Emperor. The legislature could not operate alone and the monarch could not force his will upon the Assembly.

Облыстық және жергілікті мемлекеттік басқару

1824 жылы императорлық Конституция қабылданған кезде провинциялардың заң шығару органы – Conselho Geral de Província (Облыстық Бас Кеңес) құрылды. Бұл кеңес провинция халқының санына қарай 21 немесе 13 сайланған мүшеден тұратын. Кеңестер қабылдаған барлық “резолюциялар” (заңдар) шағымдану құқығы жоқ Бас Ассамблеяның мақұлдауынан өтуі керек еді. Сондай-ақ, провинциялық кеңестердің кірістерді жинауға құқығы болмады, ал олардың бюджеттері Бас Ассамблеяда талқыланып, бекітілуі тиіс еді. Облыстардың дербестігі болмады және олар ұлттық үкіметке толыққанды бағынышты болды. 1834 жылғы Конституцияға енгізілген түзетулермен провинциялық Бас Кеңестер Assembleias Legislativas Provinciais (Провинциялық Заң Шығару Ассамблеялары)мен алмастырылды. Жаңа Ассамблеялар ұлттық үкіметтен әлдеқайда көп дербестікке ие болды. Провинциялық Ассамблея 36, 28 немесе 20 сайланған депутаттан тұратын, олардың саны провинция халқының мөлшеріне байланысты еді. Провинциялық депутаттарды сайлау рәсімі ұлттық депутаттар палатасына жалпы депутаттарды сайлау үшін қолданылатын тәртіппен бірдей болды. Провинциялық Ассамблеяның міндеттеріне провинциялық және муниципалдық бюджеттерді анықтау және оларды қолдау үшін қажетті салықтарды жинау; бастауыш және орта білім беруді қамтамасыз ету (жоғары білім беру ұлттық үкіметтің жауапкершілігінде болды); провинциялық және муниципалдық шығыстарды бақылау және қадағалау; құқық тәртібін сақтау және полиция күштерін ұстау кіретін. Ассамблеялар сондай-ақ провинциялық және муниципалдық мемлекеттік қызметтегі лауазымдарды құру мен жою және олардың жалақысын бекітуді жүзеге асырды. Мемлекеттік қызметшілерді тағайындау, қызметтен шеттету және босату провинция президентінің (губернаторының) құзырында болғанмен, оның бұл құқықтарды қалай және қандай жағдайларда пайдалана алатынын Ассамблея анықтады. Жеке меншікті (тиісті ақшалай өтемақы төленген жағдайда) провинциялық немесе муниципалдық мүдделер үшін иемдену де Ассамблеяның құзырында болды. Де-факто, провинциялық Ассамблея Конституцияға қайшы келмесе және оны шектемесе, кез келген заңды Парламенттің бекітуінсіз қабылдауға құқылы болды. Алайда провинцияларға қылмыстық құқық, қылмыстық процестік заңдар, азаматтық құқықтар мен міндеттер, қарулы күштер, ұлттық бюджет немесе сыртқы саясат сияқты ұлттық мүдделерге қатысты мәселелер бойынша заң шығаруға рұқсат етілмеді. Облыс президенттері ұлттық үкімет тарапынан тағайындалды және теориялық тұрғыдан алғанда, провинцияны басқаруға жауапты болды. Бірақ іс жүзінде олардың билігі шартты болды, әр президенттің жеке беделі мен мінез-құлқына байланысты провинциядан провинцияға өзгеретін. Ұлттық үкімет олардың адалдығын қамтамасыз ету үшін президенттерді көбінесе саяси, туыстық немесе басқа да байланыстары жоқ провинцияларға жіберетін. Олардың жергілікті мүдделер мен қолдау табуының алдын алу үшін президенттердің өкілеттік мерзімі бірнеше аймен шектелді. Президент көбінесе провинциядан тыс уақыт өткізетін, жиі туған провинциясына немесе императорлық астанаға саяхаттайтындықтан, де-факто губернатор провинциялық Ассамблея сайлаған және әдетте жергілікті саясаткер болған вице-президент болатын. Провинциялық дербестікті шектеуге мүмкіндігі аз болғандықтан, президент орталық үкіметтің өкілі болды және оның провинциялық саяси элитаға мүдделерін жеткізуден басқа функциялары болмады. Президенттерді ұлттық үкімет сайлауға ықпал ету немесе тіпті бұрмалау үшін пайдалана алатын, бірақ тиімді болу үшін президент өзінің саяси партиясына жататын провинциялық және жергілікті саясаткерлерге сүйенуі керек еді. Бұл өзара тәуелділік жағдайлар алмасу, жеке мүдделер, партиялық мақсаттар, келіссөздер және басқа да саяси маневрлерге негізделген күрделі қарым-қатынасты құрады. Câmara Municipal (қалалық кеңес) қалалар мен қалаларды басқару органы болды және 16 ғасырда Бразилиядағы отарлық кезеңнің басынан бері қалыптасқан. Кеңесте қаланың мөлшеріне байланысты болатын vereadores (кеңесшілер) болды. Облыстық Бас Кеңестен айырмашылығы, Конституция қалалық кеңестерге үлкен дербестік берді. Алайда, 1834 жылы провинциялық Ассамблея провинциялық Бас Кеңестің орнын басып алғанда, қалалық кеңестердің көптеген өкілеттіктері (муниципалдық бюджеттерді белгілеу, шығыстарды бақылау, жұмыс орындарын құру және мемлекеттік қызметшілерді тағайындау) провинциялық үкіметке берілді. Сонымен қатар, қалалық кеңес қабылдаған кез келген заң провинциялық Ассамблеядан бекітуді қажет етті, бірақ Парламенттен емес. 1834 жылғы қосымша акт провинцияларға орталық үкіметтен көбірек дербестік бергенмен, қалалардың қалған дербестігін провинциялық үкіметтерге берді. Мэр лауазымы болған жоқ және қалаларды қалалық кеңес және оның президенті (сайлау кезінде ең көп дауыс алған кеңесші) басқарды.

When enacted in 1824, the Imperial Constitution created the Conselho Geral de Província (Provincial General Council), the legislature of the provinces. This council was composed of either 21 or 13 elected members, depending on the size of a province's population. All "resolutions" (laws) created by the councils required approval by the General Assembly, with no right of appeal. Provincial Councils also had no authority to raise revenues, and their budgets had to be debated and ratified by the General Assembly. Provinces had no autonomy and were entirely subordinate to the national government. With the 1834 constitutional amendment known as the Additional Act, Provincial General Councils were supplanted by the Assembleias Legislativas Provinciais (Provincial Legislative Assemblies). The new Assemblies enjoyed much greater autonomy from the national government. A Provincial Assembly was composed of 36, 28 or 20 elected deputies, the number depending on the size of the province's population. The election of provincial deputies followed the same procedure as used to elect general deputies to the national Chamber of Deputies. The responsibilities of the Provincial Assembly included defining provincial and municipal budgets and levying the taxes necessary to support them; providing primary and secondary schools (higher education was the responsibility of the national government); oversight and control of provincial and municipal expenditures; and providing for law enforcement and maintenance of police forces. The Assemblies also controlled the creation and abolishment of, and salaries for, positions within provincial and municipal civil services. The nomination, suspension and dismissal of civil servants was reserved for the president (governor) of the province, but how and under what circumstances he could exercise these prerogatives was delineated by the Assembly. The expropriation of private property (with due monetary compensation) for provincial or municipal interests was also a right of the Assembly. In effect, the Provincial Assembly could enact any kind of law—with no ratification by Parliament—so long as such local laws did not violate or encroach upon the Constitution. However, provinces were not permitted to legislate in the areas of criminal law, criminal procedure laws, civil rights and obligations, the armed forces, the national budget or matters concerning national interests, such as foreign relations. The provincial presidents were appointed by the national government and were, in theory, charged with governing the province. In practice, however, their power was intangible, varying from province to province based upon each president's relative degree of personal influence and personal character. Since the national government wanted to ensure their loyalty, presidents were, in most cases, sent to a province in which they had no political, familial or other ties. In order to prevent them from developing any strong local interests or support, presidents would be limited to terms of only a few months in office. As the president usually spent a great deal of time away from the province, often traveling to their native province or the imperial capital, the de facto governor was the vice president, who was chosen by the Provincial Assembly and was usually a local politician. With little power to undermine provincial autonomy, the president was an agent of the central government with little function beyond conveying its interests to the provincial political bosses. Presidents could be used by the national government to influence, or even rig, elections, although to be effective the president had to rely on provincial and local politicians who belonged to his own political party. This interdependency created a complex relationship which was based upon exchanges of favors, private interests, party goals, negotiations, and other political maneuvering. The câmara municipal (town council) was the governing body in towns and cities and had existed in Brazil since the beginning of the colonial period in the 16th century. The Chamber was composed of vereadores (councilmen), the number of which depended on the size of the town. Unlike the Provincial General Council, the Constitution gave town councils great autonomy. However, when the Provincial Assembly replaced the Provincial General Council in 1834, many of the powers of town councils (including the setting of municipal budgets, oversight of expenditures, creation of jobs, and the nomination of civil servants) were transferred to the provincial government. Additionally, any laws enacted by the town council had to be ratified by the Provincial Assembly—but not by Parliament. While the 1834 Additional Act granted greater autonomy to the provinces from the central government, it transferred the towns' remaining autonomy to the provincial governments. There was no office of mayor, and towns were governed by a town council and its president (who was the councilman who won the most votes during elections)

Шолу

1824 жылғы Конституцияға сәйкес, сол заман үшін ең либералды Конституция болғандықтан, дауыс беру міндетті болды және сайлау екі кезеңде өтті: бірінші кезеңде сайлаушылар сайлаушыларды таңдады. Ал сайлаушылар сенаторларды (жоғарғы палата мүшелері), депутаттарды (төменгі палата мүшелері), провинциялық депутаттарды (облыстық жиналыстар мүшелері) және қалалық кеңесшілерді (қалалық жиналыстар мүшелері) сайлады. Бірінші кезеңде 25 жасқа толып, жылына кемінде 100 000 рупия немесе одан да көп табыс көздері бар еркек азаматтар дауыс бере алатын, сондай-ақ кейбір ерекшеліктермен 21 жасқа толып, үйленген еркектер де дауыс бере алатын. Сайлаушы болу үшін жылына кемінде 200 000 рупия табыс табу қажет болды. 1832 жылғы реформадан кейін де Ұлыбританияда табыс талабы одан да жоғары болды. Сол кезде дауыс беру үшін белгілі бір табыс талабы болмайтын елдер – Франция мен Швейцария ғана еді, олар жалпы сайлау құқығын тек 1848 жылы енгізді. Сол кездегі Еуропа елдерінің ешқайсысы Бразилия сияқты либералды заңнамаға ие болған жоқ. Табыс талабы соншалықты төмен болғандықтан, іс жүзінде кез келген жұмыс істейтін еркек азамат дауыс бере алатын. Мысалы, 1876 жылы мемлекеттік сектордағы ең төмен жалақы алатын мемлекеттік қызметкер – қоймашы жылына 600 000 рупия табатын. Бразилиядағы сайлаушылардың көп бөлігі төмен табысты болды. Мысалы, 1876 жылы Минас-Жерайс провинциясының Формига қаласында сайлаушылардың 70% кедей болса, Рио-де-Жанейро провинциясының Иража қаласында олардың саны 87% құрады. Бұрынғы құлдар дауыс бере алмады, бірақ олардың балалары мен немерелері, сондай-ақ сауатсыз азаматтар да (мұндай мүмкіндік аз елде болды) дауыс бере алатын. 1872 жылы Бразилияның азат азаматтарының 13% дауыс берді. Салыстыру үшін, 1870 жылы Ұлыбританияда сайлауға қатысу деңгейі халықтың 7% құрады; Италияда – 2%; Португалияда – 9%; ал Нидерландыда – 2,5%. 1832 жылы, британдық сайлау реформасы кезінде, британдықтардың 3% дауыс берді. 1867 және 1884 жылдардағы кезекті реформалар Ұлыбританияда сайлауға қатысу деңгейін 15% дейін арттыруға мүмкіндік берді. Сайлауда алаяқтықтар жиі кездессе де, Педро II және сол кездегі саясаткерлер мен сарапшылар оны шешілуі керек үлкен мәселе деп есептеді. Алаяқтықтарды жою немесе азайту мақсатында 1855, 1875 және 1881 жылдарғы сайлау реформалары сияқты шаралар қабылданды.

According to the Constitution of 1824, one of the most liberal of its time, voting was obligatory and elections occurred in two steps: in first phase, voters chose Electors. The Electors then chose senators (members of the upper house), deputies (members of the lower house), provincial deputies (members of the Provincial Assemblies) and councilmen (members of the town's assembly). All the men 25 years of age or older could vote in the first phase with an income of at least Rs 100$000 per year or more, with some exceptions; married men 21 years of age or older could vote, as well. To be an Elector, it was necessary to have an income of at least Rs 200$000 per year. The income requirement was much higher in the United Kingdom even after the 1832 reform. The only countries at the time that did not require a certain income to vote were France and Switzerland, where universal suffrage was introduced only in 1848. It is probable that no European country at the time had such liberal legislation as Brazil. The income requirement was low enough that, effectively, any employed male citizen could vote. For comparison, in 1876 the civil employee with the lowest wage at the time, a janitor working in the public sector, earned Rs 600$000 annually. Most voters in Brazil had a low income. In 1876, for example, in the town of Formiga, in the province of Minas Gerais, the poor were 70% of the electorate and in Irajá, in the province of Rio de Janeiro, they were 87%. Ex slaves couldn't vote, but their children and grandchildren could, as could the illiterate (which few countries allowed). In 1872, 13% of the free Brazilian population voted. For comparison, in 1870 in the UK, electoral participation was 7% of the total population; in Italy, it was 2%; in Portugal, 9%; and in the Netherlands 2.5%. In 1832, the year of the British electoral reform, 3% of the British voted. Further reforms in 1867 and 1884 managed to expand electoral participation in the UK to 15%. Although electoral fraud was common, it did not pass unobserved by Pedro II, or the politicians and experts of that time, who considered it a great problem to be resolved. Some measures, like the electoral reforms of 1855, 1875 and 1881, had been taken with intention to eliminate, or at least to diminish, fraud.

Сайлау реформалары

1855 жылғы 19 қыркүйектегі заң округтік дауыс беруді және қақтығыстарды (сондай-ақ, сайлауға жарамсыздық) орнатты. Біріншісінің мақсаты – барлық жергілікті фракциялардың өкілдігін қамтамасыз ету болды, ал екіншісі – үкіметтің (қандай партия билікте болса да) сайлау қорытындысына ықпалын азайтуды көздеді. Бұл жаңалықтардан өзге, мемлекеттік қызметкерлерге өздерінің саяси мүдделері үшін мемлекеттік ресурстарды пайдалануына жол беру мақсатымен өздерінің округтерінде сайлау кампаниясын жүргізуге тыйым салынды. Осының салдарынан, провинция президенттері, провинция хатшылары, әскерилер, судьялар және полиция басшылары қызмет ететін округте сайлауға түсуге тыйым салынды, бірақ олар басқа округте сайлауға қатыса алатын болды. Реформаның оң нәтижелері 1856 жылғы кезекті сайлауларда көрінді: осыған дейін мұндай лауазымды тұлғалар Парламент мүшелерінің көп бөлігін құраған. Олардың санын азайту «нағыз елге» (бразилиялық халыққа) «тікелей Парламентке» (яғни, нағыз өкілді демократияға) кіруге мүмкіндік берді, бұл Хонорийо Эрмето Карнейро Леаоның тілегі еді. Келесі реформа 1875 жылы жүзеге асты, ол азшылықтардың өкілдігіне мүмкіндік беретін (біржола бірқалыпты жиналыстарды жою) механизмді енгізді: «үшіншілер жүйесі», онда сайлаушылар провинцияның сайлаушылар тізімінен тек 2/3-ін таңдады, ал сайлаушылар өз кезегінде провинциялық депутаттардың (өкілдер палатасының провинциялық мүшелері) санының 2/3-інде дауыс берді, осылайша қалған 1/3-ін оппозицияның дауыстарымен толтыруға мүмкіндік берді. Соңғы және ең маңызды реформа «Сараива заңы» (сол кездегі премьер-министр Хосе Антонио Сараиваның құрметіне) деп аталды, ол маңызды өзгерістер әкелді, себебі ол екі кезеңді сайлауды жойды, тікелей және ерікті дауыс беруді енгізді, сондай-ақ бұрынғы құлдар мен католик емес азаматтардың дауыс беруіне жол берді. Бұған қоса, ол 1855 жылғы сайлауға қатысуға жарамсыздық ережелерін кеңейтті, қоғамдық жұмыстардың кәсіпкерлері мен өздерінің приходтарындағы викарийлер мен епископтардың үгіт-насихат жүргізуіне тыйым салды, және өздерінің округтерінен сайланған мемлекеттік лауазымды тұлғалардың өздерінің мемлекеттік лауазымдарын атқаруға, жалақы алуға немесе мандаттары аяқталған кезде жоғарылауға құқығы жоқ екенін белгіледі. Реформаның әсері бірден сезілді, өйткені 1850 жылы өкілдер палатасының мүшелерінің шамамен 48%-ы мемлекеттік қызметкерлер болса, соңғы заң шығарушы кезеңде бұл көрсеткіш 8%-ға дейін төмендеді. Реформа, бір жағынан, Бразилияның парламенттік жүйесінің жақсы жұмыс істеуіне мүмкіндік беретін сыбайлас жемқорлық пен сайлау алаяқтығын азайтып, екінші жағынан, сауатсыз азаматтарға дауыс беруге рұқсат берілмегендіктен, теріс әсерлерге де әкелді. Сайлауға қатысу 1886 жылы жалпы халықтың 13%-ынан 0,8%-ға дейін төмендеді. Алайда, реформадан кейінгі алғашқы заң шығарушы кезеңде консервативті оппозиция 39% орынға ие болды. Екіншісінде ол 44% құрады, ал республикашылдар 2% орынға ие болды. Үшінші заң шығарушы кезеңде либералдар оппозицияда болды және барлық орынның 18%-ын иеленді. 1889 жылы Бразилия халқының 20%-ы оқи және жаза білді, сондықтан сауатсыз азаматтарды сайлау құқығынан айыру сайлаушылардың кенеттен төмендеуінің себебін түсіндірмейді. Бұл, мүмкін, дауыс берудің міндетті болмай қалғанынан туындаған, бұл, бразилиялықтардың азаматтық құқықтарын жүзеге асыруға қызығушылығының жоқтығынан, сайлаушылардың санының азаюына әкелген болуы мүмкін (бұл 1940 жылдардың ортасына дейін жалғасатын). Көптеген бразилиялықтар үшін сайлаудың ең маңызды мәселесі – сауатсыз азаматтардың дауыс беруге қабілетсіздігіне сенім болды, себебі сауатсыз азаматтар өкілдік үкіметтің мәнін, өкіл ретінде біреуді таңдауды білмейтін және оңай сыбайлас жемқорлыққа ұшырайтын, көбінесе өз дауыстарын сататын. Педро II үшін сайлау алаяқтығы мәселесін шешудің ең жақсы жолы – дауыс беру құқығын шектеу емес, оның орнына елдегі білім беруді жақсарту еді. Дегенмен, Бразилия 1822 жылдан 1889 жылға дейін үзіліссіз сайлау өткізуге қабілетті болды, сайлау процесін, сондай-ақ өкілдік жүйесін нығайта алды, бұл Америкада тек АҚШ және Канадамен теңестірілетін рекорд.

The Law of 19 September 1855 created the district vote and incompatibilities (also known as non eligibility). The first one had as objective to make possible the representation of all the local factions, while the latter had the purpose of reducing the influence of the government (independent of what party was in power) in the result of the elections. Beyond these new features, it was forbidden that public officials campaign in their own districts, as a measure to prevent them from using public resources for their own political benefit. As a consequence, presidents of provinces, as well as provincial secretaries, military, judges and chiefs of police were prohibited from running in the district where they served, although they could still run in a different district. The positive results of the reform were already apparent in the immediate following elections, in 1856: prior to that time, such officials constituted the majority of new members of Parliament. The reduction in their numbers allowed the “real country"(the Brazilian people) to enter “directly into the Parliament"(that is, a true representative democracy), as was desired by Honório Hermeto Carneiro Leão. The next reform occurred in 1875, when a mechanism was introduced that would make possible the representation of minorities (eliminating once and for all the ignominious unanimous assemblies): the system of the third, where the voters chose only 2/3 of the list of voters of the province, and in turn, the voters voted in 2/3 of the number of provincial deputies (provincial members of the house of representatives), thus allowing that the remaining 1/3 was filled by the votes of the opposition. The last and the most important reform, known as "Saraiva Law" (in homage to the then Prime Minister, José Antônio Saraiva) brought significant changes, because it eliminated the election in two turns, introducing the direct and facultative vote and allowed the votes of ex slaves, as well as of non Catholics. Also, it extended the electoral incompatibilities (non eligibility) of 1855, forbidding campaigning by entrepreneurs of public works and vicars and bishops in their own parishes, and established that elect public officials elected in other districts than their own could not exercise their public positions, receive wages or be promoted while their mandates lasted. The effects of the reform were felt immediately, because while in 1850 something like 48% of the members of the house of representatives were public officers, in the last legislature this percentage fell to only 8%. If, on one hand, the reform diminished corruption and electoral fraud, allowing the Brazilian parliamentary system to work better, it also had negative effects, as the illiterate were no longer allowed to vote. The people's participation in elections dropped from 13% of the total population to only 0.8% in 1886. However, in the first legislature after the reform, the conservative opposition had 39% of the seats. In the second, it had 44% while the republicans had 2%. In the third legislature, the liberals were opposition in that moment and had 18% of all seats. In 1889 about 20% of the Brazilian population could read and write, so depriving the illiterate of the franchise does not explain the reason for the sudden fall of the electorate. Possibly, it occurred because voting was no longer obligatory, which, together with the lack of interest of the Brazilian people in exerting their rights of citizenship, may have resulted in the reduction in the number of voters (which would continue until the middle of the 1940s). To many Brazilians at that time, the greatest issue about their elections was their belief that the illiterate didn't have capacity to vote, on the grounds that the illiterate were unaware of the notion of the meaning of a representative government, of the choice of somebody as its representative and were easily corruptible, usually selling their votes. To Pedro II, the best way to resolve the problem about the electoral fraud was not restricting the right to vote but, instead, improving education in the country. Even so, Brazil was capable of keeping uninterrupted elections from 1822 to 1889, strengthening the electoral process, as well the representative system, a record matched in the Americas only by the United States and Canada.