Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әскери дәрігер, кісі өлтіргені үшін сотталған
Military physician, convicted of murder
Джеффри Роберт Макдональд (12 қазан 1943 жылы туған) – американдық бұрынғы дәрігер және АҚШ Армиясының капитаны. Ол 1979 жылғы тамызда 1970 жылғы ақпанда Армияның арнайы күштерінің дәрігері болып қызмет еткен кезінде жүкті әйелі мен екі қызын өлтіргені үшін сотталды. Макдональд өзінің кінәсіз екенін әрқашан айтып келеді. Оның сөзінше, үш ер адам мен бір әйелден құралған төрт белгісіз адам Солтүстік Каролина штатындағы Форт-Брэггтегі пәтерінің артқы есігінен кіріп, оған, әйеліне және балаларына пышақ, таяқша және мұз кескіш сияқты құралдармен шабуыл жасаған. Прокурорлар мен апелляциялық соттар оның кінәсін куәландыратын мықты физикалық дәлелдерді ұсынды. Қазіргі уақытта ол Мэриленд штатының Камберленд қаласындағы Федералдық түзеу мекемесінде қамауда отыр. Макдональдтың ісі американдық қылмыстық тарихтағы ең көп талқыланған істердің бірі болып қала береді.
Jeffrey Robert MacDonald (born October 12, 1943) is an American former medical doctor and United States Army captain who was convicted in August 1979 of murdering his pregnant wife and two daughters in February 1970 while serving as an Army Special Forces physician. MacDonald has always proclaimed his innocence of the murders, which he claims were committed by four intruders—three male and one female—who had entered the unlocked rear door of his apartment at Fort Bragg, North Carolina, and attacked him, his wife, and his children with instruments such as knives, clubs and ice picks. Prosecutors and appellate courts have pointed to strong physical evidence attesting to his guilt. He is currently incarcerated at the Federal Correctional Institution in Cumberland, Maryland. The MacDonald murder case remains one of the most litigated murder cases in American criminal history.
Ерте өмір
Джеффри Макдональд Нью-Йорк штатының Куинс қаласындағы Ямайка ауданында, Роберт пен Дороти (құрметті әкесі Перри) Макдональдтың үш баласының екіншісі болып дүниеге келді. Ол Лонг-Айлендтегі кедей отбасында өсті, әкесі қатаң тәртіпті болған, әйелі мен балаларына зорлық көрсетпесе де, отбасынан бағыну және жетістіктерді талап ететін. Макдональд Патчгог Медфорд орта мектебінде оқыды, онда ол студенттік кеңестің президенті болды. Сыныптастары оны «ең танымал» және «ең сәтті болуға бейім» деп таныды, сондай-ақ мектеп бітіру кешінде король болып сайланды. Сегізінші сыныптың соңында Макдональд Колетт Кэтрин Стивенсонмен (1943 жылдың 10 мамырында туған) танысты. Кейін ол Колеттті «Патчгог орта мектебінің дәлізімен ең жақсы досымен бірге келе жатқанда» көргенін, екі қызға да қызығушылық танытса да, Колеттті көбірек ұнағанын еске алады. Шамамен екі аптадан кейін олар сөйлесіп, дос болып, Макдональд оны киноға шақыра бастады. Тоғызыншы сыныпта екеуі арасында қысқа ғашықтық қарым-қатынас болды, кейін Макдональд олар Патчгогтағы «Риалто» театрында «Жазғы орын» фильмін көріп, балконда қол ұстасып отырғанда ғашық болғанын еске алады. Ол сондай-ақ, өзінің немесе Колетттің «Жазғы орыннан» ән тақырыбын радиода естігенде, «екеміз де радио дыбысын көтеретінбіз» дейді. Келесі жазда, От аралында досына қонаққа барғанда, Колетт Макдональдқа олардың қарым-қатынасы аяқталғанын мәлімдеді. Кейін Макдональд Пенни Уэллс есімді қызбен қарым-қатынас құрды.
Jeffrey MacDonald was born in Jamaica, Queens, New York, the second of three children born to Robert and Dorothy (née Perry) MacDonald. He was raised in a poor household on Long Island, with a disciplinarian father who, although nonviolent towards his wife and children, demanded obedience and achievement from his family. MacDonald attended Patchogue Medford High School, where he became president of the student council. He was voted both "most popular" and "most likely to succeed" by his fellow students, and was king of the senior prom. Towards the end of his eighth grade year, MacDonald became acquainted with Colette Kathryn Stevenson (b. May 10, 1943). He would later recollect he had first observed Colette "walking down the hallway (of Patchogue High School) with her best friend" and that, although he was attracted to both girls, he found Colette more attractive. Approximately two weeks later, they began talking and formed a friendship, with MacDonald soon "asking her out to the movies". The two formed a brief romantic relationship in the ninth grade, with MacDonald later recollecting they fell in love while holding hands on a balcony while watching the movie A Summer Place at the Rialto Theater in Patchogue. He would later reminisce that whenever he or Colette heard the song "Theme from A Summer Place" across the airwaves, "either of us would turn up the radio". The following summer, while visiting a friend on Fire Island, Colette announced to MacDonald their relationship was over. MacDonald later formed a relationship with a girl named Penny Wells.
Стипендия және неке
Макдональдтың орта мектептегі бағалары оған Принстон университетінде үш жылдық стипендия алуға жеткілікті болды, онда ол 1962 жылы медициналық мамандыққа дайындалатын студент ретінде оқуға түсті. Оқуының екінші жылында Макдональд пен Уэллс ажырасып кетті. Біраз уақыттан соң ол Саратога-Спрингс қаласындағы Скидмор колледжінің бірінші курсында оқып жүрген Колеттпен қайтадан романтикалық қарым-қатынас орнатты. Кейін ол Колетттің өзін-өзі сенімділікпен ұстайтын, "әлемнен сәл қорқатын" ұялшақ жас әйелге айналғандығын еске алады. Макдональд оның тартымды ұялшақтығына риза болды және бірте-бірте оны ғана емес, сонымен қатар қорғаушысы ретінде де қарастыра бастады. Екеуі үнемі хат алмасып тұрды, ал ол демалыс күндері Колетттің жанында болу үшін жиі автостоппен Скидмор колледжіне баратын. Ол кезде Макдональд басқа әйелдермен де кездесіп жүргенімен, 1963 жылдың тамызында Колетттің бала күтіп жүргенін білгеннен кейін оған үйленуді шешті. Колетте де баласын тәрбиелеу үшін колледжді тастап кетті. Колеттің отбасының рұқсатымен екеуі 14 қыркүйекте Нью-Йорк қаласында неке қиды.
MacDonald's high school grades were sufficient for him to earn a three year scholarship at Princeton University, where he enrolled as a premedical student in 1962. By the second year of his studies, MacDonald and Wells had separated. He soon resumed his romantic relationship with Colette, then a freshman at Skidmore College in Saratoga Springs. He would later recollect Colette had grown into a shy young woman with a "slight fear of the world in general" who would rely on his own self confidence. MacDonald found her timidity touching, and gradually viewed himself as her protector in addition to her boyfriend. The two regularly exchanged letters, and he would frequently hitchhike to Skidmore College to be in her company at weekends. Although MacDonald was dating other women at the time, he resolved to marry Colette upon learning she was pregnant with his child in August 1963. She in turn left college to raise their child. With the consent of Colette's family, the two married on September 14 in New York City.
Медициналық мектеп
Принстон университетін бітіргеннен кейін Макдональд қысқа уақытқа құрылыс басшысы болып жұмыс істеді. Содан кейін ол 1965 жылдың жазында әйелі мен баласымен Чикагоға көшіп келді, себебі оны Солтүстік-Батыс университетінің Медицина мектебіне қабылдаған еді. Жұбайлар кішкентай бір бөлмелі пәтерге көшті, Колетт үй шаруашылығын жүргізуге және қызын тәрбиелеуге міндеттенді, ал Макдональд оқуына және отбасының қаржылық жағдайына көмектесу үшін жартылай жұмыс істеді. Келесі жылы отбасы орта тапқа жататын ауданға көшті. Екінші балалары, Кристен Джин 1967 жылдың 8 мамырында дүниеге келді. 1968 жылы медицина мектебін бітіргеннен кейін Макдональд отбасымен бірге Нью-Джерси штатының Бергенфилд қаласына көшті, ол Нью-Йорктегі Колумбия Пресвитериан медициналық орталығында бір жылдық интернатурасын аяқтады, кеуде хирургиясы саласында маманданған. Макдональд кейіннен интернатуралық жылын өзі үшін де, Колетт үшін де "қорқынышты жыл" деп сипаттады, үйде бар болғаны 12 сағаттай бола тұрып, жиі 36 сағат жұмыс істегенін айтты. Сондықтан үйде болғанда ол көбінесе шаршап, әйелі мен қыздарымен азаматтық қарым-қатынас жасады. Интернатураны аяқтағаннан кейін Макдональд пен Колетт Арбуда демалысқа барды, содан кейін Макдональд армияға қадам басқанға дейін.
After his undergraduate work at Princeton, MacDonald briefly worked as a construction supervisor before he moved with his wife and child to Chicago in the summer of 1965, where he had been accepted at Northwestern University Medical School. The couple moved into a small one bedroom apartment, with Colette committed to maintaining the household and raising their daughter as MacDonald focused on his studies, while also working a series of part time jobs to assist with family finances. The following year, the family relocated to a middle class neighborhood. Their second child, Kristen Jean, was born on May 8, 1967. Shortly after MacDonald graduated from medical school in 1968, he and his family relocated to Bergenfield, New Jersey as he completed a one year internship at the Columbia Presbyterian Medical Center in New York, specializing in thoracic surgery. MacDonald later described his internship year as "a horrendous year" for both himself and Colette, adding he frequently worked 36 hours with only 12 hours at home. Consequently, when at home, he was frequently exhausted and had limited interaction with his wife and daughters. At the completion of his internship, MacDonald and Colette vacationed in Aruba before MacDonald joined the Army.
АҚШ әскері
1969 жылы 28 маусымда Макдональд АҚШ армиясына офицер болып қабылданып, алты апталық дәрігерлік негізгі курстан өту үшін Техас штатындағы Форт-Сэм-Хьюстонға жіберілді. Форт-Сэм-Хьюстонда болғанда ол Армияның арнайы күштеріне ("Жасыл береттер") қатысуға ерікті болып, арнайы күштер дәрігері болуға ниет білдірді. Кейін ол Форт-Мурға (бұрынғы Форт-Беннинг) тағайындалды, онда парашютист даярлығынан өтті. Макдональд Вьетнам соғысына жіберілуі мүмкін екенін білгенмен, кейіннен "Жасыл береттер" дәрігері ретінде шетелде қызмет ететін болмайтынын естіді.
MacDonald was commissioned in the United States Army on June 28, 1969, and sent to Fort Sam Houston, Texas to undergo a six week physician's basic training course. While at Fort Sam Houston, he volunteered to be assigned to the Army's Special Forces ("Green Berets") to become a Special Forces physician. He was then assigned to Fort Moore, Georgia (then known as Fort Benning), where he completed their paratrooper training course. Although MacDonald had joined the Army knowing he might be deployed to serve in the Vietnam War, he later learned that, as a Green Beret doctor, he was unlikely to serve overseas.
1970 жылдың 16-17 ақпаны
16 ақпанның түстен кейін Макдональд қыздарын өзі сатып алған Рождестволық пониге тамақтандырып, мінгізіп әкелді. Үш адам шамамен сағат 17:45-те үйге қайтты. Макдональд сосын душ қабылдап, ескі көк пижама киді. Отбасы кешкі асын жегеннен кейін, Колетт Форт-Брэггтің Солтүстік Каролина университетінің филиалындағы кешкі сабағына қатысу үшін үйден шықты. Макдональдтың айтуынша, ол қыздарына қысқа уақытқа өзінің арқасына мінуге рұқсат беріп, оларды Шетланд понисідей ойнатты. Содан кейін ол Кимберли кофе үстелінде ойнап отырғанда, шамамен сағат 19:00-де Кристенді ұйықтатып қойды. Ол бір сағат ұйықтағаннан кейін, үлкен қызы да ұйықтамай тұрып, Кимберлидің сүйікті телешоуы "Laugh In" көреді. Колетт сағат 21:40-та үйге оралды, және жұбайлар "Джонни Карсонның кешкі шоуы" бағдарламасының ортасында Колетт ұйықтағанға дейін бірге диванда теледидар көреді. Макдональд келесі күні таңертең қонақ бөлмеде ұйықтап қалды.
On the afternoon of February 16, MacDonald took his daughters to feed and ride the Christmas pony he had bought them. The trio then returned home at about 5:45 p. m. MacDonald then showered, and changed into an old pair of blue pajamas. After the family ate supper, Colette left the household to attend an evening teaching class at Fort Bragg's North Carolina University extension. According to MacDonald, he then played "horsey": allowing his daughters to ride upon his back as if he was their Shetland pony for a short while before he had put Kristen to bed at approximately 7 p. m. as Kimberley played a game on the coffee table. He then slept for an hour before watching Kimberley's favorite television show, Laugh In, with her before his older daughter also went to bed. Colette returned home at 9:40 p. m., and the couple sat on the couch watching television together before Colette decided to go to bed midway through The Tonight Show Starring Johnny Carson. MacDonald had himself fallen asleep in the living room in the early hours of the following day.
Өлтірулер
1970 жылы 17 ақпанда таңғы сағат 3:42-де Форт-Брэггтегі диспетчерлер Макдональдтың жедел телефон шақыруын алды. 544 Касл драйв! Ұрып-соғу! 544 Касл драйв! Ұрып-соғу! Тезде! - деп айқайлады. Содан кейін оператор қабылдағыштың дыбысын қабырғаға немесе еденге соғып жатқанын естиді. Колетт Макдональд бас бөлменің еденінде жатқан күйінде табылды. Ол бір көзі ашық, бір көкбаяны ашық, арқасына жатып алды. Кейіннен оның екі қол-аяғы сынған екен. Патолог бұл жарақаттар Колетт бетімен қорғаныш үшін қолын көтерген кезде пайда болғанын айтады. Оның үстіне, ол 21 рет көкірекке мұз кескішпен, ал 16 рет мойны мен көкірекке пышақпен соғылған, оның трахеясы екі жерден кесілген. Оның көкірегінде қанды, жыртылған пижама киімі, денесінің жанында пышақ бар. Кимберлидің басына жасалған жарақаттар оның миына көкжиек түсіріп, комаға ұшыратып, көп ұзамай өлімге әкелді. Коридордың арғы жағында екі жасар Кристен де өз төсегінде, аузына бөтелке жайып, сол жағына жатып қалған екен. Оған 33 рет - көкірек, мойын, қол, арқа арқылы пышақпен, 15 рет - мұз кескішпен пышақ соқты. Оның жүрегіне екі пышақпен жасалған жаралар түскен, ал мұз түйіршігімен жасалған жаралар терең емес екені анықталды. Оның қолдарына түскен жарақаттар қорғаныс жарақаты болуы мүмкін. Макдональдтардың үйлену төсегінің бас жағында "СУС" сөзі 8 дюймдік бас әріптермен жазылған. Бұл сөзді жазу үшін қолданылған қан кейіннен Колеттке тиесілі екені анықталды. Ол бірден жандандырылып, тік отырды да: "Иса Мәсіх! Менің әйелімді қараңызшы! Мен сол кішкене қышқылдарды өлтіремін!" Оны дереу жақын маңдағы Вомак ауруханасына алып барып: "Балаларымды көргім келеді!" - деп айқайлап жіберді. Оны төсенішпен үйінен алып шығып жатыр екен. Қылмыстық тергеу бөлімінің тергеуіне түскен Макдональд 17 ақпан күні таңғы сағат 2-де кешкі ас ыдыстарын жуып, ұйықтап кеткенін, бірақ кіші қызы Кристен төсектегі жағын ылғалданғандықтан, оны өз төсегіне алып кеткенін айтты. Ол әйеліне шейнектерді ауыстыруға көмектесу үшін ұйқыдан оятуды қаламағандықтан, Кристеннің бөлмесінен жамылғы алып, қонақ бөлмесіндегі диванға жатып ұйықтап қалды. Ол төсектен тұрып, оларға көмекке жүгінгенде, оған қара және ақ түсті үш адам шабуыл жасады. Екі ақ жігіттің ішіндегі ең қысқасы жеңіл, мүмкін хирургиялық қолғап киген. Төртінші кірген адамды ол ұзын сары шашы бар ақ түсті әйел (бәлкім, парик) деп сипаттады, ол биік өкшелі, тізе биік ботинка киіп, беті жартылай жабылатын ақ шапқыншы бас киім киген. Бұл кісі жақындап тұрды, қолында шам ұстап, "Қысқыл өте жақсы, шошқаларды өлтіріңіз!" деп айқайлап тұрды. Макдональд үш еркек оған содан кейін таяқпен және мұз шашақпен шабуыл жасағанын мәлімдеді, ал әйел кірмеші "Оларды тағы да ұрып жіберіңіз!" деп айқайлады. Күрес кезінде оның пижамасының жоғарғы жағы оның басына дейін билетіне дейін тартылды және ол осы байланған киімді мұз кескішінен келетін шабуылдарды болдырмау үшін қолданды, алайда ақырында оны шабуылдаушылар жеңіп, оны жатақханаға апаратын дәліздің қонақ бөлмесінде есінен таныды. Ол есін жиғанда, үйіне кіргендер кеткен еді. Ол бөлмеден бөлмеге өтіп, қыздарының әрқайсысына ауыздан ауызға реанимация жасады, бірақ ол әйелін таппады. Ол Колетттің кеудесінен кішкентай пышақ алып, оны жерге лақтырып, оның пульсін табуға тырысты, содан кейін оның денесін пижамалық жакетімен жапты. Содан кейін ол көмекке шақырды.
At 3:42 a. m. on February 17, 1970, dispatchers at Fort Bragg received an emergency phone call from MacDonald, who faintly spoke into the receiver: "Help! Five forty four Castle Drive! Stabbing! Five forty four Castle Drive! Stabbing! Hurry!" The operator then heard the sound of the receiver clatter against a wall or floor. Colette MacDonald was discovered sprawled on the floor of the master bedroom. She lay on her back, with one eye open and one breast exposed. She had been repeatedly clubbed about her body, with both her forearms later found to be broken. The pathologist would note these wounds had likely been inflicted as Colette had raised her arms to protect her face. In addition, she had been stabbed 21 times in the chest with an ice pick and 16 times about the neck and chest with a knife, with her trachea severed in two places. A bloodied and torn pajama top was draped upon her chest, and a paring knife lay beside her body. The wounds inflicted to Kimberley's head were sufficiently severe in nature to have caused bruising to her brain, coma, and death soon after infliction. Across the hallway, two year old Kristen was found in her own bed, also lying on her left side, with a baby bottle close to her mouth. She had been stabbed 33 times across the chest, neck, hands, and back with a knife and 15 times with an ice pick. Two knife wounds had penetrated her heart, and the ice pick wounds were noted to be shallow. The injuries to her hands were likely defense wounds. On the headboard of the MacDonalds' marital bed, the word "PIG" was written in eight inch capital letters. The blood used to write this word was later determined to belong to Colette. Having received impromptu resuscitation, MacDonald sat upright, then exclaimed: "Jesus Christ! Look at my wife! I'm gonna kill those goddamned acid heads!" He was immediately taken to nearby Womack Hospital, shouting, "Let me see my kids!" as he was carried out of his home on a stretcher. Questioned by the Criminal Investigation Division (CID), MacDonald claimed that at about 2:00 a. m. on February 17, he had washed the evening's dinner dishes before deciding to go to bed, although because his younger daughter, Kristen, had wet his side of the bed, he had taken her to her own bed. Not wishing to wake his wife to change the sheets, he had then taken a blanket from Kristen's room and fallen asleep on the living room couch. As he rose from the couch to go to their aid, he was attacked by three male intruders, one black and two white. The shorter of the two white men had worn lightweight, possibly surgical, gloves. A fourth intruder he described as a white female with long blonde hair (possibly a wig) and wearing high heeled, knee high boots and a white floppy hat partially covering her face. This individual stood nearby holding a lighted candle, chanting, "Acid is groovy, kill the pigs!" MacDonald claimed the three males then attacked him with a club and ice pick, with the female intruder shouting "Hit 'em again!" During the struggle, his pajama top was pulled over his head to his wrists and he had used this bound garment to ward off thrusts from the ice pick although eventually, he was overcome by his assailants and knocked unconscious in the living room end of the hallway leading to the bedrooms. When he had regained consciousness, the intruders had left the house. He had then stumbled from room to room, attempting mouth to mouth resuscitation upon each of his daughters, to no avail, before discovering his wife. He had pulled a small paring knife from Colette's chest which he then tossed onto the floor, attempted in vain to find her pulse, then draped his pajama jacket over her body. Then he had phoned for help.
Бастапқы тексеру
Касл-Драйвтегі жаңалықтардан кейін бірнеше минут өткен соң, әскери полицияға Форт-Брэгг пен оның төңірегіндегі барлық көліктердегі адамдарды тексеруге, екі ақ түсті, бір қара түсті ер адамды және сары шашы бар, кең шляпа киген әйелді іздеуге бұйрық берілді. Бұл төрт кісіні ұстау үшін Макдональд шабуыл жасағандар деп айыптаған еді. Барлық күш-жігерге қарамастан, әскери полиция төрт күдіктіні таба алмады және таңғы сағат 6-ға қарай іздеу тоқтатылды.
Within minutes of the discoveries at Castle Drive, military police were instructed to check the occupants of all vehicles in and around Fort Bragg, seeking two white men, one black man, and a white woman with blonde hair and a floppy hat in an effort to apprehend the four intruders MacDonald alleged had attacked him and his family. Despite these efforts, military police failed to locate the four intruders, and the initiative was abandoned by 6:00 a. m.
17 ақпан күні таң атып келгеннен кейін тергеушілер кісі өлтіруге қолданылған құралдарды үйдің арт жағынан тапты. Оларға ескі «Old Hickory» ас үй пышағы, мұз кескіш және 31 дюймдік ағаш бөлігі, оған қанмен жабысқан екі көк жіп тігілген еді. Үшеуі де Макдональд үйінен алынғаны анықталды және барлығынан саусақ іздері мұқият сыртқы жағынан тазартылған. Ол да, Колеттенің анасы Милдред те Армияның 32-бапты қарау кезінде Макдональдты қолдап куәлік берді, сондай-ақ баспасөзге: «Менің әйелім екеуміз капитан Макдональдтың кінәсіздігіне сенеміз. Осы қырғынға біздің қызымыз бен екі немереміз қаза тапты» деді. Қассабтың осы хаттаманың көшірмесін алуын тоқтатуға тырысып, Макдональд өзінің әкесіне және әскери әріптестеріне төрт күдіктінің бірін іздеп тауып, азаптап, соңында өлтіргендерін айтты. Қассаб 1971 жылғы ақпанда Армиядан 32-баптың хаттамасын алуға сәттілікке жетті. Ол құжатты мұқият зерттеді, Макдональдтың айтқандарының физикалық фактілермен үйлеспейтінін түсінді және оның есебінің «жалғаннан құралған тізбек» екенін, жағдайдың белгілі фактілеріне қайта-қайта қайшы келетінін анықтады. Ол және оның әйелі 1969 жылға қарай Макдональдтың Пенни Уэллспен қарым-қатынасын жаңартқанын білді. Полковник Криванек және басқа да әскери тергеушілермен бірлесіп, Қассаб 1971 жылғы наурызда қылмыс орнына барып, физикалық дәлелдерді Макдональдтың куәлігімен салыстырды. Осы жеке бағалау Қассабты Макдональдтың кінәлі екеніне толық сендірді және ол Макдональдты сотқа тарту үшін барлық заңдық мүмкіндіктерді пайдалануға өмірін арнауға бел буды. Армияның тергеуі аяқталғаннан кейін, Қассаб Макдональдты сотқа тартудың жалғыз жолы – АҚШ Әділет министрлігі арқылы азаматтық шағым беру екенін түсінді. Ол бұл шағымды 1972 жылдың басында берді. Алайда, кісі өлтірулер Макдональд армияда қызмет еткен кезде болғандықтан және ол содан кейін босатылғандықтан, азаматтық шағым қарастырылмайды деп шешілді. ФБР істі қабылдаудан бас тартты.
Shortly after daylight on February 17, investigators recovered the murder weapons just outside the back door. These instruments were an Old Hickory kitchen knife, an ice pick, and a 31 inch long piece of lumber with two blue threads attached with blood; all three were quickly determined to have come from the MacDonald house, and all had been wiped clean of fingerprints. Both he and Colette's mother, Mildred, had testified in support of MacDonald during the Army's Article 32 hearing, informing the press, "My wife and I feel very strongly about Captain MacDonald's innocence. After all, it was our daughter and two grandchildren who were butchered." In an apparent effort to discourage Kassab's efforts to obtain a copy of this transcript in his pursuit of the killers, MacDonald told his stepfather in law that he and some Army colleagues had actually tracked down, tortured, and eventually murdered one of the four alleged murderers. Kassab successfully obtained a copy of the Article 32 transcript from the Army in February 1971. He repeatedly studied the document, realizing MacDonald's claims were inconsistent with the physical facts and concluding his account was nothing more than a "tissue of lies" that repeatedly contradicted the known facts of the case. He and his wife also later discovered that, by 1969, he had rekindled his relationship with Penny Wells. With the cooperation of Colonel Kriwanek and other Army investigators, Kassab visited the crime scene for several hours in order to compare the physical evidence against MacDonald's testimony in March 1971. This personal assessment ultimately convinced Kassab of MacDonald's guilt, and he resolved to devote his life to pursuing all legal avenues to bring MacDonald to justice. As the Army's investigation was completed, the only way Kassab could bring MacDonald to trial was via a citizen's complaint filed through the United States Department of Justice. He filed this complaint in early 1972; however, because the murders had occurred while MacDonald was serving in the Army, and he had since been discharged, the citizen's complaint was declared moot. The FBI refused to take on the case.
Заңдық маневрлер
1972 және 1974 жылдар аралығында іс Әділет министрлігінде тоқтап қалды, өйткені айыптау мен қудалау үшін жеткілікті дәлелдер мен себептер бар ма деген заңдық мәселелер көтеріліп, талқыланды. 1974 жылдың 30 сәуірінде Кассабтар, олардың адвокаты Ричард Кан және CID желісшісі Питер Кернс Макдональдқа қарсы азаматтық шағымды АҚШ-тың аудандық сотының бас судьясы Алгернон Батлерге ұсынды, Макдональдты кісі өлтірулер үшін айыптау үшін үкім шығару қажеттігін сұрады. Келесі айда Әділет министрлігінің адвокаты Виктор Вурхайд бұл істі қудалауға лайық деп шешті.
Between 1972 and 1974, the case remained trapped in limbo in the Department of Justice as legal issues were raised and debated over whether sufficient evidence and probable cause existed for indictment and prosecution. On April 30, 1974, the Kassabs, their attorney, Richard Cahn, and CID agent Peter Kearns presented a citizen's complaint against MacDonald to US Chief District Court Judge Algernon Butler, requesting the convening of a grand jury to indict MacDonald for the murders. The following month, Justice Department attorney Victor Woerheide ruled the case worthy of prosecution.
Бас жюри
1974 жылдың 12 тамызында сот процесін тыңдау үшін Рали қаласында (Солтүстік Каролина) АҚШ-тың аудандық судьясы Франклин Дюпридің алдына үлкен алқа жиналды. Жеті жүз бес куәгер куәлік беру үшін шақырылды. Макдональд осы отырыста куәлік берген алғашқы адам болды. Оның куәлігі бес күнге созылды, ол 1970 жылы оған қатысты кісі өлтіру айыптары алынып тасталғаннан кейін барлық заңдық шараларды қолдануға және тергеушілерді жалдауға уәде бергеніне қарамастан, мұны істемегенін мойындады. Дегенмен, ол қылмыскерлерді анықтау және Хелена Стоклиді табу үшін өзінің күшін жұмсағанын айтты. Ол сондай-ақ, Кассабтарға және бұқаралық ақпарат құралдарына берген көптеген жалған мәліметтерді енесін қанағаттандыру үшін жасағанын және денесіндегі жаралардың саны қазіргі медициналық жазбаларда көрсетілгеннен көп екенін (оған дәрігерлік қателіктерді кінәлі деп есептеді) мәлімдеді. Виктор Вурхайдтың сұрағына жауап беріп, оқиғаның өзінің нұсқасын растау үшін полиграф немесе натрий амитал тестілеуіне келісуге дайын екені сұралғанда, Макдональд адвокаттары дайындаған мәлімдемені оқып, олардың өтінішін қабылдамады. Куәгерлердің арасында Макдональдты тексерген Вомак ауруханасының хирургтары болды. Олар Макдональдтың өкпесі тесілгеннен басқа, "медициналық жағынан қауіпті жағдайда болмағанын" және сол жақ қолдың жоғарғы жағы мен ішіндегі сыртын жарадан басқа, оның денесінде басқа жаралар жоқ екенін куәлік етті. 32-бап бойынша сот отырысын қамтып, айыптаулар алынып тасталғаннан кейін Макдональдпен сұхбаттасқан журналист өзінің тәжірибесіне сүйенсек, ЛСД әсерімен адамдар сирек зорлыққа барады, ал амфетамин қолданушылар көбінесе олай етеді деді. 12 желтоқсанда 32-бап бойынша сот отырысында куәлік берген бұрынғы психиатрия бөлімінің бастығы Брюс Бейли куәлік берді. Бейлидің айтуынша, Макдональд отбасы және олардың өліміне байланысты оқиғаларды талқылаған кезде, ол кейде "эмоциялық болып, көздерінен жас шыға бастайды, бірақ тез қалпына келеді". Бейли сондай-ақ Макдональдтың "басқалардың өзі туралы не ойлайтынына өте тәуелді" екенін және терең сезімдерін басқа жолмен білдіру үшін жиі ауызша "шабуыл" жасайтынын айтты. Макдональдтың психикалық аурудан зардап шеккені туралы сұраққа Бейли жоқ деп жауап берді, бірақ ол өте күшті стресс жағдайында отбасы мүшелерін өлтіру мүмкіндігін жоққа шығармады. Бұл куәлікке Филадельфиядағы психологтың куәлігі қосылды, ол егер Макдональд мұндай зорлық-зомбылық жасаса, ол оқиғаны ойдан "толыққанды жоятынын" айтты. ФБР-дің қылмыстық-зерттеу лабораториясының химия бөлімінің бастығы Пол Стомбо, содан кейін Колеттенің үстіне қойылған пижаманың киімі жыртылғанға дейін қанға толы болғанын және Макдональдтың айтқанынан өзгеше, тесіктердің шеттерінде жыртылудың болмауы киімнің қозғалыста емес, тұрғанда жасалғанын көрсетті, соның салдарынан киімдегі 48 тесік те солай жасалған. Стомбо сондай-ақ, барлық киімдердегі барлық кесулер үйден табылған Old Hickory ас үй пышағымен жасалғанын, ал ол Колеттенің денесінен алып тастады деп мәлімдеген пышақ емес екенін, қанның көп бөлігі Колетке тиесілі екенін және оның қаны киімге кем дегенде төрт жерде, киім жыртылғанға дейін түскенін айтты. Сонымен қатар, Колетте мен Кимберлиді соққыға жығып, Макдональдтың білмейтінін жоққа шығарған таяқ Кимберлидің жатын бөлмесіндегі төсектің бір бөлігінен кесілген, ал Колеттенің оң алақанында табылған бір шаш оның өзінен алынған, сары шашты шабуылшыдан емес.
On August 12, 1974, a grand jury convened before U. S. District Judge Franklin Dupree in Raleigh, North Carolina, to hear the legal proceedings. Seventy five witnesses were called to testify. MacDonald was the first individual to testify at this hearing. His testimony lasted five days, during which he conceded that although he had publicly resolved to pursue all legal avenues following the 1970 dismissal of the murder charges against him, and to hire investigators, he had failed to do so. Nonetheless, he was adamant he had made his own efforts to identify the perpetrators and to locate Helena Stoeckley. He also claimed the numerous fabrications he had provided to the Kassabs and to sections of the media in the intervening years were to placate his in laws, and that he had received more stab and puncture wounds to his body than recorded in contemporary medical records (which he blamed on malpractice). When asked by Victor Woerheide if he would submit to either a polygraph or sodium amytal test to verify his version of events, MacDonald read a statement prepared by his attorneys denying their request. Other witnesses to testify included surgeons on duty at Womack Hospital who had examined MacDonald and who testified that, aside from his punctured lung, MacDonald was "not in any great danger, medically", and that, save for a superficial stab wound to his upper left arm and abdomen, MacDonald had no other stab wounds to his body. A reporter who had covered the Article 32 hearing and who interviewed MacDonald after the charges were dropped also stated that, in his experience, individuals under the influence of LSD seldom become violent and that, by contrast, those who consume amphetamines frequently do. On December 12, a former chief of psychiatry who had also testified at the Article 32 hearing, Bruce Bailey, testified. Bailey stated that, when discussing his family and the events surrounding their deaths with him, MacDonald would occasionally "become emotional, become tearful, but he recovered quickly". Bailey also testified he found MacDonald to be a controlling individual who was "extremely dependent on what others thought of him" and that he would often launch into a verbal "tirade" to allow his deep seated emotions to become expressed by other means. When questioned as to whether MacDonald suffered from a mental disorder, Bailey testified he did not, although he could not discount the possibility of him murdering members of his family in a situation of extreme stress. This testimony was followed by a Philadelphia based psychologist who conceded that, had MacDonald committed such an act of violence, he would successfully "completely block" the episode from his mind. The chief of the FBI's crime laboratory chemistry section, Paul Stombaugh, then testified the pajama top placed over Colette's body had been heavily bloodstained before the garment was torn, and that—contrary to MacDonald's claims—a lack of tearing at the edges of these holes proved that all 48 holes within this item of clothing had been inflicted while the garment was stationary, rather than in motion. Stombaugh also testified all the cuts within all garments other than the pajama top had been inflicted with the Old Hickory kitchen knife found outside the family home and not the paring knife he claimed to have removed from Colette's body, that the majority of this blood had belonged to Colette, and her blood had transferred onto the garment on at least four locations prior to the garment being torn. Furthermore, the club used to bludgeon Colette and Kimberley, which MacDonald had denied any knowledge of, had also been sawed from one of the mattress slats in Kimberley's bedroom, and a single hair found in Colette's right palm had been sourced from her own body and not a blonde haired intruder.
Қосымша куәлік
1975 жылы 21 қаңтарда Макдоналды үлкен қазылар алдында куәлік беру үшін қайта шақырды. Осы жолы, ол өзінің адалдығына қатысты немесе прокурордың оқиғаның оның айтуыншағы мен физикалық дәлелдер арасындағы сот-медициналық қайшылықтарды көрсетуі сияқты мәселелер туралы сұрақтар қойылғанда, айқын тәкаппарлық пен сарказм көрсетті, бірде "Менің түсінігімде жоқ! Сіздер маған қандай қоқыс тығыстыруға тырысып жатырсыз?" деп айғайлады, оның және Колеттенің қаны қалай Кристеннің бөлмесінен алынып, бас бөлмеге жеткені туралы сұраққа жауап ретінде. Сондай-ақ ол 1970 жылы Бернард Сегальға тапсырылған жеке полиграф сараптамасының нәтижелерін талқылаудан бас тартты, бұл мәселе бойынша адвокатымен кеңеспей, бұл бағыттағы тергеуге келісе алмайтынын мәлімдеді. Ұзын үзілістен кейін Макдоналд адвокаттары дайындаған мәлімдемені оқыды, онда прокуратураның 1970 жылғы полиграф сараптамасының нәтижелерін талқылау туралы талабын қабылдамайтынын, Вурхайдтың адвокат-клиент құпиясын бұзғанын айтты. Содан кейін ол қазылар алқасына өзінің мәлімдемесін оқып берді, отбасының қанына қан тамғаннан бері "бес ұзақ жыл" өткенін және прокуратура қойған сұрақтармен "бес жыл бойы күресіп келе жатқанын" мәлімдеді.
MacDonald was recalled to testify before the grand jury on January 21, 1975. On this occasion, he was markedly arrogant and sarcastic when questioned with regards to issues such as his infidelity or the prosecution's illustration of forensic contradictions between his version of events and the physical evidence, on one occasion shouting, "I have no idea! I don't even know what crap you're trying to feed me!" in response to a question as to how his blood and Colette's blood had transferred onto a sheet taken from Kristen's bedroom into the master bedroom. He also refused to discuss the results of a private polygraph test to which he had consented in 1970, the results of which had been given to Bernard Segal, indicating he would have to speak with his attorney on this matter before consenting to this line of inquiry. Following a brief recess, MacDonald read a statement prepared by his attorneys denying the prosecution's request to discuss the results of his 1970 polygraph examination, contending Woerheide had violated attorney client privilege. He then read his own statement to the jury, claiming "five long years" had passed since the murder of his family and his efforts to start life afresh, and that the questions posed by the prosecution were ones he had had to "live with for five years".
Қылмыстық іс
1975 жылғы 24 қаңтарда үлкен жюри Макдоналды үш рет кісі өлтіргені үшін ресми түрде айыптады. Бір сағаттан соң ол Калифорнияда қамауға алынды. 31 қаңтарда ол достары мен әріптестері жинаған 100 000 долларлық кепіл төлемімен босатылды, бірақ 23 мамырда сотқа тартылып, сол күні кісі өлтіруде кінәсіз екенін мәлімдеді. 29 шілдеде судья Дюпри оның адвокаттарының бірінен соң бірі ұсынған екі рет сотқа тартылу және жедел сот талқылау туралы өтініштерін қабылдамады, сондай-ақ 1975 жылғы 18 тамыздағы сот отырысын өткізуге рұқсат берді. Алайда, 15 тамызда Төртінші апелляциялық сот іс жүргізуді тоқтату туралы шешім қабылдады. Осы соттың алқасы 1976 жылғы 23 қаңтарда айыпталушының жедел сотқа құқығын негілдеп, айыптаманы жоюға бұйрық берді. Кейін Макдоналд бұл жаңалықты естігенде "қуаныштан емес, жеңістен туған жас" екенін айтты, және одан кейін өзінің қиындықтары аяқталғанын тойлауға "үлкен мерекеге" оралғанын еске алды. Үкімет АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданып, ол 1978 жылғы 1 мамырда төртінші округтің сотқа дейін жедел сот жүргізуді бұзу арқылы айыптаманы жоюда қателік жасағанын анықтады. Бұл шешімге жауап ретінде Альфред Кассаб баспасөзге өзінің және әйелінің оқиғаны құптағанын мәлімдеп, "Қызыңыз бен немерелеріңізді өлтірген адамның айнала жүргені үлкен жеке қысым болды" деді. 27 қазанда Төртінші апелляциялық сот Макдоналдтың екі рет сотқа тартылу туралы аргументтерін қабылдамады. 1979 жылғы 19 наурызда Жоғарғы Сот бұл шешімді қараудан бас тартты.
On January 24, 1975, the grand jury formally indicted MacDonald on three counts of murder. Within the hour, he was arrested in California. On January 31, he was freed upon a $100,000 bail raised by friends and colleagues, pending disposition of the charges, although he was arraigned on May 23, and pleaded not guilty to the murders on this date. On July 29, Judge Dupree denied the double jeopardy and speedy trial arguments successively filed by his attorneys, and allowed the proposed trial date of August 18, 1975, to stand, although the Fourth Circuit Court of Appeals ruled to stay the proceedings on August 15. The panel of this court ordered the indictment dismissed on the grounds of a defendant's right to a speedy trial on January 23, 1976. MacDonald himself later claimed to weep "tears of relief rather than tears of joy" upon hearing this news, and later recollected to return to a "big celebration" that his ordeal was now over. The Government appealed to the United States Supreme Court, which ruled on May 1, 1978, that the Fourth Circuit erred in dismissing the indictment for a speedy trial violation before the case had been tried. In response to this decision, Alfred Kassab informed the press he and his wife welcomed the developments, stating, "It has been [a] tremendous personal pressure to have someone running around that you are convinced killed your daughter and grandchildren." On October 27, the Fourth Circuit Court of Appeals rejected MacDonald's double jeopardy arguments. The Supreme Court refused to review this decision on March 19, 1979.
Сот
1979 жылы 16 шілдеде Макдоналд үш адамды өлтірді деген айыппен сотқа тартылды. Ол Солтүстік Каролина штатының Рали қаласында судья Дюпридің алдында сотталып, өзіне тағылған айыптарды мойынға алмады. Макдоналдты Бернард Сегал мен Уэйд Смит қорғады, ал Джеймс Блэкберн мен Брайан Муртаг іс жүргізушілер болды. Әділқазылар алқасын іріктеу осы күні басталды және үш күнге созылды. Макдоналдтың адвокаттары оның ақталуына үміттене бастағанмен, қорғанысқа қатысты бірнеше шешім қабылданды. Алғашқы шешім – судья Дюпридің 1979 жылғы Макдоналдтың психиатриялық сараламын сотқа дәлел ретінде қабылдаудан бас тартуы. Сараламада оның мінезі мен ойлау қабілетіне байланысты отбасын өлтіруі мүмкін емес деген тұжырым жасалған. Дюпри бұл шешімін осылай түсіндірді: Макдоналдтың адвокаттары клиентінің психикалық ауруына байланысты соттан босату туралы өтініш бермегендіктен, сот процесіне айыптау және қорғау тарапынан келген қарама-қайшы психиатриялық куәліктер кедергі келтіргісі келмейді. Қорғаныс үшін тағы бір қиындық судьяның Макдоналдтың пижамасын дәлел ретінде қабылдауға рұқсат беруден бас тартуы болды.
MacDonald was brought to trial on July 16, 1979, charged with three counts of murder. He was tried in Raleigh, North Carolina, before Judge Dupree, and pleaded not guilty to the charges. MacDonald was defended by Bernard Segal and Wade Smith; James Blackburn and Brian Murtagh prosecuted the case. Initial jury selection began on this date, and would continue for three days. Although MacDonald's lawyers had been confident of an acquittal, there were successive rulings against the defense. The first such ruling was Judge Dupree's refusal to admit into evidence a 1979 psychiatric evaluation of MacDonald, which suggested that an individual of his personality and mindset was highly unlikely to be capable of killing his family. Dupree justified this refusal by stating that, as MacDonald's attorneys had not entered an insanity plea for their client, he did not wish for the trial to be hindered by opinionated and contradictory psychiatric testimony from prosecution and defense witnesses. A further defense setback was the judge's ruling against a motion to suppress the introduction of MacDonald's pajama top as evidence.
Бастауыш мәлімдемелер
19 шілдеде қазылар алқасына жасаған бастапқы мәлімдемесінде Джеймс Блэкберн прокурордың Макдональдтың кінәсін дәлелдеудегі үлесін, прокурордың осы үлеске жеткізу ниетін және кісі өлтірулердің алдын ала ойластырылған қылмыс екенін атап өтті. Блэкберн содан кейін прокурордың Макдональдтың кінәсін көрсететін физикалық және жанама дәлелдерді ұсыну және көптеген куәгерлерді шақыру ниетін баяндады, сондай-ақ қазылар алқасын "куәгерлерден келген дәлелдерді тыңдап, дәлелдерді зерделеп, өз қорытындыларыңызға келуге" шақырды. Блэкберн кіріспе сөзін қазылар алқасына былай деп аяқтады: "Негізінен, біз физикалық дәлелдер, өкінішке орай, бір адам – екі, үш, төрт немесе одан да көп емес – Колетт, Кимберли және Кристенді өлтірді, және сол адам – айыпталушы". Содан кейін Уэйд Смит қорғау тарапынан сөз сөйледі. Смит 1970 жылдың 17 ақпанындағы оқиғаларға, армия тергеуіне және барлық айыптаулардың кейіннен алынуына сілтеме жасады. Бұл оқиға тоғыз жыл бұрын болғанын, ал сол жылдар ішінде "Джефф" өмірін қайта құруға бар күшін салғанын, ал "басқалар" оған ауыр өткенін ұмытуға мүмкіндік бермейтінін қайта-қайта атап өткен Смит, олардың клиенті әйелі мен балаларын өлтіргені үшін айыпталып сотқа тартылғанын қазылар алқасына жеткізді, және клиентін барлық айыптан босату арқылы оның азаптарын тоқтатуға қабілетті екенін баса айтты. Стомбоу тесіктердің тегіс болуы және жыртылмауы үшін киімнің қозғалмауы керек екенін мәлімдеді, бұл Макдональд айтқандай, ол оны қолдарына орап, шабуылдан қорғануға тырысқанда мүмкін емес еді. Сонымен қатар, Стомбоу киімді қылмыс орнындағы суреттерде көрсетілгендей бүктеу арқылы 48 тесіктің барлығына 21 рет мұз кескішпен соққы беруге болатынын көрсетті, бұл Колетт пижамасы денесінде жатқанда бірнеше рет пышақталғанын білдіреді. Сегал Стомбоуға қатысты сұрақтар қойып, оның біліктілігі мен сараптама әдістерін сынағанда дауысын көтерсе де, Стомбоу өз тұжырымдарында тұрақты болды. Макдональдқа қарсы тағы бір зиянды дәлел – 1970 жылдың 6 сәуірінде әскери тергеушілер жүргізген сұхбаттың аудиожазбасы болды, ол қазылар алқасы қылмыс орнын аралап келгеннен кейін сот залында ойнатылды. Қазылар алқасы Макдональдтың оқиғаны салқынқанды түрде баяндауын естіді. Олар оның тергеушілердің оны кісі өлтіруге кінәлі деп ұсынғандарына ашуланып, қорғанышқа шығып, эмоционалды түрде жауап бергенін естіді. Ол тергеушілерге "барлығы жақсы" болған және әдемі отбасы бар адам неліктен отбасын еш себепсіз өлтіруі мүмкін деп сұрады. Сондай-ақ, тергеушілер оны некеден тыс қатынастары туралы білгендерімен бетпе-бет келтіргенін естіді, оған Макдональд: "Ой, сіздер мен ойлағаннан да мұқият екенсіздер" деп күңкілдеді. Бұрынғы сот шешімдері қорғау тарапына қарсы болғанмен, прокурорлық тараптың да Макдональдтың кісі өлтіруге себебінің болмауына байланысты қиындықтары болды. Оның әйелі мен балаларына қатысты зорлық-зомбылық немесе отбасылық зорлық-зомбылық тарихы болған жоқ. Қорғау тарапы сонымен қатар тергеу кезінде қылмыс орнының нашарлағанын, маңызды дәлелдер жойылғанын, жоғалғанын немесе жиналмағанын мәлімдеді. Макдональдтың қорғаушы адвокаттары бірнеше жақсы мінез-құлқы бар куәгерлерді, сондай-ақ сот-медициналық сарапшы Джеймс Торнтонды шақырды. Торнтон Стомбоудың пижаманың жоғарғы жағы Колетттің кеудесіне бекітілмегенін, оның орнына Макдональдтың білектеріне оралғанын жоққа шығаруға тырысты, өйткені ол соққыдан қорғану үшін пижаманың жоғарғы жағын қолдарына орап, мұз кескішпен шайқап, көмекші бұйымды алға-артқа жылжытты, нәтижесінде киімнің шеттерінде жыртылыссыз, цилиндр тәрізді тесіктер пайда болды. Торнтонның куәлігінен кейін прокурорлар Муртаг пен Блэкберн Макдональдқа жасалған шабуылдың қайта ойнауын ұйымдастырды. Муртаг қолдарына сол материалдан жасалған пижама жамылғысын орады және Блэкберн оны өлтіру кезінде қолданған мұз кескішпен соққылауға тырысқан бірнеше соққыдан қорғануға тырысты. Пижамадағы мұз кескіш тесіктері тік және ұзын болды, Колетттің денесінен табылған киімдегідей тегіс цилиндрлі емес. Сонымен қатар, Муртаг оң қолына кішкентай жара алды. Макдональдтың қолдарында немесе білектерінде күреске сәйкес келетін жаралар болған жоқ. Сонымен қатар, Макдональд өмірі үшін күрескен бөлмеден басқа қанның іздері табылмады, "Эскуар" журналында қанның кішкентай дағы және Макдональдтың көзілдірігінде қанның бір тамшысы ғана табылған.
In his opening statement to the jury, delivered on July 19, James Blackburn outlined the burden of proof the prosecution faced in proving MacDonald's guilt, that the prosecution intended to meet this burden, and that the murders had been committed with malice aforethought. Blackburn then outlined the prosecution's intention to outline both physical and circumstantial evidence indicating MacDonald's guilt, and to introduce numerous witnesses, imploring the jurors to "listen to the evidence that comes from the witness stand, [to] examine the evidence, as it is shown to you, and reach your own conclusion". Blackburn finished his opening statement by stating to the jurors: "Basically, we believe that the physical evidence points to the fact that, unfortunately, one person—not two, three, four or more—killed Colette, Kimberley, and Kristen, and that person is the defendant." Wade Smith then argued on behalf of the defense. Smith referenced the events of February 17, 1970, the Army investigation and subsequent dismissal of all charges. Repeatedly emphasizing the case had occurred over nine years ago, and that, in the intervening years, "Jeff" had done his utmost to rebuild his life while "others" would not allow him to forget his painful past, their client had now been brought to trial to face the charges of murdering his wife and children, Smith emphasized to the jurors their ability to relieve their client of his ongoing ordeal by acquitting him of all charges. Stombaugh contended that, in order for the holes to have been as smooth and devoid of fraying or tearing, the garment would have had to remain stationary, an extremely unlikely occurrence if, as MacDonald contended, he had wrapped it around his hands to defend himself from blows from an attacker wielding an ice pick or club. Furthermore, Stombaugh demonstrated that by folding the garment in the manner depicted in the crime scene photographs, all 48 holes could have been made by 21 thrusts of the ice pick through the garment, and in an identical pattern, implying Colette had been repeatedly stabbed through the pajama top while the garment was lying on her body. Although Segal subjected Stombaugh to a harsh cross examination—repeatedly raising his voice as he challenged Stombaugh's credentials and forensic methods—Stombaugh remained steadfast as to his conclusions. A further piece of damaging evidence against MacDonald was an audio tape made of the April 6, 1970 interview by military investigators, which was played in the courtroom immediately after the jurors had returned from visiting the still intact crime scene. The jury heard MacDonald's matter of fact, indifferent recitation of the murders. They heard him become angry, defensive, and emotional in response to suggestions by the investigators that he had committed the murders. He asked the investigators why would they think he, who had a beautiful family and "everything going for [him]", could have murdered his family in cold blood for no reason. The jury also heard investigators later confront him with their knowledge of his extramarital affairs, to which MacDonald murmured, "Oh you guys are more thorough than I thought." Despite earlier rulings against the defense counsel, the prosecution was also hampered by the lack of an obvious motive for MacDonald to have committed the murders. He had no history of violence or domestic abuse against his wife or children. The defense also argued the crime scene was hopelessly compromised during the investigation and potential evidence either was destroyed, was lost, or remained uncollected. MacDonald's defense attorneys also called several favorable character witnesses, plus a forensic expert named James Thornton, to the stand. Thornton attempted to rebut Stombaugh's contention that the pajama top was stationary on Colette's chest, rather than wrapped around MacDonald's wrists as he warded off blows, stating that he had attempted to stab a pajama top wrapped around a ham with an ice pick as an assistant moved the item back and forth, resulting in perfectly cylindrical holes with no tearing around the edges of the garment. Following Thornton's testimony, prosecutors Murtagh and Blackburn staged an impromptu re enactment of the alleged attack on MacDonald. Murtagh wrapped a pajama top of the same material around his hands and attempted to fend off a series of blows that Blackburn attempted to inflict on him with the ice pick used in the murders. The resulting ice pick holes in the pajama top were jagged and elongated, not smoothly cylindrical like the ones within the garment recovered upon Colette's body. Furthermore, Murtagh received a small wound on his right arm. MacDonald had received no defensive wounds on his arms or hands consistent with a struggle. In addition, aside from a small smear of blood discovered upon the Esquire magazine and a single speck of blood upon MacDonald's spectacles, no other traces of blood were recovered from the room in which MacDonald claimed to have fought for his life.
Хелена Стокли
Сегал шақыртқан соңғы куәгерлердің бірі Хелена Стокли болды. Макдональдтың үйіне кіріп, оның отбасын өлтіріп, өзіне шабуыл жасағандардың бірі екенін мойындауын алуға ниеттенген Сегал, Стоклимен екі сағаттан астам жеке сөйлесіп, Макдональдтың "әділетсіз түрде ұзақ жылдар бойы азапталуын" аяқтау үшін мойындауға көндіруге тырысты. Оған сондай-ақ, мерзімнің өтуіне байланысты қудалаудан қорғауға уәде берді. Стокли Сегалға бірнеше рет көмектесе алмайтынын мәлімдеді. Ол Макдональдты ешқашан көрмегенін де жоққа шығарды және өзі жасамаған істер туралы куәлік беруден бас тартты. Сотта Стокли кісі өлтіруде ешқандай кінәсінің жоқ екенін және кімнің осы қылмысты жасағанын білмейтінін айтты. Стокли кісі өлтіру күні қайда болғанын есіне түсіре алмайтынын қатысты түрде мәлімдеді; ол 1970 жылы және содан кейінгі жылдары көп мөлшерде есірткі қолданғанын атап өтті, сондай-ақ 1970 жылдың 16-17 ақпанындағы түн оның қайда болғанын есіне түсіре алмайтын алғашқы немесе соңғы түн емес екенін қосты. Осы куәліктен кейін Муртаг пен Сегал судья Дюпри алдында Стоклидің бұрын мойындаған бірнеше куәгерлердің куәлігін қабылдау немесе қабылдамау туралы пікір таласты. 20 тамызда Дюпри бұл куәлікті қабылдаудан бас тартты, себебі бұл куәгерлердің куәлігі Стоклидің өзінің көрсетуінен артық ешқандай құндылық қоспайтынын, сондай-ақ заңды сенімділік талаптарын келтірді.
One of the final defense witnesses Segal subpoenaed to testify was Helena Stoeckley. Intent on extracting a confession from her that she had been one of the intruders MacDonald claimed had entered his house, murdered his family and attacked him, Segal talked to Stoeckley in private for over two hours, attempting to persuade her to confess to end MacDonald's years of "suffering unjustly"—also promising her immunity from prosecution due to the expiration of the statute of limitations. Stoeckley repeatedly informed Segal she was unable to help him. She also denied ever having seen MacDonald, and refused to testify to acts she was adamant she did not commit. Under oath, Stoeckley denied any culpability in murders, and any knowledge of who may have committed the acts. Stoeckley was insistent that she was unable to recall her whereabouts on the date of the murders; she emphasized her extensive drug use in 1970 and the intervening years, adding that the night of February 16–17, 1970 was "by no means" the first or last night in which she was unable to recall her whereabouts. Following this testimony, Murtagh and Segal alternately argued before Judge Dupree for the dismissal, or introduction of, testimony from several witnesses to whom Stoeckley had earlier allegedly confessed. On August 20, Dupree refused the introduction of this testimony, citing legal trustworthiness requisites and stating the introduction of these witnesses would add no further value to the proceedings than what they had experienced from Stoeckley's own testimony.
Қабылдалушының куәлігі
Қорғау тарапынан куәлік берген соңғы куә – Макдональдтың өзі болды, ол 23 және 24 тамызда өз ісі бойынша куәлік берді. Макдональдты алғаш Бернард Сегал тексерді, ол қазылар алқасының көз алдында клиентін жақсы жағынан көрсетуге тырысты. Сегал сұрақтарын Макдональдтың отбасы туралы сұраудан бастады. Макдональд әрбір отбасы мүшесінің мінезін сипаттап, отбасының "барлығымыз дос едік, барлығымыз бір-бірімізбен жақын болдық. Колетт пен мен балалардың өсуіне бірге куә болдық, өмірлік тәжірибемізді бөлістік" деді. Ол сондай-ақ, қайтадан үйленбеу себебінің әйелі мен балаларын ұмыта алмауы болғанын, оларды күнделікті сағынып қалғанын айтты. Содан кейін Сегал Макдональдтан оның отбасылық тарихы, Форт-Брэггтегі қызметі және 1970 жылдың ақпан айындағы отбасының жалпы тұрмысы туралы айтуын сұрады. Ол бірнеше отбасылық суреттер мен заттарды көрсетіп, Макдональдтан әрбір затты немесе суреттердегі жағдайды сипаттауын және әр суреттегі адамды анықтауын өтінді. Келесі күні Джеймс Блэкберн Макдональдты қарсы сұрақтарға тартты. Ол қылмыс орнынан табылған барлық физикалық және жанама дәлелдерді атап өтті, олар Макдональдтың өзінің "шабуылдаушылардың" оған шабуыл жасап, отбасын өлтіргені туралы айтқандарына қайшы келіп, оның кінәлі екенін көрсетеді. Блэкберн әдетте әр сұрақты мынандай сөздермен бастады: "Доктор Макдональд. Егер қазылар алқасы дәлелдерден..." Келесі күні Бернард Сегал мен Уэйд Смит қорғау тарапынан қорытынды сөз сөйледі. Сегал қорытынды сөзінің көп бөлігін клиентіне қарсы жасалған "қудалау науқанына" арнады, ол сот жүйесімен шамамен он жыл бойы жүргізілген, отбасын өлтіруде айыптау үшін оны жалтақтау мақсатында жасалған. Макдональдты сүйікті күйеуі және әкесі ретінде бейнелеген Сегал, төрт күдіктінің кісі өлтіруге жауапты екендігін Макдональдтың басынан айтқандығын атап өтті. Сегал үш сағаттан астам сөйледі, қорғау тарапына бөлінген уақыттың барлығын пайдаланды. Блэкберн мен Мёртаг Смит алқаға сөйлеуге мүмкіндік беру үшін 10 минут уақытынан бас тартуға келісті. Ұзақ үзілістен кейін Смит қазылар алқасын Макдональдтың кісі өлтіруге себебінің болмауына күмән келтіруге шақырды. Ол Макдональдтың әйелі мен балаларымен бірге өткізген жылдардағы, тіпті олардың өліміне дейін бірнеше апта бұрын түсірілген отбасылық суреттерін көрсетті: "Бұл түсініксіз. Мұнда ешқандай себеп жоқ". Содан кейін ол қазылар алқасынан Макдональдты он жылдан бері іздеп жүрген "тыныштыққа" ие болуға мүмкіндік беруді өтінді. Сотқа соңғы сөзінде судья Дюпри алқаға үш нұсқаның бар екенін хабарлады: Макдональдты кінәсіз деп тану; оны бірінші дәрежелі кісі өлтіруде кінәлі деп тану; немесе әрбір жағдайда екінші дәрежелі кісі өлтіруде кінәлі деп тану.
The final witness to testify on behalf of the defense was MacDonald himself, who testified on his own behalf on August 23 and 24. MacDonald was first questioned by Bernard Segal, who sought to humanize his client in the eyes of the jury. He began his questioning by asking MacDonald about his family. MacDonald described each family member and their individual personalities, stating the family "shared almost everything we were all friends. Colette and I shared the children growing up. We shared our life experiences." He also claimed the reason he had never remarried was the fact he was unable to forget his wife and children, whom he thought about daily. Segal then asked MacDonald to recount his family background, his career at Fort Bragg, and his family's general lifestyle in February 1970. He then produced several family photographs and artifacts, asking MacDonald to describe each item or the circumstances surrounding each photograph, and to identify the individual in each image. The following day, James Blackburn cross examined MacDonald. He outlined every piece of physical and circumstantial evidence recovered at the crime scene which contradicted MacDonald's own accounts of "the assailants" attacking him and murdering his family and instead indicated his own guilt. Blackburn typically began each question with a statement to the effect of: "Dr. MacDonald. Should the jury find from the evidence "
The following day, Bernard Segal and Wade Smith delivered their closing arguments on behalf of the defense. Segal focused much of his closing argument upon the "campaign of persecution" his client had been subjected to by the legal system for almost a decade in an attempt to frame him for the murder of his family, describing the prosecution's case as a "house built on sand". Portraying MacDonald as a loving husband and father, Segal then emphasized MacDonald's insistence from the outset that four intruders had been responsible for the murders. Segal spoke for over three hours, using virtually all of the defense's allotted time. Blackburn and Murtagh agreed to forfeit 10 minutes of their allocated rebuttal time to allow Smith to make an argument to the jury. Following a brief recess, Smith appealed to the jurors to question the lack of an obvious motive for MacDonald to have committed the murders. He referenced the family photographs of MacDonald enjoying the company of his wife and children in the years, and even weeks, before their deaths, stating: "It makes no sense. There is no motive." He then appealed to the jurors to give MacDonald "the peace" he had sought for almost a decade. In a final address to the jury, Judge Dupree informed the panel they had three choices to choose from: To find MacDonald not guilty; to find him guilty of first degree murder; or guilty of second degree murder in each case.
Сотталу және қамауға алу
1979 жылдың 29 тамызында сағат 16:00-ден кейін, алты жарым сағатқа созылған кеңесуден кейін қазылар өз үкімдерін жариялағанда төрт қазылыған жылады, ал Макдональдтың анасы сот залынан асығыс шығып кетті. Макдональдтың өзі ешқандай эмоцияны көрсетпеді. Судья Дюпри әрбір кісі өлтіруге өмір бойына жаза тағайындады, жазалар бірінен соң бірі өтелуге тиіс болды. Кепілдік алынып тасталды, ал Макдональд Калифорния штатындағы Терминал аралындағы Федералдық түзету мекемесіне ауыстырылар алдында уақытша Батнер округінің түрмесіне ауыстырылды. Үкім оқылып болғаннан кейін Альфред Кассаб отбасының адвокаты Ричард Канға телефон соқты. Кассаб жылдар бойы адвокаттың жасаған жанқиярлық еңбегі үшін алғыс айтып былай деді: "Дик, мен қалағанымды алдым. Үш өмір бойына жаза. Барлығы үшін рахмет! Сендердің көмектерің болмаса, біз бұған жете алмас едік!" Кассабтар баспасөзге: "Бұл жасалуы тиіс нәрсе еді. Енді біз тыныштықпен демала аламыз" деді. Макдональд Дюпридің кепілдікті алу туралы шешіміне шағымданып, апелляциялық сот шешімі шыққанша кепілдік беруді сұрады. Бұл өтініш 7 қыркүйекте қабылданбады. 20 қарашада төртінші апелляциялық сот оның кепілдікпен босату туралы арызын да қабылдамады.
Shortly after 4:00 p. m. on August 29, 1979, the jury, having deliberated for six and a half hours, Four jurors wept as they announced their verdicts, and MacDonald's mother rushed out of the courtroom. MacDonald himself displayed no emotion. Judge Dupree imposed a life sentence for each of the murders, to be served consecutively. Bail was revoked, and MacDonald was temporarily transferred to a Butner County jail, prior to his permanent transferral to the Federal Correctional Institution in Terminal Island, California. Immediately following the verdict, Alfred Kassab telephoned the family lawyer, Richard Cahn. Kassab thanked the lawyer for his exhaustive efforts over the years, stating: "Hi, Dick, I just got what I wanted. Three life sentences. Thanks for everything. We couldn't have done it without your help!" The Kassabs also informed the press: "This was something that had to be done. Now, we can rest in peace." MacDonald appealed Dupree's bail revocation ruling, requesting that bail be granted pending the outcome of his appeal. This application was rejected on September 7. A further appeal to be freed on bail was rejected by the Fourth Circuit Court of Appeals on November 20.
Апелляциялық шағымдар
1980 жылдың 29 шілдесінде Төртінші апелляциялық сот алқасы Макдональдтың айыбын қайтарып, оны сотқа тартудың тоғыз жылдық кешігуі оның жылдам сотқа құқығын бұзғанын 2–1 дауыспен шешті. Бұл апелляциялық шешімнің бір бөлімінде былай делінген: «Оның жылдам сотқа қатысу құқығын бұзуға әкелетін сотқа қатысты нақты зиян мөлшері оның бес жыл бойы ісі шешілсін деген табандылығымен және тергеу процесіне ашық және белсенді қатысуымен анықталады. Бұл теңдеуде үкіметтің бейжазым және салғырт көзқарасы ауыр салмақта болады, ол кем дегенде соңғы екі жылдық кешігуге жалғыз жауапты. Нақты зиянды көрсетуді талап ету қылмыстық сот төрелігін осындай жауапкершіліктен тыс іске асыруға ықпал етудің кері әсерін тигізеді». Алты айдан кейін, 18 желтоқсанда, Төртінші апелляциялық сот апелляцияны толық құрамында қарау үшін 5–5 дауыспен шешім қабылдады. Көпшілік дауыс апелляцияны қарауға қолдау көрсетпегендіктен, өтініш қабылданбады, бұрынғы шешім күшінде қалды. Бұл шешімге шағым жасалды, ал 1981 жылдың 26 мамырында АҚШ Жоғарғы Соты істі қарауға қабылдады, 7 желтоқсанда ауызша дәлелдер тыңдалды. 1982 жылдың 31 наурызында Жоғарғы Сот Макдональдтың жылдам сотқа қатысу құқығы бұзылмағанын анықтады, әскери айыптаудың тоқтатылуы мен азаматтық айыптаудың басталуы арасындағы уақыт аралығын «Макдональдты сотқа тартудың кешігуі оның Алтыншы түзету бойынша жылдам сотқа қатысу құқығын бұзғанын анықтауда ескерілмеуі керек» деп мәлімдеді. Ол қайтадан тұтқындалып, федералды түрмеге қайтарылды және оның үш өмір бойына соттылығы қалпына келтірілді. Келесі жылы Макдональд Сегалды өзінің заңды өкілі қызметінен босатты. Қорғаушы адвокаттар апелляциялық шағымға дейін Макдональдты кепілдікпен босату туралы жаңа өтініш берді, бірақ Төртінші апелляциялық сот бас тартты. Оның қалған шағымдары, оның ішінде сот кезінде ұсынылған дәлелдер оның кінәлі екендігіне күмәндік тудырды деген пікірі 1982 жылдың 9 маусымында тыңдалды, бірақ оның кінәсі 16 тамызда бірауыздан расталды. Көп ұзамай Макдональдтың Солтүстік Каролина және Калифорнияда дәрігерлік практикамен айналысу лицензиясы жойылды. Макдональд бұл шешімге тағы да шағымданып, оның айыбын жоюға тиіс деп мәлімдеді, өйткені жасырылған босататын дәлелдер бар екенін айтты. Дупри бұл қорғаныс ұсыныстарын 1985 жылдың 1 наурызында қабылдамады. Жоғарғы Сот төменгі соттың шешімін 1986 жылдың 6 қазанында бекітті. 1991 жылдың 8 шілдесінде прокурорлық теріс мінез-құлық негізінде Макдональдқа жаңа кісі өлтіру ісі қаралуы керек деген қорғаныс ұсынысы қабылданбады. Бұл шешімге 3 қазанда соттың әділетсіздігіне байланысты шағым жасалды, бірақ ол қабылданбады. 1992 жылдың ақпан айында Төртінші апелляциялық сот алдында тағы бір шағым айтылды. Бұл шағымда жаңадан табылған дәлелдер келтірілді, олар, Макдональдтың айтуынша, оның сотта жасырылған және оның қылмыстарға қатысты есебін растайтын дәлелдер еді. Бұл шағымда судья Дюпри осы дәлелдерге рұқсат берсе, алқабилер қорғаныс жақтасы жалдаған, армияда немесе Уолтер Рид ауруханасында жұмыс істеген барлық дәрігерлер Макдональдтың осындай зорлық-зомбылық әрекеттерін жасауға психологиялық тұрғыдан қабілетсіз екендігі туралы қорытынды жасаған болар еді. Сот 2 маусымда жаңа сот жүргізуді тағайындаудан бас тартты, Дюпри 1970 жылғы 32-баптың тыңдалуының стенограммасын қарауға рұқсат бермеуі дұрыс болғанын және бұл ақылдан адасу процесі болмағандықтан, ол қазылар алқасына психиатриялық куәлікті тыңдауға рұқсат бермеуде дұрыс әрекет еткенін айтты. Бұл шешімде сондай-ақ Хелена Стоклидің кісі өлтіруге қатысты кінәсін мойындауының сенімді емес екендігі және іс бойынша анықталған фактілерге қайшы келгені айтылды, сондықтан судьяның оған 1979 жылғы Макдональдтың сотта куәлік етуге рұқсат бермеу туралы шешімі жарамды болды. Бұл шешімнің бір бөлімінде былай делінген: «Бұл жерде, қылмыс болғаннан кейін жиырма жылдан астам уақыт өткен соң, Макдональд өзінің ісін әлсіз дәлелдермен қайта ашады. Оның кінәсіздігіне деген сенімін жақсы білетін болсақ та, белгілі бір уақытта біз бұл істі түпкілікті деп қабылдауымыз керек. Оның әрбір апелляциялық арызы мемлекеттік және сот ресурстарын жұмсайды. Сонымен қатар, бірінен соң бірі қарапайым шағымдар, ол сияқты ұзақ мерзімге бас бостандығынан айырылған адамның үмітін қаталдықпен көтеріп, кейін оны көңілсіздікке ұшыратады. Біз оның ісіне қатысты заң бұзушылық туралы ілімді қолдану арқылы жүргізілген тексеріс мұқият және әділ болды деп санаймыз». Бұл сынақ 2000 жылдың желтоқсанында басталды, Макдональдтың адвокаттары нәтижелер Стокли мен оның сол кездегі жігіті Грегори Митчеллді қылмыс орнымен байланыстырады деп үміттенді. 2006 жылдың 10 наурызында Қарулы күштердің ДНК идентификациялық зертханасы бұл ДНК сынағының нәтижелері Стоклидің немесе Митчеллдің ДНК-сы сынақтан өткен экспонаттардың ешқайсысымен сәйкес келмегенін хабарлады. Сонымен қатар, Колеттен алынған сол қолының ішінде табылған бір шаш, Макдональдтың айтуынша, шабуыл жасағандардың біріне тиесілі болса, бұл сынақ оның денесінен шыққан шаш екенін көрсетті. Бұл шаш сонымен қатар бас жатын бөлмесіндегі жамылғыдан және Кристен төсегінің үстіңгі жамылғысынан табылған шаштармен сәйкес келді. Колеттен алынған оң қолының ішінде табылған шаш оның өзіне тиесілі екені анықталды. Төсек жамылғысынан алынған бір шаш, Колеттің аяқтарының аймағындағы дене контурынан табылған бір шаш және Кристен тырнағының астынан табылған жарты дюймдік бір шаш Макдональд отбасының мүшелерінің немесе белгілі күдіктілердің ДНК профилімен сәйкес келмеді. 2012 жылдың қыркүйегінде аудандық сот ДНК дәлелдері және Макдональдтың кінәсіздігін көрсететін куәліктерге қатысты ресми сот отырысын өткізді. 2014 жылдың 24 шілдесінде аудандық сот бұл талаптардың барлығын толығымен қабылдамады және Макдональдтың барлық айыптамалары бойынша сот шешімін қайта бекітті. Хабарламаға сәйкес, Макдональд бұл шешімге көңіл көншітпеді, бірақ таңқалмады. 2018 жылдың 21 желтоқсанында Төртінші апелляциялық сот аудандық соттың шешімін бекітті. 2021 жылдың сәуір айында Макдональдқа денсаулығының нашарлауына байланысты шарасыздық бойынша босату туралы өтініш қабылданбады, судья Терренс Бойл шарасыздық заңы тек 1987 жылдың 1 қарашасынан кейін қылмыс жасаған адамдарға қолданылатынын айтты. Бұл шешімге қарсы тағы бір шағым 2021 жылдың 16 қыркүйегінде Төртінші апелляциялық сот тарапынан қабылданбады.
On July 29, 1980, a panel of the Fourth Circuit Court of Appeals reversed MacDonald's conviction, ruling via a 2–1 margin that the nine year delay in bringing him to trial violated his Sixth Amendment rights to a speedy trial. refn|group=n|A section of this appeal ruling reads: "The amount of demonstrable trial prejudice which would be violative of his right to a speedy trial is affected by his persevering five year insistence that his case be resolved and by his open and aggressive participation in the investigatory process. Weighing heavily in the equation is the government's calloused and lackadaisical attitude which was solely responsible for at least the last two years of delay. To require a showing approximating actual prejudice would have the adverse effect of encouraging such irresponsible administration of criminal justice." Six months later, on December 18, the Fourth Circuit Court of Appeals voted 5–5 to hear the appeal en banc. As a majority did not vote to hear this appeal, the application was accordingly denied, upholding the previous ruling. This decision was appealed, and on May 26, 1981, the US Supreme Court accepted the case for consideration, hearing oral arguments on December 7. On March 31, 1982, the Supreme Court ruled 6–3 that MacDonald's rights to a speedy trial had not been violated, stating the time interval between the dismissal of the military charges and the indictment on civilian charges should "not be considered in determining whether the delay in bringing [MacDonald] to trial violated his right to a speedy trial under the Sixth Amendment". He was rearrested and returned to federal prison and his original sentence of three consecutive life terms reinstated. The following year, MacDonald dismissed Segal as his legal representative. Defense lawyers filed a new motion for MacDonald to be freed on bail pending appeal, but the Fourth Circuit Court of Appeals refused. His remaining points of appeal—including his contention the evidence presented at trial did not justify the finding of his guilt beyond a reasonable doubt—were heard on June 9, 1982, although his conviction was unanimously affirmed on August 16. Shortly thereafter, MacDonald's licenses to practice medicine in both North Carolina and California were revoked. MacDonald again appealed this decision, contending his conviction should be overturned due to suppressed exculpatory evidence. Dupree rejected these defense motions on March 1, 1985. The Supreme Court upheld the lower court's decision October 6, 1986. A further defense motion that MacDonald should be granted a new murder trial on the grounds of prosecutorial misconduct was denied on July 8, 1991. This ruling was appealed on the grounds of judicial bias on October 3, but was denied. A further appeal was argued before the Fourth Circuit Court of Appeals in February 1992. This appeal listed newly discovered evidence which MacDonald contended was suppressed at his trial and which, he claimed, corroborated his exculpatory account of the murders. This appeal contended that, had Judge Dupree permitted this evidence, the jurors would have learned that all of the doctors hired by the defense, who had worked for the Army, or the government at Walter Reed Hospital, had concluded that MacDonald was psychologically incapable of committing such acts of violence. The court ruled against awarding a new trial on June 2, stating Judge Dupree had acted correctly when he refused to allow the jury to view a transcript of the 1970 Article 32 hearing, and because this was not an insanity trial, he had also acted properly in not allowing the jurors to hear any of the psychiatric testimony. This ruling also stated that Helena Stoeckley's confessions of guilt pertaining to the murders were unreliable and conflicted with the established facts of the case, and accordingly, the judge's ruling against her being allowed to testify at MacDonald's 1979 trial was valid. refn|group=n|A section of this ruling reads: "Here, over twenty years after the event of the crime, MacDonald reopens his case with specious evidence. While we are keenly aware of his insistence as to his innocence, at some point we must accept this case as final. Every habeas appeal he brings consumes untold government and judicial resources. Furthermore, successive appeals of little merit must cruelly raise and then disappoint the hopes of one, like him, faced with a long term of incarceration. We feel that our review of his case through the mechanism of the abuse of the writ doctrine has been thorough and fair." This testing began in December 2000, with MacDonald's lawyers hoping the results would tie Stoeckley and her then boyfriend, Gregory Mitchell, to the crime scene. On March 10, 2006, the Armed Forces DNA Identification Laboratory announced that the results of this DNA testing revealed that the DNA of neither Stoeckley nor Mitchell matched that upon any of the exhibits tested. Furthermore, although a single hair found within Colette's left palm was also cited by MacDonald as belonging to one of the alleged intruders, this testing also revealed the hair to have come from his own body. This hair was also a precise match with others recovered from the bedspread within the master bedroom and upon the top sheet of Kristen's bed. A hair found in Colette's right palm was also determined to be her own. Three hairs, one from the bed sheet, one found in Colette's body outline in the area of her legs, and a single hair measuring one fifth of an inch found beneath Kristen's fingernail did not match the DNA profile of any MacDonald family member or known suspect. In September 2012, the district court conducted a formal evidentiary hearing regarding DNA evidence and statements relating to key witnesses who offered testimony indicating MacDonald's innocence. On July 24, 2014, the district court rejected these claims in their entirety and re affirmed MacDonald's conviction on all counts. Reportedly, MacDonald was disappointed, but not surprised, with this ruling. On December 21, 2018, the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit affirmed the district court's ruling. In April 2021, MacDonald was denied a request for compassionate release upon the grounds of his ailing health, with Judge Terrence Boyle citing the compassionate release law applies only to individuals whose crimes occurred on or after November 1, 1987. A further appeal against this ruling was dismissed by the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit on September 16, 2021.
Хелена Стоклидің кейінгі мойындауы
1980 жылғы тамызда Макдональд түрмеден босатылғаннан кейін көп ұзамай, оның қолдаушылары зейнеткер ФБР арнайы агенті және Тед Гундерсон есімді жеке тергеушіні жалдап, оның айыпталуын жоюға көмектесуді тапсырды. Гундерсон Хелена Стоклимен байланысқа шықты, ол осы кезде өзі және «есірткі культы» деп сипаттаған бес мүшесі Макдональдқа қатты ашуланғанын мойындады, себебі ол «героин мен опиумға тәуелді» пациенттерді емдеуден бас тартқан. Сондықтан ол және осы топтың басқа мүшелері Макдональдқа кек қайтаруды жоспарлады, оның отбасын өлтіріп, оны тірі қалдыруды көздеді. Стоклидің сөзіне қарағанда, ол 16 ақпан күні кешке Макдональдтардың үйіне телефон соғып, отбасының барлық мүшесі үйде екенін анықтады. Колетт телефонға жауап беріп, кешкісін бала күтіміші болатынын, бірақ ол кеткеннен кейін отбасының барлығы жалғыз болатынын айтты. Олар Макдональдтардың үйіне барар алдында «мескалин» қолданды. Ол және тағы төрт адам үйге кіріп, Макдональдқа қарсы тұрып, оған Декседрин рецептіне қол қоюын талап етті, бірақ жағдай тез нашарлап, Макдональд шабуылдаушылармен күресуге тырысқаннан кейін тез есінен танып қалды. Стоклидің айтуынша, ол бас бөлмеге жүгіріп барып, төсек басында «Барлық шошқаларды өлтіру керек» немесе осыған ұқсас жазуды тапты, ал оның екі досы Колеттты төсек үстінде ұрып-соғып жатқан, ал оның баласы жанында ұйықтап жатқан. Стокли сол кешке бежевый түсті кең шляпа кигенін мәлімдеді. 2007 жылдың 16 сәуірінде Макдональдтың адвокаттары Стоклидің анасы Хелена Тереза Стоклидің атынан жазбаша куәлік берді, онда анасы қызының өлім болған түні Макдональдтардың үйінде болғанын және қызы прокурорлардан қорқатынын екі рет мойындағанын айтты. Макдональд бұл жазбаша куәлікті сотта жиналған барлық дәлелдермен бірге, кейіннен ашылған оқиғалармен (оның ішінде 2006 жылғы ДНК-тестілеу нәтижелері) және Стоклидің мойындауларын естіген адамдардың мәлімдемелерімен қоса, апелляциясын кеңейтуді сұрады. Бұл апелляцияда сондай-ақ прокурор Джеймс Блэкберннің соттағы куәліктерінің сенімсіз деп есептелуі керек екені айтылды, өйткені ол алаяқтық, жалған құжат жасау және қаржыны жымқыру қылмыстары үшін айыпталды және 1993 жылы адвокаттық қызметтен шеттетілді. Макдональдтың ДНК-тестілеу нәтижелері және Стоклидің анасының жазбаша куәлігіне қатысты өтініштері қабылданбады. Осы екі өтінішті қабылданбауының себебі юрисдикциялық мәселелерге байланысты болды, атап айтқанда, Макдональд бұл өтініштерді аудандық сотқа беру үшін қажетті алдын ала рұқсатты округтік соттан алмаған. Дегенмен, Төртінші апелляциялық сот Макдональдтың кезекті хабеас корпусы туралы өтінішін қабылдап, мәселені аудандық соттың Шығыс бөлімшесіне қайтарып жіберді.
Shortly after MacDonald's initial release from prison in August 1980, his supporters hired a retired FBI Special Agent and private investigator named Ted Gunderson to assist in overturning his conviction. Gunderson contacted Helena Stoeckley, who on this occasion confessed that she and five members of what she described as a "drug cult" had developed a deep grudge against MacDonald as he had "refused to treat heroin and opium addicted" patients. Accordingly, she and other members of this group had plotted revenge against MacDonald, intending specifically to murder his family but leave him alive. According to Stoeckley, she had telephoned the MacDonald residence late in the evening of February 16 to determine all members of the family were present in the house. Colette had answered and stated a babysitter would be there in the early evening but that after she had left, all the family would be present and alone. The group had then "dropped mescaline" before driving to the MacDonald residence. She and four others had entered the house and confronted MacDonald, intent on him signing a Dexedrine prescription, although the situation quickly deteriorated, with MacDonald attempting to fight his attackers before quickly lapsing into unconsciousness. Stoeckley alleged she then ran into the master bedroom to "find 'Death to All Pigs' or something like that" scrawled on the headboard and two of her friends bludgeoning Colette on the bed as her child lay asleep next to her. Stoeckley was adamant she had worn a beige, floppy hat on the evening in question. On April 16, 2007, MacDonald's attorneys filed an affidavit on behalf of Stoeckley's mother, Helena Teresa Stoeckley, who stated that her daughter had twice confessed to her that she was present in the MacDonald house on the evening of the murders and that her daughter was afraid of the prosecutors. MacDonald requested to expand his then outstanding appeal to include this affidavit alongside all the evidence amassed at trial, the developments which he claimed had been subsequently discovered (including the 2006 results of DNA testing), and the statements of individuals to whom Stoeckley had made these confessions. This appeal also alleged that the trial statements of prosecutor James Blackburn should be considered unreliable as he had been convicted of fraud, forgery, and embezzlement, and subsequently disbarred in 1993. MacDonald's motions regarding the DNA results and the affidavit of Stoeckley's mother were denied. The denial of these two motions was based on jurisdictional issues, specifically that MacDonald had not obtained the required pre filing authorization from the Circuit Court for these motions to the district court. Nonetheless, the Fourth Circuit Court of Appeals granted MacDonald's motion for a successive habeas petition and remanded the matter back to the District Court Eastern Division.
Бритттің антпен жазылған мәлімдемесі
2006 жылдың 12 қаңтарында Макдональдқа сот кезінде осы қызметте болған зейнеткер АҚШ маршалы Джим Бритттің 2005 жылдың қараша айындағы куәлігіне негізделген қосымша шағым беруге рұқсат берілді. Бритт Хелена Стоклидің прокурор Джеймс Блэкбернге ол кісі өлтіру кезінде Макдональдтар үйінде болғанын мойындағанын естігенін және Блэкберн оны куәлік берсе, қудалаумен қорқытқандығын мәлімдеді. (Стокли бұрын Блэкбернмен кездесуге дейін қорғау тарапымен кездесіп, сол түні қайда болғанын есінде жоқ екенін хабарлаған болатын.) 2008 жылдың қараша айында судья Джеймс Кэрролл Фокс бұл шағымды қабылдамады. Бұл бас тарту талаптың мәніне негізделді, атап айтқанда, Стокли кісі өлтіруге қатысы бар ма, жоқ па, деген мәселеде көптеген қайшылықты мәлімдемелер жасағандықтан, оның сөздеріне сену қиын болды. Сонымен қатар, Макдональдтың Стокли сотта оған пайдалы куәлік беруі күтілгенін, бірақ Блэкберннің қорқытуынан кейін мұндай мүмкіндік жойылды деген пікірі сот отырысының ресми тізімдерімен қайшы келеді. Макдональд Бритттің куәлігінде айтылған талаптарға қатысты 544 Касл Драйв мекенжайынан алынған шаш пен талшықтардың ДНК-тестілеу нәтижелеріне қатысты өтінішін қосуға тырысқанда бірнеше құқықтық кедергілерге тап болды. Сот оның ДНК-тестілеу нәтижелері бойынша жеке өтініш беруі керек екенін және алдымен рұқсат алуы қажеттігін мәлімдеді. 2011 жылдың 19 сәуірінде АҚШ-тың апелляциялық соты оның ДНК-ға қатысты талаптары бойынша алдын ала өтініш беруге рұқсат берді, аудандық соттың шешімін күштен шығарып, оның шағымдарын одан әрі қарау үшін қайтарып берді. Дегенмен, 2014 жылдың шілдесінде судья Фокс Макдональдтың шағымын қабылдамады және оның сотталған жазасын күшінде қалдырды.
On January 12, 2006, MacDonald was granted leave to file a further appeal based upon a November 2005 affidavit of retired Deputy United States Marshal Jim Britt, who had served in this role during the trial. Britt stated that he had overheard Helena Stoeckley admit to prosecutor James Blackburn she had actually been present at the MacDonald house at the time of the murders and that Blackburn had threatened her with prosecution if she testified as a defense witness admitting this claim. (Stoeckley had earlier met with the defense counsel prior to this alleged meeting with Blackburn, and informed them she had no memory of her whereabouts on the night in question.) In November 2008, Judge James Carroll Fox denied this appeal. This denial was based on the merits of the claim, specifically that, as Stoeckley had made many contradictory statements regarding her participation, or lack thereof, in the murders, her claims were unreliable. In addition, MacDonald's claim that Stoeckley had been expected to testify in a manner favorable to him at trial until she had been threatened by Blackburn is contradicted by the official trial records. MacDonald faced several legal obstacles in his efforts to incorporate a motion relating to the earlier results of DNA testing of hair and fiber evidence recovered from 544 Castle Drive into his motion regarding the claims made in Britt's affidavit, with the court stating he must obtain a pre authorization for what should be a separate motion filed in relation to the results of the DNA testing. On April 19, 2011, the United States Court of Appeals granted a pre filing authorization relating to his DNA claims, reversing the decision of the district court, and remanding his appeals for further proceedings. However, in July 2014, Judge Fox ruled against MacDonald's appeal, upholding his convictions.
Өлімге әкелетін көрініс
1979 жылғы маусымда Макдональд автор Джо МакГинниске өзінің ісі туралы кітап жазуға шақырды. МакГиннис оның өтінішіне келісіп, алдағы сот процесінде Макдональд пен оның қорғау тобына толық қолжетімділік берілді. МакГиннистің кісі өлтірулерге қатысты жазған "Қаһарлы көрініс" (Fatal Vision) кітабында Макдональд "өзінің отбасын өлтірген және заң қызметкерлері мен жақындарына қастандық жасауға қабілетті нарциссикалық социопат" ретінде бейнеленген. МакГиннис 1979 жылғы психолог Хирш Лаззаар Сильверменнің құрастырған баяндамасын келтіреді, онда Макдональд "жанжалдардың бар екенін мойындамай, оларды жоққа шығаратын" және қандай да бір өкініш сезіміне ие емес, "жазасыз әрекеттерге қабілетті" және әйелдермен жақын қарым-қатынас орнатуға "мүмкін емес" екені айтылған. Сильвермен сондай-ақ Макдональдтың әйел және әкелік міндеттемелерінен жалтарғанын және оған ренжігенін, ал "ақиқатты мойындамауы" салдарынан ол үнемі назар және мақұлдау іздейтінін мәлімдейді. "Қаһарлы көрініс" кітабында кісі өлтірудің ықтимал себептері де қарастырылады. Макдональдтың "Жасыл берет" бөлімшесі үшін салмақ тастау бағдарламасы аясында жиі эскатрол амфетаминін қабылдағандығын ескере отырып, МакГиннис Макдональдтың амфетаминге тәуелділігінен туған психоздық ашу кезінде отбасын өлтірген болуы мүмкін деген болжам айтады. Бұдан бөлек, кітапта Макдональдтың 1969 және 1970 жылдары бірнеше медициналық мекемеде ұзақ сағаттар бойы жұмыс істегені және оның көптеген әлеуметтік және отбасылық міндеттемелері ұйқының жетіспеуіне әкелгені де атап көрсетіледі. Макдональдтың МакГиннистің кітабында өзінің кінәсіздігін және оған қатысты әділетсіздіктің жалғасуын жариялайтынына үміттенгені хабарланды. 1987 жылы ол МакГиннистің алаяқтығы үшін сотқа шағымданды, автор өзінің және отбасының әділдік үшін күресі туралы жағымды мақала жазу үшін оның ішкі ойларын тыңдауға келіскенін, бірақ жобаға қатысуын жалғастыру үшін оның кінәсіздігіне сенгендей әрекет еткенін мәлімдеді, тіпті ол оның кінәлі екеніне көз жеткізгеннен кейін. Бұл сот процесі 1987 жылғы 21 тамызда тоқтатылды. Кейін екеуі соттан тыс келісімге келіп, 325 000 доллар төледі, бірақ Кассабтар мұрагерлік туралы шартты келтіре отырып, Макдональдқа қарсы өз қарсы ісін қойды, нәтижесінде Макдональдқа тек 50 000 доллар түсті.
In June 1979, MacDonald invited author Joe McGinniss to write a book about his case. McGinniss agreed to his request, and was given full access to MacDonald and his defense team during the upcoming trial. The book McGinniss authored relating to the murders, Fatal Vision, portrays MacDonald as "a narcissistic sociopath" who was guilty of murdering his family and who believed in his ongoing capabilities to deceive both legal personnel and personal acquaintances. McGinniss quotes a 1979 report compiled by a psychologist named Hirsch Lazzaar Silverman, who stated MacDonald "handled his conflicts by denying that they even exist", adding that MacDonald lacked any sense of guilt, had been capable of committing "asocial acts with impunity", and had been "incapable of [forming] emotionally close" relationships with females of any age. Silverman further states MacDonald had avoided and resented his commitments as a husband and father and that, given his ongoing "denial of truth", he would continually seek both attention and approval. Fatal Vision also alleges a possible motive for the killings. As MacDonald was regularly taking the amphetamine Eskatrol in an effort to lose weight via a weight control program for his Green Beret unit, McGinniss suggests MacDonald may have murdered his family in a spur of the moment fit of psychotic rage as a result of his frequent consumption of the amphetamines. Furthermore, the book emphasizes the fact MacDonald worked extremely long hours in several medical employment roles in 1969 and 1970, and his extensive social and family commitments, resulted in his suffering from an increasing lack of sleep. Reportedly, MacDonald had expected McGinniss's book to profess his innocence and the ongoing miscarriage of justice to which he had been subjected. In 1987, he sued McGinniss for fraud, claiming that the author had agreed to hear his innermost thoughts in order to write a positive account of his ongoing fight for justice for himself and his family, but had actually falsely claimed to believe his claims of innocence after he had already reached a conclusion of his guilt, in order that he (MacDonald) continue cooperating with him on the project. This lawsuit resulted in a mistrial on August 21, 1987. The two later settled out of court for $325,000, although the Kassabs subsequently filed their own countersuit against MacDonald, citing an inheritance clause, resulting in MacDonald receiving only $50,000.
Салдары
Колетт, Кимберли және Кристен Макдональд 1970 жылғы 23 ақпанда Лонг-Айлендтегі Суффолк округіндегі Вашингтон мемориалдық паркіне қатар жерленді. Әрбір қабірге бастапқыда Макдональдтың тегі жазылған, бірақ кейіннен қабір тастары Колетттің бойжеткендегі аты – Стивенсонға өзгертілді. Қазіргі уақытта Макдональд өмір бойына бас бостандығынан айырылған және Мэриленд штатының Камберленд қаласындағы федералды түрмеде жазасын өтеуде, ол өзінің кінәсіз екенін жалғастыруда. Бірнеше адам Макдональдтың кінәсіздігіне сенеді және ол өзін ақтауға бейілді. 2017 жылы Макдональд: «Мен шартты түрде босату комиссиясына жалған айту арқылы жеңілдік алуға тырыспаймын. Егер менің үйіме қайтуым үшін комиссияға «Мен отбасымды өлтірдім» десем, мен ешқашан үйге қайтпаймын» деді. Макдональдтың адвокаттары 1979 жылғы сот процесінде ешқайсысының адвокаттары ұсынбаған кез келген дәлелді табу үшін ақпаратқа қол жеткізу туралы заңды бірнеше рет пайдаланды, дәлелдерді жасыруды қайта сот жүргізудің негіздемесі ретінде келтірді. Барлық күш-жігерлер сәтсіз аяқталды, себебі кезекті соттар осы анықталған және келісілген заттар кінәсіздіктің ешқандай дәлелі болмайтынын және осылайша қазылар алқасының үкіміне әсер етпейтінін шешті. Макдональдтың сөзінше, оның үйінен табылған, бірақ үйге кіргендерге тиесілі емес белгісіз саусақ іздері мен талшықтар оның үйге шабуыл жасалғаны туралы мәлімдемесін растайды. 2002 жылдың тамызында Макдональд бұрынғы балалар драма мектебінің иесі/операторы Кэтрин Куричқа үйленді. Екеуі де ондаған жыл бұрын Балтиморде танысқан, бірақ 1997 жылы Курич Макдональдқа оның заңдық ісіне көмектесу туралы хат жазғаннан кейін қайта танысты. Олардың достығы біртіндеп романтикаға айналды және олардың некесі Макдональд Калифорниядағы федералды түрмеде отырған кезде болды. Кейіннен Макдональд Мэриленд штатының Камберленд қаласындағы Федералдық түзету мекемесіне ауыстырылды, бұл оның жаңа заңды тұрғылықты жеріне және әйеліне жақын болды. Макдональд 1991 жылдың наурыз айында шартты түрде босатуға құқылы болды, бірақ ол сол кезде шартты түрде босату туралы өтініш бермеді. Екінші әйелі мен адвокаттарының ықпалымен Макдональд 2005 жылдың мамырында шартты түрде сотталуға өтініш берді. Оның шартты түрде босату туралы өтініші дереу қабылданбады. Оның келесі шартты түрде сотталу мүмкіндігі 2020 жылдың мамырында болды, бірақ ол осы күні шартты түрде босатуға өтініш берді ме, жоқ па, белгісіз. Хелена Стокли Колетт Макдональдты өлтірді деп айыпталған Грегори Митчелл 1982 жылғы 2 маусымда 31 жасында бауыр циррозынан қайтыс болды. Стокли сияқты, Митчеллдің де есірткіге тәуелді болғаны белгілі. Өлімі алдында Митчелл бірнеше адамға кісі өлтіруге қатысқанын мойындады, бірақ ол бұрын 1971 жылы полиграфтан өтіп, CID оны кез келген қатысынан тазартқан. Хелена Верл Стокли 1983 жылдың қаңтар айында 30 жасында қайтыс болды. Оның денесі Оңтүстік Каролина штатындағы Сенека қаласындағы пәтерінен табылды, өлімі 14 қаңтарда денесі табылғаннан бес күн бұрын болған деп есептеледі. Автопсия көрсеткендей, ол жедел пневмония мен цирроз салдарынан қайтыс болды. Өлімі алдындағы жылдары Стокли есірткіге тәуелділігі үшін бірнеше жыл емделді және психиатриялық көмек алды. 1995 жылғы 17 желтоқсанда судья Франклин Дюпри қысқа аурудан кейін 82 жасында қайтыс болды. Макдональдтың бас қорғаушы адвокаты Бернард Сигал 2011 жылы Калифорнияда қайтыс болды. 1979 жылғы сот процесінің жетекші прокуроры Джеймс Блэкберн кейіннен 1990 және 1991 жылдар аралығында Макдональд ісіне қатысы жоқ бірнеше сот құжаттарын жасалмалағанын және заңсыз түрде өзінің заң фирмасының банктік шотынан ақша аударғанын мойындады. 1993 жылы Блэкберн алаяқтық, қарама-қайшылық, жалған ақпарат беру және сотқа кедергі келтіру үшін кінәлі деп танылды. Ол заңгерлік қызметінен шеттетіліп, үш жарым ай түрмеде отырды. Колетт Макдональдтың анасы мен әкесі Милдред пен Альфред Кассаб екеуі де 1994 жылы қайтыс болды; ол 19 қаңтарда, ал ол 24 қазанда қайтыс болды. Альфред Кассаб бастапқыда Макдональдтың куәлігіне сеніп, күйеуінің жақтасы болған, бірақ ол пікірін түбегейлі өзгертіп, Макдональдтың қатал қарсыласы болды. 1984 жылы Кассаб оқиғалардың Колетттің анасымен некесіне тигізген әсері туралы ойланып, былай деді: «Бұл сияқты жағдайларды бастан өткерген көптеген адамдар, тіпті ұзаққа созылмаған жағдайларда да, көбінесе ажырасуға ұшырайды, бірақ біздің жағдайымызда бұл бізді жақындастырды».
Colette, Kimberley, and Kristen MacDonald were laid to rest side by side in Washington Memorial Park, Suffolk County, Long Island, on February 23, 1970. Each grave was initially inscribed with the surname of MacDonald, although the gravestones were later changed to Colette's maiden name of Stevenson. MacDonald is currently serving his life sentence at a federal prison in Cumberland, Maryland, and continues to maintain his innocence. Several individuals believe MacDonald's claims of innocence, and he remains determined to clear his name. In 2017, MacDonald stated: "I am not going to get out saying a falsehood to the parole commission in order for them to give me a break. If it takes me saying 'I killed my family' to the parole commission to get out of here and go home, I'm never going home." MacDonald's lawyers have repeatedly used the Freedom of Information Act to locate any evidence not presented by either counsel at his 1979 trial, citing suppression of evidence as justification for a retrial. All efforts have proved unsuccessful, as successive courts have ruled that these uncovered and stipulated items do not establish any proof of innocence and thus would not have influenced the verdict of the jury. MacDonald claims that unidentified fingerprint and fiber evidence uncovered inside his home has never been matched to any individual known to have been in the premises prior to or after the murders, and that these prints are evidence of his claim of home intruders. In August 2002, MacDonald married a former children's drama school owner/operator named Kathryn Kurichh. The two had first met in Baltimore decades previously, but became reacquainted in 1997 after Kurichh wrote MacDonald a letter offering to assist with his legal case. Their friendship gradually became romantic, and their marriage occurred while MacDonald was incarcerated at a federal prison in California. MacDonald was later transferred to the Federal Correctional Institution at Cumberland, Maryland, which is closer to his new legal state of residence as well as to his wife. MacDonald became eligible for parole in March 1991, but he did not apply for parole at that time. At the urging of his second wife and his attorneys, MacDonald applied for a May 2005 parole hearing. His parole request was immediately denied. His next potential parole hearing was in May 2020, although it is unknown whether he applied for parole on this date. Gregory Mitchell, whom Helena Stoeckley accused of murdering Colette MacDonald, died of cirrhosis of the liver on June 2, 1982, at the age of 31. Like Stoeckley, Mitchell is known to have been a heavy narcotics user. Prior to his death, Mitchell allegedly confessed to multiple people of his involvement in the murders, although he had previously passed a polygraph test in 1971 and the CID had cleared him of any involvement. Helena Werle Stoeckley died at the age of 30 in January 1983. Her body was found inside her Seneca, South Carolina apartment, with her death estimated to have occurred five days before her body was discovered on January 14. Her autopsy indicates she died of acute pneumonia and cirrhosis. In the years prior to her death, Stoeckley had undergone several years of treatment for drug addiction and psychiatric care. On December 17, 1995, Judge Franklin Dupree died at the age of 82 following a short illness. Bernard Segal, MacDonald's lead defense attorney, died in California in 2011. James Blackburn, a lead prosecutor in the 1979 trial, later admitted that between 1990 and 1991 he had forged several court documents unrelated to the MacDonald case, and illegally wired money from his law firm's bank account. In 1993, Blackburn pleaded guilty to fraud, embezzlement, forgery and obstruction of justice. He was disbarred and served three and a half months in jail. Colette MacDonald's mother and stepfather, Mildred and Alfred Kassab, both died in 1994; she on January 19 and he on October 24. Alfred Kassab had initially believed MacDonald's testimony and been a staunch and vocal supporter of his son in law, but he drastically changed his opinion and became one of MacDonald's fiercest adversaries. In 1984, Kassab reflected on the impact the events made on his marriage to Colette's mother, stating: "Most people who go through traumatic things like this, nowhere near as lengthy, almost always end up in divorce, but, with us, it's drawn us closer."
Теледидар
Ұзақ жылдар бойы көрсетіліп келген "Шешілмеген құпиялар" теледокументалдық сериясын жасаған команда қысқа мерзімге "Соңғы үн: Шешілмеген құпиялар ісінен" атты туынды бағдарлама шығарды. Бұл эпизод алғаш рет 1992 жылдың қыркүйек айында эфирге шықты. 1984 жылғы американдық "Fatal Vision" телесериалы МакГиннистің 1983 жылғы Макдональдтарды өлтіру туралы кітабына тікелей негізделген. Сериалда Джеффри Макдональд рөлін Гэри Коул ойнайды және алғаш рет 1984 жылдың 18 қарашасында NBC арнасында көрсетілді. "Investigation Discovery" арнасы сондай-ақ Джо МакГиннистің Макдональдтар туралы екінші кітабының – "Final Vision: Джеффри Макдональд туралы соңғы сөз" – 85 минуттық бейімделуін көрсетті. Николас Маккартидің режиссерлігімен түсірілген бұл телефильм алғаш рет 2017 жылдың 10 желтоқсанында көрсетілді.
The team behind the long running television documentary series Unsolved Mysteries briefly produced a spin off show titled Final Appeal: From the Files of Unsolved Mysteries. This episode was first broadcast in September 1992. The 1984 American television miniseries Fatal Vision is directly based on McGinniss's 1983 book focusing upon the MacDonald murders. The series casts Gary Cole as Jeffrey MacDonald, and was first broadcast on NBC on November 18, 1984. Investigation Discovery has also broadcast an 85 minute adaptation of Joe McGinniss's second book about the MacDonald murders, Final Vision: The Last Word on Jeffrey MacDonald. Directed by Nicholas McCarthy, this made for TV film was first broadcast on December 10, 2017.
Деректі фильм
Би-би-сидің "ХХ ғасырдың үлкен қылмыстары мен соттары" атты деректі телехикаясы Макдональдтар отбасының қанына төгілген қылмысқа арналған эпизодты көрсетті. "Жасыл берет" деп аталған 25 минуттық эпизод алғаш рет 1993 жылы эфирге шықты. "Жалған куә" (1989). Кристофер Олгиати режиссерлік еткен бұл 90 минуттық деректі фильм алғаш рет 1989 жылдың 12 шілдесінде көрсетілді және Джеффри Макдональд пен Хелена Верл Стоклимен жасалған сұхбаттарды қамтиды. 2020 жылғы "Жұмбақ қателік" деректік сериясы Макдональдтардың қанына төгілген қылмысты зерттейді. FX арнасының тапсырысымен түсірілген бұл деректі фильмді Марк Смерлинг режиссерлік етті және Эррол Морристің "Жұмбақ жер: Джеффри Макдональдтың соттары" атты кітабына негізделген.
The BBC documentary television series Great Crimes and Trials of the Twentieth Century has broadcast an episode focusing upon the MacDonald family murders. This 25 minute episode, titled The Green Beret Killings, was first broadcast in 1993. False Witness (1989). Directed by Christopher Olgiati, this 90 minute documentary first aired on July 12, 1989, and includes interviews with Jeffrey MacDonald and Helena Werle Stoeckley. The 2020 documentary series A Wilderness of Error focuses upon the MacDonald murders. Commissioned by FX Channel, this documentary is directed by Marc Smerling and based on the book A Wilderness of Error: The Trials of Jeffrey MacDonald by Errol Morris.
Дәйексөздер мен қосымша оқулар
Бегг, Пол; Фидо, Мартин. ХХ ғасырдың ең ірі қылмыстары мен сот процестері. Карлтон баспасы, 1993 жыл. Бост, Фред; Поттер, Джерри. "Қатаң әділет" – Макдональд ісін қайта тергеу. W. W. Нортон, 1995 жыл. Эванс, Колин. Дәлелдер туралы сұрақ: Наполеоннан О.Дж. Симпсонға дейінгі ең маңызды сот-медициналық даулар. John Wiley & Sons, Inc., 2003 жыл. Эванс, Колин. Сот-медициналық сараптамалар жинағы. John Wiley & Sons, Inc., 1996 жыл. Хики, Эрик (Ph. D.). Қанішерлік және зорлық қылмыстары энциклопедиясы. Sage Publications, 2003 жыл. Хоук, Макс М. Күмірскеу куәгерлер: іздерді талдау. Academic Press, 2001 жыл. Келли, Джон Ф.; Уэрн, Филип. "Дәлелдердің бұзылуы: ФБР қылмыстық зертханасындағы дау-дамаylar". Free Press, 1998 жыл. Линтон, Джонатан; Линделл, Терри. Заң этикасы және кәсіби жауапкершілік. Delmar Publishers Inc., 1994 жыл. Кон, Джордж С. Америкалық жанжалдардың жаңа энциклопедиясы. Facts On File, Inc., 2000 жыл. Лорд, Вивиан; Коуэн, Аллен. Қылмыстық сот жүйесіндегі әңгімелесу: құрбандар, куәгерлер, клиенттер және күдіктілер. Jones & Bartlett, 2011 жыл. Масевич, Кристина. Әділет таразылары: Джеффри Макдональдтың оқиғасы. AuthorHouse, 2004 жыл. Малькольм, Жанет. Журналист және кісі өлтіруші. Vintage, 1990 жыл. МакГиннис, Джо. Өлімдік көрініс. Signet, 1984 жыл. Моррис, Эррол. Қателіктер шөлі: Джеффри Макдональдтың ісі. Penguin Publishing Group, 2014 жыл. Никелл, Джо; Фишер, Джон Ф. Қылмыстық ғылым: сот-медициналық анықтау әдістері. The University Press of Kentucky, 1998 жыл. Филбин, Том; Филбин, Майкл. "Атақты кісі өлтірулер кітабы: әлемдегі ең танымал кісі өлтірушілер туралы керемет оқиғалар, фактілер және қызықты деректер". Sourcebooks, Inc., 2011 жыл. Рудин, Нора; Инман, Кит. Соттық ДНК-талдауға кіріспе, екінші басылым. CRC Press, 2002 жыл. Шёстер, Мария. Құқық қорғау органдарында сот-медициналық сараптама. Nova Science Publishers, Inc., 2006 жыл. Аптон, Джулиан. Дүрбелең мен сенсация: танымал қылмыстық және жанжалдық кітаптардың артындағы оқиғалар. Exposit Publishing, 2018 жыл. Уитингтон Иган, Ричард; Уитингтон Иган, Молли. "Қылмыстар тізімі: әлемдегі ең танымал кісі өлтірушілер". Neil Wilson Publishing, 1992 жыл.
Begg, Paul; Fido, Martin. Great Crimes and Trials of the Twentieth Century. Carlton Publishing, 1993. Bost, Fred; Potter, Jerry. Fatal Justice: Re investigating the MacDonald Murders. W. W. Norton, 1995. Evans, Colin. A Question of Evidence: The Casebook of Great Forensic Controversies, from Napoleon to O. J John Wiley & Sons, Inc., 2003. Evans, Colin. The Casebook of Forensic Detection. John Wiley & Sons, Inc., 1996. Hickey Ph. D., Eric. Encyclopedia of Murder and Violent Crime. Sage Publications, 2003. Houck, Max M. Mute Witnesses: Trace Evidence Analysis. Academic Press, 2001. Kelly, John F.; Wearne, Philip. Tainting Evidence: Inside the Scandals at the FBI Crime Lab. Free Press, 1998. Lynton, Jonathan; Lyndall, Terri. Legal Ethics and Professional Responsibility. Delmar Publishers Inc., 1994. Kohn, George C. The New Encyclopedia of American Scandal. Facts On File, Inc., 2000. Lord, Vivian; Cowan, Allen. Interviewing in Criminal Justice: Victims, Witnesses, Clients, and Suspects. Jones & Bartlett, 2011. Masewicz, Christina. Scales of Justice: The Jeffrey MacDonald Story. AuthorHouse, 2004. Malcolm, Janet. The Journalist and the Murderer. Vintage, 1990. McGinniss, Joe. Fatal Vision. Signet, 1984. Morris, Errol. A Wilderness of Error: The Trials of Jeffrey MacDonald. Penguin Publishing Group, 2014. Nickell, Joe; Fischer, John F. Crime Science: Methods of Forensic Detection. The University Press of Kentucky, 1998. Philbin, Tom; Philbin, Michael. The Killer Book of Infamous Murders: Incredible Stories, Facts, and Trivia from the World's Most Notorious Murderers. Sourcebooks, Inc., 2011. Rudin, Norah; Inman, Keith. An Introduction to Forensic DNA Analysis, Second Edition. CRC Press, 2002. Shoester, Maria. Forensics in Law Enforcement. Nova Science Publishers, Inc., 2006. Upton, Julian. Shocking and Sensational: The Stories Behind Famous True Crime and Scandal Books. Exposit Publishing, 2018. Whittington Egan, Richard; Whittington Egan, Molly. Murder On File: The World's Most Notorious Killers. Neil Wilson Publishing, 1992.