Кіріспе
Сент-Морис өзенінің негізгі салалары: Матавин өзені, сағасы Матавин (Гамлет) елді мекенінде; Вермиллон өзені (Ла Туке), Ла Тукедегі Бомонт электр стансасынан (солтүстікке қарай) 23 км, 14 миль (су арқылы) жоғары ағысында құяды; Мануан өзені (Ла Туке), Ла Тукеден (солтүстікке қарай) 115 км, 70 миль (су арқылы) жоғары ағысында құяды; Ла Тренш өзені (Ла Туке), Ла Тренш электр стансасының жанынан құяды; Крош өзені (Ла Туке), Ла Тукеден (солтүстікке қарай) құяды. Веймонташи және Тройс-Ривьерс арасында Сент-Морис өзенінің 27 саласы тіркелген, олардың суарнасы ағаш тасымалы үшін жеткілікті деп есептеледі: Веймонташингу, Мануан, Литтл-Рок, Литтл-Фламанд, Виндиго, Фламанд, Кукукаше, Гранд-Пьеррише (Ұлы Пьеррише), Петит-Пьеррише (Кіші Пьеррише), "Ла Тренш", Вермиллон, Крош, Ривьер-о-Лай, Бостонне, Литтл-Бостонне, Кіші арна, Маунтин, Карибу, Ривьер-о-Ра, Вессоно, Кіші Батискан өзені, Л’Уазо (Құс), Бет-Пуант (Жаман иіс), Маттавин, Мекинака, "Лак-де-Пеш" өзені және Шоуниган өзені. 18 ғасырда алғашқы тері саудагерлері өзен бойымен саяхаттаған. 19 ғасырдың екінші жартысында орман шаруашылығы Маврикия аймағында маңызды салаға айналды. 20 ғасырдың көп бөлігінде өзен өзендегі диірмендерге ағаш тасымалдау үшін қолданылды және ол, қазір де гидроэлектр энергиясының маңызды көзі болып табылады. Бұл аймақтағы алғашқы байланыс арнасы ретінде, өзенді жергілікті халық еуропалықтар келгенге дейін ұзақ уақыт пайдаланған. Алғашқы діни миссионерлер мен тері іздеген саудагерлер үшін бұл Квебек өзендерінің негізгі маршруттарының бірі болды. Оның жағалауында бірнеше муниципалитеттер құрылды, бұл оның гидроэлектр қуатын пайдалануға мүмкіндік берді, құламалар бөгет салуға және электр стансасын орнатуға жеткілікті биіктікте болды. Ла Туке, Шоуниган және Тройс-Ривьерс сияқты қалалар ең танымалдары, және олардың барлығы Сент-Лоуренс өзенін Сент-Джон көліне жалғастыратын 155-ші тас жол бойында орналасқан.
Matawin River, whose mouth is at Matawin (Hamlet);
Vermillon River (La Tuque) which empties about 23 km, 14 miles (by water) upstream (north) of the Beaumont generating station in La Tuque;
Manouane River (La Tuque) which empties about 115 km, 70 miles (by water) upstream (north) of La Tuque;
La Trenche River (La Tuque) which empties near the La Trenche Generating Station;
Croche River (La Tuque) which empties at north of La Tuque. Between Weymontachie and Trois Rivières, the St Maurice River has 27 tributaries identified as significant enough for downhill wood: Weymontachingue, Manouane, Little Rock, Little Flamand, Windigo, Flamand, Coucoucache, Grande Pierriche (Great Pierriche), Petite Pierriche (Little Pierriche), "La Trenche", Vermillion, Croche, Rivière au Lait, Bostonnais, Little Bostonnais, Small Stream, Mountain, Caribou, Rivière aux Rats, Wessonneau, Little Batiscan River, l'Oiseau (Bird), Bête Puante (Beast Puante), Mattawin, Mekinac, River "au Lac des Pêches" and Shawinigan River. During the 18th century, early fur traders travelled along the river. During the second half of the 19th century, logging became an important industry in the surrounding Mauricie region. For much of the 20th century, the river was used to transport logs to mills down river and it was, and still is, a major source of hydroelectric power. First communication channel in this region, the river was used by local Native Americans long before the arrival of Europeans on the spot. Early explorations by religious conversion in pain and trappers in search of furs for the trade, it was one of the primary routes of rivers in Quebec. Several municipalities have been established on its banks, thereby taking advantage of its hydroelectric power where the falls were high enough to install a dam integration an electrical generating station. Among other cities, La Tuque, Shawinigan and Trois Rivières are the best known, and are themselves located along the Route 155 which connects the St. Lawrence River to Lake St. John.
Атаудың шығу тегі
Өзеннің бастапқы атауы "Метаберотин" болды, бұл атауды алгонкиндер берді, ол "желдің босатылуы" дегенді білдіреді. Ал өз кезегінде Жоғарғы Маврикияның аттикамек тайпасы оны әлі күнге дейін "Сипи Тапискван" деп атайды, яғни "тігілген ине өзені". Абенаки тайпасы бұл өзенді "Мадобаладенитек" немесе "аяқталатын өзен" деп атайды. Жак Картье 1535 жылы оны Фуа үйінің құрметіне "Фуэз өзені" деп атады. Бірақ бұл атау 17 ғасырдың басында "Үш өзен" атауымен ауыстырылды. Қазіргі атауы 18 ғасырдың басында "Сен-Морис феодына" сілтеме жасай отырып берілді, бұл 1668 жылы Үш өзеннің мемлекеттік прокуроры Морис Пулинге батыс жағалаудағы иелікке берілген лордшалықтың жалпы атауы еді. Ол 17 ғасырда өзен бойындағы бірнеше жердің иесі болған. Балық биомассасының тығыздығы көбінесе төмен, бұл Канадалық қалқандағы өзендерге тән ерекшелік.