1954 жылғы "Қызыл су" операциясы: Мексикалық иммигранттарды депортациялау
Operation Wetback
«Operation Wetback» – 1954 ж. АҚШ-та мексикалық иммигранттарды депортациялауға бағытталған әрекет. Азаматтар да зардап шекті, қарым-қатынастарға кері әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950 жылдардағы АҚШ иммиграциялық заңнаманы қолдану шарасы
1950s U. S. immigration law enforcement initiative
"Жылы қайту" операциясы – Америка Құрама Штаттарының Иммиграция және натурализация қызметінің (INS) директоры Джозеф Свинг жасаған иммиграциялық заңнаманы қолдану шарасы. Бағдарлама 1954 жылдың маусым айында АҚШ Бас прокуроры Герберт Брауннелл тарапынан іске асырылды. Ұзаққа солмаған бұл операцияда мексикалық иммигранттарды – олардың кейбіреулері АҚШ азаматтары болса да – елден шығару үшін әскери тәсілдер қолданылды. ХХ ғасырдың бірінші жартысында миллиондаған мексикалықтар бірлескен иммиграциялық бағдарламалар арқылы елге заңды түрде кіргенімен, ал кейбіреулері бұрынғы отандық азаматтар болатын, "Жылы қайту" операциясы оларды Мексикаға қайтару мақсатымен жасалды. Бұл бағдарлама Мексика мен АҚШ арасындағы қарым-қатынаста шиеленіс тудырды, тіпті ол Мексика үкіметінің мексикалық жұмысшылардың АҚШ-қа заңсыз кіруін тоқтату туралы өтінішінен туындаған болатын. Мексикалық жұмысшылардың жұмысқа орналасуы үшін заңды түрде кіруі сол кезде АҚШ және Мексика үкіметтері арасындағы келісім бойынша Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрылған "Брасеро" бағдарламасы арқылы бақыланатын. "Жылы қайту" операциясы негізінен фермерлер мен кәсіпкерлердің кең коалициясының қысымына жауап ретінде жүзеге асырылды, олар АҚШ-та заңсыз тұрып жатқан мексикалық иммигранттардың салдарынан алаңдады. Операция іске асырылғаннан кейін, АҚШ шекаралық патрулі тұтқындаулар мен депортациялар жасады.
Operation Wetback was an immigration law enforcement initiative created by Joseph Swing, the Director of the United States Immigration and Naturalization Service (INS). The program was implemented in June 1954 by U. S. Attorney General Herbert Brownell. The short lived operation used military style tactics to remove Mexican immigrants—some of them American citizens—from the United States. Though millions of Mexicans had legally entered the country through joint immigration programs in the first half of the 20th century and some who were naturalized citizens who were once native, Operation Wetback was designed to send them to Mexico. The program became a contentious issue in Mexico–United States relations, even though it originated from a request by the Mexican government to stop the illegal entry of Mexican laborers into the United States. Legal entry of Mexican workers for employment was at the time controlled by the Bracero Program, established during World War II by an agreement between the U. S. and Mexican governments. Operation Wetback was primarily a response to pressure from a broad coalition of farmers and business interests concerned with the effects of Mexican immigrants living in the United States without legal permission. Upon implementation, Operation Wetback gave rise to arrests and deportations by the U. S. Border Patrol.
Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын көшіп-қону және еңбек
Мексика 1900 жылдардың басында, президент Порфирио Диас тұсында АҚШ-қа эмиграцияны шектеуді бастады. Диас, көптеген мексикалық шенеуніктер сияқты, АҚШ-қа жұмыс істеуге кеткен жұмысшылар Мексика экономикасын индустрияландыру және дамыту үшін қажет екенін түсінді. АҚШ-тағы ірі және дамитын ауыл шаруашылығы саласы еңбекке зор талап танытты. 1920 жылдардан бастап, ғанасырлық депрессия кезеңін есептемегенде, мексикалықтар АҚШ-тағы, әсіресе оңтүстік-батыстағы ауыл шаруашылығының көп бөлігі үшін басты еңбек күші болып табылды. Мексикалық агробизнес иелерінің АҚШ-тан жұмысшыларды Мексикаға қайтаруға талап етуі Мексика үкіметінің белсенділігін арттырды. Еңбек тапшылығы салдарынан мексикалық далалардағы егіндер шіри бастады, себебі көптеген жұмысшылар АҚШ-қа өтіп кеткен. Ал Американың ауыл шаруашылығы, ірі шаруашылықтар мен агробизнеске көшуімен бірге, өсіп келе жатқан еңбек қажеттілігін қанағаттандыру үшін заңсыз мексикалық жұмысшыларды жалдауын жалғастырды.
Mexico began discouraging emigration to the United States in the early 1900s, beginning with President Porfirio Díaz. Diaz, like many other Mexican government officials, realized that the laborers leaving for the United States would be needed to industrialize and expand the Mexican economy. The large and growing agricultural industry in the United States created a demand for labor. From the 1920s onward, with the exception of the depression era, Mexicans served as the primary labor source for much of the agricultural industry in the United States, especially in the Southwest. Pressure from Mexican agribusiness owners to return laborers from the United States to Mexico prompted increased action by the Mexican government. The labor problems caused crops to rot in Mexican fields because so many laborers had crossed into the U. S. Meanwhile, American agriculture, which was also transitioning to large scale farms and agribusinesses, continued to recruit illegal Mexican laborers to fulfill its expanding labor requirements.
Брацеро бағдарламасы (1942-1964 жж.)
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мексика мен АҚШ үкіметтері «Брасеро бағдарламасы» деп аталатын келісімге келді, бұл келісім мексикалық жұмысшыларға қысқа мерзімді еңбек шарты бойынша АҚШ-та жұмыс істеуге мүмкіндік берді. АҚШ пен оның әскери одақтастарына әскери қолдау көрсету орнына, Мексика АҚШ-қа жұмыс күшін жіберді, мұның шарты – АҚШ шекаралық қауіпсіздікті күшейтіп, заңсыз иммигранттарды Мексикаға қайтаруы керек еді. АҚШ-тың ауыл шаруашылығы бизнесін қолдау үшін арзан жұмыс күшіне мұқтаждығы болды, ал Мексика АҚШ-тан оралған жұмысшыларды индустрияландыруға, экономикасын дамытуға және жұмыс күшінің тапшылығын жоюға пайдалануды жоспарлады. Бағдарлама 1942 жылдың 27 қыркүйегінде Мексикамен жасалған келісім бойынша алғашқы брасеролар АҚШ-қа кірген кезде басталды. Бағдарламада брасероларға жалақы, тұрғын үй, тамақ және әскери қызметтен босату кепілдігі берілуі тиіс еді. Алайда, АҚШ уәделеген келісім осы болғанымен, жұмысшылар түрлі себептермен қабылданбады және Америкада жұмыс істеуге қажетті құжаттарды алмады. «Брасеро бағдарламасы» 22 жыл бойы тұрақты түрде іске асырылмады және нақты бағыты болмады. Бағдарламаны үш негізгі кезеңге бөлуге болады. Бірінші кезең (1942-1946 жж.) Мексика үкіметінің бағдарламаны басқаруға белсенді қатысуын көрсетеді. Екінші кезең (1947-1954 жж.) заңсыз иммигранттарды жаппай заңдастырудан оларды жаппай елге қайтару саясатына өтті. Эль-Пасо оқиғасы жұмыс күшін құру мәселесін талқылауға бастама берді, сондай-ақ осы иммигранттардың «заңсыз басып кіруі» де қарастырылды. Кейбір жағдайларда, INS агенттері тапқан құжатсыз жұмысшылар депортация орнына брасеро ретінде заңдастырылды. Соңғы кезең (1955-1964 жж.) «Брасеро бағдарламасының» аяқталуына әкелді. Мексикалық иммигранттардан жұмыс күшін іздеуге деген қалау, бірақ халықтың оларға деген жағымсыз көзқарасы осы кезеңде де сақталды. Осы келісімге қол жеткізілгеннен кейін Мексика үкіметі АҚШ-тан шекаралық қауіпсіздікті күшейтуді талап ете берді, әйтпесе Мексикадан АҚШ-қа жұмысшылардың заңды ағыны тоқтатылатын еді. Бағдарлама АҚШ-та жұмыс істегісі келетін мексикалықтардың барлық қалауын қанағаттандыра алмады. Көптеген адамдар брасеро ретінде кіруге рұқсат алмағандықтан, жақсы жалақы мен мүмкіндіктерді іздеп заңсыз түрде АҚШ-қа өтті. Америкаға көшіп келуге тырысқандардың шамамен 70% жас, жыныс сияқты түрлі себептермен қабылданбады. Мексика Конституциясы азаматтарға жарамды еңбек шарты болған жағдайда шекарадан еркін өтуге рұқсат берсе, АҚШ-та шетелдік еңбек шарты жеке тұлға елге заңды түрде кіргеннен кейін ғана жасалуы мүмкін еді. Бұл өсім экспоненциалды болды, нәтижесінде халық саны қырық жылдың ішінде үш есеге жуық өсті. Мексика үкіметінің мексикалық ауыл шаруашылығын жекешелендіруге және механикаландыруға араласуы Мексикада жұмыс табуды қиындатты, бұл мексикалықтардың жоғары жалақылы жұмыс іздеу үшін АҚШ-қа баруына тағы бір себеп болды. Корея соғысы мен «Қызыл үрей» де коммунистік шабуылға жол бермеу үшін шекараны күшейтуге себеп болды. Калифорния мен Аризонадағы депортациялар да өсті, бірақ АҚШ ферма иелеріне қосымша брасеро жұмысшыларын уәде еткен болатын. «Брасеро бағдарламасы» кезінде шамамен 4,6 миллион жұмысшы АҚШ-қа заңды түрде кірді, ал бас тартқан иммигранттар да оңтүстік-батыстағы жұмыс мүмкіндіктеріне байланысты кіріп келді. Калифорния жұмысшыларға тәуелді болды, ал Техас федералды үкімет тыйым салғаннан кейін де жұмысшыларды заңсыз жалдауды жалғастырды, бірақ ауыл шаруашылығының қажеттілігіне байланысты бұл мәселе назардан тыс қалды. Екі ел де осы бағдарламадан әртүрлі пайда тапты, бірақ иммиграцияның көптігі Эйзенхауэрді Мексикамен бағдарламаны тоқтатуға мәжбүр етті.
During World War II, the Mexican and American governments developed an agreement known as the Bracero Program, which allowed Mexican laborers to work in the United States under short term contracts in exchange for stricter border security and the return of illegal Mexican immigrants to Mexico. Instead of providing military support to the U. S. and its military allies, Mexico would provide laborers to the U. S. with the understanding that border security and illegal labor restrictions would be tightened by the United States. The United States agreed, based upon a strong need for cheap labor to support its agricultural businesses, while Mexico hoped to utilize the laborers returned from the United States to boost its efforts to industrialize, grow its economy, and eliminate labor shortages. The program began on September 27, 1942, when the first braceros were admitted into the United States under this agreement with Mexico. The program called for braceros to be guaranteed wages, housing, food, and exemption from military service. However, even though this was the agreement promised by the United States, workers were denied for multiple reasons and were not given proper paperwork to work in America. The Bracero Program would not have a consistent implementation or direction during its 22 year duration. The program itself can be classified into three main phases. The first between 1942 and 1946 saw heavy input from the Mexican government in regard to the operations of the Bracero Program. The second phase was between 1947 and 1954 when the policy shifted from mass legalization of illegal immigrants to mass repatriation of said immigrants. The El Paso incident would begin discussion of establishing a labor pool versus dealing with the "illegal invasion" of these immigrants. In certain cases, undocumented workers found by INS agents would be legalized as Braceros instead of deported. The final phase lasted from 1955 to 1964 and thus saw the end of the Bracero Program. The paradoxical nature of wanting a source of labor in the form of Mexican immigrants but distaste for the immigrants by the population would persist here. After this agreement was reached, the Mexican government continued pressuring the United States to strengthen its border security or face the suspension of the legal stream of Mexican laborers entering the United States. The program could not accommodate the number of Mexicans that wished to work in the United States. Many who were denied entry as a bracero crossed illegally into the United States in search of better wages and opportunity. Nearly 70% of people who were attempting to immigrate to America were denied because they were viewed as undesirable for a variety of reasons, including age, gender, or other factors. While the Mexican Constitution allowed citizens to cross borders freely with valid labor contracts, foreign labor contracts could not be made in the United States until an individual had already legally entered the country. This growth was exponential, resulting in the population nearly tripling in a short time period of forty years. The Mexican government's interference with the privatization and mechanization of Mexican agriculture added more problems to finding employment in Mexico, providing yet another reason for Mexicans to enter the United States in search of higher wage jobs. The Korean War and the Red Scare also prompted tighter border security to prevent presumed communist infiltration. Mass deportations also affected the growing patterns in California and Arizona; although the United States had promised farm owners additional Bracero labor. During the Bracero program, "an estimated 4.6 million workers entered America legally, while other immigrants that were turned away still entered" because of the work opportunities occurring in the southwest. California then became dependent on the workers while Texas continued to hire workers illegally after this was banned by the federal government, however because of the agricultural demand this was overlooked. While both countries were benefitting from this program in different ways, the large influx of immigration caused Eisenhower to end the program with Mexico.
"Сұңайлы қайту" операциясына дейінгі шекаралық бақылау
1943 жылы Мексиканың солтүстік шекарасына АҚШ Шекаралық бақылау қызметкерлерінің саны арттырылды. Брасеро бағдарламасына наразы болған, ықпалды мексикалық жер және шаруалардың қысымы Мексика үкіметін Мексика қаласында АҚШ үкіметінің төрт агенттігімен кездесуге итермеледі: Әділет департаменті, Мемлекеттік департамент, INS және Шекара патрулі. Бұл кездесудің нәтижесінде АҚШ-Мексика шекарасында АҚШ Шекара патрулі күшейтілді, бірақ заңсыз көші-қон тоқтамады. Дегенмен, 1954 жылы Брасеро бағдарламасы төңірегіндегі келіссөздер күйреп, Мексика үкіметі АҚШ-пен шекарасына 5000 әскер жіберді. Президент Дуайт Эйзенхауэрдің кеңесшілерімен хат алмасып, Шекара патрулінің басшысы Харлон Картер «Бұлттың жарылуы» операциясын жоспарлады, ол оңтүстік-батыс шекарасында заңсыз кіргендерді ұстау және АҚШ-тың ішкі аймағындағы көшіп-қоншылар лагерьлері мен кәсіпорындарына шабуыл жасау үшін әскери күштерді жұмылдыруға атқарушы бұйрық беруді ұсынды. 1878 жылғы Posse Comitatus заңына құрмет көрсетіп, Эйзенхауэр федералды әскерді пайдалануға рұқсат бермей, оның орнына армия генералы Джозеф Мэй Свингті Иммиграция және натурализация қызметінің комиссары етіп тағайындады. Эйзенхауэр Свингке Мексикамен еңбек келіссөздерін тұрақтандыру үшін шекаралық бақылау мәселелерін шешу өкілеттігін берді.
In 1943 more United States Border Control Officers were posted along Mexico's northern border. Pressure from well connected Mexican land and farm owners frustrated with the Bracero program prompted the Mexican government to call a meeting in Mexico City with four agencies of the United States government: the Department of Justice, the Department of State, the INS, and the Border Patrol. This meeting resulted in increased border patrol along the United States–Mexico border by the United States, yet illegal immigration persisted. However, in 1954, negotiations surrounding the bracero program broke down, prompting the Mexican government to send 5000 troops to its border with the United States. In correspondence with assistants to President Dwight Eisenhower, Harlon Carter, head of the Border Patrol, planned Operation Cloud Burst, which requested an executive order to mobilize the military to round up illegal entrants at the southwestern border and to raid migrant camps and businesses in the interior of the United States. In deference to the Posse Comitatus Act of 1878, Eisenhower declined to authorize the use of Federal troops, instead appointing Army General Joseph May Swing as the commissioner of the Immigration and Naturalization Service. Eisenhower gave Swing the power to resolve border control issues in order to stabilize labor negotiations with Mexico.
Қолданылу және тактика
Басты кезеңінде Брачеро бағдарламасы мексикалық жұмысшыларға шамамен 309 000 келісімшарт бөлді. Осыдан кейін «Жылы қайту» операциясы деп аталатын репатриациялар сериясы басталды. Ұлы депрессия кезінде де осындай репатриациялар кездескен. «Жылы қайту» операциясы – АҚШ шекаралық күзетінің Мексика үкіметімен бірлесіп, құжатсыз мексикалық азаматтарды ұстау және депортациялау бағдарламасы болды. Президент Эйзенхауэр тағайындаған генерал Джозеф Свинг басқарған Иммиграция және натурализация қызметі (INS) мен Мексика үкіметі арасындағы жоспарлау 1954 жылдың басында басталды, ал бағдарлама 1954 жылдың мамырында ресми түрде жарияланды. Харлон Картер, сол кезде Шекаралық патрульдің басшысы, «Жылы қайту» операциясының жетекшісі болды. Маусым айында 12 Шекаралық патруль агентінен тұратын командалық топтар, автобустар, ұшақтар және уақытша өңдеу станциялары АҚШ-қа заңсыз кірген мексикалықтарды анықтап, өңдеуге және депортациялауға кірісті. Операцияға 750 иммиграциялық және шекаралық патруль қызметкері мен тергеуші, 300 джип, автомобиль және автобус, 7 ұшақ бөлінді. Командалар жылдам өңдеуге баса назар аударды, себебі ұшақтар жердегі күштермен үйлестіріліп, адамдарды Мексикаға жылдам депортациялауға мүмкіндік берді. Депортацияланғандар Мексиканың орталық аймағына жеткізілді, онда көптеген жұмыс мүмкіндіктері болды. Операция Лос-Анджелес, Сан-Франциско және Чикаго қалаларын қамтыса да, оның басты нысаналары Техас және Калифорния штаттарының шекаралық аймақтары болды. 1955 жылы жүргізілген тексерулердің жалпы саны 242 608-ге дейін төмендеді және 1962 жылға дейін жыл сайын азайып, тұтқындалған жұмысшылардың саны сәл өсті. Тексерулер санының төмендеуіне қарамастан, 1962 жылға қарай Шекаралық патруль агенттерінің жалпы саны 1692-ге дейін екі еседен астам өсті, сондай-ақ күшке қосымша ұшақ қосылды. Осы факторлардың нәтижесінде «Жылы қайту» операциясы қаржыландырудан айырылды. Бағдарламаның нәтижесінде Мексика мен АҚШ шекарасында тұрақты, стратегиялық шекаралық бақылау орнатылды.
At its peak, the Bracero program allotted around 309,000 contracts to Mexican laborers. What followed this was a series of repatriations under the name, Operation Wetback. Similar repatriations can be seen during the Great Depression. Operation Wetback was a program of massive apprehensions and deportations aimed at undocumented Mexican nationals, by the U. S. Border Patrol and alongside the Mexican government. Planning between the INS, led by Gen. Joseph Swing as appointed by President Eisenhower, and the Mexican government began in early 1954 while the program was formally announced in May 1954. Harlon Carter, then head of the Border Patrol, was a leader of Operation Wetback. In June, command teams of 12 Border Patrol agents, buses, planes, and temporary processing stations began locating, processing, and deporting Mexicans who had illegally entered the United States. A total of 750 immigration and border patrol officers and investigators; 300 jeeps, cars and buses; and seven airplanes were allocated for the operation. Teams were focused on quick processing, as planes were able to coordinate with ground efforts and quickly deport people into Mexico. Those deported were handed off to Mexican officials, who in turn moved them into central Mexico where there were many labor opportunities. While the operation included the cities of Los Angeles, San Francisco, and Chicago, its main targets were border areas in Texas and California. The total number of sweeps fell to just 242,608 in 1955, and continuously declined each year until 1962, when there was a slight rise in apprehended workers. Despite the decline in sweeps, the total number of Border Patrol agents more than doubled to 1,692 by 1962, and an additional plane was added to the force. Because of these factors, operation Wetback lost funding. The program resulted in a more permanent, strategic border control presence along the Mexico–United States border.
Салдарлар
"Wetback" деген ат – Рио-Гранде өзенінен жүзіп өтіп, АҚШ-қа заңсыз кіргендерге қойылған қаралағыш атау. Бұл термин мексикалық жұмысшыларға, тіпті заңды түрде тұратындарға да жалпылама қолданылатын болды. Сол сияқты, 1855 жылғы "Greaser Act" заңы мексикалықтарға қарсы қолданылған "greaser" деген қаралағыш сөзбен байланысты болды. Депортацияланғандар бағдарламасының басты мәселесі – оларды Мексиканың бейтаныс аймақтарына жіберу болды, онда олар үйлеріне қайту жолын табуға немесе отбасыларын асырауға күресті. Ұсталған мексикалықтардың 25%-дан астамы жүк кемелерімен Веракрузға қайтарылды, ал қалғандары Мексиканың оңтүстік қалаларына құрлықпен жеткізілді. Ұсталған адамдар көбінесе АҚШ-тағы мүлкін алуға немесе депортацияға дейін отбасымен байланысуға мүмкіндіксіз депортацияланды. Депортацияланғандар Мексикаға келген соң көбінесе тамақсыз және жұмыссыз қалды. Депортацияланған мексикалықтар өз елінде қиын жағдайларға тап болды; 1955 жылдың шілдесінде ыстықтан 88 депортацияланған жұмысшы көз жұмды. Депортацияға қатысты көптеген шағымдар құжаттастырылмағанмен, 1954 жылдан 1964 жылға дейін құжатталған брасеро жұмысшыларынан 11 000-нан астам ресми шағым түсті (барлық іс-әрекеттердің шамамен 1 пайызы). "Wetback" операциясы – иммиграциялық бақылауды күшейтудің он жылдан астам уақытқа созылған жұмысының нәтижесі болды. Иммиграциялық бақылау шаралары (депортациялар мен қайтарулар) 1942 жылы 12 000-нан 1952 жылы 727 000-ға дейін, Трумэн әкімшілігінің соңғы жылы күрт өсті. Эйзенхауэр кезінде де бақылау шаралары артып, 1954 жылы, "Wetback" операциясының жылы 1,1 миллионға жетті. 1955 және 1956 жылдары бұл көрсеткіш 90%-ға төмендеді, ал 1957 жылы 69 000-ға дейін түсті, бұл 1944 жылдан бергі ең төменгі көрсеткіш. 1960 және 1970 жылдары бақылау шаралары қайтадан өсті, бірақ 1986 жылға дейін 1954 жылғы "Wetback" операциясының ең жоғарғы деңгейіне жете алмады. 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-шы жылдардың басында иммиграциялық бақылау күшейген кезде Брасеро бағдарламасы мексикалық жұмысшылар үшін заңды мүмкіндіктерді де кеңейтті. Бастапқыда соғыс шарасы ретінде қолданылған Брасеро бағдарламасы соғыстан кейін ең үлкен өсімді көрді. Соғыс кезіндегі брасеролардың саны 1944 жылы 62 000-ға жетті, бірақ 1940-шы жылдардың соңында қайтадан өсе бастады және 1956 жылы, бағдарлама 445 000 мексикалық жұмысшыға уақытша жұмыс рұқсатын берген кезде, ең жоғарғы деңгейіне жетті.
The name "wetback" is a slur applied to illegal entrants who supposedly entered the United States by swimming the Rio Grande. It became a derogatory term applied generally to Mexican laborers, including those who were legal residents. Similarly, the 1855 Greaser Act was so known based on the anti Mexican slur "greaser". One of the biggest problems caused by the program for the deportees was sending them to unfamiliar parts of Mexico, where they struggled to find their way home or to continue to support their families. More than 25% of apprehended Mexicans were returned to Veracruz on cargo ships, while others were transported by land to southern cities in Mexico. Those apprehended were often deported without receiving the opportunity to recover their property in the United States, or to contact their families prior to deportation. Deportees often were stranded without any food or employment when they were released in Mexico. Deported Mexicans sometimes faced extreme conditions in their country; 88 deported workers died in the heat in July 1955. While most complaints concerning deportation were undocumented, there were more than 11,000 formal complaints (about 1% of all actions) from documented bracero workers from 1954 through 1964. Operation Wetback was the culmination of more than a decade of intensifying immigration enforcement. Immigration enforcement actions (removals and returns) rose rapidly from a low of 12,000 in 1942, to 727,000 in 1952, the final year of the Truman Administration. Enforcement actions continued to rise under Eisenhower, until reaching a peak of 1.1 million in 1954, the year of Operation Wetback. Enforcement actions then fell by more than 90 percent in 1955, and 1956, and in 1957 were 69,000, the lowest number since 1944. The number of enforcement actions rose again in the 1960s and 1970s, but did not exceed the 1954 peak of Operation Wetback until 1986. At the same time that immigration enforcement was expanding in the late 1940s and early 1950s, the Bracero program was also rapidly expanding legal opportunities for Mexican laborers. Although it began as a wartime measure, the Bracero program saw its largest expansion after the war. The number of wartime braceros peaked at 62,000 in 1944, but the number began to rise again in the late 1940s, and reached its peak in 1956, when the program gave temporary work permits to 445,000 Mexican workers.