Кіріспе

Ensifer meliloti (бұрын Rhizobium meliloti және Sinorhizobium meliloti) – ауадағы азотты бекітетін, грам-теріс, аэробты бактериялардың бір түрі. S. meliloti қозғалмалы және перитрихті талшықтарына ие. Бұл қасиеттердің арқасында минералды азотты тыңайтқыштарға деген қажеттілік азаяды.

Симбиоз

S. meliloti және оның бұршақ тұқымдас қожайындары арасындағы симбиоз өсімдіктің ризосфераға бэтаиндер мен флавоноидтар жиынтығын бөлуімен басталады: 4,4′ дигидрокси 2′ метоксихалькон, цинаросид, ликиритигенин, лютеолин, 3′,5 диметоксилютеолин және тригонелин. S. meliloti колонизацияланғаннан кейін бұршақ тұқымдас өсімдіктер өндіретін легемоглобин, ризобиялар мекендейтін тамыр түйініндегі еркін оттегімен өзара әрекеттеседі. Ризобиялар бұршақ тұқымдас өсімдіктердің тамыр түйіндеріндегі симбиозомалардың ішінде орналасқан. Легемоглобин еркін оттегінің мөлшерін азайтады. Оттек ризобиядағы азотты бекітуге жауапты нитрогеназа ферментінің жұмысын тоқтатады.

Геном

S. meliloti геномы флагеллин кодтайтын төрт генді қамтиды. Оларға fliC1C2–fliC3C4 жатады. Геном үш репликоннан тұрады: хромосома (~3,7 мегабаза), хромид (pSymB; ~1,7 мегабаза) және плазмид (pSymA; ~1,4 мегабаза). Жеке штаммдар қосымша, әсерлі плазмидтерге ие болуы мүмкін. Бүгінгі күнге дейін S. meliloti геномының бесеуі секвенирленді: Rm1021, AK83, BL225C және SM11, ал 1021 – жабайы тип деп есептеледі. S. meliloti арқылы жүзеге аспайтын түйіндік симбиоз pSymA-да орналасқан гендермен анықталады.

ДНҚ-ны жөндеу

E. meliloti гендері uvrA, uvrB және uvrC кодтайтын ақуыздар нуклеотидтерді жою арқылы ДНК зақымдануын жөндеуге қатысады. E. meliloti – құрғақшылыққа төзімді бактерия. Дегенмен, uvrA, uvrB немесе uvrC гендерінде кемшіліктері бар E. meliloti мутанттары құрғақшылыққа, сондай-ақ ультракүлгін сәулелерге осал. Бұл жағдай, жабайы типтегі E. meliloti-дің құрғақшылыққа төзімділігі құрғақшылық салдарынан туындаған ДНК зақымдануын жөндеуге байланысты екенін көрсетеді.