«Ақ костюмдегі адам» (1951) – А.Маккендрик фильмі. Комедия, фантастика, сатира. А.Гиннесс бас рөлде. Ұлыбританиялық кино, «қарапайым адам» мен билік арасындағы күрес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1951 жылы түсірілген Александр Маккендриктің фильмі
1951 film by Alexander Mackendrick
"Ақ костюмді адам" – 1951 жылы Ealing Studios студиясы түсірген британдық сатирикалық ғылыми-фантастикалық комедиялық фильм. Басты рөлдерде Алек Гиннес, Джоан Гринвуд және Сесил Паркер ойнаған, режиссері – Александр Маккендрик. Фильм Роджер Макдугалл, Джон Дайтон және Александр Маккендрик үшін «Ең жақсы сценарий» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсынылған. Бұл фильм Ealing Studios студиясының «қарапайым адамның» билікке қарсы күресін бейнелейтін тақырыбын жалғастырады. Осы оқиғада батыр еңбек одақтарының да, өнертабысын жоюға тырысатын бай фабрика иелерінің де ықпалына ілігеді. Мэнди Миллер (бар болғаны 6 жаста) осы фильмде алғаш рет киноға түскен.
The Man in the White Suit is a 1951 British satirical science fiction comedy film made by Ealing Studios. It stars Alec Guinness, Joan Greenwood and Cecil Parker and was directed by Alexander Mackendrick. The film was nominated for an Academy Award for Best Writing (Screenplay) for Roger MacDougall, John Dighton and Alexander Mackendrick. It followed a common Ealing Studios theme of the "common man" against the Establishment. In this instance the hero falls foul of both trade unions and the wealthy mill owners who attempt to suppress his invention. Mandy Miller (aged only 6) made her first film appearance in this film.
Сюжет
Сидни Страттон, дарынды жас зерттеуші-химик және бұрынғы Кембридж стипендиаты, Англияның солтүстігіндегі бірнеше тоқыма фабрикаларында жұмыстан шығарылды, себебі ол қымбат жабдықтар талап етіп, мәңгілік талшық ойлап табуға құмарланған. Бирнли фабрикасында жұмысшы болып жұмыс істеген кезде ол кездейсоқ жалдамалы зерттеушіге айналып, ласқа төзімді және ешқашан тозбайтын өте берік талшықты ойлап табады. Осы матадан костюм тігіледі – бояу сіңірмейтіндіктен ақ түсті, ал радиоактивті элементтерінің арқасында сәл жарқырап тұрады. Страттон гений ретінде мақталады, бірақ оның өнертабысының салдары басшылық пен кәсіподақтарға да түсінікті болады: тұтынушылар жеткілікті мата сатып алғаннан кейін сұраныс күрт төмендеп, тоқыма өнеркәсібін құлдыратуы мүмкін. Басшылар Страттонды алдап, өнертабысының құқықтарын беруге пара беруге тырысады, бірақ ол бас тартады. Басшылар мен жұмысшылар оны жабық қалпында ұстауға тырысады, бірақ ол қашып құтылады. Фабрика иесінің қызы Дафнимен келіссөздер жүргізіледі, ол Страттонды бәрінен бас тартуға көндіруі үшін 5000 фунт стерлинг талап етеді, бірақ Страттонмен кездескеннен кейін ол пікірін өзгертеді және оны өнертабысын баспасөзге жариялауға ынталандырады. Бөлмесіне оралғанда, ол өзінің жағында деп ойлаған әйелмен бетпе-бет келеді, бірақ кенеттен оның өнертабысын ешкім қаламайтынын түсінеді. Кульминацияда Страттон түнде жарқыраған ақ костюмімен көшеде жүгіріп, басшылар мен жұмысшылардың қуып жетеді. Көпшілік жақындағанда, оның костюмі бөлшектеп түсе бастайды, себебі талшықтың химиялық құрылымы уақыт өте келе бұзылады. Бұл процестегі кемшілікті түсінген жұртшылық жеңіспен оның костюмінен бөліктерді жұлып алады, соңында ол көйлек пен іш киімде қалады. Фабрика иесінің қызы Дафни Бёрнли және фабрика жұмысшысы Берта ғана оның көңілінің қалғандығына ашынады. Келесі күні Страттон жұмыстан босатылады. Кетіп бара жатып, ол химия жазбаларын қарап шығады. Онда бір ойға жетеді және "Түсіндім!" деп айғайлайды. Содан кейін ол басқа жерге барып, тағы да тәжірибе жасауға бет алады.
Sidney Stratton, a brilliant young research chemist and former Cambridge scholarship recipient, has been dismissed from jobs at several textile mills in the north of England because of his demands for expensive facilities and his obsession with inventing an everlasting fibre. While working as a labourer at the Birnley Mills, he accidentally becomes an unpaid researcher and invents an incredibly strong fibre which repels dirt and never wears out. From this fabric, a suit is made—which is brilliant white because it cannot absorb dye and slightly luminous because it includes radioactive elements. Stratton is lauded as a genius until both management and the trade unions realise the consequence of his invention; once consumers have purchased enough cloth, demand will drop precipitously and put the textile industry out of business. The managers try to trick and bribe Stratton into signing away the rights to his invention but he refuses. Managers and workers each try to shut him away, but he escapes. The bosses negotiate with Daphne, the daughter of the owner of Birnley Mills, that she will trick Stratton into giving it all up and she asks £5000 for this, but when she meets Stratton she has a change of heart and encourages him to announce his invention to the press. Going back to his rooms he is confronted by a woman who he thought was on his side, but suddenly realises that no one wants his invention. The climax sees Stratton running through the streets at night in his glowing white suit, pursued by both the managers and the employees. As the crowd advances, his suit begins to fall apart as the chemical structure of the fibre breaks down with time. The mob, realising the flaw in the process, rip pieces off his suit in triumph, until he is left standing in his shirt and underwear. Only Daphne Birnley, the mill owner's daughter, and Bertha, a works labourer, have sympathy for his disappointment. The next day, Stratton is dismissed from his job. Departing, he consults his chemistry notes. A realisation hits and he exclaims, "I see!" With that he strides off, perhaps to try again elsewhere.
Дыбыс
Сидни Страттонның құрылғысы көпіршіктеп жатқанда немесе ол өзінің өнертабысы туралы ойланып жатқанда естілетін "Гуггл Глюб Гургл" музыкалық әуені музыкалық аспаптармен емес, зертхана жабдықтарымен жасалған.
The gurgling musical theme, "Guggle Glub Gurgle", that plays when Sidney Stratton's apparatus is bubbling or when he is thinking about his invention is not made by musical instruments, but by laboratory equipment.
Қабылдау
Фильм 1951 жылы 10 тамызда Лондондағы Odeon Marble Arch кинотеатрында көрсетілді және Ұлыбританияда жылдың ең танымал фильмдерінің бірі болды. Ол АҚШ және Канадада 460 000 долларлық табыс әкелді. (Бұл көрсеткіш 500 000 доллар деп те айтылған.) Британдық кино институты оны барлық уақыттың ең ұлы британдық фильмдерінің 58-і деп атады. 2014 жылы The Guardian оны ең жақсы жиырма британдық ғылыми-фантастикалық фильмнің қатарына қосты.
The film opened at the Odeon Marble Arch cinema in London on 10 August 1951, and was one of the most popular films of the year in Britain. It earned rentals of $460,000 in the United States and Canada. (This figure was also given as $500,000.) The British Film Institute named it the 58th greatest British film of all time. In 2014 The Guardian included it as one of the twenty best British science fiction films.
Кезеңнен кезеңге бейімдеу
Шон Фоулидің режиссерлік еткен фильмі негізінде сахналық қойылым жасалды, онда Стивен Манган мен Кара Тойнтон басты рөлдерде ойнады. 2019 жылдың қыркүйек айында бұл қойылым Бат қаласындағы Корольдік театрда алғаш рет көрсетілді, содан кейін Лондонның Вест-Эндіндегі Уиндхам театрына көшірілді.
A stage play based on the film directed by Sean Foley and starring Stephen Mangan and Kara Tointon opened at the Theatre Royal, Bath in September 2019 before transferring to the Wyndham's Theatre in London's West End.