Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық оккультист және жазушы (1898–1978)
British occultist and author (1898–1978)
Уолтер Эрнест Батлер (23 тамыз 1898 – 1 тамыз 1978) – оккультизммен айналысқан, жазушы және Ұлыбританиядағы "Нұрдың қызметшілері" ұйымын құрған және алғашқы директоры болған тұлға.
Walter Ernest Butler (23 August 1898 – 1 August 1978) was a working occultist, author and the Founder and first Director of Servants of the Light in Britain.
Ерте өмір
Оның құпиялар туралы алғашқы білімі Либералды католик шіркеуінің епискобы Роберт Кингтен басталды, ол оны медиум ретінде тәрбиеледі. Кейін Батлер Либералды католик шіркеуінің священнигі болды. Үндістанда ол үнді мистиктерінен оқыды, сондай-ақ теософ мистигі Энни Бесантпен байланысқа түсті, ол оның онымен бірге оқу туралы өтініштерін сыпайы түрде қабылдамады. Ол Англияға оралып, 1925 жылы Дион Фортуннің Ішкі жарық қоғамына қосылды, онда ол Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін оқуын және қатысуын жалғастырды.
His first training in the mysteries was with Robert King, a bishop in the Liberal Catholic Church, who trained him as a medium. Butler later became a priest in the Liberal Catholic Church. While in India, he studied with Indian mystics and also came into contact with Theosophist mystic Annie Besant, who politely rejected his requests to study with her. He returned to England and joined Dion Fortune's Society of the Inner Light in 1925, where he continued to train and participate until sometime toward the end of World War II.
Мансап
1962 жылы ол Гарет Найтпен танысып, Найтпен бірге «Хелиос» кітаптары үшін Қабала бойынша хат арқылы оқыту курсын жасауды бастады. Осы кезеңде ол «Ішкі жарық қоғамына» қайта қосылды, онда Майкл Новики және Долорес Эшкрофт Новикимен кездесті. 1973 жылға қарай «Практикалық Қабала бойынша Гелиос курсы» кең танымал болды және оның негізінде «Нұрдың қызметшілері» құрылды, ал Эрнест оның алғашқы зерттеулер директоры болды. Өліміне дейін ол зерттеулер директоры қызметін атқарды, содан кейін бұл жауапкершілікті Долорес Эшкрофт Новикиге жүктеді.
In 1962 he met Gareth Knight and, with Knight, began to develop a correspondence course in Qabalah for Helios Books. During this time he also rejoined the Society of the Inner Light, where he met Michael Nowicki and Dolores Ashcroft Nowicki. By 1973, the Helios Course in the Practical Qabalah had gained popularity and was spun off to form the Servants of the Light, for which Ernest was the first Director of Studies. He remained director of studies until shortly before his death, when he passed that responsibility to Dolores Ashcroft Nowicki.
Жеке өмірі
У. Э. Батлер көп жылдар бойы инженер болып жұмыс істеді. Кейіннен ол Англияның Саутгемптон университетінің техникалық қызметкерлерінің бірі болды. 1970 жылдары Батлер Хиллстриттегі, Калмордағы, Саутгемптондағы, Литтл Тэтчс деген тас қабырғалы, сабанмен шатылған шағын үйінде тұрды. Жанин Чэпман Батлермен 1970 жылдары танысып, оның Йоркшир акценті бар екенін айтып, оның "әкедей мейірімділігі" бар екенін атап өтті. Одан әрі, ол "келттерге тән өте ақ тері, дөңгелек бет, жұқа еріндер және жылы күлкісі" бар екенін айтты. Мен Батлер мырзаны алғаш рет 60-жылдардың ортасында Стилс-роудтағы "Ішкі жарық қоғамының" жиналысында кездестірдім. Біз шай ішудеміз, мен бұрыштағы ерекше адамды байқадым, оған барып өзімді таныстырдым. Ол трилби шапанын (үй ішінде) және иттің жағасын киіп жүрді, сондықтан алдымен оны пастор деп ойладым. Ол сол кезде нашар еститін, аналогты есту аппараты болды – ұзын сыммен және жағасына бекітілетін қораптан тұратын. Кейіннен ол мекенжайы жазылған карточкасын беру үшін әмиянын ашқанда, бірнеше нәрсе жерге түсіп қалды, мен оларды жинап бергенде, қызыл карточканы көріп, ол: "Иә, бұл ескі дерт" деді. Ол диабетпен ауыратын еді. Оның жақсы юморы бар еді және ол маған адамдарды, әсіресе ирландтарды әйелдеуді ұнататынын айтты. Мен сол кезде бұл идеяның жақсы емес екенін білдірдім.
W. E. Butler worked many years as an engineer. Later on he was a member of the technical staff at University of Southampton, England. By the 1970s, Butler was living in a Tudor cottage with limestone walls and a thatched roof, Little Thatches, which was located in Hillstreet, Calmore, Southampton Janine Chapman met Butler in the 1970s, noting that he had a Yorkshire accent, and commenting on a "paternal sort of goodness about him". She moreover highlighted that he had "the very pale white skin of a Celt, a round face, thin lips, and a kindly smile." I first met Mr Butler at a meeting of the Society of the inner Light at Steeles Road in the mid 60's. We were taking tea when I noticed this odd looking character over in the corner and I went over and introduced myself. He was wearing a trilby hat (indoors) and a dog collar so that, at first, I thought he was a vicar. He was quite hard of hearing at this time and had an analogue hearing aid consisting of a long wire and a box that clipped on to his lapel. Later, when he pulled out his wallet to give me a card with his address, some bits fell to the floor and when I picked them up for him I spotted a red card and he said "Ah yes, the old complaint." He was a card carrying diabetic. He had a good sense of humour and told me that he liked to take the mickey out of people particularly the Irish. I intimated that I didn't think that this was the greatest idea at the time.