Альберто Бречча: Уругвай-Аргентиналық суретші және карикатурист

Кіріспе

Уругвайлық аргентиналық суретші және карикатурист (1919–1993)

Альберто Бречча (15 сәуір 1919 – 10 қараша 1993) – Уругвайда туған аргентиналық суретші және карикатурист. Өте дарынды сызғыш және бояушы, Бречча әлемдегі ең танымал және әйгілі комикс/хисториет авторларының бірі, әсіресе Латын Америкасы мен Еуропада белгілі. Оның ұлы Энрике Бречча және қызы Патрисия Бречча да комикс суретшілері. Белгілі комикс авторы Франк Миллер Бреччаны өзінің жеке тәлімгерлерінің бірі деп есептейді, тіпті (комикстегі жаңашылдық туралы) "бәрі Бреччадан басталды" деп айтады.

Өмірбаян

Уругвайдың Монтевидео қаласында туған Бречча үш жасында ата-анасымен бірге Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласына көшіп келді. Мектепті бітіргеннен кейін Бречча ішек қабығын қаптау зауытында жұмыс істеді және 1938 жылы El Resero журналына жұмысқа орналасып, мақалалар жазып, мұқабаларын суреттеді. 1939 жылы Мануэль Лаинес баспасына жұмысқа орналасқаннан кейін кәсіби қызметін бастады. Tit Bits, Rataplán және El Gorrión сияқты журналдарда жұмыс істей келе, Mariquita Terremoto, Kid Río Grande, El Vengador (көбінесе танымал роман негізінде жасалған) және басқа да бейімдемелер сияқты комикстерді жасады. 1950 жылдары ол Уго Пратт, Идо Павоне, Хорацио Лалия, Фаустинелли және Онгаро сияқты итальян суретшілерінен құралған «Венеция тобының» «құрметті» мүшесі болды. Франсиско Солано Лопес, Карло Круз және Артуро Перес дель Кастильо да құрметті мүшелер еді. Хьюго Праттпен бірге Буэнос-Айресте Панамерикандық өнер мектебін ашты. 1957 жылы Гектор Герман Остерхельд басшылығымен Editorial Frontera баспасына қосылып, бірнеше Эрни Пайк әңгімелерін жасады. 1958 жылы Бреччаның «Шерлок Тайм» сериясы Hora Cero Extra комикс журналында, сценарийлері Остерхельдтің авторлығында жарияланды. 1960 жылы Буэнос-Айрестегі сурет агенттігі арқылы еуропалық баспалармен жұмыс істей бастады: британдық Fleetway баспасы үшін бірнеше вестерн мен соғыс оқиғаларын салды. Бұл кезең ұзаққа созылмады. Оның ұлы Энрике Бречча да 1960 жылдардың соңында Fleetway үшін Spy 13 сияқты бірнеше соғыс оқиғаларын салды. 1962 жылы Бречча мен Остерхелд тарихындағы ең маңызды комикстердің бірі – Морт Синдерді жасау үшін бірлесіп жұмыс істеді. Өлімсіз Синдердің бейнесі Бреччаның көмекшісі Хорацио Лалияның үлгісімен жасалған, ал оның серігі, антиквариат саудагері Езра Уинстонның сыртқы түрі Бреччаның өзінен алынған. Cinder and Winston комиксі 1962 жылдың 26 шілдесінде Misterix журналының 714-шы санында жарияланып, 1964 жылға дейін жалғасты. 1968 жылы Бреччаның ұлы Энрике оған қосылып, Че Гевараның өмірінен комикс-биографияны салу жобасын бастады, сценарийін Остерхельд жазды. Бұл комикс Остерхельдтің жоғалуының басты себебі деп есептеледі. 1969 жылы Остерхелд Аргентинаның Gente журналы үшін El Eternauta сценарийін қайта жазды. Бречча сюжетті әр түрлі техникаларды қолдана отырып, эксперименталды стильде суреттеді. Нәтижесіндегі жұмыс конвенциялық емес және коммерциялықтан алыс болды. Бречча стилін өзгертуден бас тартты, бұл сценарийдің мәнін күшейтті және Франсиско Солано Лопестің түпнұсқасынан едәуір ерекшеленді. 1970 жылдары Бречча Карлос Трильо жазған Un tal Daneri және Chi ha paura delle fiabe? сияқты сериялармен қара-ақ және түсті графикада маңызды жаңалықтар жасады. Соңғысында, бауырлар Гримм ертегілеріне негізделген сатирада, ол текстурамен ойнап, коллаж, акрил және акварель бояуларын араластырды. Бұл техниканы кейін 1980 жылдары американдық және британдық авторлар, мысалы, Билл Сиенкевич және Дейв МакКин қолданды. Басқа да әңгімелер: Ктулху мифологиясы, Бускавидас (текст Карлос Трильо), Чилидің графикалық тарихы және Аргентинадағы диктатураға қарсы памфлет ретіндегі ақын Хуан Састураның шығармаларынан шабыттанған Перрам. Бречча 1993 жылы Буэнос-Айресте қайтыс болды.

Born in Montevideo, Uruguay, Breccia moved with his parents to Buenos Aires, Argentina when he was three years old. After leaving school, Breccia worked in a tripe packing plant and in 1938 he got a job for the magazine El Resero, where he wrote articles and drew the covers. He began to work professionally in 1939, when he joined the publishing house Manuel Láinez. He worked on magazines such as Tit Bits, Rataplán and El Gorrión where he created comic strips such as Mariquita Terremoto, Kid Río Grande, El Vengador (based on a popular novel), and other adaptations. During the 1950s he became an "honorary" member of the "Group of Venice" that consisted of expatriate Italian artists such as Hugo Pratt, Ido Pavone, Horacio Lalia, Faustinelli and Ongaro. Other honorary members were Francisco Solano López, Carlo Cruz and Arturo Perez del Castillo. With Hugo Pratt, he started the Pan American School of Art in Buenos Aires. In 1957 he joined publisher Editorial Frontera, under the direction of Héctor Germán Oesterheld, where he created several Ernie Pike stories. In 1958 Breccia's series Sherlock Time ran in the comic magazine Hora Cero Extra, with scripts by Oesterheld. In 1960 he began to work for European publishers via a Buenos Aires based art agency: for British publishing house Fleetway he drew a few westerns and war stories. This period did not last long. His son Enrique Breccia would also draw a few war stories for Fleetway in the late 1960s, such as Spy 13. Breccia and Oesterheld collaborated to produce one of the most important comic strips in history, Mort Cinder, in 1962. The face of the immortal Cinder is modeled after Breccia's assistant, Horacio Lalia, and the appearance of his companion, the antique dealer Ezra Winston, is actually Breccia's own. Cinder and Winston's strip began on July 26, 1962, in issue Nº 714 of Misterix magazine, and ran until 1964
In 1968 Breccia was joined by his son, Enrique, in a project to draw the comic biography of Che, the life of Che Guevara, again with a script provided by Oesterheld. This comic book is considered the chief cause behind Oesterheld's disappearance. In 1969 Oesterheld rewrote the script of El Eternauta, for the Argentinian magazine Gente. Breccia drew the story with a decidedly experimental style, resorting to diverse techniques. The resulting work was anything but conventional and moving away from the commercial. Breccia refused to modify its style, which added to the tone of the script, and was much different from Francisco Solano López original. During the seventies, Breccia makes major graphic innovations in black and white and color with series like Un tal Daneri and Chi ha paura delle fiabe?, written by Carlos Trillo. On the last one, a satire based on Brothers Grimm's tales, he plays with texture, mixing collage, acrylic and watercolor. This technique will be used later in the eighties by American and British authors such as Bill Sienkiewicz and Dave McKean. Other stories include: Cthulhu Mythos, Buscavidas (text by Carlos Trillo), a Historia grafica del Chile and Perramus, inspired by the work of the poet Juan Sasturain a pamphlet against the dictatorship in Argentina. Breccia died in Buenos Aires in 1993.