Хемокин: Ұяшықтардың сигналдық белгілері мен олардың қызметі
Chemokine
Хемокин – лейкоциттердің қозғалысын бақылайтын, иммунитетте маңызды роль атқаратын сигналдық ақуыздар. Қатерлі ісіктер мен жараның жазылуындағы рөлі зерттелді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кішкентай цитокиндер немесе жасушалар бөліп шығаратын сигналдық ақуыздар.
Small cytokines or signaling proteins secreted by cells
Химокиндер (көне грекше χῠμείᾱ (khumeíā) 'алхимия' деген мағынада) немесе химиотактикалық цитокиндер – лейкоциттердің, сондай-ақ эндотелиялық және эпителиялық жасушаларды қоса алғанда, басқа жасушалардың бағытталған қозғалысын күшейтетін жасушалар бөліп шығаратын кішкентай цитокиндер немесе сигналдық ақуыздар тобы. Химокиндер жаңа иесінің иммундық жауабын белсендіруде маңызды рөл атқаратынымен қатар, морфогенез және жараның жазылуы сияқты биологиялық процестерде, сондай-ақ қатерлі ісіктер сияқты аурулардың патогенезінде де маңызды. Цитокин ақуыздары мінез-құлқы мен құрылымдық ерекшеліктеріне сәйкес химокиндерге жіктеледі. Хемотаксисті қамтамасыз етуден басқа, химокиндердің барлығының массасы шамамен 8–10 килодальтонды құрайды және олардың үш өлшемді пішінін қалыптастыру үшін маңызды сақталған орындарында төрт цистеин қалдығы бар. Бұл ақуыздар бұрын SIS цитокиндері отбасысы, SIG цитокиндері отбасысы, SCY цитокиндері отбасысы, Тромбоцит факторы 4 суперотбасысы немесе интеркриндер сияқты бірнеше басқа атаулармен белгілі болған. Кейбір химокиндер қабынуды күшейтеді және иммундық жүйе жасушаларын инфекция ошағына тарту үшін иммундық жауап кезінде индукциялануы мүмкін, ал басқалары гомеостатикалық болып саналады және тіндерді күтіп ұстау немесе дамыту процестері кезінде жасушалардың қозғалысын бақылауға қатысады. Химокиндер барлық омыртқалыларда, кейбір вирустарда және кейбір бактерияларда кездеседі, бірақ басқа омыртқасыздарда табылған жоқ. Химокиндер төрт негізгі кіші топқа бөлінеді: CXC, CC, CX3C және C. Бұл ақуыздардың барлығы биологиялық әсерлерін G белоктарымен байланысқан трансмембраналық рецепторлар – химокин рецепторлары арқылы жүзеге асырады, олар өз мақсатты жасушаларының бетінде таңдап орналасқан.
Chemokines (from Ancient Greek χῠμείᾱ (khumeíā) 'alchemy'), or chemotactic cytokines, are a family of small cytokines or signaling proteins secreted by cells that induce directional movement of leukocytes, as well as other cell types, including endothelial and epithelial cells. In addition to playing a major role in the activation of host immune responses, chemokines are important for biological processes, including morphogenesis and wound healing, as well as in the pathogenesis of diseases like cancers. Cytokine proteins are classified as chemokines according to behavior and structural characteristics. In addition to being known for mediating chemotaxis, chemokines are all approximately 8–10 kilodaltons in mass and have four cysteine residues in conserved locations that are key to forming their 3 dimensional shape. These proteins have historically been known under several other names including the SIS family of cytokines, SIG family of cytokines, SCY family of cytokines, Platelet factor 4 superfamily or intercrines. Some chemokines are considered pro inflammatory and can be induced during an immune response to recruit cells of the immune system to a site of infection, while others are considered homeostatic and are involved in controlling the migration of cells during normal processes of tissue maintenance or development. Chemokines are found in all vertebrates, some viruses and some bacteria, but none have been found in other invertebrates. Chemokines have been classified into four main subfamilies: CXC, CC, CX3C and C. All of these proteins exert their biological effects by interacting with G protein linked transmembrane receptors called chemokine receptors, that are selectively found on the surfaces of their target cells.
Функция
Химокиндердің басты рөлі – жасушалардың қозғалысын бағыттап, химиоаттрактант ретінде әрекет ету. Химокиндерге тартылған жасушалар хемокин концентрациясының артуына қарай, оның көзіне беттей қозғалады. Кейбір химокиндер иммундық бақылау процестерінде иммундық жүйенің жасушаларын реттейді, мысалы, лимфоциттерді лимфа түйіндеріне бағыттап, осы тіндердегі антиген ұсынатын жасушалармен өзара әрекеттесу арқылы патогендердің енуін тексеруге көмектеседі. Бұлар гомеостаздық химокиндер деп аталады және олардың шығарылуы үшін жасушаларды қосымша ынталандырудың қажеті жоқ. Кейбір химокиндер даму процесінде маңызды рөл атқарады; олар ангиогенезді (жаңа қан тамырларының өсуін) күшейтеді немесе жасушаларды жасушалардың жетілуіне қажетті белгілі сигналдарды беретін тіндерге бағыттайды. Ал басқа химокиндер қабынуға себеп болады және бактериялық инфекцияларға, вирустарға, сондай-ақ кремний тозаңы немесе подаграда кездесетін урат кристалдары сияқты физикалық зақымдануларға жауап ретінде әртүрлі жасушалардан бөлінеді. Олардың бөлінуін көбінесе интерлейкин-1 сияқты қабынуға жауапты цитокиндер ынталандырады. Қабыну химокиндері негізінен лейкоциттерге химиялық тартымдылық ретінде әрекет етеді, моноциттерді, нейтрофильдерді және басқа да тиімді жасушаларды қаннан инфекция немесе тіндер зақымдалған жерге тартады. Кейбір қабыну химокиндері жасушаларды иммундық жауапты бастауға немесе жараның жазылуын жеделдетуге белсендіреді. Олар көптеген жасуша түрлерінен бөлінеді және туа пайда болған иммундық жүйе мен адаптивті иммундық жүйе жасушаларын бағыттауға көмектеседі.
The major role of chemokines is to act as a chemoattractant to guide the migration of cells. Cells that are attracted by chemokines follow a signal of increasing chemokine concentration towards the source of the chemokine. Some chemokines control cells of the immune system during processes of immune surveillance, such as directing lymphocytes to the lymph nodes so they can screen for invasion of pathogens by interacting with antigen presenting cells residing in these tissues. These are known as homeostatic chemokines and are produced and secreted without any need to stimulate their source cells. Some chemokines have roles in development; they promote angiogenesis (the growth of new blood vessels), or guide cells to tissues that provide specific signals critical for cellular maturation. Other chemokines are inflammatory and are released from a wide variety of cells in response to bacterial infection, viruses and agents that cause physical damage such as silica or the urate crystals that occur in gout. Their release is often stimulated by pro inflammatory cytokines such as interleukin 1. Inflammatory chemokines function mainly as chemoattractants for leukocytes, recruiting monocytes, neutrophils and other effector cells from the blood to sites of infection or tissue damage. Certain inflammatory chemokines activate cells to initiate an immune response or promote wound healing. They are released by many different cell types and serve to guide cells of both innate immune system and adaptive immune system.
Бағыттауыш
Химокиндердің басты қызметі – қабыну және гомеостаз процестерінде лейкоциттердің сәйкес анатомиялық жерлерге қозғалуын (үйге оралуын) реттеу. Базалық: гомеостаздық химокиндер көкекбез және лимфоидты тіндерде базалық деңгейде өндіріледі. Олардың үйге оралу функциясын CCL19 және CCL21 химокиндері (лимфа түйіндері мен лимфалық эндотелий жасушаларында) және олардың рецепторы CCR7 (осы органдарға бағытталған жасушаларда) ең жақсы көрсетеді. Бұл лигандтарды пайдалану арқылы адаптивті иммундық жауап кезінде антигенді ұсынатын жасушаларды (АҰЖ) лимфа түйіндеріне бағыттауға болады. Басқа гомеостаздық химокин рецепторларына: CCR9, CCR10 және CXCR5 жатады, олар лейкоциттердің тіндік-спецификалық үйге оралуы үшін жасушалық адрестердің құрамында маңызды. CCR9 лейкоциттердің ішекке, CCR10 – теріге, ал CXCR5 – В-жасушаларының лимфа түйіндерінің фолликулдарына қозғалуын қолдайды. Сондай-ақ CXCL12 (SDF 1) сүйек кемігінде тұрақты түрде өндіріледі және сүйек кемігінің микроортасында B-жасушаларының көбеюін стимуляциялайды. Қабыну: қабыну химокиндері инфекция немесе жарақат кезінде жоғары концентрацияда өндіріледі және қабыну лейкоциттерінің зақымдалған аймаққа қозғалуын анықтайды. Типик қабыну химокиндеріне: CCL2, CCL3 және CCL5, CXCL1, CXCL2 және CXCL8 жатады. Мысалы, CXCL 8 нейтрофильдерге хемоаттрактант ретінде әрекет етеді. Гомеостаздық химокин рецепторларына қарағанда, рецепторлармен байланысу кезінде қабыну химокиндерімен байланысты айтарлықтай кең таралғандық (артық жүктелу) байқалады. Бұл көбінесе осы салада рецепторға қатысты терапиялық құралдарды зерттеуді қиындатады. Маст жасушалары: олардың бетінде бірнеше химокин рецепторлары экспрессияланады: CCR1, CCR2, CCR3, CCR4, CCR5, CXCR2 және CXCR4. Бұл рецепторлардың лигандтары CCL2 және CCL5 өкпедегі маст жасушаларын тарту және белсендіруде маңызды рөл атқарады. Сондай-ақ CXCL8 маст жасушаларын тежеуі мүмкін екендігіне дәлелдер бар. Эозинофилдер: эозинофильдердің әртүрлі тіндерге қозғалуына CC отбасынан бірнеше химокиндер қатысады: CCL11, CCL24, CCL26, CCL5, CCL7, CCL13 және CCL3. CCL11 (эотаксин) және CCL5 (RANTES) химокиндері эозинофильдердің бетіндегі CCR3 рецепторы арқылы әрекет етеді, ал эотаксин эозинофильдердің зақымдалған жерге алғашқы қосылуында маңызды рөл атқарады. Нейтрофильдер: негізінен CXC химокиндерімен реттеледі. Мысалы, CXCL8 (IL 8) нейтрофильдер үшін хемоаттрактант болып табылады және олардың метаболизмін және дегрануляциясын белсендіреді.
The main function of chemokines is to manage the migration of leukocytes (homing) in the respective anatomical locations in inflammatory and homeostatic processes. Basal: homeostatic chemokines are basal produced in the thymus and lymphoid tissues. Their homeostatic function in homing is best exemplified by the chemokines CCL19 and CCL21 (expressed within lymph nodes and on lymphatic endothelial cells) and their receptor CCR7 (expressed on cells destined for homing in cells to these organs). Using these ligands is possible routing antigen presenting cells (APC) to lymph nodes during the adaptive immune response. Among other homeostatic chemokine receptors include: CCR9, CCR10, and CXCR5, which are important as part of the cell addresses for tissue specific homing of leukocytes. CCR9 supports the migration of leukocytes into the intestine, CCR10 to the skin and CXCR5 supports the migration of B cell to follicles of lymph nodes. As well CXCL12 (SDF 1) constitutively produced in the bone marrow promotes proliferation of progenitor B cells in the bone marrow microenvironment. Inflammatory: inflammatory chemokines are produced in high concentrations during infection or injury and determine the migration of inflammatory leukocytes into the damaged area. Typical inflammatory chemokines include: CCL2, CCL3 and CCL5, CXCL1, CXCL2 and CXCL8. A typical example is CXCL 8, which acts as a chemoattractant for neutrophils. In contrast to the homeostatic chemokine receptors, there is significant promiscuity (redundancy) associated with binding receptor and inflammatory chemokines. This often complicates research on receptor specific therapeutics in this area. Mast cells: on their surface express several receptors for chemokines: CCR1, CCR2, CCR3, CCR4, CCR5, CXCR2, and CXCR4. Ligands of these receptors CCL2 and CCL5 play an important role in mast cell recruitment and activation in the lung. There is also evidence that CXCL8 might be inhibitory of mast cells. Eosinophils: the migration of eosinophils into various tissues involved several chemokines of CC family: CCL11, CCL24, CCL26, CCL5, CCL7, CCL13, and CCL3. Chemokines CCL11 (eotaxin) and CCL5 (RANTES) acts through a specific receptor CCR3 on the surface of eosinophils, and eotaxin plays an essential role in the initial recruitment of eosinophils into the lesion. Neutrophils: are regulated primarily by CXC chemokines. An example CXCL8 (IL 8) is chemoattractant for neutrophils and also activating their metabolic and degranulation.
Құрылымдық сипаттамалар
Ақуыздар жасушаларды тарту қабілетіне ғана емес, сонымен қатар олардың құрылымдық ерекшеліктеріне байланысты химиокин тобына жіктеледі. Барлық химиокиндердің молекулалық массасы 8 мен 10 кДа аралығында болады. Олар бір-біріне шамамен 20-50% ұқсас, яғни ген тізбегі және аминқышқыл тізбегі гомологиясын бөліседі. Олардың барлығы да үш өлшемді немесе үшіншілік құрылымын құру үшін маңызды сақталған аминқышқылдарына ие, мысалы (көбінесе) төрт цистеин, олар бір-бірімен жұптасып, химиокиндерге тән грек кілті пішінін жасайды. Интрамолекулалық дисульфидтік байланыстар әдетте бірінші мен үшінші, екінші мен төртінші цистеин қалдықтарын қосады, олар химиокиннің ақуыз тізбегінде пайда болған кезде нөмірленеді. Әдеттегі химиокин ақуыздары пропептидтер түрінде өндіріледі, олар шамамен 20 аминқышқылынан тұратын сигналдық пептидтен басталады, ол молекуланың белсенді (жетілген) бөлігінен бөлініп, жасушадан секрециялану процесінде алынады. Химиокиндегі алғашқы екі цистеин пісіп-жетілген ақуыздың N-терминалына жақын орналасқан, үшінші цистеин молекуланың ортасында, ал төртіншісі C-терминалына жақын орналасқан. Алғашқы екі цистеиннен кейін шамамен он аминқышқылынан тұратын цикл пайда болады, ол N-цикл деп аталады. Одан кейін 310 спираль деп аталатын бір бұрылысты спираль, үш β-тізбек және C-терминалды α-спираль келеді. Бұл спиральдар мен тізбектер 30s, 40s және 50s циклдері деп аталатын бұрылыстармен байланысты; үшінші және төртінші цистеиндер 30s және 50s циклдерінде орналасқан.
Proteins are classified into the chemokine family based on their structural characteristics, not just their ability to attract cells. All chemokines are small, with a molecular mass of between 8 and 10 kDa. They are approximately 20 50% identical to each other; that is, they share gene sequence and amino acid sequence homology. They all also possess conserved amino acids that are important for creating their 3 dimensional or tertiary structure, such as (in most cases) four cysteines that interact with each other in pairs to create a Greek key shape that is a characteristic of chemokines. Intramolecular disulfide bonds typically join the first to third, and the second to fourth cysteine residues, numbered as they appear in the protein sequence of the chemokine. Typical chemokine proteins are produced as pro peptides, beginning with a signal peptide of approximately 20 amino acids that gets cleaved from the active (mature) portion of the molecule during the process of its secretion from the cell. The first two cysteines, in a chemokine, are situated close together near the N terminal end of the mature protein, with the third cysteine residing in the centre of the molecule and the fourth close to the C terminal end. A loop of approximately ten amino acids follows the first two cysteines and is known as the N loop. This is followed by a single turn helix, called a 310 helix, three β strands and a C terminal α helix. These helices and strands are connected by turns called 30s, 40s and 50s loops; the third and fourth cysteines are located in the 30s and 50s loops.
CC химикаттары
CC хемокині (немесе β хемокині) ақуыздарында аминдық ұшына жақын екі қатар тізілген цистеин (аминқышқылы) болады. Сүтқоректілерде осы топтың кем дегенде 27 түрлі мүшесі анықталған, олар CC хемокин лигандтары (CCL) 1-ден 28-ге дейін деп аталады; CCL10, CCL9-ға тең. Бұл кіші топқа жататын хемокиндер көбінесе төрт цистеиннен (C4 CC хемокиндері) тұрады, бірақ CC хемокиндерінің шағын бөлігі алты цистеинге (C6 CC хемокиндері) ие. C6 CC хемокиндеріне CCL1, CCL15, CCL21, CCL23 және CCL28 жатады. CC хемокиндері моноциттердің және NK жасушалары мен дендриттік жасушалар сияқты басқа жасуша түрлерінің қозғалуын ынталандырады. CC хемокинінің мысалы – моноциттерді қан ағынынан шығып, айналағы тіндерге өтуге және тіндік макрофагтарға айналуға түрткі болатын моноциттерді тартатын ақуыз 1 (MCP 1 немесе CCL2). CCL5 (немесе RANTES) CCR5 рецепторын экспрессиялайтын T-жасушалары, эозинофилдер және базофилдер сияқты жасушаларды тартады. Қан плазмасындағы CCL11 деңгейінің артуы егеуқырлар мен адамдарда қартаюмен (және нейрогенездің төмендеуімен) байланысты.
The CC chemokine (or β chemokine) proteins have two adjacent cysteines (amino acids), near their amino terminus. There have been at least 27 distinct members of this subgroup reported for mammals, called CC chemokine ligands (CCL) 1 to 28; CCL10 is the same as CCL9. Chemokines of this subfamily usually contain four cysteines (C4 CC chemokines), but a small number of CC chemokines possess six cysteines (C6 CC chemokines). C6 CC chemokines include CCL1, CCL15, CCL21, CCL23 and CCL28. CC chemokines induce the migration of monocytes and other cell types such as NK cells and dendritic cells. Examples of CC chemokine include monocyte chemoattractant protein 1 (MCP 1 or CCL2) which induces monocytes to leave the bloodstream and enter the surrounding tissue to become tissue macrophages. CCL5 (or RANTES) attracts cells such as T cells, eosinophils and basophils that express the receptor CCR5. Increased CCL11 levels in blood plasma are associated with aging (and reduced neurogenesis) in mice and humans.
CXC химикаттары
CXC хемокиндерінің (немесе α-хемокиндердің) екі N-терминалды цистеині бір аминқышқылымен бөлінеді, бұл атауда "X" әрпімен көрсетіледі. Сүтқоректілерде 17 түрлі CXC хемокині сипатталған, олар екі категорияға бөлінеді: CXC мотивінің бірінші цистеинінен тікелей бұрын глутамин қышқылы, лейцин және аргинин (немесе қысқаша ELR) белгілі бір аминқышқылы тізбегін (немесе мотивті) қамтитын (ELR-оң) және ELR мотиві жоқ (ELR-теріс) топтар. ELR-оң CXC хемокиндері нейтрофильдердің қозғалысын күшейтеді және CXCR1 және CXCR2 хемокин рецепторларымен өзара әрекеттеседі. ELR-оң CXC хемокиніне мысал ретінде интерлейкин 8 (IL 8) келтіруге болады, ол нейтрофильдерді қан тамырларынан шығып, айналағы тіндерге өтуге итермелейді. ELR мотиві жоқ басқа CXC хемокиндері, мысалы CXCL13, лимфоциттерге тартымды болып табылады. CXC хемокиндері CXC хемокин рецепторларымен байланысады, соның ішінде бүгінгі күнге дейін жеті рецептор анықталған, олар CXCR1-ден CXCR7-ге дейін нөмірленеді.
The two N terminal cysteines of CXC chemokines (or α chemokines) are separated by one amino acid, represented in this name with an "X". There have been 17 different CXC chemokines described in mammals, that are subdivided into two categories, those with a specific amino acid sequence (or motif) of glutamic acid leucine arginine (or ELR for short) immediately before the first cysteine of the CXC motif (ELR positive), and those without an ELR motif (ELR negative). ELR positive CXC chemokines specifically induce the migration of neutrophils, and interact with chemokine receptors CXCR1 and CXCR2. An example of an ELR positive CXC chemokine is interleukin 8 (IL 8), which induces neutrophils to leave the bloodstream and enter into the surrounding tissue. Other CXC chemokines that lack the ELR motif, such as CXCL13, tend to be chemoattractant for lymphocytes. CXC chemokines bind to CXC chemokine receptors, of which seven have been discovered to date, designated CXCR1 7.
С химикаттары
Химокиндердің үшінші тобы С химокиндері (немесе γ химокиндері) деп аталады, және ол барлық басқа химокиндерден екі цистеин ғана бар екендігімен ерекшеленеді: біреуі N-терминальды цистеин, екіншісі - ағыс бойында орналасқан цистеин. Осы кіші топқа жататын екі химокин сипатталған: XCL1 (лимфотактин α) және XCL2 (лимфотактин β).
The third group of chemokines is known as the C chemokines (or γ chemokines), and is unlike all other chemokines in that it has only two cysteines; one N terminal cysteine and one cysteine downstream. Two chemokines have been described for this subgroup and are called XCL1 (lymphotactin α) and XCL2 (lymphotactin β).
CX3C химикаттары
Төртінші топ та табылды, оның мүшелерінде екі цистеиннің арасында үш аминқышқылы болады және олар CX3C хемокині (немесе d хемокиндері) деп аталады. Қазірге дейін анықталған жалғыз CX3C хемокині – фракталькин (немесе CX3CL1). Ол жасушадан сыртқа шығарылады және оны экспрессиялайтын жасуша бетіне бекітіледі, соның арқасында ол хемоаттрактант және жабысу молекуласы болып қызмет етеді.
A fourth group has also been discovered and members have three amino acids between the two cysteines and is termed CX3C chemokine (or d chemokines). The only CX3C chemokine discovered to date is called fractalkine (or CX3CL1). It is both secreted and tethered to the surface of the cell that expresses it, thereby serving as both a chemoattractant and as an adhesion molecule.
Қабылдағыштар
Хемокин рецепторлары – лейкоциттердің бетінде орналасқан, 7 трансмембраналық доменді қамтитын және G белгісімен жұптасқан рецепторлар. Бүгінгі күнге дейін шамамен 19 түрлі хемокин рецепторы сипатталған, олар байланыстыратын хемокин түріне қарай төрт отбасына бөлінеді: CXC хемокиндерін байланыстыратын CXCR, CC хемокиндерін байланыстыратын CCR, жалғыз CX3C хемокинін (CX3CL1) байланыстыратын CX3CR1 және екі XC хемокинін (XCL1 және XCL2) байланыстыратын XCR1. Олардың көптеген құрылымдық ерекшеліктері бар: олардың мөлшері шамамен бірдей (шамамен 350 аминқышқылынан тұрады), қысқа, қышқыл N-терминалы, жеті спиральді трансмембраналық домендер, үш ішкі және үш сыртқы гидрофильді циклдер, сондай-ақ рецепторларды реттеу үшін маңызды серин және треонин қалдықтарын қамтитын ішкі C-терминалы болады. Хемокин рецепторларының алғашқы екі сыртқы циклінде цистеин қалдықтары сақталады, бұл осы циклдер арасында дисульфидтік байланыс құруға мүмкіндік береді. G-белгілері хемокин рецепторының C-терминалымен байланысып, рецептор белсендірілгеннен кейін ішкі жасушалық сигнализацияға мүмкіндік береді, ал хемокин рецепторының N-терминалды домені лиганд байланыстыру спецификасын анықтайды.
Chemokine receptors are G protein coupled receptors containing 7 transmembrane domains that are found on the surface of leukocytes. Approximately 19 different chemokine receptors have been characterized to date, which are divided into four families depending on the type of chemokine they bind; CXCR that bind CXC chemokines, CCR that bind CC chemokines, CX3CR1 that binds the sole CX3C chemokine (CX3CL1), and XCR1 that binds the two XC chemokines (XCL1 and XCL2). They share many structural features; they are similar in size (with about 350 amino acids), have a short, acidic N terminal end, seven helical transmembrane domains with three intracellular and three extracellular hydrophilic loops, and an intracellular C terminus containing serine and threonine residues important for receptor regulation. The first two extracellular loops of chemokine receptors each has a conserved cysteine residue that allow formation of a disulfide bridge between these loops. G proteins are coupled to the C terminal end of the chemokine receptor to allow intracellular signaling after receptor activation, while the N terminal domain of the chemokine receptor determines ligand binding specificity.
Сигналды трандукциялау
Химокин рецепторлары лиганд байланысқаннан кейін жасуша сигналдарын жеткізу үшін G протеиндерімен байланысады. Химокин рецепторлары арқылы G протеиндерінің белсендірілуі фосфолипаза С (PLC) деп аталатын ферменттің белсендірілуіне әкеледі. PLC фосфатидил инозитол (4,5) бифосфат (PIP2) молекуласын иннозитол трифосфат (IP3) және диацилглицерол (DAG) деп аталатын екі екінші хабаршы молекулаға ыдыратады, олар жасуша ішіндегі сигналдау оқиғаларын тудырады; DAG протеинкиназа C (PKC) деп аталатын тағы бір ферментті белсендіреді, ал IP3 жасуша ішіндегі резервтерден кальцийдің босатылуын қозғайды. Бұл оқиғалар көптеген сигналдық каскадтарды (мысалы, MAP киназа жолы) ынталандырады, олар химиотаксис, дегрануляция, супероксид аниондарының босатылуы және химокин рецепторы бар жасушадағы жасушалық адгезия молекулалары – интегралдардың байланысу қабілетін өзгерту сияқты жауаптарды тудырады. Сондай-ақ, мұндай ингибиторларды тұрақты түрде қолдану ұзақ мерзімді инфекцияны бақылауға мүмкіндік береді. Химокин өндірісінің антигендік пролиферациялық жауаптармен, ВИЧ инфекциясында жақсырақ клиникалық жағдаймен, сондай-ақ инфекцияға ұшырау қаупі бар адамдардың инфекциясыз күйімен байланысы осы молекулалардың ВИЧ инфекциясының табиғи барысын бақылауда жағымды рөл атқаратынын көрсетеді.
Chemokine receptors associate with G proteins to transmit cell signals following ligand binding. Activation of G proteins, by chemokine receptors, causes the subsequent activation of an enzyme known as phospholipase C (PLC). PLC cleaves a molecule called phosphatidylinositol (4,5) bisphosphate (PIP2) into two second messenger molecules known as Inositol triphosphate (IP3) and diacylglycerol (DAG) that trigger intracellular signaling events; DAG activates another enzyme called protein kinase C (PKC), and IP3 triggers the release of calcium from intracellular stores. These events promote many signaling cascades (such as the MAP kinase pathway) that generate responses like chemotaxis, degranulation, release of superoxide anions and changes in the avidity of cell adhesion molecules called integrins within the cell harbouring the chemokine receptor. and that sustained delivery of such inhibitors have the capacity of long term infection control. The association of chemokine production with antigen induced proliferative responses, more favorable clinical status in HIV infection, as well as with an uninfected status in subjects at risk for infection suggests a positive role for these molecules in controlling the natural course of HIV infection.